NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dużo łatwiej byłoby,
gdybyśmy po prostu ściskali tę jej szyjkę, aż zgodzi się zrobić nam klucz.
Nie!
Robimy to po mojemu.
To nie czas na bycie miękkim.
Trzyma pozytywkę na komodzie.
Gdy ją zdobędę, zrobi, co zechcę.
Dobra, a co ja mam robić?
To, w czym jesteś najlepsza. Absolutnie nic.
Hej, Dunc. Zimno jest. Pomyślałem, że nie pogardzisz kawą.
Dzięki. Postaw na stole.
Czy ty…
rozbierasz Gracie, czy ją składasz?
To i to.
Skrzynia biegów się ślizga. Chcę uniknąć pełnej odbudowy.
Naprawiam korpus zaworu. Potem wstawię nowy układ.
Tylko tyle?
Nie. Jeszcze nowe przewody paliwowe, przewód hamulcowy
i potrzebuje nowego rozrusznika.
Mogę ci pomóc.
Dziękuję. Dam sobie radę.
Nie chcesz nic zjeść? Jesteś tu cały ranek.
Przepraszam, ale potrzebuję się na tym skoncentrować.
Dobra, jasne.
Powodzenia.
Duncan nadal pracuje?
Tak. Ma wenę.
Nie wiedziałam, że tak mu na tym zależy.
Jesteś dziś milczący.
- Coś nie tak, skarbie? - Nie.
Hej!
Idę dziś na kolację z kolegą.
Dam wam pieniądze na pizzę, chyba że Duncan coś ugotuje.
Nie liczyłbym na to.
Przyszło coś do ciebie.
RUFUS WHEDON BODE LOCKE
Hej, Gabe.
Cześć, stary.
Co tam masz?
List od Rufusa.
Mieszka teraz w Nebrasce.
Ma nowych przyjaciół,
a wujek naprawił dla niego domek na drzewie.
Fajnie.
Pobawimy się Kluczem Herkulesa?
Innym razem. Jest twoja siostra?
Jest u siebie. Idź do niej.
Dzięki.
Co ty tu robisz?
Hej. Przepraszam. Bode powiedział, że mogę wejść.
Widzę, że to był zły pomysł.
Co się dzieje?
Na imprezie u pana Bennetta
robiliście coś z Eden.
Jakbyście mieli sekret.
To nie tak jak myślisz.
Powiedz, co się dzieje.
Dobra.
Eden się wstydzi i nie chce, by ktoś o tym wiedział,
stąd ta tajemnica. Pomagam jej z trygonometrią.
Bez jaj.
Co? Kinsey, to prawda!
Nie radzi sobie. Może wylecieć ze szkoły.
Dlatego zgodziłem się jej pomóc. Jest zdesperowana.
Czemu nie powiedziałeś?
Ja…
Kazała mi przysiąc, że nikomu nie powiem.
Słuchaj.
Ona nie jest złą osobą.
Rodzice zostawili ją w internacie,
by podróżować i imprezować.
Było mi jej żal.
Ale wiem, że powinienem być lojalny wobec ciebie, nie wobec Eden.
Wybacz. Powinienem był powiedzieć.
W porządku.
To było nieporozumienie.
Hej.
Wychodzę.
Idziesz do Javiego?
Nie. Do szkoły.
W sobotę?
Spoko. Rozumiem.
Nie musisz mi się tłumaczyć.
Chodzi o wujka.
Przywróciliśmy mu wspomnienia.
Rany.
Ale teraz ma takie przebłyski,
które nie mają dla niego sensu, bo jest dorosły.
Miesza mu się.
Cholera. I co zrobicie?
Duncan stworzył kiedyś klucz, który pozwalał dorosłym pamiętać magię.
Ale tata ukrył go w akademii.
Duncan umie robić klucze?
Na to wygląda.
Pomogę ci szukać.
- Spoko. Poradzę sobie. - Ale to duży kampus.
Przyda ci się wsparcie.
Dobra. To by pomogło.
Dziękuję.
Ja zajmę się Duncanem. Napisz, jak wam idzie.
Dobra.
Powodzenia.
Jesteś pewna, że tata ukrył klucz w szkole?
Tak. Widzieliśmy to we wspomnieniu.
A jeśli Tyler go nie znajdzie?
Znajdzie.
Może powinieneś spotkać się z kolegą.
Wyluzujesz się trochę.
Hej, mamo. Pa, mamo.
Bode?
Tyler, pożycz Klucz Dokądkolwiek.
- To nie pora na wygłupy. - Chcę odwiedzić Rufusa.
Chcesz wybrać się sam do Nebraski?
Proszę, tylko na kilka godzin.
No weź. Poradzę sobie.
Dobra, ale bądź ostrożny. Nie przestrasz nikogo.
Skoro wymieniamy się kluczami, daj mi Klucz Herkulesa.
Umowa stoi.
Dzięki. Pa!
Mogliśmy użyć Klucza Dokądkolwiek do przeszukania akademii.
Spoko.
Mam tam speca.
Wejdziemy tradycyjnie.
- Rufus! - Bode!
- Nie wierzę, że tu jesteś. - W końcu odzyskałem klucz.
Dostałeś zdjęcie?
Tak. Przy okazji, masz świetny pokój.
- Dzięki, żołnierzu. - Przyjąłem.
Mam coś dla ciebie.
Co?
Niesamowite.
I trochę obrzydliwe.
Skąd to masz?
Mamy dużo do nadrobienia.
DOROCZNY FESTIWAL ZIMOWY
To niesamowite, że Duncan potrafi robić klucze.
Myślałem, że jeśli to ktoś z twojej rodziny,
byłby to twój tata.
Erin mówi, że próbował, ale tylko Duncan mógł to zrobić.
Ale dlaczego? Czemu jest taki wyjątkowy?
Erin myśli, że dlatego, że był taki niewinny.
Nie wiemy.
Cześć, chłopaki.
Cześć, Logan.
To jest twój spec?
Myślisz, że tylko Locke'owie mają magiczne klucze?
Podziwiaj.
Co to jest?
Namówiłem Bernadette, by dała mi główny klucz,
żebym mógł swobodnie się poruszać.
Nie kwestionuj tego. Po prostu czerp korzyści.
Dobra, to gdzie zaczniemy?
We wspomnieniu była gablota z trofeami.
Kurde, nie mam do niej klucza.
Jest zepsuty.
Ochrona nie jest tu za dobra.
RENDELL LOCKE MISTRZ STANU W BIEGU NA 5000 METRÓW
Twój tata był niezłym sportowcem.
Na studiach też biegał?
Nie po tym, co spotkało jego przyjaciół.
To tragedia.
Słyszysz jakieś szepty?
Nie, tu go chyba nie ma.
Dokąd teraz?
Twój tata grał w teatrze.
Sprawdźmy.
- Hej. - W końcu robisz sobie przerwę.
Wpadłem tylko po wodę.
Chcesz coś zjeść?
Nie, dziękuję.
Mama zostawiła pieniądze na pizzę.
- Albo mogę coś ci zrobić. - Powiedziałem, że dziękuję.
Nie trzeba.
Dobra.
ABBY // 19:34 WPADNIESZ DO JAVIEGO?
KINSEY // 19:34 JESZCZE NIE WIEM.
Hej.
Jakieś wieści od Tylera?
Jeszcze nie.
ABBY // 19:35 JEST SCOT. POWINNIŚCIE POGADAĆ.
Wszystko gra?
Jest taka impreza.
Nawet nie chodzi o imprezę.
Ale jest tam ktoś, komu dopieprzyłam.
Chcę przeprosić, ale muszę zająć się Duncanem…
Idź. Ja go popilnuję.
- Serio? - Tak.
Nie chcesz żałować, że czegoś nie powiedziałaś.
Zaufaj mi.
Dzięki. Niedługo wrócę.
Cudownie pachnie.
Pomóc ci?
Nie, wszystko jest pod kontrolą.
Właśnie widzę.
Wiesz, że arrabbiata to po włosku gniew?
W tym fartuszku wyglądasz na bardzo gniewnego.
Był już w mieszkaniu.
Rok temu mieszkała tu pani Garcia, nauczycielka biologii.
Jasne. Zwal to na panią Garcię.
Przyznaję, że założyłem go z własnej woli.
Gdzie jest Jamie?
Świetnie się bawi.
Gokarty, lody, automaty z grami.
Moja mama jest…
zaskakująco dobra w graniu na automatach.
Dlatego ja w nie nie gram.
Rozumiem.
Ale umiem gotować,
o czym wkrótce się przekonasz.
Nie mogę się doczekać.
Ale gotowanie wymaga…
skupienia.
A ty mnie rozpraszasz.
Chcesz…
spróbować?
Och!
Dobre.
Trzeba coś dodać?
Nic.
Przepraszam.
Przepraszam, że przeszkadzam. Zwracam książkę o Gettysburgu.
Dzięki, Kenna.
Miał pan rację.
Rozdział o szarży Picketta był niesamowity.
- Tak szczegółowo… - Tak, świetny.
Cieszę się, że ci się podobała. Do poniedziałku.
- Hej. - Jak to…
Dobra.
Masz coś?
Tak, zobacz.
Kto to?
Mój tata i jego przyjaciele.
I pan Ridgeway! Muszę przyznać, że był niezłym ciachem.
Wyglądają tak normalnie. Szczęśliwie.
Bo byli.
Wygląda na to, że byli.
„Sen i my z jednych stworzeni pierwiastków”.
Znam ten cytat.
Wiem, gdzie jest.
„SEN I MY Z JEDNYCH STWORZENI PIERWIASTKÓW”.
- Nigdy tego nie zauważyłem. - Dlatego jestem specem.
„Ufundowana przez rodzinę Locke'ów.
Ku pamięci Kim Toffer, Jeffa Ellisa i Lucasa Caravaggio”.
Moja rodzina ją ufundowała?
Ekstra.
Słyszę.
Dochodzą spod ławki.
Wcześniej go nie słyszałeś? Przechodząc obok?
Myślę, że szepczą tylko, gdy ich potrzebujemy.
Jak się tam dostaniemy? To cement.
To powinno wystarczyć.
Dobra.
Cholera, stary! To działa!
- Jest. - Podniosę go.
Spoko. Dam radę.
To jest to.
Klucz Pamięci.
Niesamowite. Wracajmy do Keyhouse i wypróbujmy go.
Zrobimy to sami. Duncan jest teraz w kiepskiej formie.
- To znaczy… - Jasne, rozumiemy. Powodzenia.
- Dziękuję wam obu. - Spoko.
- Doceniam to. - Pewnie.
Słuchaj.
Myślę, że dobrze, żeby był tam ktoś jeszcze.
Nie wiadomo, co się stanie.
Kinsey tam będzie. Napisze ci, jak poszło.
- Czy… - Dzięki raz jeszcze.
Jasne.
Pij!
Wrzucaj!
Ej! Kinsey Locke!
STO LAT, JACKIE
- Teraz to jest impreza! Dotarłaś! - Hej.
Tak.
Przyniosę kolejkę.
Słyszałam o Rochester.
Przykro mi.
Przepraszam za to, co powiedziałam.
Może i dobrze. Tylko bym się tam wygłupił, więc…
To nieprawda.
Ich strata.
Jest tu Gabe?
Nie, ale miałeś rację co do niego i Eden. W pewnym sensie.
Zapytałam go wprost, co jest grane. Okazuje się, że daje jej korepetycje.
Tak ci powiedział?
Nie wierzysz mu?
Nieważne, w co wierzę.
Idę po coś do jedzenia. Chcesz coś?
Nie, dzięki.
Na razie.
Hej, Kinsey.
Hej. Nie wiedziałam, że to twoja impreza urodzinowa.
Ja też nie.
Javi wykorzysta każdą okazję, by zrobić bibę.
To ma sens.
W zeszłym roku świętował Dzień Flagi czerwoną, białą i niebieską pianą.
Co tam się dzieje?
Nie wiem.
Co jest, stary? Dawaj!
No już.
Jedziesz, Eden!
Eden, dasz radę!
O kurde, ziom. Dowaliła ci Eden.
Jest na sterydach. Na pewno.
Co się z tobą dzieje?
Pij!
- Eden jest w formie. - Co się z nią dzieje?
Nie wiem. Ostatnio jest bardzo dziwna.
Prawie już nie rozmawiamy.
W sumie to zawsze była jednostronna przyjaźń.
Kogo my tu mamy?
Kinsey Locke. Gdzie jest Gabe?
Wyszedł z Tylerem.
Aha. Ale cieszę się, że ty tu jesteś.
Może już wystarczy?
Odwal się, Jackie.
Troszczy się o ciebie.
Nie chcę się dziś kłócić. Na razie.
Nudziara!
I to na własnej imprezie!
Świetnie.
Wreszcie możemy spędzić razem czas.
Gabe mówił, że się spotykacie.
Tak, korepetycje.
Nigdy nie byłam dobra w tym całym „no hablo espańol”.
Mówił, że uczy cię trygonometrii.
Też.
W obu jestem do kitu.
Nieważne. Chcesz pogadać w spokojniejszym miejscu?
Spoko. Szukam łazienki. Zaraz wracam.
Scot?
- Co tam? - Potrzebuję pomocy.
Wiem, że jest między nami dziwnie,
ale chcę sprawdzić, czy Gabe mówił prawdę.
Jak ja mam w tym pomóc?
Chcę pogadać z Eden. Chyba kłamie.
Możesz stanąć przed drzwiami i pilnować, by nikt nie wszedł?
Proszę.
Chyba dzieje się coś dziwnego.
Dobra.
Pewnie.
Dzięki.
Hej. Jamie uczy mnie grać w szachy,
a ja uczę ją walczyć mieczem świetlnym.
I wie o kluczach?
Możemy jej ufać. Jest jedną z nas.
Wygląda na fajną. Może następnym razem weź ją ze sobą.
Tak, podobałoby jej się tutaj.
Na żywo jest jeszcze fajniej.
Lubię tu rysować. Pokażę ci, nad czym pracuję.
Jasne.
Nazywa się Dziwny Dywizjon.
Rany. Ale to jest super.
Dywizjon zwalcza złe siły nadprzyrodzone, by chronić ludzkość.
Dowodzi nim Sierżant E.
Wojowniczka, która nie bierze jeńców
i robi najlepsze kanapki z serem na świecie.
Hej, to twoja mama!
- Wygląda na bardzo odważną. - To najodważniejsza osoba, jaką znam.
Ona gdzieś tam jest.
Wiem to.
Jeszcze ją zobaczę.
Też w to wierzę.
Co to jest?
Spotykam się z terapeutą.
Pomaga mi zrozumieć, co się stało, gdy zniknęła mama.
Pamiętam, że w salonie były dwie Dodge.
A potem zemdlałem.
Nie pamiętam, co było potem.
Dwie Dodge?
Nie wiem, co to znaczy.
Powiedz mi wszystko, co pamiętasz.
Zimne spaghetti na kanapie.
Jak w powieści romantycznej.
Tak powinno być.
Może następnym razem
zjemy kolację u mnie.
Słynny Keyhouse.
Nie sądziłem, że dostanę zaproszenie po tym domku dla lalek.
Były wątpliwości.
Prawie zapomniałam.
Mam coś dla ciebie.
Znalazłam to w gabinecie zimowym.
To rejestr z XVIII wieku, który jeden z Locke'ów trzymał dla domu.
Och.
Wiedziałaś, że Keyhouse był bazą wywiadu podczas wojny secesyjnej?
Wiedziałam, że dom ma znaczenie historyczne,
ale nie wiedziałam, że Locke'owie byli tak uwikłani w wojnę.
To zapis codziennych zajęć w domu i wokół niego.
Kto przychodził i wychodził,
ile artylerii mieli rewolucjoniści,
ilu stracili żołnierzy.
To niesamowite.
Chcesz zostać z nim sam na sam?
Tak. Dziękuję.
Wolę zostać z tobą.
Na pewno?
Ten rejestr chyba ci się podoba.
Odpocznijmy od tego szaleństwa w tym pokoju.
To świetny pomysł.
Chyba jesteśmy same
Nie ma tu nikogo
Uwielbiała tę głupią piosenkę.
Kto?
Widziałaś ostatnio swego potwora strachu? Suka ciągle mnie atakowała.
Sorki, ale nie martw się. To się nie powtórzy.
Wiesz, Gabe zawsze stara się trzymać cię dla siebie.
Naprawdę? Nie sądzę.
Mam dość słuchania jego rozkazów. Teraz moja kolej.
Ładny naszyjnik.
Boże.
Nie odchodź. Zabiję cię, gdy się obudzę.
Eden?
Eden, mówiłam, żebyś nie jadła już tortu.
Waniliowo-czekoladowy to mój ulubiony.
Minuta w ustach, całe życie w biodrach.
Och!
Hej. Dokąd idziesz?
Zostawiłam tam płaszcz.
- Opuszczasz własną imprezę? - To nie moja impreza.
Dobra. Ale wchodzenie tam to kiepski pomysł.
Kinsey opiekuje się Eden. Eden naprawdę zaszalała!
Wejdę tam cichutko i znajdę twój płaszcz.
Dzięki. Taki bordowy płaszcz z wełny.
Bordowy, jasne.
Kins, wchodzę na chwilę.
Chwileczkę.
O cholera!
Oczywiście.
Proszę bardzo.
Z Eden wszystko gra?
Tak. Nic jej nie jest.
- Może powinnam… - Kinsey się nią zajmuje.
Sto lat, Jackie!
Hej! Jackie!
Muszę się stąd wydostać. Powodzenia z Projektem Eden.
Dzięki. Przyda się.
O rany.
Chyba jesteśmy same
Bicie naszych serc to jedyny dźwięk…
Nie.
Nie!
Zamknij drzwi!
- Cholera! - Co ty tu robisz?
Eden chciała mnie zabić. Teraz wiem dlaczego.
Popatrz.
Ale śmierdzi.
Po prostu patrz.
Gdy otworzyliśmy czarne drzwi i te rzeczy zaczęły wylatywać,
jedna trafiła Eden.
Czyli przez całe lato…
Jest demonem.
Spójrz na to miejsce. To jak rozrastający się rak.
Tak, ale czy jesteśmy pewni, że mózg Eden nie był taki wcześniej?
Musimy stąd spadać.
Przejrzyjmy jeszcze kilka. Ustalmy, czego chce.
Ale szybko. Jesteśmy w głowie demonicy bez jej pozwolenia.
Do tyłu! Cofnij się! Już!
Cholera. To szaleństwo.
Scot, znalazłeś coś?
Scot?
Kins, ja…
O co chodzi?
Nie zadziałało.
Wiesz dlaczego?
Na pewno mi powiesz.
To niemożliwe.
Jak inaczej to wyjaśnisz?
Pozbyliśmy się Dodge. Gabe nie może być Dodge.
Byłeś tam. To nie może być prawda.
Spadamy.
Cholera! Musimy uciekać!
Biegnij!
Kinsey!
Puszczajcie!
Kinsey!
Uciekaj!
Scot!
- Szybko! - Scot!
Nie, ty pierwsza!
Puszczaj!
Scot! Łap klucz!
Ruchy!
Szybko!
Głupie pytanie, ale nic ci nie jest?
O mój Boże.
Czekaj! Hej!
Coś wymyślimy. Obiecuję.
TYLER // 22:27 MAM KLUCZ. WRACAM DO DOMU.
Patrz!
Eden, gdzie ty jesteś?
Jadę do Keyhouse, z tobą lub bez ciebie.
Cholera. Muszę iść. Możesz przypilnować Eden?
Upewnij się, że nic nie pamięta!
A jeśli będzie pamiętała?
Pa.
Już za tobą tęsknię, ale na szczęście mam rejestr.
Zabawne.
Duncan?
Duncan, możesz na chwilę wejść do domu?
Próbuję założyć ten wiatrak.
Proszę, na chwilę.
Co my tu robimy?
Co ona tu robi?
Nie wiem, co się dzieje, ale boli mnie od tego głowa.
Bardzo mnie boli.
Chcę ci pomóc.
Oboje chcemy.
Jak?
Moja głowa.
Usiądź.
Mogę to naprawić.
Co się dzieje? Co ty robisz?
Zaufaj mi.
O cholera.
Tak ma być.
Duncan?
Pamiętasz, jak go stworzyłeś?
Tak.
Wiesz, gdzie jesteś?
Jestem w domu.
O Boże.
Duncan?
Udało się?
Tak.
Mam w głowie gonitwę myśli.
Gdzie Gabe?
Zostawiłem go w szkole. A co?
Kinsey, co się stało?
Byłam w głowie Eden.
Co? Dlaczego?
Myślałam, że coś jest nie tak. Ale jest o wiele gorzej.
Nie rozumiem.
Gabe to Dodge.
A Eden jest demonem.
- To niemożliwe. - Widziałam to w jej wspomnieniach.
- Wrzuciliśmy Dodge do czarnych drzwi. - To nie była Dodge!
Więc kto to był?
Hej, Kinsey.
OPARTY NA KOMIKSIE J. HILLA I G. RODRIGUEZA
Napisy: Paweł Awdejuk