23 LATA TEMU
Hej!
Co ty tu robisz?
Halo?
To własność prywatna.
Nie możesz tak…
Hej.
Słyszysz mnie?
Jezu.
Halo?
Co do…
Obudź się.
No już! Pobudka!
Dalej! Obudź się!
911, w czym mogę pomóc?
Tak, halo?
Jestem gosposią. Jest tu dziewczyna.
Coś jej jest, potrzebujemy pomocy!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Rany.
Wygląda tak samo…
- Cześć. - Hej.
…ale jest po remoncie.
Mama zajmuje się renowacjami.
Możesz się rozejrzeć.
O rany.
Wiem, że to dla ciebie trochę dziwne.
Tak, ale w pozytywnym sensie.
Dziękuję, że mogę tu zostać, póki nie uruchomią funduszu powierniczego.
Nie ma za co.
Jak się czuje?
Mało mówiła po drodze.
Pamięta klucze i magię, prawda? Musimy…
Tak, ale bądźmy delikatni. Potrzebuje czasu, by się oswoić.
Nie możemy od razu zasypać jej pytaniami.
Cześć, jestem Bode.
A ja Erin. Miło mi cię poznać.
To będzie twój pokój.
Dzięki.
Duncan?
To ty?
Cześć, Erin.
Witaj. Słyszałem, że się u nas zatrzymasz. Sorki, jestem jeszcze na czasie tokijskim.
Rany.
Postarzałeś się.
Przepraszam.
W mojej głowie wciąż jesteś dzieckiem.
To ja pójdę wziąć prysznic.
Dobra, pogadamy później.
Spoko.
Mam nadzieję, że masz wszystko, czego potrzebujesz.
Bode i ja wychodzimy na parę godzin,
ale będą tu Kinsey i Tyler.
Jakby co, dawaj znać.
Erin?
Wszystko gra?
Wiem, że znaleźliście klucze.
Musicie mi je oddać.
Wszystkie.
Powinnam była się ich pozbyć zaraz po tym, co się stało.
- Gdy zginęli moi koledzy. - My…
Jesteśmy ostrożni. Wiemy, jak ich używać.
Też tak myśleliśmy.
Myśleliśmy, że wiemy, co robimy.
Przykro mi.
Wiem, że wydarzyło się wiele złego, ale teraz jest inaczej.
Pozbyliśmy się Dodge.
Nie chodzi tylko o Dodge.
Te klucze.
Ich moc uwodzi.
Musicie to zrozumieć.
Erin, z całym szacunkiem,
jesteśmy Locke'ami.
Klucze należą do nas. I my decydujemy, co się z nimi stanie.
Więc nie przeżyjecie.
Tyle w temacie czasu na oswojenie.
Rozumiem, że jest przerażona.
Ma dużo do ogarnięcia.
Też to rozumiem. Ale…
Nie oddamy jej kluczy.
Jasne, że nie.
Witaj, Mały Kluczu.
Bode, gdzie jesteś?
Musimy już iść do Jamie.
Szpital chciał ją przenieść do motelu.
Wydawało mi się to okrutne.
Powinna być w miejscu, które dobrze jej się kojarzy.
A cóż kojarzy się lepiej od domu byłego chłopaka?
Żartuję! To…
Świetnie, że ją przygarnęłaś, ale nie musisz być święta.
Możesz czuć się dziwnie.
Nie czuję się dziwnie.
Dobra. Może odrobinę dziwnie.
No dobrze.
Raz, dwa, trzy, cztery…
O kurczę!
Pająki to moje drugie najmniej lubiane robale.
Może dorzuci ci się do czynszu.
Tysiąc siedemset zielonych.
Promenada.
O nie.
Boże. Nie wierzę, że ją zdobyłaś.
- Pomysł ze wspólną zabawą był świetny. - Tak.
Ale tak sobie myślę,
może spotkamy się kiedyś
bez dzieci?
Dobry pomysł.
Tak.
Coś ci pokażę.
Ojej. Nowy?
Tak. Dziś go znalazłem.
Jeszcze nie wiem, jak działa.
Chodź ze mną.
Spójrz na drzwi.
Takie same inicjały jak na kluczu.
Ale czad.
To mój dom.
Serio?
Tak.
„KH” to skrót od Keyhouse.
Gdzie go znalazłaś?
Mój tata zbiera dużo starych rzeczy, zwłaszcza jeśli łączy je coś z Matheson.
- Myślisz, że jest magiczny? - Przekonajmy się.
- Rany! - Rany!
Dach się zdejmuje. Chcesz zobaczyć?
Dobra.
Niesamowite!
To pokój Tylera, a to…
Tyler?
Hej, Tyler!
Tyler!
Pokazuje, co się dzieje w twoim domu.
Na to wygląda.
Który pokój jest twój?
Ten.
Mogę podnieść moją szafę.
Moje łóżko jest takie malutkie.
Chyba popsułem.
Bode, gdzie jesteś?
Musimy wracać do domu.
Jamie, Locke’owie już idą.
Czy to
Keyhouse?
Tak. Ekstra, prawda?
Josh.
Co to ma być?
Mogę to wyjaśnić.
Dlaczego masz model mojego domu?
Gdy się wprowadziłem, odwiedzałem wiele sklepów ze starociami.
Kupiłem go za grosze.
Powinienem o tym wspomnieć, gdy się przedstawiłaś.
Ale i tak było konfliktowo…
Tak, powinienem był o tym wspomnieć.
Nie byłoby tak dziwnie, gdybym wspomniał.
Wciąż byłoby dziwnie.
Weź go. To twój dom.
Poważnie, nalegam. Weź go.
Nie, zatrzymaj go.
Duża wersja jest wystarczająco kłopotliwa.
Jesteś pewna, mamo? To nasz dom.
Jestem pewna. Chodźmy już.
- Jeszcze tylko zobaczę. - Innym razem. Chodź.
Dziękuję za miłe spotkanie.
Pilnuj go.
Dobrze.
- Pa, Jamie. - Pa.
- Pa, Josh. - Pa.
Na pewno jest już gotowe.
Chamberlin mówił, że ma być bez zanieczyszczeń.
Widzisz te czarne plamki? To mi wygląda na zanieczyszczenia.
Mieszaj.
A ty?
Kinsey się ode mnie odsuwa.
- Muszę to naprawić. - Dlaczego?
Możemy tworzyć własne klucze. Po co?
To Locke.
Jest wyjątkowa.
Wokół Tylera i Bode'a tak nie tańczysz.
Ktoś tu się zakochał?
Zastanówmy się, jak sprawić, by sequel był jeszcze lepszy.
Moglibyśmy nakręcić coś w muzeum morskim.
Byłam tam latem. Idealna miejscówka.
Pójdę na każdy film ze sceną w muzeum morskim.
Abby, komórka mi padła. Poszukaj jakichś zdjęć.
O rany, wygląda świetnie.
Zarąbiste miejsce na film.
Scot, masz w scenariuszu coś, co by tu pasowało?
Co?
Sorki, o czym mówimy?
O filmie.
Jasne.
Nie. Myślałem…
O nowej szkole i kumplach, którzy nie są tak fajni jak my?
Będzie się tam obracał wśród geniuszy filmowych.
O nas pewnie zapomni.
Ale póki co,
utknąłem z wami.
Chcesz wejść?
To pokój mojego taty, nie?
O mój Boże.
Rendell prawie jej nie zdejmował.
Kto…
Kto przyczepia błystkę do czapki z daszkiem?
Mówił, że nosi ją
- na wszelki wypadek. - Na wszelki wypadek.
Mogę o coś spytać?
Dawaj.
Jakim cudem pamiętacie magię?
Ty, Ellie i mój tata?
Stworzyliśmy klucz.
Klucz?
Jak?
Nieważne.
Nie powinniśmy byli tego robić.
Gdzie jest teraz?
Nie mam pojęcia. Naprawdę.
- Gdzie był ostatnio? - Tyler, jesteśmy.
Pomóż mi z kolacją.
Proszę, zapomnij o kluczach.
Co do…
O cholerka!
Jamie, patrz na moje łóżko!
Połamane.
Jak połamałeś…
Zaraz.
Tak jak…
Domek dla lalek.
Moja szafa też jest przewrócona.
On nie tylko pokazuje, co się dzieje.
To, co robisz w domku, dzieje się też w Keyhouse.
O rany. Dobrze, że nie rozgniotłeś brata.
Szybko. Włóż coś do domku dla lalek.
- Co? - Nie wiem, coś małego.
Dobra, czekaj.
Muszę zawieźć domek do swego pokoju.
Nadal masz klucz, prawda?
Oczywiście, że tak.
Tylko się upewniam.
O kurczę.
Udało się?
O mój Boże.
Udało!
Tak!
I jest pyszny.
Jutro zaczniemy pracę nad scenariuszem i ustalimy harmonogram. Pasi?
Gabe, pomożesz mi wyjąć Homarowatego z wozu mamy?
Zaczyna ją denerwować.
- Jasne. - To tylko chwila.
Spoko, pomogę.
Nie każdy w Rochester to geniusz.
Najwyżej 80%.
Poza tym to ty stworzyłeś Rozprysk, wizjonerze.
I Rozprysk 2, oby z lepszym tytułem.
Chcesz zobaczyć, co ten wizjoner napisał do Rozprysku 2?
To wszystko.
Dobra. Jedną scenę już masz.
Pół sceny i jest do kitu.
Sorki, ja…
Jeśli nie daję rady z tym, jak dam radę w szkole filmowej?
- Jeśli tam trafię. - Spokojnie.
Całkowicie pewni swojej twórczości
są tylko socjopaci.
Fakt.
Nie musisz tego robić sam.
Pomogę ci.
- Serio? - Tak!
Nie kombinujmy. Płyńmy z prądem.
Spoko.
Akt pierwszy, scena pierwsza.
W tle gra niepokojąca muzyka.
Upiorne muzeum morskie.
Opuszczone muzeum morskie.
Dobre.
Teraz ja będę mieszał.
Dzięki Bogu.
Bo ty idziesz do Keyhouse.
- Po co? - Przechylić szalę na moją korzyść.
Już.
- Hej. - Dzień dobry.
Chcesz płatki?
Nie.
Idę popracować nad autem.
Nie pamiętasz mnie za bardzo, co?
Nie bardzo.
Mało pamiętam z całego tego okresu.
Bardzo mi przykro.
Dlaczego?
Po prostu.
Wezmę się za to auto.
Scot, ten początek w muzeum jest super.
Styl Cormana.
Serio, sequele są trudne.
A ten ma potencjał, by być Obcym 2, a nie Grease 2.
Grease 2 to arcydzieło.
A myślałeś, że straciłeś talent.
Dzięki. Dziękuję.
A gdzie reszta?
Niedługo będzie.
Czekaj. To wszystko? Piszesz to od tygodni.
Wiem. Miałem kreatywny kryzys egzystencjalny,
ale bez obaw.
Słowo. Wszystko mam tu. Muszę to tylko przenieść tu.
To może daj nam chociaż zarys?
- Jeśli wyjedziesz, będziemy coś mieli. - Nie trzeba.
Obiecuję, dam radę.
Nie, ona ma rację.
Ktokolwiek cię zastąpi, będzie mu to potrzebne.
Zakładam, że to ty. Kierujesz tu wszystkim.
- Zaraz. - Mnie nie rozważacie?
Chwileczkę.
- A chcesz to robić? - Nie. Chcę być rozważany.
A wielki pan Gabe po prostu mianuje Zadie.
- Co z tobą? Co z Kinsey? - Czekajcie!
Gadacie, jakbym już wyjechał.
Wciąż tu jestem i wciąż jestem reżyserem.
Jeśli dostaniesz się do Rochester, nie chcesz nas chyba zostawić na lodzie?
Właśnie.
Może warto omówić inne scenariusze. Na wszelki wypadek.
Wyrzucacie mnie z mojego filmu?
Jedną nogą chcesz być w filmie, a drugą jesteś już w Anglii.
Jesteś trochę samolubny.
- Scot, co jest? - Ej!
Co ty robisz?
Nie mam pojęcia.
- Stary! - Ej!
Scot.
- Scot. - Spokój.
Ej, wyluzuj.
- Scot, agresywnie idź na Gabe'a. - Co jest?
Możemy… Spokojnie.
Scot, uderz Gabe'a.
Ja nic nie robię.
Boże, przestań!
Złaź z niego!
Scot, co z tobą?
Ja nic nie zrobiłem. To nie ja!
- To nie ja to zrobiłem. - Cavendish! Wychodzimy.
Już cię tu nie ma.
- Kinsey, to nie ja. - Chodź.
Wstawaj.
Co się dzieje?
Nic ci nie jest? To jakiś obłęd.
Wszystko gra. Serio.
Chodźcie. Sprawdzimy, czy nie dusi pana Bennetta.
- Spoko. - Dobrze, że nic ci nie jest.
Nigdy się tak nie zachowywał.
- Na pewno wszystko gra? - Tak. W porządku.
Zapomnijmy o tym.
Czemu się tak zachował?
Boże.
Może ktoś go kontrolował?
Pozytywka.
Zgubiłaś ten klucz.
Może ktoś go znalazł.
I co? Włamał ci się do domu i ją tu przyniósł?
W sumie wszystko możliwe.
Dawaj. Strzelaj!
Zaraz wracam.
- Widziałeś to? - Tak.
To było coś.
Hej, co tam?
Wujku, mógłbyś zajrzeć do mojego pokoju?
Pewnie. Co mam zrobić?
Sprawdź, czy na szafce stoi pozytywka.
Nie ma za co.
Nie ciesz się jeszcze. Musisz ją odnieść do Keyhouse.
Już.
Już!
Dobra.
Pozytywka?
Z upiorną baletnicą bez głowy?
Tak, jest tutaj.
Na pewno?
Tak, na pewno.
Wrócisz na kolację?
Mama wychodzi. Chcę ugotować cacio e pepe.
Tak, będzie dobre.
To moja specjalność.
Mówi, że tam jest.
Może to moja wina. Nazwałem go samolubnym.
Bo był samolubny i uparty.
Zapomnijmy o Scocie.
Chcesz?
Jasne.
Świetnie miejsce.
Ten urok małego miasteczka.
Tak, uwielbiam to.
Mam to we krwi.
Moi przodkowie spędzili trochę czasu w Matheson.
Naprawdę?
Ukrywałeś to i owo.
Chłopak z Matheson wraca do domu.
W którym nigdy nie był.
Moja żona wolała podróżować w cieplejsze miejsca.
Nic dziwnego.
Jeśli mieszka się w Chicago.
Właśnie.
Jaka była?
Jamie bardzo przypomina Nicole.
Nie toleruje ściemy.
Uparta.
Szybko powie mi, jeśli staję się nudny.
Była cudowną mamą.
Zachorowała?
Wypadek.
Aha.
Boże.
Przykro mi.
Cóż…
Gdy traci się kogoś tak nagle. Wiesz…
Wiesz, jak to jest.
Zostaje wiele niedomówień.
Czasem…
łapię się na tym, że mówię do Rendella.
Na głos.
Stuknięta jestem, nie?
No to oboje jesteśmy stuknięci.
Dość smutnych historii. Pokaż, na co cię stać.
Dobra.
Spoko.
To będzie mało imponujące.
Ktoś mniej pewny siebie mógłby czuć żal, że pokonałaś go o 50 punktów.
O 54, ale nieważne.
Mimo, że próbowałeś dać mi karę za zbyt wolne rzucanie.
Nie ja ustalam zasady.
Cóż,
to moje auto.
Ja zaparkowałem tam.
Świetnie się bawiłam.
Ja też.
Boże.
Czemu czuję się jak nastolatka?
Jeśli o mnie chodzi,
ostatni raz robiłem to jako nastolatek.
A co dokładnie robimy?
BODE // 18.03 KIEDY KOLACJA?!
DUNCAN // 18.03 NIEDŁUGO! DAM ZNAĆ!
Gdzieś ty była?
Gdzie byłam?
Musiałam wracać piechotą z Keyhouse. Przez las. Na obcasach.
Próbowałam wezwać Ubera,
ale nikt nie chciał przyjechać, bo mam 1,3 gwiazdki.
A wracałaś piechotą, bo…
Bo dzięki tej misji, na którą mnie wysłałeś,
Klucz Dokądkolwiek ma teraz wujek Kinsey. To twoja wina.
Nieważne.
Wkrótce będziemy mieli jedyny klucz, jakiego nam trzeba.
WUJEK DUNC ZARAZ KOLACJA!
Dzięki Bogu.
Umieram z głodu.
Ha ha, Tyler. Bardzo śmieszne.
Co do…
Tyler?
Wiem. Kolacja.
Możesz tu wyjść?
Już idę.
Co zrobiłeś?
To nie ja.
Uciekaj!
Nie możemy tu zostać.
Co tu się dzieje?
Chodź z nami!
Klucz Małego Świata.
- Znasz ten klucz? - Jaki klucz?
Może sobie poszedł.
Jak go powstrzymać?
- Chodź! Szybko! - Biegnij!
Dawaj!
Zamknij drzwi!
Czemu w naszym domu jest olbrzymi pająk?
Później wyjaśnię!
Odbierz, Jamie! Odbierz!
Jamie, odbierz!
Halo?
Jamie, zaatakował nas wielki pająk,
co znaczy, że jest w domku dla lalek!
Wyjmij klucz!
Już!
Udało się?
Nie! Zgnieć go! Zabij!
Nie! Klucz musi być w domku. Inaczej nie zadziała!
Włóż klucz z powrotem
i rozwal go!
Nie żyje?
O nie.
Tak, nie żyje.
Teraz mamy…
pająka wielkości volkswagena w naszej kuchni.
Jamie, pomogłabyś go uprzątnąć?
Dzięki.
No to mama nas zabije.
Może mi ktoś wyjaśnić, jak to w ogóle możliwe?
Dam ci chwilę.
Czemu? Jaką to robi róż…
Co się stało z moim cacio e pepe?
I całym domem?
Hej, Duncan.
Pamiętasz swój stary domek dla lalek?
Nie miałem takiego.
Miałeś. Był w twoim starym pokoju.
O czym ty mówisz?
Nawet cię nie znam, Erin.
Przestań udawać, że znasz mnie.
O cholera! Co mnie ominęło?
- Wielka czaszka szczura. - Co?
- Czaszka, którą Bode znalazł na górze. - Myślisz, że to też była akcja z domkiem?
Tak.
- Hej. - Hej.
Wiem, co mówiłam o kluczach, ale to wyjątek.
Chcę pożyczyć Klucz Rośliny.
Dodge nam go zabrała.
Ale wiem, czego szukasz.
Znaleźliśmy je kilka miesięcy temu. Rozumiemy, czemu to zrobiliście.
Byliśmy tuż przed osiemnastką.
Nie chcieliśmy zapomnieć o magii.
Więc zrobiliście klucz, ale jak…
Tyler, daj jej wyjaśnić.
Rendell miał obsesję na punkcie czarnych drzwi.
Myślał, że to źródło magii i otwierając je,
zdobędziemy materiał na nowy klucz.
Miał rację.
Gdy otworzyliśmy drzwi, były tam te pociski.
Jeden trafił Lucasa.
Zmienił go w jednego z nich.
Ale inne pociski nie znalazły żywiciela.
Kawałki metalu, które można stopić i zmienić w…
kolejny klucz.
Klucze są z tego samego materiału, co demony?
Teraz rozumiesz, czemu są groźne.
Co ty robisz?
Jest jeszcze coś, czego potrzebujemy według Chamberlina.
Ten starzec…
mnie okłamał!
Rendell próbował, ale nie dał rady.
To kto stworzył klucz?
Duncan.
A potem
odebraliśmy mu wspomnienia o magii.
Wiem, jak to jest, być okradzionym z czasu.
Nie mogę żyć wiedząc, że zrobiłam to Duncanowi.
Jeśli oddamy mu wspomnienia, będzie pamiętał, że tata zabił Lucasa.
Muszę to naprawić.
Jestem mu to winna.
Lepiej zrobimy to Tyler i ja.
Tak?
Hej.
Hej, wujku Duncanie.
Co jest grane?
Zaufasz nam?
Jasne.
Jesteście rodziną.
Co to ma być?
Wszystko będzie dobrze.
OPARTY NA KOMIKSIE J. HILLA I G. RODRIGUEZA
Napisy: Paweł Awdejuk