DORSZ CHRZESTNY
Wszystko w porządku?
Mam kogoś wezwać?
Zimno tu.
Chodźmy stąd.
Udało się?
No chodź.
Pospiesz się.
- Nie znoszę jej. - Ja też.
Ale musiałam coś z nią zrobić. Ciągle mnie atakowała.
Cofnij się!
Masz, paskudo. Zjedz sobie rybaka.
Dla mnie ten klucz jest kozacki.
Celem…
nie było zmienianie go w papkę.
Szepczącego żelaza mam już tylko na jeden klucz.
Teraz musi się udać.
Jak to zrobisz?
Pójdę do źródła.
Do Locke'ów.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Piąta klasa, co? Może wreszcie z kimś się zaprzyjaźnisz?
W zeszłym roku byłem trochę zajęty. Wiesz, walką z demonem.
Droczę się tylko.
W zeszłym roku wszyscy byliśmy zajęci. Ale teraz jesteś wolny.
Więc leć, bądź przyjaznym motylkiem.
Dziewczyna w mojej klasie boi się motyli.
No to po prostu bądź przyjazny.
Poradzisz sobie, skarbie.
Proszę, zrobiłam ci lunch.
Miło z twojej strony, Kins.
Pamiętaj o przepustce parkingowej.
- Bernadette lubi wzywać lawetę. - Przepustka. Jasne.
Nie używaj automatu. Połyka pieniądze.
- Jakby co, pisz. - Pomożemy.
Kochani.
Dam sobie radę.
Mama będzie na kampusie. I to twój ostatni pierwszy dzień szkoły.
Planuję iść na studia.
Wiem, ale to co innego.
Co u Jackie?
Wczoraj pokazała mi swoje wspomnienie.
O tym, jak Eden przekonała gliniarza, by darował im mandat.
Było super. Zupełnie normalnie.
Gdy wspomniałem o tym później, nie miała pojęcia, o czym mówię.
Wyobraź sobie. Jesteś w głowie Gabe'a, a on zapomina.
Nigdy nie byłam w jego głowie.
Ale byłaś w głowie Scota.
Tak. Sama nie wiem.
Nie rozmawialiśmy o tym z Gabe'em. To dziwne?
Tylko jeśli ty tak uważasz.
Czekaj!
Hej!
Witaj w klasie wyższej.
- Masz dobry humor. - Pewnie.
Jesteśmy w trzeciej klasie. I dostaliśmy owacje
za drugi najlepszy film o homarze w historii.
A który jest lepszy?
Lobster?
W tym filmie nie ma homarów.
W takim razie wygrywamy.
Aby to uczcić,
zrobiłem nam rezerwację na dziś wieczór w pizzerii U Stana.
Nie wiedziałam, że robią rezerwacje.
Zwykle nie.
Ale zrobili wyjątek dla takiej szychy jak ja.
Lepki stolik przy tarczy do rzutek jest nasz.
Jak mogłabym temu odmówić?
Rany.
Niesamowite miejsce.
Neogotyk wiktoriański na najwyższym poziomie.
Wybudowano go chyba w latach 60. lub 70. XIX wieku.
W 1877 roku. Imponujące.
Cóż, uczę historii.
Niestety, nie dbano o to miejsce.
Dlatego mecenas sztuki zatrudnił mnie do renowacji.
Jestem Nina.
Josh, miło mi.
- Mogę… - Proszę bardzo.
Zdecydowanie wiesz, co robisz.
Dziękuję.
Zwykle odnawiam stare domy. Cieszę się z nowego wyzwania.
Poza tym.
Słucham?
Chodniki na podłodze.
To oryginalne drewno.
Kasztan. Teraz nie do dostania.
Wiem o tym. Ale nie mogę…
Z drzew, które już wtedy miały jakieś czterysta lat.
Zaczęły rosnąć w czasach prekolumbijskich.
Czy to cię nie dobija?
Tak, niesamowite.
Ale nie mogę też lekceważyć względów praktycznych.
To teatr.
Akustyka jest tu niezwykle ważna.
Nie owinęłabyś chyba diamentu Hope taśmą klejącą?
Nawet jeśli ktoś twierdziłby, że to praktyczne.
Mówię tylko,
że powinniśmy okazywać szacunek zabytkom historycznym.
Jasne.
Szacunek.
Dzięki za przypomnienie.
Wracam do pracy.
Może ty też powinieneś.
Jeśli będę miała uwagi do twoich lekcji, na pewno dam znać.
Tego lata przekłułam uszy drugi raz.
To była trudna decyzja,
bo mama mówi, że już i tam mam idealne uszy.
Fascynujące, Molly.
Dziękuję.
Bode, pokażesz klasie, jak spędziłeś lato?
Tego lata stałem się bardzo silny.
Kręciłem samochodem brata na palcu jak piłką do koszykówki.
Nie podobało mu się to, ale warto było zobaczyć jego minę.
No dobrze. Dziękuję, Bode.
Następnym razem potraktuj zadanie poważnie.
- Ale ja… - Możesz usiąść.
To było super.
Dzięki.
Wierzysz mi?
Wszystko jest możliwe.
Ale jak to zrobiłeś?
- Nie mogę o tym mówić. - No dawaj.
Ale ledwo cię znam.
Jestem nowa, a ty jesteś tu najciekawszą osobą.
Możesz mi zaufać.
Spróbuj odebrać mi ten klucz.
Dlaczego?
Muszę coś sprawdzić.
Zdałam test?
Powiedzmy, że w zeszłym roku zrobiło się poważnie.
Dla mnie ubiegły rok też był słaby.
Straciliśmy mamę.
Znaczy umarła.
Naprawdę?
Mój tata też.
Czyli wiesz, jak to jest.
Powiedz, skąd miałeś nadludzką siłę.
To, co ci powiem, jest ściśle tajne, jasne?
Dobra.
Mieszkaliśmy w Seattle.
No dobra.
Witam wszystkich. Nazywam się Bennett.
Jestem nowy.
Przygotowałeś się?
Co?
Nowi nauczyciele robią kartkówki.
Mogę usiąść obok ciebie?
Możesz robić, co zechcesz. Ale nie przeszkadzaj mi w nauce.
Na pewno się zaprzyjaźnimy, ale najpierw musimy zmierzyć się z tym.
Mówiłem. Czemu ja zawsze mam rację?
Tak, przykro mi.
To kartkówka, ale będzie bardzo łatwa, jeśli czytaliście materiały.
Cholera.
Co?
Nie czytałam materiałów.
Czytałaś.
Pamiętałabym, że przeczytałam ponad 400 stron.
Jackie, włożyliśmy ci tę książkę do głowy.
O czym ty mówisz?
Znasz odpowiedzi. Po prostu zacznij czytać.
Jak mogę znać odpowiedzi, skoro namówiłeś mnie do olania tego?
Przeczytaj pierwsze pytanie. Przypomnisz sobie.
- Po co? - Moi drodzy.
Trochę ciszej, dobrze?
Jackie.
Jackie!
Nie czytałam tego. Może mi pan dać zero punktów.
Dobrze.
I tak oto…
po Harvardzie.
Zaraz.
Co?
Magia.
Widzieliście to, prawda?
Robiła już dużo ciekawsze rzeczy.
Ja…
Utrata mowy to standard.
Doug zemdlał.
Dobra, gdy Abby przyswaja nową koncepcję rzeczywistości,
przejdźmy do rzeczy.
Mieliśmy wielką premierę.
Można powiedzieć, że mamy społeczność fanów.
- Większą niż mama Douga? - Hej! Nie kpij z lojalności!
Linda Brazelle kibicuje nam od początku. Szanuj ją.
Żartuję.
Jesteśmy na fali.
Płyńmy na niej dalej i wypuśćmy sequel.
Rozprysk 2: Homarza hekatomba.
Chwileczkę.
Możemy wrócić do magicznych kluczy?
Nie widzisz związku?
Bez urazy, ale Zadie nie jest mistrzynią efektów 3D.
My po prostu…
- Czaisz? - Chwila.
Tom Savini nigdy nie używał takich efektów i nie miał magicznych kluczy.
Nie chcesz używać kluczy w drugiej części?
Chcę, ale pamiętajmy o naszych korzeniach.
Spoko.
Scot, jak tam scenariusz?
Powinieneś im powiedzieć.
Co powiedzieć?
Jak wiecie, zawsze marzyłem o tym, żeby dostać się
na te prestiżowe warsztaty filmowe w Wielkiej Brytanii.
W ostatniej chwili zwolniło się miejsce.
I rywalizuję o nie tylko z jedną osobą.
- Rany! - Niesamowite.
- Gratulacje. - Dzięki.
Mówisz o ostatniej chwili. Czyli niedługo wyjeżdżasz?
Tak, za kilka tygodni.
Albo i nie. Mogę się nie dostać i…
Scot, bardzo się cieszę.
Ale podpisałeś kontrakt.
Przed odlotem dostarczysz nam wspaniały scenariusz za zero dolarów.
Douglas, obiecuję, że załatwię to przed wyjazdem.
Nawet jeśli nie wyjadę, bo mnie odrzucą,
co jest bardzo prawdopodobne, więc…
Na razie jesteś tutaj. Skupmy się na tym.
Biorę się za pisanie.
Trudno uwierzyć, co?
Tak.
Rozumiem, czemu mnie sprawdzałeś.
Nie gniewam się.
To dobrze.
Pamiętaj, co mówiłem.
To tajemnica.
Klucze, Dodge, czarne drzwi, wszystko.
Nikomu nie powiem.
Zresztą, kto by mi uwierzył?
Jest moja mama.
Hej, skarbie!
- Jak pierwszy dzień? - Dobrze.
To Jamie.
Cześć, Jamie. Miło cię poznać.
Mnie również.
Niedawno tu przyjechała.
- Tak? A gdzie mieszkałaś wcześniej? - W Chicago. O, jest mój tata.
Tak? Chętnie go poznam.
Cześć.
Tato, to jest Bode i jego mama.
- Tak. Już… - …się poznaliśmy.
Aha. Spoko.
Miło było cię poznać, Jamie.
Tak.
- Pa. - Pa.
PIZZA U STANA
Nie mówiłaś, że Scot wyjeżdża.
To jego sprawa.
Wiedziałam, że wkrótce powie wszystkim…
Na pewno się dostanie, nie?
Kto może być lepszy dla niego?
Tak, jest niesamowity.
Ale nigdy nie wiadomo, kogo tam szukają.
Nie chcesz, żeby jechał?
Co?
Chcę.
Ta szkoła to niesamowita okazja.
Pewnie, że chcę.
Tak czy inaczej, film sobie poradzi.
Scot jest utalentowany,
ale my mamy magię.
To prawda.
- Dzięki. - Dziękuję.
A propos, zastanawiałaś się kiedyś,
jak powstały klucze? Skąd się wzięły?
Stworzyli je moi przodkowie.
Wiem, ale może odziedziczyłaś talent do ich tworzenia?
Tworzenia nowych kluczy?
Topienia metalu i nadawania mu magicznej mocy?
Raczej nie. Sorki.
Może twój tata coś wspominał…
Tata nic nie mówił o kluczach.
Nie wiedzieliśmy, że ich używał, póki Bode nie spotkał Chamberlina.
Nie myślałeś chyba, że umiem tworzyć nowe klucze?
Nie. Byłem tylko ciekawy.
Twoja rodzina ma tę więź z magią.
Chciałem dowiedzieć się więcej.
Ja jestem ciekawa twojej rodziny.
Moja rodzina ma więź z nudą. Dziękuję.
- Przyjadą na święta? - Nie.
Lodowe rzeźby, sanki i śnieżne labirynty to nie ich styl.
Ale to twoi rodzice.
Nie każda rodzina jest magiczna.
Znasz mnie, prawda?
Jasne.
Czekaj, jesteś…
Kinsey, prawda?
Mówię poważnie.
Byłeś w mojej głowie, widziałeś moje ulubione wspomnienia.
Tak. I bardzo mi się podobały.
Poza koncertem One Direction.
Niech będzie.
Ale…
Ja chciałabym zobaczyć twoje.
Chcesz wejść do mojej głowy?
No nie wiem, Kinsey. To trochę…
Pewnie jest tam niezły bałagan.
Nieważne. Cokolwiek tam jest, to część ciebie.
No tak.
Dobra, ale…
A jeśli zobaczysz coś żenującego i ze mną zerwiesz?
- Może nie lubię siebie? - Nie sądzę.
To nic osobistego, ale jeszcze nie jestem na to gotowy.
- To bardzo osobiste. - Nie chodzi o ciebie.
- Obiecuję, że nie będę cię osądzać. - Nie! Odpuść, dobra?
Dobra.
Kinsey, przepraszam. Ja… Chcę, żebyś mnie poznała.
Pytaj, o co chcesz. Wszystko ci powiem. Przysięgam.
Lepiej już idź.
Hej, Jack. Dzwoniłem do ciebie.
Byłam zajęta.
Widzę. Co…
UTRATA PAMIĘCI U MŁODYCH LUDZI
Utrata pamięci.
Wczoraj nie mogłam sobie przypomnieć, co zrobiliśmy.
Że użyliśmy Klucza Głowy, by włożyć książkę.
Próbowałeś mi wyjaśnić,
ale w tym momencie to był dla mnie nonsens.
Byłam zdezorientowana.
A w zeszłym tygodniu ten film i ognisko…
Ale teraz pamiętasz?
Wszystko.
Każdy moment.
Ale co się dzieje? Zapominam części własnego życia.
Dorośli nie pamiętają magii.
Tak.
Chyba widzimy, jak to się zaczyna.
Niedługo skończysz 18 lat.
Tak, ale…
jestem prawie dzieckiem.
Wiem… Myślałem, że będziemy mieć więcej czasu.
Czyli…
klucze i…
wszystko, co z nimi robiliśmy?
To po prostu zniknie?
Jakby się nie wydarzyło?
I nic nie możemy zrobić?
Hej, Jackie, to ja. Tyler.
A to ty. Przywitaj się ze sobą.
Witaj.
Nagrywamy to, by przypomnieć ci
chwile, gdy używaliśmy magicznych kluczy.
Na początku użyłem Klucza Głowy,
by włożyć sobie książki o Anglii,
bo wiedziałem, że ją uwielbiasz
i chciałem ci zaimponować.
Nie wypaliło.
Nie, ale później
widziałam wspomnienie twojej pierwszej wyprawy z tatą na ryby.
Złapałeś gdzieś taką.
Miałem cztery lata.
To było urocze.
Hej.
Wybieram się do biblioteki. Zacznę ten scenariusz.
Będzie nawet lepszy od pierwszego.
Mam nadzieję. Nie chcę zawieść Savinich.
Dużo od siebie wymagasz.
Podziękuj moim rodzicom.
W domu Cavendishów nie tolerowano porażek.
Pewnie cieszą się, że może wrócisz.
Jeszcze im nie mówiłem.
Oni…
Uważają kręcenie filmów za hobby. Chcą, żebym został adwokatem.
- Serio? - Tak.
- Nie wyobrażam sobie ciebie w peruce. - Wiem, abstrakcja. Ale tak to widzą.
To oni chcieli, żebym przyjechał do Ameryki.
Będę miał lepsze CV.
Za to jestem im wdzięczna.
Inaczej byśmy się nie poznali.
Na pewno się dostaniesz.
Cicho, bo zapeszysz.
Cześć.
Co tam?
Będę już leciał. Na razie.
Preprodukcja rusza w weekend.
Czekaj. Spotkamy się po szkole?
Muszę odwiedzić Erin Voss.
Kłopoty w raju?
Zamknij się, Eden.
Nie umie robić kluczy.
Szkoda.
- Plus jest taki, że możemy ją zabić. - Nie!
Wyluzuj.
Dobra. Ona nam się nie przyda.
To jak stworzymy ten klucz?
Bardzo się cieszę, że ta renowacja wreszcie ruszyła.
To bardzo wspaniałomyślne, że ją pan finansuje, panie Shaw.
Proszę mi mówić Gordie.
Mam wiele miłych wspomnień z tego teatru.
W pierwszej klasie grałem Juda w musicalu Oklahoma!.
Niezła przygoda.
Nie wątpię.
A potem wystąpiłem w pamiętnej Burzy,
jako dubler niejakiego Rendella Locke'a.
Naprawdę?
Zgłosił się chyba dla żartu, więc trochę bolało, gdy dostał tę rolę.
Ale przyznaję, że monolog w 5 akcie był świetny.
Zajrzę za tydzień.
Nie mogę się doczekać.
Ja też.
Dzięki, Gordie.
KAWIARNIA HAVANA
Chciałem podrzucić ci ją do teatru.
Dziękuję. Nie trzeba było.
Trzeba było.
Pogrzebałem trochę w szkolnych archiwach
i znalazłem sporo materiałów o starym teatrze.
W tym oryginalne rysunki architektoniczne.
Zrobiłem ci kopie.
O kurczę.
To…
bardzo mi pomoże.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Znalazłem też stare zdjęcia z 1878 roku, rok po wybudowaniu teatru.
I popatrz tylko.
Chodnik.
Wszędzie ten cholerny chodnik.
Proszę bardzo.
Dowód, że jestem prawdziwym dupkiem.
Niedawno przyjechaliśmy z Chicago.
Uczyłem w tej samej szkole profilowanej przez 15 lat.
Czyli to dla ciebie duża zmiana?
Tak, mieliśmy trochę wstrząsów.
Moja… Mama Jamie zmarła w zeszłym roku.
Moje kondolencje.
Dziękuję.
Radzimy sobie, ale uznaliśmy z Jamie,
że Chicago stało się raczej ponurym kalejdoskopem wspomnień niż domem.
Rozumiem.
Też straciłam męża w zeszłym roku.
Słyszałeś.
Oczywiście.
Ktoś o tym wspomniał.
Co jeszcze wzmogło poczucie, że ostatnio byłem epickim palantem.
Moja żona nie poznałaby tego protekcjonalnego idioty,
który uczył cię twojej pracy.
- Przepraszam. - W porządku. Nieważne.
Nawet nie chcę myśleć o wszystkich głupotach, które mówiłam…
mówiłam i robiłam po śmierci męża.
Dlaczego Matheson?
Zawsze chciałem mieszkać w tej części Nowej Anglii.
- Naprawdę? - Tak.
Przedkolonialna historia Matheson to wyjątkowo fascynująca…
Wiesz co?
Na tym zakończę.
Zacznijmy jeszcze raz.
Cześć. Nie zamieniliśmy dotąd ani słowa,
ale chciałbym się przedstawić.
- Josh Bennett. - Nina Locke.
Dobra.
Tutaj mieszkam.
Mieszkasz w bursie?
Tak, dostaję darmowe mieszkanie
za pracę z 30 napompowanymi hormonami nastolatkami.
To dobry interes?
To się okaże.
Wracam do teatru.
Może spotkamy się kiedyś, żeby nasze dzieci mogły się pobawić?
- Cieszę się, że Bode ma koleżankę. - Ja też. Ze względu na Jamie.
Chętnie.
Dostałam wiadomość. Wszystko gra?
Jackie znów się gubi.
Cholera, przykro mi.
Za kilka miesięcy to będę ja.
A jeśli znów stanie się coś złego? Ja… Nie będę w stanie wam pomóc.
Zostaniecie tylko ty i Bode.
A za kilka lat już tylko Bode.
Zupełnie sam.
Musi być jakiś sposób.
Cześć, stary.
Umówiłem się z Kinsey. Mamy się uczyć.
Jest w szpitalu.
Co tydzień odwiedza Erin Voss.
Jasne. Chyba pomieszały mi się dni.
Lipa. Mam dla niej Dr Peppera i Twizzlery.
Mogę się poczęstować?
Jesteś tu sam?
Tak. Mama pracuje w waszej szkole.
A wujek Duncan pojechał dziś do Bostonu.
I co robisz?
Odrabiam lekcje.
Bode.
Nie rozumiesz, że teraz możesz zaszaleć?
Co masz na myśli?
Masz całą tę moc.
Możesz z nią robić, co zechcesz.
Może się zabawimy?
Fajnie było, ale Kinsey chyba nie będzie. Będę spadał.
Możemy rozwalić jeszcze wiele rzeczy.
- Już się narozwalałem. - Są też inne klucze.
Jeden zawsze chciałem wypróbować.
Który?
Klucz Ducha.
Zaraz wracam.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY IM. MCCLELLANA
Może jestem zbyt surowa dla Gabe'a. Rozwód rodziców pewnie go załamał.
Może to przez nich boi się otwierać przed ludźmi.
Scot miał w głowie taki bałagan. Podobało mi się.
- Przyniosłam wodę. - Dziękuję.
Miło z twojej strony, że co tydzień odwiedzasz Erin.
- Nie ma wielu gości. - Była przyjaciółką mojego taty.
Chyba boję się tracić ludzi.
Widzę, co Tyler przeżywa z Jackie.
Zaczyna wyrastać z magii.
Wszyscy stracimy się wzajemnie.
Musi być jakiś sposób.
Myśleliśmy, że dorośli zapominają.
Znaleźliśmy sposób, by pamiętać.
- Hej. - Hej.
- Możesz wpaść do szpitala? - Jasne. A co się dzieje?
Po prostu przyjedź.
Mam pomysł.
Przygotuj się. Wyrwie cię z butów.
- Przesadzasz. - Nie ma mowy.
Na pewno…
Ja mam go cały czas.
A jeśli wróci moja mama i zobaczy ciała nas obu,
oszaleje.
Bierz.
Dobra, ale nie rysuj mi nic na twarzy.
Nie wierzę, że na to nie wpadłem.
Obiecuję, nie będę.
Raz kozie śmierć.
Fajnie, co? Baw się dobrze!
Mam zamiar, gnojku.
Przepraszam!
Chamberlin Locke?
Tak.
Witam, jestem Gabe. Spotykam się z pana potomkinią, Kinsey.
Ach, Kinsey.
Przyleciała z tobą?
Nie, to…
jestem tu w tajemnicy.
Bardzo mi na niej zależy. Chcę dać jej prezent.
Chcę stworzyć dla niej nowy klucz.
Niełatwe zadanie.
Sam materiał jest bardzo trudny do zdobycia.
Nie ma problemu.
Chyba znalazłem kawałek w jaskiniach.
W jaskiniach?
Schodzenie tam to nie jest dobry pomysł.
Wiem.
Ale dla niej zrobiłbym wszystko.
Jesteś więc zakochany.
O jakim kluczu myślisz?
Mam kilka pomysłów.
Właśnie o to chciałem zapytać.
Jak nadać kluczowi cel?
Jak mogę zadbać, by robił to, co zamierzam?
Właśnie w ten sposób.
Przez zamiar.
Tworząc klucz, należy skupić cały umysł,
wizualizując sobie to, co klucz ma robić.
Ale przede wszystkim
trzeba dodać świeżą kroplę własnej krwi.
Jeśli to zrobisz,
zyskasz klucz, który pokaże Kinsey, co naprawdę kryje się w twym sercu.
Jestem bardzo wdzięczny. Dziękuję.
Powodzenia, młody człowieku.
- Jak było? - Super! Dzięki.
- Przelatywałeś przez ściany? - Sorki, muszę spadać.
No dobra.
Pa!
Pamiętasz, gdy pytaliśmy Ellie, jak pamięta magię, choć jest dorosła?
Mówiła, że znaleźli sposób, by pamiętać.
„Oni”.
Strażnicy Kluczy.
- Została tylko Erin. - Tak.
Jeśli wejdziemy jej do głowy, może znajdziemy wspomnienie o tym,
jak pamiętają.
Wtedy my też możemy pamiętać.
- Nie będziemy patrzeć na nic prywatnego. - Ani niczego dotykać.
Nie chcemy pogorszyć sytuacji.
Czemu nie ma drugiej Erin?
Nie wiem. Dziwne.
Możliwe, że nic tam nie ma.
Musimy spróbować.
Kins, spójrz na to.
Nie przeszła jej miłość do taty.
Ma to sens. Jest w tym stanie, odkąd była w naszym wieku.
Szukajmy dalej.
Tyler!
Tam!
Jak się stąd wydostaniemy?
Coś czuję!
- Wszystko gra? - Tak.
Halo?
Niech się ode mnie odwali!
- Kto? - Dodge!
Dodge już nie ma.
- Jestem Kinsey. - Spokojnie.
A to jest Tyler.
Kim jesteście?
Jesteśmy dziećmi Rendella.
Kim?
Erin,
byłaś tu cały ten czas?
Co to znaczy?
Utknęłaś tu?
Skąd wiecie, że Dodge już nie ma?
Wysłaliśmy ją tam, skąd przybyła.
Za czarne drzwi.
Jesteś bezpieczna. Słowo.
Chodź z nami.
Wyciągniemy cię stąd, dobrze?
Dobra.
Co to za miejsce? Gdzie jesteśmy?
Jesteśmy w szpitalu.
To…
to ty.
Chcesz, żebyśmy…
Nie.
Zrobię to.
OPARTY NA KOMIKSIE J. HILLA I G. RODRIGUEZA
Napisy: Paweł Awdejuk