ROK 1775
Widzisz ich?
Nie, sir.
Dokąd teraz?
Cicho.
Co to?
Co to jest, na Boga?
Cóż to?
Musieli pójść tędy.
Kapitanie.
Znaleźli nas.
Więc będziemy się tu bronić.
Nie mogli daleko zajść.
Cóż to takiego?
Padnij!
Howe! Na ziemię!
Jak to wygląda?
Jak ołów.
W tym świecie jest bardzo rzadkie, więc zacznij szukać.
- Ołów? - Tak.
Jak szary kamień?
Szare kamienie.
Gdzie ja tu znajdę szare kamienie?
Myślałaś kiedyś nad tym, że gdyby ten pocisk
poleciał nieco w lewo i nie trafił Eden,
byłabyś tylko bryłką metalu na ziemi?
Ale trafił.
Co wy tu robicie? Te jaskinie są zalewane podczas przypływu.
Nie wolno tu wchodzić.
To irytujące. Co wy tu w ogóle robicie?
Nie powinniście ratować statków?
Co do diabła?
Nie ruszaj się. Ręce do góry.
Jak sobie życzysz.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
OPARTY NA KOMIKSIE JOEGO HILLA I GABRIELA RODRIGUEZA
POKAZ PREMIEROWY ROZPRYSK
7 WRZEŚNIA, 20.00! KINO STRAND
Pożycz Klucz Głowy.
A masz Klucz Naprawy? Muszę połatać sukienkę.
Proszę.
Denerwujesz się?
Nie, jestem spokojna.
„Grając w niskobudżetowym filmie, z homarem w roli złoczyńcy”.
Zaleta pozbycia się strachu.
To nie jest film niskobudżetowy. To film z zerowym budżetem.
A homar tak naprawdę nie jest złoczyńcą.
Jest niezrozumiany.
Mój błąd.
- Przyjdziesz? - Żartujesz?
Za nic bym nie przegapił.
Bode, to ty?
Bode?
Bode, co ty…
Ktoś ją tu wniósł,
więc musi dać się ją wynieść.
Jak ty…
Ja nie…
Znalazłem nowy klucz, mamo.
Nazwałem go Kluczem Herkulesa, bo daje wielką siłę.
Znalazłeś klucz? Ja…
Szkoda, że nie pamiętasz o magii. Byłoby łatwiej.
O czym nie pamiętam?
Co ty tu robisz?
Przenoszę rzeczy, żeby pomóc przy pokoju Duncana.
To miło z twojej strony.
Myślę, że cieszy się, że zamieszka z nami.
Jak przesunąłeś tę kanapę?
Tyler ci pomógł?
W sumie zrobiłem to sam.
Mój mały mężczyzna.
Robisz się taki silny!
Fajny pas.
- Znalazłeś go w jednym z pudeł? - W innym pokoju.
Dobra. Pamiętaj,
że Duncan i Brian wpadną dziś na kolację.
Rzuć mi linę!
ROZPRYSK
- Próbowałeś się do mnie podkraść? - Może!
Muszę ci powiedzieć, że ten kostium jest bardzo widoczny.
- Aha. - I wydaje dziwny, trący dźwięk.
Nie tylko dźwięk ma trący.
Jak ci idzie?
Zero-jedynkowo.
Ludzie widzą kostium i albo chcą przyjść,
albo nie za bardzo.
Ale mam pomysł.
Tak?
Pomyślałem, że pochodzimy razem.
Niezrozumiany homar
i piękna ekowojowniczka, ramię w ramię. To powinno pomóc.
Przepraszam. O co tu chodzi?
O Boże, działa.
Dzień dobry.
Organizujemy pokaz premierowy naszego filmu Rozprysk.
W kinie Strand.
Czyli nie chodzi o nową restaurację?
Nie, o film.
Może wpadniemy.
Dobra.
Raczej nie wpadną.
- Chodźmy na lody. - Dobra.
Mają tam tablicę. Rozwiesimy ulotki.
- Spoko. - I zajrzymy do Scota.
Scot się zwolnił.
Był zajęty kończeniem filmu
i potrzebował więcej czasu.
Jasne.
I tak wywieszę ulotki. Zaraz wracam.
Po rozmowie z moim opiekunem stwierdzam,
że te są możliwe, te mniej możliwe,
a to są szkoły „chciałabym”, do których pewnie się nie dostanę.
Jesteś bystra. Zorganizowana. Dobrze się uczysz. Kto by cię nie chciał?
Powinniśmy o tym porozmawiać. Jak daleko od siebie możemy być.
Co o tym myślisz?
Cieszmy się tym dniem. Chodźmy na spacer przy latarni.
- Nie mogę. - No chodź.
Mam jeszcze sporo czytania, a szkoła zaczyna się za tydzień.
A to, że spędzisz go w domu na czytaniu książek,
to jakiś absurd.
Mogę poczytać na zewnątrz.
Mam lepszy pomysł.
No dobrze.
I proszę. Wszystko przeczytane.
Czytaniem należy się delektować.
I delektowałaś się. Bardzo szybko.
Najważniejsze, że teraz możemy spędzić razem czas
i cieszyć się resztą lata.
Poza tym, czy za kilka tygodni ktoś tu nie kończy 18 lat?
- Musimy uczcić to czymś epickim. - Epickim?
Wysoko stawiasz poprzeczkę.
To już mój problem.
Cześć, Daniel.
Mam tu pomidory z mojego ogrodu.
Bardzo ładne.
Wejdź.
Zamkniesz drzwi?
Chcę porozmawiać o Ellie.
Macie coś nowego?
Tak i nie.
W przypadku zaginięcia czy morderstwa
jest wąskie okno czasowe, gdy szansa na ustalenie sprawcy jest duża.
Później szanse na rozwiązanie sprawy
spadają wykładniczo.
I tak jest z tym śledztwem.
Minęły trzy miesiące.
Nie mamy nowych tropów. Kwalifikujemy tę sprawę jako zamrożoną.
Jeśli pojawią się nowe tropy, wznowimy ją. Ale na razie nic nie możemy zrobić.
Ogłosiliście już coś?
Nie w tej chwili.
Po pięciu latach zostanie oficjalnie uznana za zmarłą.
Daniel.
Wiem, że zrobiłeś wszystko, co mogłeś.
Boli mnie to.
Przykro mi.
Miałaś kontakt z Rufusem? Co u niego?
Bode utrzymuje z nim kontakt. Jest w Nebrasce z ciocią i wujkiem.
Radzi sobie całkiem nieźle.
Cóż,
choć tyle dobrego.
Och.
Do licha.
Co to takiego?
Nudne.
O rany!
AKADEMIA MATHESON BURSA IMIENIA FORMANA
Zamknij drzwi.
Po co to jest?
Teraz potrzebna nam tylko miejscówka.
O cholera.
Po prostu tu leżała?
Tam, za pudełkami.
W pewnym momencie żył tu gigantyczny szczur.
Szczur? Naprawdę?
Widziałeś kiedyś tak wielkiego?
Nie, ale w zeszłym roku w mojej klasie była czaszka.
I wyglądała dokładnie tak.
- Wątpliwe. - Serio?
Równie wątpliwe
jak dom pełen magicznych kluczy?
Dobra. Mam plan.
Spoko.
Jaki?
Zdobędziemy wielki krąg sera i zbudujemy olbrzymią pułapkę.
- To nie jest śmieszne. Mówię poważnie! - Gigantyczną.
Co to za szczur? Gdzie są pozostałe klucze?
- Co się stało z Ellie? - Co w ciebie wstąpiło?
Rozpracowaliśmy kilka kluczy
i sądzimy, że wiemy wszystko, ale jeszcze dużo nie wiemy.
Masz rację, nie wiemy wszystkiego, ale wiemy, że mamy spokój z Dodge.
Z resztą sobie poradzimy. Dobrze?
A to coś już dawno umarło,
więc może nie umieszczajmy go na szczycie listy problemów.
Dobra, ale powinno zostać na liście.
Co robiłaś latem, Kinsey?
Głównie tkwi we własnej głowie.
Nie wiem. Czytałam, oglądałam filmy, rysowałam.
I co tydzień odwiedza Erin Voss, koleżankę Rendella, w szpitalu.
To miłe.
- Chyba nie ma wielu gości. - Lubię to robić.
Słabo ją pamiętam.
Prawie zapomniałem. Ty, mam dla nas świetny projekt.
Jaki?
Gracie.
- Gracie? - Gracie.
To mój klasyczny pontiac z 1969 roku.
Zawsze chciałem ją wyremontować. Teraz mam okazję.
Już ją tu wiozą. Pomyślałem, że popracujemy nad nią razem.
Wiesz, że nie znam się na autach?
Nauczysz się! Spodoba ci się.
Sono purēto watashi-ni watashi te kudasai.
Jak pan śmie mnie obrażać?
Poprosiłem o podanie tego talerza.
Aha!
Proszę bardzo.
- Arigato. - Jezu…
No co?
Muszę ćwiczyć!
Brian słucha programów do nauki japońskiego.
Jestem pod wrażeniem…
własnej cierpliwości.
- Długo będziesz w Japonii? - Pół roku.
Moja kancelaria pozyskuje nowych klientów.
To będzie wspaniała przygoda!
Prawdziwa przygoda zacznie się, gdy Brian wróci.
Pobieramy się.
- Naprawdę? - O Boże!
Niesamowite!
Wspaniale. Najważniejsze zostawiłeś na koniec.
Chciałem napisać „zaręczyny” na cieście, ale uznałem, że to słabe.
- Zdrówko. - Zdrówko!
Na zdrowie.
- Gratulacje! - Zdrówko!
Rozmawialiście już o tym, gdzie chcecie się pobrać?
Powinien powiedzieć ci Duncan,
ale myśleliśmy, żeby zrobić to tutaj, na terenie Keyhouse.
To byłoby niesamowite.
Ale…
- Duncan na pewno tego chce? - To był jego pomysł.
Póki nie przyjechaliście, miał taką mentalną blokadę.
Zajmiemy się nim, gdy cię nie będzie. Obiecuję.
Wiem.
A co u ciebie?
Spotykasz się z kimś?
Nie, jeszcze nie.
Nie zabrałam się jeszcze za to.
Wciąż nosisz obrączkę.
Tak.
Chyba nie powinnam.
To nawyk.
Jesteś niesamowita.
Każdy facet byłby szczęściarzem mając cię w swoim życiu.
Gdy będziesz gotowa.
Domo arigato.
Bardzo dobrze.
- Akurat. - Naprawdę!
Nie rozumiecie, co to znaczy „teren prywatny”?
- Chodzi ci o tamten znak? - Raczej dwa znaki.
Coście za jedni?
Przejmujemy to miejsce.
Zabieraj graty i wynoś się.
Coś ty powiedział?
Powiedział:
„Zabieraj graty i wynoś się”.
Powiem wam, co zrobię.
Policzę do pięciu i to wy się wyniesiecie.
Nie będzie go brakowało w puli genów.
Raz.
Dwa!
Trzy, cztery, pięć.
Masz, zakop go. Ja wezmę skrzynie.
Serio?
Serio.
Czemu sobie nie poszedł?
Bo świat mięcha jest pełen idiotów.
Prawie gotowy?
Będzie gotowy, gdy będzie.
Musimy jechać do kina. Niedługo premiera.
Musi być jakiś sposób na obejście zasady
„demony nie mogą zabrać kluczy Locke'om”.
Mogę zmienić się w Kinsey?
Spróbuj.
Nie zadziałało.
Wiesz dlaczego?
Na pewno mi powiesz.
Nie możesz użyć Klucza Tożsamości, by stać się realną osobą.
Możesz go użyć tylko, by stworzyć nową osobę.
Zmieniłaś się w Lucasa, a on był prawdziwy.
Nie zmieniłam się w Lucasa. Już byłam Lucasem.
Potrzebowałam nowego stylu.
Czemu zmieniłaś się w Gabe'a?
Bo nikt nie będzie go nie podejrzewał o bycie kimś więcej niż nerdem,
który zakochał się w Kinsey.
Dobrze to sprzedajesz.
Może nawet za dobrze.
Sprowadziłam cię tu.
I mogę się ciebie pozbyć.
W każdej chwili.
Rozumiesz?
Dobrze.
Przygotuj się. Nie chcę przegapić czerwonego dywanu.
Grałeś homara. I tak nikt cię nie rozpozna.
ROZPRYSK - ŚWIATOWA PREMIERA
Dzięki, że przyszliście. Zapraszam do środka.
Nie! Pierwsze trzy rzędy są dla VIP-ów! Omawialiśmy to na próbie!
Doug. A jeśli nie spodoba im się film? Jeśli uznają, że to gówno?
Chcesz terapeutę czy organizatora? Dwoma na raz nie będę.
Scot?
Hej.
Niesamowite. Jak to zorganizowałeś?
A co? Wątpisz w moją zaradność?
Doug tu pracuje. Załatwił po znajomości.
Pięknie wyglądasz.
Dzięki.
Nie widziałam cię całe lato.
Wiesz, skupiałem się na filmie.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Pogadamy później? Chcę ci coś powiedzieć.
Dobra.
Hej! Wielka noc, stary!
Co tam? Gratulacje.
Dzięki.
Fajnie, że cała ekipa znów jest razem.
Tak.
Hej! Zróbmy zdjęcie obsady i ekipy! Chodźcie!
Dobra. Pięknie!
Powiedzcie Rozprysk!
Rozprysk!
Świetnie. A teraz główne role i reżyser.
ROZPRYSK
Wielka noc! Cześć!
- Fajnie, że przyszliście. - Niezłe szczypce, mały.
Kogo nazywasz małym?
To będzie 13,50.
Ja stawiam. Gwiazdy nie powinny płacić za popcorn.
Jeszcze trzy porcje popcornu i napoje.
- Też występuje pani w filmie? - Nie. Tylko moja córka.
Wygląda pani na aktorkę.
Dzięki.
Wciąż to masz, Nina.
- Cieszysz się na rozpoczęcie szkoły? - Średnio.
- Inni myślą, że jestem dziwny. - To bywa fajne. Też jestem dziwny.
Fakt. W końcu chodzisz z moją siostrą.
Hej!
Hej, Bode!
Hej!
Kinsey, prawda?
Tak.
Wybacz, że tak się jaram, ale wymiatałaś w tym filmie.
Taka Ripley, ale z lepszymi ciuchami.
Jestem Abby. Właśnie przeniosłam się do Akademii Matheson.
Dzięki, ale nikt jeszcze nie widział filmu.
Skąd ty…
- O, już się poznałyście. - Tak.
Spędziliśmy z Abby całe lato w ciemności.
To znaczy w montażowni. Abby skomponowała muzykę do filmu.
Jest mega. Goblin wymieszany z Carpenterem.
To była wspólna praca.
„Temat Homarowatego” to wyłącznie twoje dzieło.
Nie mogę się doczekać.
Spoko.
Zapraszamy do środka. Proszę zajmować miejsca. Gotowi?
- Tak. - Tak.
ROZPRYSK
Dougie!
Stary, uważaj!
To ty, Austin?
Nie!
Na pewno nie jest zbyt straszny?
Widziałem gorsze rzeczy.
No dobrze.
To prawdziwa tortura. Umieram z głodu.
Na koszt firmy.
Dzięki.
Powtarzałam sobie, że jeszcze pięć minut. Myślałam, że jest dobry, ale…
Poproszę trzy hot-dogi, nachos z dodatkowym serem
i duży popcorn.
To wszystko dla ciebie?
Masz z tym problem?
Musisz mieć świetny metabolizm,
skoro masz taki tyłek.
Ojej.
Sorki. Zapomniałem.
Już nie wolno komplementować tyłków.
Podoba ci się moje ciało?
Jasne. Co tu może się nie podobać?
Dzięki. Też je lubię. Mam je dopiero od kilku miesięcy.
- Co masz? - Po prostu…
Muszę do łazienki.
Zaraz nasza wielka scena.
Chcesz trochę?
- Pogięło cię? - Obsługa jest do bani.
Dziwię się, że już dawno go nie zagryźli.
Wstawaj!
Film zaraz się kończy. Musimy się go pozbyć!
Już, Eden! Wstawaj!
Wolę homary na gorąco.
Przepraszam. Pójdę po serwetki.
Nie trzeba. Ja pójdę.
Dobrze się pani bawi?
Coś ty zrobił?
Nie rozumiem.
Byłeś tu z dziewczyną.
Widziałam.
- Nie. - Tak.
Ciągnąłeś chłopaka od popcornu po podłodze.
- Byłem w toalecie. - Ale…
Ale ja…
Widziałam cię.
Dobrze się pani czuje?
Tu jesteś. Przegapiłeś nasze starcie.
Przepraszam.
Ale byłem przecież przy kręceniu tej sceny.
Homarowaty jest postacią tragiczną.
Pokochał kobietę, z którą nie mógł być.
Tak. Właśnie o to chodzi.
I te efekty!
Niesamowite! Jak wyście to zrobili?
Cóż,
użyliśmy odrobiny filmowej magii.
Było wspaniale.
Jestem z ciebie dumna, mała. Nawet, gdy ociekasz krwią.
Dzięki, mamo.
Talent masz po tacie. W szkole występował w teatrze.
- Naprawdę? - Tak.
Jesteś moim nowym ulubionym potworem. Może mógłbyś mnie zabić w drugiej części?
Pewnie. Musimy to zrobić, stary.
Wybieramy się na imprezę. Idziecie?
Pewnie.
Fajnie.
Sushi już nigdy nie będzie takie samo po tym wybuchu głowy ryby.
Trzy dni tworzyłam to ujęcie. Bez efektów komputerowych.
Nieźle. Dobra robota.
Dziękuję.
Próbuję przekonać Savinich, że ta sztuka nie umiera.
Coraz trudniej ukrywać klucze przed Abby.
Może jej o nich powiemy? Oczywiście, jeśli chcesz.
Należy już do ekipy.
Jasne, to ma sens.
- Tak? - Tak.
Super.
Ej, Eden!
Mała, gdzie cię nosiło całe lato?
Tak. Ostatnio w ogóle się nie widujemy.
Pewnie przez jakiegoś faceta?
Tak! Coś w tym stylu.
Idę po poncz.
Prawie wszystko zepsułaś, bo nie panujesz nad sobą.
A jestem już tak blisko.
Często słyszę „ja”, a nie „my”. Po co ja w ogóle ci pomagam?
Bo ci kazałem.
Pamiętaj, jestem echem. Nie mogę umrzeć.
Ale ty…
Idziemy.
Hej, gdzie byłeś?
Nie czuję się za dobrze.
Chyba pójdę już do domu.
Naprawdę?
Przepraszam. Wiem, że to dla ciebie ważny dzień.
Obiecuję, że to wynagrodzę.
Pogadamy jutro.
Nadal ci zimno?
Już cieplej.
Wciąż jestem w szoku po tych efektach.
Wodorosty owijające się wokół talii i ciągnące go do latarni morskiej.
Jak to zrobili z uczniowskim budżetem?
Mieli wsparcie.
Jakie? Rodzice Douga są milionerami?
Nie, mieli kluczowych pomocników.
Naprawdę nie wiesz, o czym… Użyli kluczy, Jack.
Jakich kluczy?
Żartujesz?
A ty?
Właśnie widziałaś, jak rozpalam kluczem ogień.
Tak, teraz pamiętam.
Sorki, nie wiem, co się stało. Zamroczyło mnie.
Kinsey!
Hej!
Hej! Szukałem cię.
Znalazłeś!
Słuchaj. Chcę ci coś powiedzieć.
Tego…
Chodzisz z Abby, tak? Jest świetna. Cieszę się.
Nie. To znaczy, jest świetna.
Jej dziewczyna, Beth, na pewno to potwierdzi.
Tylko się kumplujemy.
Chodzi o coś innego.
Trochę dla żartu i bez wielkich nadziei
zgłosiłem się do programu filmowego w Rochester.
O dziwo, skontaktowali się ze mną
i rywalizuję tylko z jednym kandydatem.
- Już zgłaszasz się na studia? - W Anglii to wygląda inaczej.
To taka szkoła z internatem.
Ale jeśli się dostanę,
za kilka tygodni wyjeżdżam.
Za kilka tygodni?
Tak. Wrócę do Anglii.
Aha.
Savini jeszcze nie wiedzą i korci mnie, by im powiedzieć,
ale najpierw chciałem powiedzieć tobie.
Wysłałem im Rozprysk i byli zachwyceni.
Oczywiście. Jest świetny.
Ta druga osoba to pewnie dziedzic Christophera Nolana.
Pewnie nie mam szans, ale jeśli jednak,
nie chciałem, żeby to wyszło niespodziewanie.
- Dzięki, że mi powiedziałeś. - Spoko.
Bardzo się cieszę.
- Tak? - Tak.
Jeśli ten film jest dobry,
to dlatego, że byłaś jego sercem.
- Nasza firmowa mikstura! - Proszę.
Aż się boję pytać.
Sok, hawajski poncz i trzy różne sznapsy.
Nazwaliśmy go „Rozprysk”.
Bo jeśli za dużo wypijesz, będziesz wszędzie pryskać.
Czają, Brinker.
Za reżysera i jego muzę.
- Zdrowie. - Zdrowie.
ROZPRYSK
Hej, Kruszonko!
Co ty tu robisz?
Ty mi powiedz. To twoja głowa.
Nie.
Nie chcę cię tutaj.
Na pewno?
Bo chyba nie możesz przestać o mnie myśleć.
Mogę.
Już za mną tęsknisz, prawda?
Może gdybyś dokonała innych wyborów…
Już o tobie nie myślę.
Hej.
Masz chwilę?
Miała takie samo spojrzenie jak mama.
Nie pamięta kluczy?
Wiedzieliśmy, że dorośli nie pamiętają magii.
Po prostu…
nie wiedzieliśmy, kiedy to się zaczyna
Dotarło do mnie,
że Jackie skończy 18 lat za trzy tygodnie.
A ty za kilka miesięcy.
Czyli mamy jeszcze czas.
- Na co? - By to zmienić.
- Może. - Hej.
Zaszliśmy tak daleko.
Coś wymyślimy.
Forma gotowa. Jak żelazo?
Bardziej stopione nie będzie.
Napisy: Paweł Awdejuk