NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Proszę, dwie latte.
Wspaniale.
Dzięki za zaproszenie.
Sześć lat trzeźwości po prostu... zniknęło.
Potknięcia się zdarzają.
To nie wymazuje twoich postępów.
Tego dnia, gdy przyszedłeś sprawdzić, co u nas...
Wiedziałeś, prawda?
Podejrzewałem.
Każdy walczy z tym inaczej, ale mnie pomogły
małe kroki.
Skupiam się na jutrze,
nie na przyszłym roku,
nie na pięciu latach.
Ja utknęłam w dzisiaj.
Nie wiem, jaki to krok.
Matheson...
miało być dla nas nowym początkiem.
Myślałam, że zbliżę się do męża,
dowiem więcej o jego przeszłości,
ale nie wyszło to tak, jak chciałam.
Może mieszkanie tutaj
nie jest dobre dla mnie...
i moich dzieci.
Gdzie jest Ellie?
Minęła dopiero godzina.
Powinna już wrócić z koroną.
Po prostu czekajmy i bądźmy gotowi.
A co jeśli mama wróci?
Oby było już po wszystkim.
Ej...
Patrzcie!
Nie pogniewacie się,
że zaprosiłam paru przyjaciół?
Cholera.
Próbuje nas tylko przestraszyć.
Cienie to tylko cienie.
Do środka, już!
Pomóż mi zabarykadować drzwi!
Co widzisz?
Nic tam nie ma.
Nie podoba mi się to.
Gdzie ona jest?
Jest za cicho. Sprawdzę na górze.
Idę z tobą.
Sam tu nie zostanę.
Tyler?
Przestań!
Tyler!
Gdzie on jest?
O Boże. Nic ci nie jest?
Światło.
To je powstrzymuje!
Dobra, włączamy światła.
Kuchnia.
Szukają Klucza Omega.
Jest bezpieczny, nie zabiorą go.
Nie gaście świateł.
Póki świecą, nie zrobią nam krzywdy.
Co robisz?
Robię broń z Klucza Zapałki.
Chodźcie tu, stwory cienia!
- Bezpieczniki. - Są w piwnicy.
Ja włączę światła, a wy odwróćcie uwagę Dodge.
Oddajcie mi klucz.
Cofnij się!
Na górze jest więcej latarek, chodź!
Te latarki muszą gdzieś tu być. Gdzie one są?
Gdzie jest klucz?
Nie zrobisz nam już krzywdy!
O cholera.
Gdzie ona się podziała?
Chłopaki?
Chodźcie tutaj!
Zabiłem ją?
Gdy ją dźgnąłem, jej cień spłynął na dół.
Nadal oddycha.
Cokolwiek zrobiłeś, jest nieprzytomna.
A gdzie korona?
Nie wiem, najpierw sprawdźmy, czy Klucz Omega jest bezpieczny.
Potwierdzam.
- Co z nią zrobimy? - Nie możemy jej zabić.
Dlaczego nie?
To przez nią zginął tata.
Po prostu się nie da.
Ellie mówiła, że z echem to trudne.
Możemy odesłać ją do studni.
Do tego potrzebny jest Klucz Echo, a ma go Ellie.
Może odeślemy ją tam, skąd przybyła?
O czym ty mówisz?
O czarnych drzwiach.
Użyjemy Klucza Omega, by je otworzyć i odeślemy ją.
Gdy je ostatnio otwarto,
przyjaciela taty opętał demon i tata musiał zatłuc go na śmierć.
A jeśli się obudzi?
Jeśli macie lepsze pomysły, słucham.
Czyli idziemy do jaskiń?
Ty nie. My tak.
Ty zostajesz tutaj.
Dobra, ale sprawdzę, co u Rufusa.
Mieli z Ellie wrócić z koroną.
Jeśli Ellie ma kłopoty, to on też.
To kiepski pomysł.
Nie będę tu bezczynnie siedział!
Rufus to mój przyjaciel i nie obchodzi mnie, co wy na to.
Idę.
Tylko nie rób nic głupiego.
Wy też.
Jeśli mamy znieść ją do jaskiń,
przyda nam się pomoc.
Usługi Utylizacji Demonów, dzwoniła pani?
Dzięki, że przyszliście.
Spoko. I mamy wsparcie.
Podobno potrzebujecie pomocy.
Nie chciałyśmy tego przegapić.
Eden, nie spodziewałabym się tego.
Po otarciu się o śmierć jestem w dobroczynnym nastroju.
I nie wiem, co to za suka,
ale nie będą mi się pałętać po mieście jakieś demony.
Dobrze powiedziane.
Zaprosilibyśmy resztę Savinich,
ale wciąż mają zespół stresu pojaskiniowego.
Nie szkodzi, i tak jest super.
Przepraszam, że spanikowałam.
Przykro mi,
że nie powiedziałeś mi wcześniej.
Obawiałem się, że źle to przyjmiesz.
Rozumiem,
ale nie boję się już.
No to masz lepiej niż ja.
I nigdzie się nie wybieram.
Przepraszam. Ja tylko...
To było naprawdę urocze,
ale mamy tu demona do uprzątnięcia i...
Sami wiecie. To gdzie ona jest?
On... To... Nie wiem, jakiego rodzaju użyć.
Ten niebinarny demon. Co robimy?
Nie tak wyobrażałem sobie „strasznego demona”.
A ja dokładnie tak.
No coś ty. A gdzie kły? Gdzie rogi?
- Gdzie... - Nie, to...
ma wywołać fałszywe poczucie bezpieczeństwa.
Doskonała budowa ciała, nienaganny styl...
Panowie, możemy się skupić?
- Gdzie są latarki? - Przyniosę.
No co?
Nie wrzucaj tego.
Dobra.
To wszystko ma sens.
Demonów trzeba się odpowiednio pozbyć,
więc wrzucenie jej za demoniczne drzwi jest logiczne, prawda?
A z drugiej strony, sam nie wiem,
mam złe przeczucia.
Nie twierdzę, że będzie źle,
ale czuję się, jakbyśmy szli do bram Mordoru.
Mam pytanie.
A ty, Scot, przestań wreszcie gadać.
Tak, Eden?
Co się stanie, gdy się obudzi?
Mamy jakiś plan?
Ja mam nóż.
Staniesz do pojedynku na noże z demonem?
- Nie da się jej zabić nożem. - Przynajmniej zyskamy na czasie.
Jeszcze jakieś pytania?
Możemy to wreszcie załatwić?
Jak tam przypływ?
Niedawno był minimalny.
Możemy iść.
Na pewno?
Nikt nie musi tam schodzić.
Nie, idziemy.
A przynajmniej ja.
Ja też.
Oczywiście.
Kimże jestem, by opierać się presji otoczenia?
Wchodzę w to.
Rufus?
Ellie?
Rufus?
Rufus!
Rufus, obudź się!
Pomocy!
Znowu to samo.
Uwaga na głowę.
Jest gorzej niż poprzednio.
Jak znaleźliście to miejsce?
Chcieliśmy tu kręcić film.
Gdybym nie odeszła wcześniej, odeszłabym przez to.
- Dobra. - Dobra.
Dalej.
Fajnie było.
Co teraz?
Słyszysz to, prawda?
Ten naprawdę straszny łoskot?
Jak myślicie, co jest za nimi?
Nic dobrego.
Chyba, że jesteś demonem.
- Załatwmy to i spadajmy. - Dobra.
Chyba nie powinniśmy.
To był twój pomysł!
Nie masz wrażenia, że coś tu nie gra?
Masz lepszy pomysł?
Dostępność pomysłu nie czyni go dobrym.
Nie chciałbym przerywać sprzeczki rodzeństwa,
ale martwi mnie przypływ,
bo wiem, czym to grozi.
Musimy się spieszyć.
Wcześniej mówiłeś co innego.
Schodziliśmy dłużej, niż myślałem.
Czy ona się budzi?
O nie, nie, nie.
Do roboty.
Na pewno? Nie będziemy mogli tego cofnąć.
Kinsey, po to przyszliśmy.
Możemy to zakończyć...
dla taty.
W porządku.
Dobra...
Kinsey otworzy drzwi, reszta stoi za nimi.
Jeśli coś się stanie, zamykacie.
Zamykamy? Spoko.
Ja wrzucę Dodge.
A jeśli coś zza nich wyjdzie?
Chwila. Na przykład co?
Ellie mówiła, że są jak świecące pociski.
Nie pozwólcie się trafić.
- Dobra. - Jedziemy.
Dobrze.
- Gotowi? - Dobra.
To... Co to jest?
Uwaga!
Następny!
Tyler, co ty robisz?
Nie! Tyler!
Nie!
Zamykajcie!
Dobra, nie róbmy tego więcej.
Chyba nie ma takiej opcji.
- Dziwne, że mi się podobało? - Nie bardziej od tamtego.
Tyler, Kinsey, byliście super.
Wszyscy byliśmy.
Zjecie coś? Choć tak możemy się odwdzięczyć.
Ja chętnie.
Ja też!
Kins?
Masz chwilę?
Wiem, że to nie jest najlepszy moment, ale...
Dużo myślałem o...
twoim pomyśle,
by chodzić z Gabe’em i mną...
i...
muszę powiedzieć, że to mi nie pasuje.
Jeśli nie możesz się zdecydować, to...
ja podejmę decyzję.
Rozumiem.
Dobrze.
Możemy zostać przyjaciółmi.
Mam nadzieję, że bliskimi.
Sprawdzonymi, związanymi przez demony, magię i takie tam.
No nie?
Też mam taką nadzieję.
Moja mama dożyje 109 lat.
Ma więcej energii teraz, niż ja w wieku 20 lat.
Czasem mnie odwiedza,
głównie po to, by u mnie posprzątać.
Pozwalasz jej?
Spróbuj nie pozwolić!
Jestem gliną, ale mamie nie umiem odmówić.
Matuku.
Tak.
Rozumiem, już jadę.
Sprawy służbowe?
Niestety. Muszę jechać.
Jasne.
Świetnie się bawiłem.
Ja też.
Hej.
Koledze nic nie będzie.
Zabiorą go do szpitala na badania.
Ale możesz teraz do niego iść.
Dziękuję.
- Bode. - Nic ci nie jest?
Zwykle czuję się lepiej.
Co się stało?
Gdzie twoja mama?
Nie wiem.
Lucas użył klucza, by zmienić się w kobietę
z długimi, czarnymi włosami.
To Dodge.
Proszę.
Weź go.
Rufus, wszystko gra?
Tak jest.
Wybacz, mały, musimy jechać.
Do widzenia, Bode.
Cześć, Rufus.
Gdzie jest Dodge?
Już jej nie ma. Na dobre.
Wrzuciliście ją za drzwi?
- W jaskini? - Tak.
To na pewno była ona?
Skąd to pytanie?
Poszedłem do Rufusa, prawda?
Tak.
Leżał nieprzytomny na podłodze.
Zadzwoniłem na policję. Ale jego mamy nigdzie nie było.
A gdy się ocknął, powiedział mi, że zrobił to Lucas.
Zaraz, co?
Gdzie jest Ellie?
Nikt nie wie.
A ponieważ Lucas to Dodge,
chciałem się upewnić, że się jej pozbyliście.
Zaufaj mi.
Pozbyliśmy się jej.
Oboje widzieliśmy, jak wciąga ją...
to coś za drzwiami.
W porządku?
Jesteśmy bezpieczni.
Dobra.
Cześć, śpiochy!
Wujek Dunc!
Mieliście całonocną imprezę?
- Tak jakby. - Siadajcie do stołu.
Na bogato! To twoja robota?
Nie, nie, to wasza mama!
Delicioso!
Wiecie, co stało się z autem taty?
Jechałam rano do sklepu i coś było nie tak z układem kierowniczym.
Całe auto się trzęsło...
Jakbym jechała blenderem!
Chyba pora na przegląd.
W sklepie spotkałam Bernadette ze szkoły.
Wciąż nic nie wiadomo o Ellie.
Nic?
Nie. To dziwne. A co z Rufusem?
Spał u sąsiadów.
Dziś jego wujek i ciocia przylatują z Nebraski.
No dobra...
zanim wszyscy się rozbiegną,
musimy odbyć rodzinną naradę. To ważne.
Ty też musisz przy tym być.
No dobrze.
- O co chodzi? - Właśnie.
Popełniłam błąd,
przyjeżdżając tutaj.
Myślałam, że to dobry pomysł.
Chciałam dowiedzieć się więcej o przeszłości taty
i myślałam, że zmiana dobrze nam zrobi.
Przyciągnęłam was tu wbrew waszej woli.
Teraz możemy wrócić do domu.
Ten dom jest już w niezłym stanie. Możemy go sprzedać i...
za te pieniądze kupić wspaniały dom w Seattle.
I to będzie nasz dom!
Uznajmy to za ważną wycieczkę.
Przynajmniej dla mnie.
Ale teraz możemy wracać do normalnego życia.
No dobra.
Nie skaczcie tak wszyscy z radości.
Ale nam się tu podoba.
Tak. Na początku ten pomysł wydawał się być do dupy.
Ale teraz jest wspaniale!
Może nie wspaniale, ale nie chcę znów się przeprowadzać.
Ja też nie.
Poważnie?
Chcecie tu zostać?
Tak, zdecydowanie.
Myślałam, że źle się tu czujecie.
Na początku tak było. Teraz już nie.
Bo wreszcie mamy dobre wi-fi.
Może tacie się tu nie podobało,
ale to miejsce to wciąż jego część.
Fajnie jest być tu...
gdzie mieszkał.
Nie wiem, czy mam prawo głosu, ale nic lepszego nie spotkało tego domu.
- Przynajmniej od 1890 roku. - Jasne.
Muszę to wszystko przyswoić.
Naprawdę myślałam, że popełniłam straszny błąd.
Nie popełniłaś.
- Wiesz? - Nic podobnego.
Hej, a co ze mną?
Chodź!
Nie ma grupowego tulenia beze mnie!
„Drogi Rufusie,
mam nadzieję, że podoba ci się u wujka.
Jechaliśmy przez Nebraskę w drodze do Matheson.
Wynaleziono tam Kool-Aid, więc to musi być fajne miejsce.
Moja mama pomaga detektywowi szukać twojej mamy.
Wiem, że zdarzyło się wtedy coś dziwnego.
I obiecuję ci, że dowiem się co.
ZAGINĘŁA ELLIE WHEDON
Na początku klucze były dobrą zabawą,
ale teraz wiemy, że są czymś więcej.
Są ważne.
To część naszej rodziny...
i musimy je chronić.
Jesteśmy nowymi strażnikami kluczy.
Jeszcze jedno,
przyślij mi zdjęcie drzwi domu twojego wujka.
Gdy odzyskam Klucz Dokądkolwiek,
natychmiast wpadam do Nebraski!
Twój towarzysz broni, Bode”.
Wróciłeś do domu, Rendell.
Jesteśmy w domu.
No to utknąłeś ze mną na całe lato.
Jakoś nie żałuję.
Chwileczkę. Gdzie idziesz?
Na ryby z Jackie.
Jej rodzice mają niesamowitą łódź. Chcesz pójść ze mną?
Idę na obiad do Phila z Gabe’em.
Phil ssie!
Dobra, dobra!
- Baw się dobrze! - Ty też!
Widzimy się o szóstej?
Jasne.
Cześć. Jestem Gabe.
Przekąskę?
Te drzwi... co to było, do diabła?
Nie wiem.
Chyba mają coś wspólnego z magią.
Masz klucz, by je otworzyć?
Nie powinnam była was zmuszać do pójścia tam.
Do niczego nas nie zmusiłaś.
Teraz cieszę się, że żyję!
Ty...
masz taki wpływ na ludzi.
Tę energię, za którą wszyscy chcą iść.
Jesteś zajebista.
Lubię tę Kinsey.
Muszę już iść.
Mogę jutro zadzwonić?
Pewnie.
Fajnie.
No to...
gdzie tu się można czegoś napić?
Co ty robisz?
Nie.
Nie zrobisz nam już krzywdy!
Chłopaki?
Chodźcie tutaj!
Nie!
Jak się czujesz?
Jestem strasznie głodna.
Napisy: Paweł Awdejuk