NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Świetnie się dziś spisaliście. Sarah, znakomity finisz.
SZEŚĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Dziękuję.
Alexis, masz jak wrócić?
Tak, mama już jedzie.
Dobrze. Pamiętajcie o piciu wody
- i odpocznijcie. - Do widzenia!
BERNADETTE NIE BYŁAŚ W KLASIE Z RENDELLEM? :(
PEDAGOG SZKOLNY ZASTRZELONY PRZEZ NIEZRÓWNOWAŻONEGO UCZNIA
Rendell Locke nie żyje.
- Zamordowany. - Co?
Co się stało?
Wiesz, co.
To moja wina.
Co robimy?
Wiem, co muszę zrobić.
TRZY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Co słychać w Key House?
Po powrocie Locke’ów jest chyba inaczej?
W zasadzie, żadne z nich tu wcześniej nie mieszkało...
Słuszna uwaga.
Czyli nie po powrocie, a po przyjeździe.
Szopy dobrały się w nocy do śmieci.
Poza tym, nic do zameldowania.
Dobrze.
Cieszę się, że wszystko idzie gładko.
Jedz spokojnie. Otworzę.
Lucas?
Cześć, Ellie.
Potrzebna mi twoja pomoc.
Halo?
Nina?
Jest tu kto?
Hej, zdejmij te mokre... buty.
Jest tam kto? To ja, Ellie.
Jezu, Ellie.
To ja.
Boże.
Przepraszam. Bardzo przepraszam.
Rufus zapomniał żołnierzyka i wpadł w szał.
Pukałam, ale nikogo nie było i użyłam klucza Rufusa.
Ellie, nie możesz tak sobie wchodzić.
Trzeba było zadzwonić.
Racja.
Masz rację. Przepraszam.
Gdy chodzi o Rufusa, czasem tracę głowę.
Znalazłam Koronę Cieni.
Zuch dziewczyna.
A klucz?
Gdzie jest klucz?
Znalazłam tylko koronę.
Będziesz musiała tam wrócić.
Ale Nina mnie przyłapała.
Daj spokój, Ellie.
Bez klucza to tylko gotycka błyskotka.
- Cień to tylko kształt na ścianie. - Po co ci ona?
Dokąd ty ciągle chodzisz?
Jesteś zazdrosna?
Czemu nie chcesz odpowiedzieć?
Cholera!
Czy on zrobił mi zdjęcie?
Porozmawiam z nim.
Mam lepszy pomysł.
Cześć, Nina. Tu Joe.
Właśnie coś widziałem.
Nie umiem tego wyjaśnić.
Może po prostu ci pokażę, dobrze? Będę w domu przez całą noc.
Witam, panie Ridgeway.
Pozwoliliśmy sobie wejść.
Joe, oddaj nam telefon i sobie pójdziemy.
Jak wy...
Jak tu weszliście?
Zginąłeś 25 lat temu.
- Joe, oddaj telefon. - Najpierw mi to wyjaśnijcie.
Nie zrozumiesz tego! Proszę!
Proszę.
Chodźmy stąd.
Chciałbym, ale...
o ile pamiętam, pan Ridgeway...
zawsze lubił gadać.
Nie chcę kłopotów. Puszczaj!
Mamy telefon. Nikomu nie powie.
Co ty robisz? Puść go!
O Boże! Nie! Puść go!
Nie!
Jezu. To Nina.
To ja już pójdę.
- Co? - Pa, Ellie.
Lucas, czekaj!
Cholera!
Joe?
Joe, to ja, Nina! Dostałam twoją wiadomość!
Joe?
Joe! Joe! Joe! Nie!
Mój przyjaciel nie żyje. Nie oddycha.
Ma plastikową torbę na głowie.
Joe!
Co tak długo, Ellie?
Byłaś dużo szybsza w młodości.
Zraniłaś...
moją dumę.
Czemu to zrobiłaś, Ellie?
Wiesz, że nie można zabić echa.
Ja już jestem martwy.
Wiesz to chyba dobrze.
Wiesz, co będzie, jeśli mi nie pomożesz?
Będę musiał oderwać bezużyteczną główkę Rufusa
od jego wątłego ciałka.
A tego byś chyba nie chciała, co? Patrz na mnie!
Ciesz się, Ell.
Znów jesteśmy razem...
i mamy już prawie wszystko, czego potrzebujemy.
OBECNIE
- Czyli... - Nie, Rendell, nie!
Lucas i Dodge to jedna osoba.
Jak to możliwe?
Jestem pewna tylko tego, że Dodge przyjdzie po Klucz Omega.
- Dobrze go ukryliśmy? - To najlepsze miejsce w domu.
Patrzcie.
Znalazłem Klucz Zapałkę na podwórku.
Sam musiał go upuścić.
Co to?
Nic.
I chowasz „nic” za plecami?
Pora do szkoły.
Bo się spóźnimy.
- Chcę zobaczyć! - Nie!
- Sio mi stąd. - Przestań!
Hej! Wiecie o kluczach dzięki mnie.
Bo się tym z wami podzieliłem.
Przestańcie mnie odsuwać!
- Nie odsuwamy cię. My... - Chronicie mnie.
Wiem. Ale możecie przestać!
Przeszedłem przez to samo, co wy.
Nie jestem już głupim dzieckiem.
Tata mówił, że jestem wyjątkowo bystry.
Tak mówił?
Proszę.
Pozwólcie mi pomóc.
Masz prawo być zdenerwowany.
Wspomnienia nie zawsze są dokładne.
Bywają zniekształcone.
Nie, Rendell, nie!
To ten gość, który mieszka u Ellie.
Co?
Widziałeś Lucasa?
Rufus mówił, że to jego kuzyn.
Ale jest jakiś dziwny.
Rufus chyba się go boi.
Bo to Dodge.
To jedna osoba, demon albo jeszcze co innego.
We wspomnieniu Duncana użył klucza, który zmieniał wygląd.
Jeśli Dodge ma ten klucz...
po co używałaby go, by przybrać postać 17-letniego,
martwego przyjaciela taty?
Co zrobili z ciałem Rendella po śmierci?
Pamiętasz?
Chyba skremowali. Dlaczego pytasz?
Dlatego,
że jeśli ukryli Klucz Omega w jego głowie, pewnie nadal tam jest,
wraz z jego szczątkami.
Będziesz grzebał w prochach Rendella?
Nie.
Ty to zrobisz.
Mamo?
Wszystko gra?
Tak.
Znów jestem sobą.
Ale...
Co?
Mogłabym przysiąc, że coś stało się urnie.
Nie.
Po prostu tam stoi. Jak zwykle.
Musiało mi się przyśnić.
Przepraszam, Kins.
Nic nie usprawiedliwia mojego zachowania.
Nie przepraszaj.
Już nie musisz.
Jest dobrze. Idziemy do przodu.
Jedziemy?
Tak.
Pa, mamo.
Bode. Co ty tu robisz?
Uciekłem ze szkoły.
Jesteś sam?
Tak. Mama jest w pracy.
A Lucas?
Skąd wiesz?
Bo twój wróg jest moim wrogiem.
Tyle, że czasem jest kobietą.
Gdy się wprowadzaliśmy,
była na dnie studni.
Gdy się wydostała,
musiała zmienić się w Lucasa.
To wiele wyjaśnia.
Nie wiedziałem, jak wrócił.
Czym on jest?
Nie wiem, ale niczym dobrym.
To przez niego Sam zabił tatę.
Zmusił mamę, żeby ukradła to z Key House.
Nie wiem, do czego służy, ale musi być ważna.
Potrzebuje do działania klucza, ale mama nie mogła go znaleźć.
Gdzieś widziałem ten wzór,
ale nie pamiętam gdzie.
Nie!
W każdej chwili może wrócić.
Mama zabroniła mi o nim mówić.
- Idź już. To niebezpieczne. - Rufus.
Jesteśmy towarzyszami broni.
Możemy walczyć razem.
Jak?
Znajdę ten klucz.
Słyszę ich szept.
Wtedy użyjemy korony jako broni przeciw Dodge.
Znaczy, przeciw Lucasowi.
Musisz mi zaufać.
AKADEMIK ŻEŃSKI
Eden! Co się dzieje? Wszystko gra?
Nie gra, ona...
Nie masz nic lepszego do roboty z samego rana?
O co ci chodzi?
Żałosna jesteś.
Ty i twoja ekipa Santorini.
Powiem to tylko raz.
Nie chcesz ze mną zadzierać, Kinsey.
Ellie. Ellie!
W czym mogę pomóc, Kinsey?
Przestań pieprzyć.
Wiem o kluczach i Lucasie.
Mieszka u ciebie.
Bode widział go w waszym domu.
Bode musiał się pomylić.
Nie pomylił się.
Kinsey, tak nie można.
Do widzenia.
Nie pozwolę się okłamywać.
Dlaczego mu pomagasz?
- Bo nie mam innego wyjścia. - Wiesz, co on zrobił...
Nam? Mojemu tacie?
Jak możesz brać w tym udział?
Robię, co muszę, dla swojej rodziny.
Tobie radzę to samo.
GIN SIÓSTR WHEELER
Jesteś pewna, że to nie ten garbaty ogrodnik?
Jest straszny.
Jestem pewna. To była Kinsey.
Ale wyglądała jak po ostrej imprezie.
Przekrwione oczy, ohydne włosy.
Ellie przyznała, że Lucas tam był.
Mówi, że nie miała wyboru.
I chyba naprawdę się boi.
Dodge jest zbyt silna. Nie możemy z nią walczyć sami.
Co proponujesz?
Potrzebna nam pomoc. Powiedzmy przyjaciołom.
- Scot i Gabe i tak wiedzą za dużo. - Odsuwanie ludzi nie pomoże.
Walczymy z czymś nie z tego świata.
Hej!
Nie skończyłam z tobą.
Co przeskrobałaś?
Nie mam pojęcia.
Zawsze uważałam cię za wariatkę.
Może dowiedziała się o akcji z pozytywką?
Dlatego nie możemy nikomu mówić o kluczach. Chodźmy.
Bez pazurów i potwornego makijażu już nie jesteś taka straszna.
Pazurów?
Będziesz zgrywać niewiniątko?
Eden, nie!
Zejdź ze mnie!
Co do diabła?
Mamo. Co ty robisz?
Wyjeżdżamy.
Tu już nie jest bezpiecznie.
Lucas chce, żebym coś zrobiła...
Nie zrobię tego.
- A Locke’owie... - Wiem.
Bode był tu wcześniej.
Co mu powiedziałeś?
Spróbuje znaleźć klucz do korony.
- Pamiętasz, co ci mówiłam? - Przepraszam.
Wiem, że obiecałem.
Ale musiałem.
Potrzebne nam posiłki.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Już dobrze.
Nie zrobiłeś nic złego.
Już dobrze.
Jeśli uciekniemy, zawsze będziemy się bać. A ja już nie chcę się bać.
Gdybym znała sposób, na walkę z nim...
Chodź ze mną.
Myśli, że jestem głupi i nie widzę.
Ale widzę.
Pokazywałeś je Bode’emu?
Najpierw chciałem pokazać tobie.
Rozumiecie?
Czyli wasz dom jest pełen magicznych kluczy,
a demoniczna laska chce je przejąć,
by otworzyć czarne drzwi.
Tak. I...
Ellie Whedon jej w tym pomaga. Pod przymusem.
Nauczycielka WF-u. Oczywiście. Robi się ciekawie.
I to się działo przez cały czas?
Tak. Odkąd się wprowadziliśmy.
Mniej więcej.
Nie wiem, stary. Masz jakiś dowód albo...
Nieźle.
Pójdę zobaczyć, co u Eden.
Cholera.
Od lat nie widziałam tych dzikich kotów na terenie szkoły.
Niewiarygodne, prawda?
Biedactwo.
Odpocznij chwilę, a ja przyniosę więcej gazy.
Czyli nie napadłaś mnie ty, tylko coś bardzo podobnego.
Możesz mi to wyjaśnić?
Nie, nie mogę.
Czułam oddech tego czegoś na twarzy.
To było...
Jak jakiś...
- Potwór? - Tak, ale to szaleństwo.
Zgadzam się. To wszystko jest szalone.
Wiem, że trudno to zrozumieć, ale...
to coś...
to mój strach.
Co ty pleciesz, do diabła?
Mieszkało w mojej głowie.
Teraz jest na wolności i atakuje wszystko, czego się boję.
Boisz się mnie?
Tak.
Jesteś straszna.
I trochę okrutna dla innych.
- Próbujesz obwiniać ofiarę? - Nie.
To zdecydowanie moja wina.
Trochę mi to pochlebia.
Jackie! Hej!
Poczekaj. Wszystko gra?
Nie bardzo.
Potwory? Demony? Magiczne klucze?
Wiem. Trudno to ogarnąć.
Wybacz, ja po prostu... Potrzebuję chwili, dobra?
Jasne, oczywiście.
Czyli jej powiedziałeś?
Jak zareagowała Eden?
Zaskakująco dobrze.
Pójdę po przekąski.
- Chcesz coś? - Nie, dzięki.
Z Eden w porządku?
Nic jej nie będzie.
To dobrze.
Nie jest najwspanialszą osobą na świecie,
ale bez niej byłoby nudno, nie?
Czyli zaatakował ją trzykilowy, dziki kot?
To ma sens.
Dobra, naprawdę było tak.
Użyłam klucza, by wyjąć sobie z głowy strach.
Na początku było super.
A potem się spieprzyło.
Zbliżyłam się do ciebie...
choć my już byliśmy razem.
Nie przejmowałam się konsekwencjami.
Obaj jesteście super.
I w tym właśnie problem.
Wiem, że powinnam wybrać, ale...
Nie chcę.
A gdybym nie wybrała?
Gdybym chodziła z wami oboma?
Pomyślcie o tym.
Przepraszam.
- Halo? - Tu Ellie.
Myślałam nad tym, co mówiłaś. Możemy spotkać się w Key House?
SPOTKANIE ANONIMOWYCH ALKOHOLIKÓW, GODZINA 18.00
Nina.
Pan detektyw.
Daniel. Cześć.
Idziesz na spotkanie?
Myślałam o tym, ale...
Chyba źle trafiłam.
Może... pójdziemy w zamian na kawę?
No chodź.
Zrozumcie, że robiłam to, co uważałam za najlepsze dla syna...
ale nie chcę się już bać.
Lucas, którego znałam,
był słodki
i uroczy.
Dodge, to ksywka, którą mu nadałam.
Był w klubie szermierczym.
Wiem, trochę kiczowate, ale...
Teraz to imię znaczy dla mnie coś zupełnie innego.
Co się z nim stało?
Po zakończeniu szkoły nocowaliśmy tu w piwnicy,
ale Rendell chciał iść do jaskiń.
Kilka tygodni wcześniej znaleźliśmy tam drzwi.
Tak, wiemy o nich.
Wasz ojciec miał na ich punkcie obsesję.
Poszliśmy z nim,
bo klucze wniosły do naszych żyć same dobre rzeczy.
Jakim cudem to pamiętasz?
Klucze, magię?
Myśleliśmy, że dorośli zapominają.
Znaleźliśmy sposób, by pamiętać.
Gdy Rendell otworzył czarne drzwi,
rozbłysło jasne, niebieskie światło.
A potem te...
rzeczy wystrzeliły zza drzwi.
Jak świecące pociski.
Jeden z nich trafił Lucasa.
Rendell i Lucas zdołali zamknąć drzwi.
Lucas mówił, że nic mu nie jest.
I takie sprawiał wrażenie.
Ale później...
Będzie łatwiej, jeśli wam pokażę.
- Co? - Rufus i Bode, zostańcie tu.
Pilnujcie nas. Niedługo wrócimy.
Po powrocie z jaskiń
położyliśmy się spać.
Po otwarciu czarnych drzwi.
I wtedy zaczęło się to z Lucasem.
Po prostu go oddaj, Mark.
Cicho! Wszyscy śpią! Czego chcesz?
Oddaj go. Wiem, że go masz.
- Co takiego? - Lucas?
Co cię napadło?
Oddaj Klucz Omega.
Lucas, co się dzieje?
- Oszalał. - Wiem, że go masz.
- Stary, wyluzuj. - Lucas, co ty wyprawiasz?
- Co jest? - Nie!
- Lucas! - Niech on przestanie.
- Lucas! - Daj mi to, czego chcę!
Przestań! Co ty robisz?
- Puść go! Co robisz? - Przestań!
- Ellie! - Co ty robisz?
Kim!
O nie. Nie, nie, nie. Coś ty narobił?
To już nie jest Lucas.
- Co się z tobą dzieje? - Jeff?
Jeff! Kim!
Co ty robisz?
Twoja kolej.
Nie!
Nie, Rendell, nie!
Rendell?
Duncan wszystko widział.
Nie mieliśmy wyjścia.
Musieliśmy usunąć mu wspomnienia.
Ukryć je przed nim.
Drzewo.
Gdy Lucas oberwał tym,
co wyszło zza drzwi,
przyczepił się do niego jakiś demon.
Stworzyliśmy historyjkę o śmierci przyjaciół.
Tak było łatwiej, niż powiedzieć prawdę.
Nikt nie uwierzyłby w to, co zaszło.
Powiedzieliśmy więc, że nasi przyjaciele utonęli w jaskiniach.
A ciała wypłynęły w morze i poobijały się o skały.
Podzieliliśmy się kluczami i zawarliśmy pakt,
że będziemy je chronić i już ich nie użyjemy.
Rendell wziął klucze Dokądkolwiek i Omega,
Erin wzięła Klucz Głowy,
a Mark – Klucz Zapałkę.
Resztę Mark ukrył w domu.
Był najbardziej odpowiedzialny, więc to on się tym zajął.
Dlatego się zabił. By nikt nie wszedł mu do głowy.
By chronić klucze.
A co z tobą?
Które wzięłaś?
Klucz Tożsamości i Klucz Echo.
Klucz Echo?
Pozwala sprowadzać zmarłych...
ale nie tak, jak myślałam.
Jeśli nie znajdziemy klucza, zastawmy pułapki,
na wypadek, gdyby przyszła...
Pułapki nie działają.
Brelok! No jasne.
Brelok?
Wiedziałem, że gdzieś to widziałem.
Próbowałam żyć normalnie dalej...
ale nie umiałam.
Nie mogłam zapomnieć o Lucasie.
Życia pozostałych robiły się większe...
pełniejsze...
A ja miałam wrażenie, że znikam.
A w zeszłym roku doszłam do granicy wytrzymałości.
I poszłam do studni.
Lucas Caravaggio.
Ellie.
Lucas! To ty?
Jestem tu, Ellie.
Lucas!
Obiecałam, że nie użyję klucza...
ale tak bardzo za tobą tęskniłam.
Masz inne klucze?
Tylko ten.
Wiem, że nie możesz stąd wyjść, ale...
przynajmniej mogę cię widywać.
Mogę wyjść.
Jeśli dasz mi Klucz Dokądkolwiek.
Rendell go ma.
To mu go zabierz!
Nie, przepraszam.
To tylko frustracja.
Chcę stąd wyjść, by być z tobą.
Też tego chcę, Lucas.
To nie było echo Lucasa.
Wymawiając jego imię, nie sprowadziłam jego.
Sprowadziłam
demona, który go opętał, gdy zmarł.
Nie mogłaś wiedzieć.
Strażnicy zawarli pakt.
A ja go złamałam.
To moja wina.
Myślałam, że mogę go odzyskać.
Powinniśmy wracać.
Gdy Bode poznał Dodge, była kobietą.
Klucz Tożsamości pozwala jej przyjmować postać,
którą uważa za użyteczną.
Czyli Dodge jest echem.
Jak się go pozbędziemy?
Nie da się go zabić zwykłymi metodami, próbowałam.
Ale da się go uwięzić w studni.
Pytanie, jak je tam sprowadzić.
Mamy sposób.
To klucz do Korony Cieni.
Ten, kto ją nosi, może kontrolować potężne cienie.
Zrobią, co zechce.
Na przykład zaprowadzą demona do studni?
Właśnie tak.
- Gdzie jest korona? - U mnie.
Przyniosę ją.
Będziemy czekać.
Co tam masz, Ellie?
Lucas.
Miałaś pracowity dzień.
Ktoś grzebał w moich rzeczach.
Tak, wzięłam Klucz Głowy.
Po co?
Poszłam do Key House, by poszukać Klucza Omegi w prochach,
ale go tam nie było.
Dzieciaki musiały go znaleźć.
Chciałam użyć klucza, by ustalić, gdzie go schowały.
I ustaliłaś?
Nie było ich w domu.
- Spróbuję jutro. - Ellie! Przestań!
Tylko się pogrążasz.
Rufus! Boże, Rufus!
Rufus! Rufus!
Patrz, co znalazłaś.
Dziękuję, Ellie. Bardzo mi pomogłaś.
Puść mnie.
Rufus.
Rufus, nic ci nie jest?
Jezu. Nic ci nie jest?
Witaj mroku...
druhu mój.
Napisy: Paweł Awdejuk