NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Seler gotowy?
Gotowy.
To świetny pomysł, Rufus.
Ninie i dzieciom będzie miło.
Po bitwie trzeba się najeść.
To prawda.
Jak długo on tu jeszcze będzie?
Już niedługo.
Nie chcę krytykować dowódcy, ale mówiłaś to dwa tygodnie temu.
Musisz wytrzymać.
Pamiętasz zasadę?
Nie mówimy nikomu, że tu jest.
Nie ma śniadania?
Robimy zupę. Zaniesiemy ją Locke’om.
- Choć tyle możemy zrobić. - To straszne, co ich spotkało.
Ten chłopak...
To on zamordował Rendella?
Jak pies goniący za kością.
Rufus, mógłbyś zejść do piwnicy i przynieść puszkę pomidorów?
Gdzie byłeś zeszłej nocy?
Maczałeś w tym palce, Lucas?
Jeśli ktoś maczał palce w tym, co zaszło w Key House,
to byłaś to ty.
- Uważaj na siebie, Kinsey. - Dziękuję, panie Grady.
Kolejna zapiekanka.
To trochę dziwne, że gdy umierasz...
prawie umierasz,
ludzie przynoszą żarcie.
Racja.
Ale to miło, że się o nas troszczą. Na pewno są przeszczęśliwi,
że ściągnęliśmy psychopatę do ich miasteczka.
Pomogę ci.
O czym myślisz?
Nie wiem.
Jakie to wszystko porąbane?
To przez Dodge tata nie żyje, a teraz ma, co chciała.
Ma Klucz Głowy.
Sam mówił, że otworzy nim czarne drzwi.
- Czarne drzwi? - Są w morskich jaskiniach.
Byłam tam ze znajomymi, by nagrać film.
Rozejrzałam się tam
i znalazłam w głębi drzwi.
Wiem, że zabraniałeś.
I co za nimi jest?
Nie wiem. Nie mogłam otworzyć.
Po to Dodge Klucz Głowy.
Ktoś skrywa tę informację w umyśle.
No dobra.
Kto?
Ktoś z przyjaciół taty?
Używali kluczy i przynajmniej raz byli w jaskiniach.
- Chcę je zobaczyć. - To kiepski pomysł.
Nie zauważyliśmy przypływu i prawie utonęliśmy.
PROGNOZA PŁYWÓW
Najniższy poziom jest o 14.15.
Mogliśmy cię zabrać.
Ojej!
Spójrzcie tylko na to.
Ludzie przynoszą jedzenie od samego rana.
Miło, że się o nas troszczą.
Dobre to jest.
A wy sprzątacie!
Dzięki, że się staracie.
Ja zajmę się gabinetem.
Dziwne to było.
Mamo?
Mamo? Mamo!
Przepraszam. Myślałam, że go uratuję, ale jest do wyrzucenia.
Pomogę ci.
Nie trzeba! Już zrobione!
Kochanie.
Przebywanie w tym pokoju...
To musi być...
Hej...
Zrobiłeś Samowi to,
co musiałeś.
To była samoobrona. Uratowałeś całą rodzinę.
Postąpiłeś właściwie.
A jeśli chcesz porozmawiać o tym, co się stało,
jestem do dyspozycji.
Jeśli nie, nie ma problemu.
A ty?
Mamo?
Chcesz o tym pomówić?
O czymkolwiek?
Nie ma potrzeby.
Ale tu nie ma zakazanych emocji.
Możecie się czuć, jak tylko chcecie.
Jasne?
- Jasne. - Super.
PROMIEŃ PIEP***GO SŁOŃCA
Przestawiłam tu tę starą szafkę.
Nadaje pomieszczeniu inną aurę.
Może jeszcze coś tu zmienię.
Co do diabła?
Chodź.
- Co robisz? - Szukam jej zapasu.
Znów pije.
Dziwnie się zachowuje. Ale wszyscy jesteśmy teraz trochę dziwni.
- To nie znaczy, że pije. - Znasz cykl.
Najpierw radosna i beztroska,
potem dziwna i nadwrażliwa,
a wreszcie zamknie się w sobie i przestanie wychodzić z łóżka.
Pamiętasz, jak to przebiega.
- Jasne, że pamiętam. Mówię tylko... - Mięta.
Czułem ją w jej oddechu.
Aż nią cuchnie.
Cholera.
Nie dziwi mnie to.
Nie rozumie tego, co się dzieje.
To nasza wina?
Okłamywaliśmy ją.
Na temat kluczy, tego co mówił Sam...
Nie wiem. Chcę tylko...
Chcę tylko znaleźć wódę i ją wylać.
ERIN VOSS SZPITAL PSYCHIATRYCZNY
Co robicie?
Nic.
Pomagamy mamie.
Tak, ona...
Zgubiła telefon, więc...
Co zrobimy z Dodge?
Zabrała wszystkie klucze.
Wiesz co? Teraz my się tym zajmiemy.
Chodźmy na dół.
Zrobię ci naleśniki czekoladowe.
- Pan detektyw. - Przepraszam za najście.
- Zapomniał pan czegoś? - Nie.
Sprawdzam, jak się macie.
Nie służbowo,
po prostu jako sąsiad z Matheson.
To nie problem?
Oczywiście, że nie. Zapraszam.
Może zaparzyć panu herbaty?
Nie, dziękuję.
I proszę mi mówić Daniel.
A może coś do jedzenia?
Bardzo byś mi pomógł.
Podaj jakąś potrawę, a niemal na pewną ją mamy.
Jasne.
Błogosławieństwo i przekleństwo małych miast.
Wszyscy wiedzą wszystko o wszystkich, a troskę okazują jedzeniem.
To prawda.
Mamy tu niezłą kolekcję.
Jeśli Vincenzo przyniesie lasagne...
Mam dać ci znać?
Traktuj to jako dobrą stronę
kiepskiej sytuacji.
Moglibyście pojechać gdziekolwiek.
Może wyjazd byłby dla was dobry.
Mój szwagier, Duncan, zapraszał nas do Bostonu, ale...
Chyba lepiej nam tutaj.
Wrócimy do normy.
Nic nam nie będzie.
PROMIEŃ PIEP***GO SŁOŃCA
Jeśli chciałabyś pogadać...
Wiem, że słabo się znamy,
ale to czasem pomaga. Umiem...
Dziękuję, Daniel.
Jasne.
Masz mój numer, gdybyś czegoś potrzebowała.
Służbowo lub nie.
Uważaj na siebie.
- Nic ci nie jest? - Nic.
Po prostu przestawiam parę rzeczy.
JACKIE // 12.06 HEJ, CZEKAM POD DRZWIAMI.
Czemu za mną idziesz?
To Jackie. Właśnie napisała.
To po co dzwoni?
- Hej. - Hej, Kinsey.
Przyjechaliście razem?
Nie, przypadkowo pojawiliśmy się tu o tej samej porze.
I to nie koniec.
Pojedynek zup rybnych.
Jedzenia wam nie brakuje.
Ale to dobrze.
O mój Boże!
Przybyła kawaleria.
Cześć, jestem Nina.
A ja Jackie. Miło mi panią poznać.
Szkoda, że w takich okolicznościach.
Ludzie wkraczają w nasze życie, gdy są potrzebni.
Tak mówią.
- Jestem Gabe. - Cześć, Gabe.
A więc...
To wasza wina, że prawie nie widuję dzieci?
Może?
Żartuję!
Cieszę się, że nawiązujecie relacje.
- Mamo! - Nie mówię o romantycznych.
Boże,
nie o to chodzi, ale przyjaźń...
to...
fundament, który nas wspiera. Tak uważam.
Mają szczęście, że was mają.
Naprawdę!
Zwłaszcza po ostatnich wydarzeniach.
My też lubimy się z nimi spotykać, więc...
Wpadajcie do nas.
Nigdy nie będziemy bliżej bycia na własnym pogrzebie.
Dobra, chodźmy na górę.
Pójdziemy gdzieś pogadać?
Cześć, Nina.
Cześć.
Rufus, poszukasz Bode’a?
- Chyba jest w swoim pokoju. - Tak jest.
Dzięki.
Gdy usłyszałam, co się stało, aż mnie zemdliło.
Zwłaszcza po pogrzebie Joego.
Bardzo cię przepraszam, Nina.
Nie ma za co.
Cierpiałaś,
a ja cię przesłuchiwałam...
- Nie było to miłe. - ...i po co?
Próbowałam tylko...
Sama nie wiem.
Miałaś takie chwile w życiu, gdy...
nic nie ma sensu i...
jesteś wściekła, że jest jak jest?
Tak. Miałam.
Wejdziesz?
Tak.
Chcę przeprosić...
za olanie biegu 5 KM i...
za tę imprezę...
Byłem fiutem.
Nie powinienem odchodzić.
Zraniło mnie to.
Bardzo mi przykro.
Wiem.
Nie rób tak więcej.
Ellie?
Kinsey.
Cieszę się, że nic wam nie jest.
Dzięki.
A u ciebie wszystko gra?
U mnie?
Tak, czemu?
Nie zaczepiał cię nikt dziwny?
Nietypowy gość?
Na przykład piękna dziewczyna, tego wzrostu, o ciemnych włosach?
Nie. Nie widziałam nikogo takiego.
To dobrze.
No dobra.
Musisz zabrać ze sobą ze cztery zapiekanki.
A masz lasagne Vincenzo?
Niestety, nie.
Muszę wracać do Gabe’a.
Mamo!
Wiesz, że Rufus ma Mustanga P-51D?
- To samochód? - Samolot.
Model samolotu.
Bode chce pomóc mi go sklejać.
- Mogę? - Brzmi świetnie.
Jeśli nie masz nic przeciwko.
Byłoby dobrze, gdyby wyszedł trochę z domu.
Jasne. Oczywiście.
- Dzięki, mamo. - Baw się dobrze.
- Dzięki, Ellie. - Proszę.
Chodź, Rufus!
Dostałaś się do Parsonsa. super.
A tak. Dzięki.
Nie grzebałem w rzeczach. Leżało na wierzchu.
Spoko.
Ale jakoś się tym nie jarasz.
Sama nie wiem. Myślałam, że będę.
Powinnam?
- Nie będę ci mówił, co masz czuć. - Bardzo rozsądnie.
Ale patrząc z mojej perspektywy,
nie cieszy mnie to,
że nie będzie cię przez całe lato.
Nie?
Tylko tobie by mnie brakowało.
Co? To nieprawda.
Tylko ty przyszedłeś.
Doug i Zadie też chcieli przyjść.
Ze Scotem jeszcze nie rozmawiałem, ale na pewno...
Wciąż są wściekli. Rozumiem.
Zasłużyłam na to.
Chyba są w szoku.
Twoją rodzinę spotkało coś szalonego.
Bez kitu.
Gdy usłyszałem, że ten koleś wrócił...
Kto robi coś takiego?
Czego on chciał? Zemsty?
Co moja rodzina ma jako jedyna na świecie?
19 kominków?
Nie.
Masz na myśli magiczne klucze?
Tak.
Ale skąd on...
Myślałem, że prawie nikt o nich nie wie.
Innym razem ci opowiem.
Jasne, spoko.
Nie ma pośpiechu.
Ja nikomu nie powiem. Wiesz to, prawda?
Wiem.
Dziękuję.
Kinsey, ktoś do ciebie!
Zaraz wracam, dobra?
Twoja mama mnie wpuściła.
Jest bardzo miła. Mówi do mnie „Scot przez jedno »t«”.
- To było... - Myślałam, że jesteś zły.
Byłem.
Naprawdę.
Ale wiesz, stało się, co się stało i...
Coś takiego jest...
cholernie nieprawdopodobne.
To trochę zmienia punkt widzenia na inne rzeczy i...
Gniewanie się jest teraz trochę bez sensu.
Cieszę się.
Scot, muszę ci powiedzieć...
Że ci przykro? Wiem o tym.
Tak, przykro mi, ale poza tym...
Zapomnijmy już o tym, dobrze?
Mam tylko pół godziny przerwy,
a kwadrans zużyłem na odpalanie przeklętego auta
i dojazd tutaj, więc wolałbym
spędzić resztę czasu...
dając ci to.
Nie kruszonkę?
Pomyślałem...
że chyba trochę za wcześnie.
Dla mnie też.
Cześć, Scot.
Cześć.
Gabe przyszedł zobaczyć, co u mnie.
Jasne. Oczywiście.
- Wejdź. Posiedź z nami. - Nie. Nie mogę.
Zaraz muszę wracać.
A auto mi się psuje.
I muszę też...
Potrzebuję kilku minut, żeby się przebrać.
Także...
Do zobaczenia.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Dzięki... za lody miętowe.
Spoko.
Też już muszę iść.
Jasne.
Ale dam mu chwilę, jeśli nie masz nic przeciwko.
Łatwe to nie jest.
Ale lepsze od siedzenia w domu.
- Ciężko tam być, po tym, co zaszło? - Nie o to chodzi.
Po prostu...
Tyler i Kinsey znów mają przede mną sekrety.
To wkurzające.
Skąd wiesz, że mają sekrety?
To chyba też sekret?
Myślą, że mnie chronią.
Ale się mylą.
To, że są starsi, nie znaczy, że mają rację.
Co jest?
Jeśli twój bezpośredni dowódca rozkazałby ci
zachować w tajemnicy ściśle tajne dane,
czy...
w jakiejkolwiek sytuacji
złamałbyś ten rozkaz?
Też masz wroga?
Czy mówimy o moim?
Rufus.
Kim jest twój kolega?
To jest Bode.
Bode, to jest...
mój kuzyn.
Jesteśmy bardzo zajęci.
Widzę.
Nie wiedziałem, że Rufus ma kuzyna.
Skąd pochodzisz?
Znikąd.
Dużo podróżuję.
Ale lubię mieszkać z Ellie.
Przykro mi, że zostaliście napadnięci.
Dzięki, ale naprawdę jesteśmy teraz zajęci.
Hej, chłopaki!
Mam dla was ciasteczka...
Miało cię nie być do wieczora.
Właśnie wróciłem.
Chcecie do nich lody?
Tak!
Mamo?
Co się stało?
Stłukłam go.
Był w kawałkach. Włożyłam je do tej szafki i...
Zamknęłam ją.
A gdy ją otworzyłam,
mój kubek...
po prostu tam stał!
Cały! Jak nowy! To jakaś magia!
Ale to niemożliwe.
Widzisz?
Tak.
I nie chodzi tylko o to.
Rano spojrzałam w lustro
i widziałam...
siebie, ale nie do końca.
To nie było odbicie.
Chciała, żebym za nią poszła. Do lustra...
Kinsey, wiem jak to zabrzmi,
ale chyba kiedyś weszłam do lustra
i się tam zgubiłam.
Nie wiem jak, ale...
Czy to ma coś wspólnego z Samem? Z tym, o co was pytał?
Z tymi...
kluczami?
Patrzysz na mnie, jakbym zwariowała.
Nie uważam, że zwariowałaś.
Dla mnie to też wariactwo.
Muszę pogadać z Tylerem.
Dobrze. Tak.
Porozmawiaj z bratem.
Stara szafka, którą Bode uważał za niewypał, jednak działa.
Naprawia różne rzeczy.
I rozgryzła to mama.
Pokazała mi, jak działa.
Naprawiła Sally na moich oczach.
Widziała magię już wcześniej.
Tak, ale teraz to zapamiętuje.
I odzyskuje wcześniejsze wspomnienia.
Pamięta, jak zgubiła się w lustrze.
Nie zwariowałam.
Co się zmieniło? Czemu teraz?
To bez sensu.
Zaczęła pić.
Może dlatego pamięta.
To chyba przez to, nie?
Tylko to się zmieniło.
Co robimy?
Jeśli będzie dalej pić, będzie pamiętać
i wreszcie nas zrozumie.
Moglibyśmy powiedzieć jej o wszystkim, co się tu dzieje.
Być w jednej drużynie.
Naprawdę.
Nie możemy jej pozwolić.
Tak czy siak, tracimy ją.
Do dupy.
Poziom wody prawie opadł.
Chodźmy.
Kurtka taty...
Tak. Na dole będzie zimno.
A co z twoją?
Zostawiłem u Javiego.
Dobra.
Chodźmy.
Pięknie dziś pani wygląda.
Prawie nie poznałam.
Sama trafię do strefy dla gości.
W zasadzie,
pani Erin jest teraz z Gustavem.
Z kim?
Nie odrywajcie wzroku od tej ćwierćdolarówki, przyjaciele.
Pamiętacie, gdy można było coś za nią kupić?
A kto teraz w ogóle używa monet?
Leżą tylko w szufladach i porastają kurzem.
Może lepiej, żeby...
zniknęły?
Świetnie. Dzięki, Randolph.
Brawa dla Randolpha.
Popatrzcie, co zrobię teraz.
Będzie szybko.
Zegnę tę łyżkę siłą umysłu.
Ojej. Spójrzcie tylko.
Randolph...
Cześć, Vossie.
Mam coś dla ciebie.
Cóż,
w zasadzie to prezent dla mnie,
ale ty będziesz kluczowym elementem.
Wyszła mi gra słowna.
Mam nadzieję, że Rendell podzielił się z tobą wszystkimi sekretami.
Ale daruj mi dziwactwa.
Pokaż mi tylko, gdzie ukrył Klucz Omega.
Co to?
Statyw.
Daleko jeszcze?
Kinsey?
Podejmuję bardzo lekkomyślne decyzje.
Wiem.
Idziemy dalej?
Przeze mnie Savini prawie zginęli.
Bo tak bardzo chciałam iść za tymi głupimi szeptami.
Myślałam, że po wyjęciu strachu będę lepsza.
A po prostu działam bezmyślnie.
A gdy byłam w potrzebie, brak strachu nic mi nie dał.
O czym ty mówisz?
O Samie.
Powinnam była złapać broń, gdy tylko ją upuścił.
Ale tego nie zrobiłam.
Tak jak w Seattle
powinnam była wziąć pogrzebacz.
Nie wzięłaś go, bo chroniłaś Bode’a. Widziałem to w twojej głowie.
Co się stało, gdy Sam upuścił broń?
Uciekłam.
Tak. Uciekłaś.
Z Bode’em.
Ochroniłaś go w obu sytuacjach.
Pogodzisz się z przyjaciółmi. Chodźmy.
Co może za nimi być?
Na pewno chcemy wiedzieć?
Kins?
„Strażnicy kluczy”.
Co tu się stało?
Jeff, Kim, Mark, Lucas, tata.
Wszyscy nie żyją.
Zostało tylko dwoje.
A wiemy, że Ellie nie pomoże. Już próbowałam.
A co z Erin Voss?
Jest w psychiatryku.
Poważnie?
Mama zapisała nazwę szpitala. Widziałam.
Pamiętasz tę historię Javiego,
o kobiecie, która weszła do Key House i oszalała?
Stała się warzywem?
Myślałem, że to ściema, ale...
Może nie. Tym razem.
Jeśli to spotkało Erin,
myślisz, że Dodge chce użyć na niej klucza?
Erin była dziewczyną taty.
Mógł jej powiedzieć, gdzie jest klucz do czarnych drzwi.
Powinniśmy ją odwiedzić.
Ostrzec ją.
Ty idź.
Ja zostanę z mamą.
Popatrz tylko.
Tacy szczęśliwi.
Szkoda, że to nie przetrwało.
Gotowa?
Stara dobra akademia Matheson.
A gdzie druga ty?
Liceum to były twoje najlepsze czasy.
Za zmianę niemożliwego w możliwe.
Za nas, strażników kluczy.
Gdzie go schowasz?
Co ty tu robisz?
Cześć, Erin.
Czyli nie jesteś warzywem.
Utknęłaś tutaj...
uwięziona we własnym, biednym umyśle.
Nie wiem, jak to zrobiłaś, ale...
Teraz wiem, gdzie jest Klucz Omega.
Pani Erin jest dziś popularna.
Ma gościa?
Piękną, młodą kobietę. Taką jak ty.
Wypuść mnie!
Proszę! Wypuść mnie!
Pani Voss. Dzień dobry.
Jestem Kinsey, córka Rendella.
Rendell.
Jestem jego córką.
Byliście kiedyś bardzo blisko.
Bransoletka, którą ma pani na zdjęciu...
Teraz ja ją mam.
Pani Voss...
martwimy się, że ktoś może wejść do pani głowy.
Przepraszam.
Przepraszam, że zawracałam głowę.
Dodge...
Dodge?
Jest tutaj?
Zdjęcie?
Dodge...
To jest Lucas.
Dodge.
Przyjaciel taty.
Dodge.
On jest Dodge?
Rendell!
Mama?
To ja. Wynosiłem tylko śmieci.
Myślałam...
Szafka...
Myślałam, że może...
- Już dobrze. - Nie!
Mamo.
Zajmę się tym.
Mamo?
Przepraszam.
Bardzo mi przykro.
Wiem.
Mamo, wiem, co chciałaś zrobić.
I rozumiem, dlaczego.
Pewnie też bym próbowała.
Czemu nie zadziałało?
Widziałaś wcześniej. To było...
- To było jak... - Magia.
Tak.
Bo to jest magia.
Mówiliśmy ci wcześniej, ale ciągle zapominałaś.
Powiedz mi teraz.
Myślałam, że to naprawię.
Odzyskam go.
Że naprawię nas.
Powinnam była cię chronić.
Was wszystkich.
To moja wina, że Sam tu był.
Ja nas tu przywiozłam.
Mamo, Sam to nie twoja wina.
Obiecuję.
I nie musisz nas naprawiać.
Wiem, że ci ciężko...
ale nie możesz znów pić.
Po prostu nie możesz.
Potrzebujemy cię.
Rozumiesz?
Odwiedziłem dziś Erin.
Pospacerowałem...
po tej jej chorej głowie.
Wiem, gdzie Rendell ukrył Klucz Omega.
Włożył go do własnej głowy.
Weszli tam razem.
Słodkie, prawda?
Ty. Erin wskazała na zdjęciu Lucasa.
Nazwała go Dodge.
Czy to możliwe?
To może być ta sama osoba?
Napisy: Paweł Awdejuk