Tu Clara. Nie ma mnie. Zostaw wiadomość.
To znowu ja. Mam nadzieję, że w końcu odbierzesz.
Tęsknię za tobą.
To pamiętny dzień.
Historyczny moment. Były kanclerz Niemiec Adolf Hitler
będzie sądzony za zbrodnie przeciwko ludzkości
przez Międzynarodowy Trybunał Karny.
To zwieńczenie nierealnych dwóch miesięcy,
w których DNA i dane o uzębieniu dowiodły prawdziwości...
Rozpoczęto śledztwo, by sprawdzić, w jaki sposób Hitler
upozorował własną śmierć i uniknął odpowiedzialności.
Uważa się, że to tajna grupa
„łowców nazistów” doprowadziła Hitlera przed oblicze sprawiedliwości.
Tylko jeden członek grupy został publicznie zidentyfikowany.
Kobieta, która samodzielnie wprowadziła Adolfa Hitlera do ambasady amerykańskiej
w Urugwaju.
Była agentka FBI...
Millicent Morris.
Jak go pani złapała?
Czy ma zawisnąć?
Czy Hitler powinien umrzeć?
W porządku?
Szkoda, że mój Murray tego nie zobaczy.
On tu jest.
Widzi to.
Ma sklep z zabawkami na Manhattanie.
Tak. Heinz Richter otworzył sklep Red Balloon 20 lat temu.
Mieszka sam w Forest Hills.
- Jesteśmy blisko, ale potrzebujemy więcej. - Więcej?
Tak. Musimy być w 100% pewni.
- Ale Ruth... - Ona ma rację.
On jest kolekcjonerem.
Ma u siebie coś ze swojego poprzedniego życia.
Jestem pewien.
- Włam się. Zobacz, co znajdziesz. - Meyer, to mogłoby nas zdemaskować.
A zabicie niewinnego człowieka? Z tego moglibyśmy się już nie podnieść.
Jesteśmy bardzo blisko. Sprawdź to.
Zobaczę, co da się zrobić.
Dobrze.
Tak.
Pomyśleć, że po tylu latach być może w końcu go znaleźliśmy.
- Spójrz, co stworzyliśmy. - Coś wspaniałego.
To nie jedyne, co stworzyliśmy, Meyer.
Naomi była piękną dziewczyną.
Imię mojej matki.
Twoja matka była święta.
Liczyłam, że będzie do niej podobna.
Ale Naomi była wrzodem na dupie.
- Dojrzała, odważna... - Jak jej matka.
Ale była też jak jej ojciec. Uczynna, dobra.
Szkoda, że jej nie poznałeś.
Też żałuję.
Spójrz na mnie, Meyer.
Miała twoje oczy.
Pamiętam, jak ci to zrobił w tym okropnym pokoju.
Sama to czułam.
Przypalanie na własnym sercu.
Tyle blizn, Ruth.
Tak. Czym jesteśmy, jeśli nie bliznami?
Tak się cieszę, że cię znalazłam.
W końcu cię znalazłam.
Dajcie mu żyć!
Ochrona w monachijskim trybunale jest w stanie pogotowia.
Niemcy otrzymały wiarygodne groźby
o możliwych atakach grup białych suprematystów.
Zapowiada się dzień pełen emocji,
bo na sali zasiądą też ocalali z obozów.
Rany, jak staro wygląda.
Tak.
Władze obawiają się ataku.
I słusznie.
Zaczynamy.
Hitlera osądzi pięcioro sędziów.
Boris Fedorow z Rosji, Marion Generet z Francji,
Archibald Hollings z Wielkiej Brytanii,
Lorraine Collins z USA
a także sędzia główny Wolfgang Müeller z Niemiec,
którego obiektywność jest kwestionowana
przez jego rzekome powiązania z nazistami z czasów studenckich.
Sędzia Müeller nie skomentował tych zarzutów.
Międzynarodowy Trybunał Zbrodni Wojennych występuje
w imieniu ludzi przeciwko Adolfowi Hitlerowi.
Wielu uznaje tę sprawę za proces tysiąclecia.
Ja proponuję, by na tej sali sądowej, ze mną w roli przewodniczącego,
był to proces jak każdy inny.
Jesteśmy tu, by ustalić niewinność lub winę tej osoby,
ponad wszelką wątpliwość, za zbrodnie, o które jest oskarżony.
Pamiętajcie, moi współsędziowie i ja musimy podjąć jednomyślną decyzję,
zanim orzeczenie uzna się za prawomocne.
Panie Frankel, oskarżenie przedstawi swoje stanowisko.
Nie będzie przesadą stwierdzenie, że mieliśmy iście herkulesowe zadanie,
by wyliczyć ciężkie zbrodnie oskarżonego Adolfa Hitlera,
ale tak naprawdę sprawa jest stosunkowo prosta,
biorąc pod uwagę pracę naszych poprzedników i precedens
ustanowiony przez trybunał wojskowy w Norymberdze oraz kolejne procesy.
Dlatego uważamy, że przedstawimy państwu
sprawę z niezbitymi dowodami, którą z łatwością będzie można zamknąć.
Dziękuję, panie Frankel.
Obrona może powstać i przedstawić swoje stanowisko.
Załatw ich.
Zdrajca!
Żyd nie powinien go bronić!
Spokój. Nakazuję spokój!
Wysoki Sądzie,
stoję przed państwem
w imieniu mojego klienta Adolfa Hitlera.
Nie jestem tu po to, by argumentować, że mój klient nie jest potworem,
że nie był dyktatorem, a nawet mordercą.
Jestem tu, by bronić jego prawa do wolnego i sprawiedliwego procesu.
I jestem tutaj, by przekonywać, że Adolf Hitler nie powinien
zostać uznany za winnego określonych zarzutów z oskarżenia.
Dziękuję.
Kontynuujmy.
Proszę opowiedzieć nam o swoim zawodzie, panie Speer, w latach 1942-1945.
Służyłem w Rzeszy jako minister uzbrojenia i produkcji wojennej.
To oświadczenie, które podpisał pan w Monachium.
Proszę przeczytać sądowi zaznaczony fragment.
„Nienawiść do Żydów była mottem Hitlera.
„Być może jego główną siłą napędową.
„Byłem obecny na posiedzeniu Reichstagu 30 stycznia 1939 roku,
„na którym Hitler zapewnił nas, że w razie wojny,
„to nie Niemcy, a Żydzi zostaliby unicestwieni”.
Kiedy dowiedział się pan o planie Adolfa Hitlera,
by eksterminować Żydów w Europie?
- Sprzeciw, Wysoki Sądzie. Naprowadzanie. - Podtrzymuję.
Przejdę dalej. W 1945 roku Hitler wydał tak zwany Rozkaz Nerona.
Do czego wzywał?
Cokolwiek wartościowego w Rzeszy, co mogłoby być użyte przez wroga
w prowadzeniu wojny, miało być zniszczone.
Dlaczego wydał ten rozkaz?
- Sprzeciw. Spekulacje. - Podtrzymuję.
- Wysoki Sądzie, ten świadek... - Orzekłem.
Proszę kontynuować.
Gdy ostatnio widział pan Adolfa Hitlera w jego bunkrze w Berlinie,
co panu powiedział?
Powiedział,
że najbardziej żałuje, że nie wykończył Żydów.
Jak pan myśli, dlaczego najbardziej tego żałował?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie. Spekulacje.
- Podtrzymany. - Wysoki Sądzie...
Podtrzymuję.
- ...oskarżenie ma prawo... - Podtrzymuję.
Rzeczywiście.
Pitolenie.
Adwokaci, zapraszam do gabinetu.
Pozwolicie w ogóle zadać mi pytanie,
zanim obrona zgłosi jakiś bezprawny sprzeciw?
Skończył pan?
Tak.
Wysoki Sądzie.
Chciałbym panu przypomnieć,
że ciężar dowodu w tej sprawie spoczywa na panu.
Musi pan ustalić winę Hitlera za zbrodnie przeciwko pokojowi,
zbrodnie wojenne, przeciwko ludzkości
i spisek mający na celu popełnienie tych zbrodni.
Zarzuty, które pan wniósł.
Jeśli pan to zrobi, ponad wszelką wątpliwość,
orzeknę na pana korzyść.
W przeciwnym wypadku orzeknę na jego korzyść.
To proste.
Rozumie pan, panie Frankel?
Tak.
Dobrze.
Ja tylko robię swoje.
To, co trzeba.
Obaj jesteśmy Żydami,
a jednak inaczej postrzegamy to, co jest słuszne.
Wezwiemy teraz na świadków ocalałych z Holokaustu.
Ludobójstwo to pojęcie zbyt abstrakcyjne.
Sąd musi usłyszeć relacje samych ofiar.
Proszę dalej, panie Frankel.
Wzywam na świadka panią Mindy Markowitz
z Brooklynu w Nowym Jorku pochodzącą z Kalisza w Polsce.
Proszę podać dla sądu nazwisko.
Mindy Markowitz.
- Abraham Putnicki. - Esther Schwarzman.
Isaac Wolff.
- Sara Weil. - Gdzie się pani urodziła?
- W Kaliszu w Polsce. - W Berlinie w Niemczech.
- W Ostrawie w Czechosłowacji. - W Zalaegerszegu na Węgrzech.
- W Wiedniu w Austrii. - W Łodzi w Polsce.
Co się pani stało w czasie okupacji nazistowskiej?
Gestapo zabrało nas z naszego małego mieszkania
i wepchnęło nas do bydlęcych wagonów.
- Sprzeciw, Wysoki Sądzie. - Na jakiej podstawie, mecenasie?
Naprawdę przykro mi z powodu tego, co przeszła pani Markowitz,
ale wnoszę sprzeciw przez brak związku ze sprawą.
Wysoki Sądzie,
w czasach, gdy prawda o Holokauście jest często
i żarliwie kwestionowana,
umniejszana i tuszowana,
ważne jest ustalenie fundamentalnej prawdy,
że naprawdę doszło do Holokaustu.
Że było to systematyczne ludobójstwo prowadzone przez ludzi i narody,
z których wielu chciałoby, by uznać je za wymysły.
Że spowodowało śmierć 11 milionów
mężczyzn, kobiet i dzieci.
A zostało wymyślone i przeprowadzone przez człowieka, który tu dziś siedzi.
Jeśli zeznania tych ocalałych o ich doświadczeniach nie są istotne,
Wysoki Sądzie, to nie wiem, co jest.
Oddalam. Proszę kontynuować, pani Markowitz.
W bydlęcym wagonie było nas kilkadziesiąt osób.
Bez miejsca do siedzenia, bez łazienki. Nie było jak oddychać.
Nazistowski strażnik zastrzelił mojego ojca na moich oczach.
Moją matkę też.
- A potem się roześmiał. -„Na lewo, na prawo”.
Tak mówili nazistowscy strażnicy.
Zabrali ją prosto do komory gazowej.
Widzieliśmy okropny czarny dym wydobywający się z krematoriów.
Miała siedem lat.
Moja córka.
Mnie i mojego chłopaka pędzono w marszu śmierci.
Półnagą. Wynędzniałą.
Śnieg padał nam na głowy, a z oddali słyszeliśmy strzały aliantów.
Strażnicy wyznaczyli mi rolę załadunku
zwłok do zbiorowej mogiły.
Nie mogłam tego znieść. Więc uciekłam.
Był pięknym chłopcem.
Aaron.
Gdy dotarliśmy do obozów,
naziści próbowali nas rozdzielić.
Mój mąż Murray nie chciał puścić Aarona.
Strażnik nazistowski
wyrwał Aarona z ramion Murraya
i strzelił mojemu synkowi w klatkę piersiową.
Tęsknię za nim każdego dnia.
Za Murrayem też.
Jakże inaczej wyglądałoby nasze życie, gdyby nie to wszystko.
Gdyby nie ty.
Od dawna marzyłam o tym dniu,
w którym stanę przed tobą
i powiem ci, jak się czułam.
- Sprzeciw, Wysoki Sądzie. - W którym w końcu zostanę wysłuchana.
Pani Markowitz, proszę mówić do sędziów,
nie do pozwanego.
Przed tym wszystkim byłam tylko młodą dziewczyną.
Lubiłam tańczyć do Marleny, czytać tanie powieści,
studiować inżynierię.
Byłam tylko człowiekiem.
Byliśmy tylko ludźmi.
A ty próbowałeś nas eksterminować.
Wszystkich nas wybić.
Ale teraz jesteś na naszej arenie.
- Wysoki Sądzie... - Pani Markowitz.
W pałacu prawa. Próbowałeś nas pogrzebać.
Ale byliśmy nasionami i odrośliśmy silniejsi.
A nasze gałęzie sięgają
ku światłu sprawiedliwości.
- Pani Markowitz. - Przeżyliśmy, by opowiedzieć tę historię.
I nigdy nie pozwolimy światu zapomnieć.
Pani Markowitz, wystarczy.
To tyle. Skończyłam.
On nie zasługuje na więcej mojego oddechu,
myśli ani słów.
- To wszystko, Wysoki Sądzie. - Panie Kramer.
Nie mamy więcej pytań.
Proszę o chwilę z moim klientem.
Przesłuchaj ją. Ona kłamie.
- Nie kłamie. - Jest kłamczuchą.
- A jeśli ci ludzie kłamali na ten temat... - Nie kłamali.
Zdemaskuj ją.
- Panie Kramer. - Chwileczkę, Wysoki Sądzie.
Wszyscy kłamią. Wyolbrzymiają.
Po prostu wywoziliśmy ich z kraju.
Wysoki Sądzie, nie mamy więcej pytań.
Nieprawda. Mamy wiele pytań.
- Co pan robi? - Przepytaj ją.
- Nie. - Zwalniam cię.
Będzie pan sam się bronił?
- Panie Kramer! - Chwileczkę.
Myśli pan, że sędziowie i świat nie zobaczą w panu szaleńca?
Tylko ja mogę sprawić, że pana nie powieszą.
Mam brnąć dalej w to wielkie kłamstwo?
Przeinaczać ich słowa,
szukać dziur w ich wspomnieniach?
W takim razie może pan sam się powiesić. Więc jak będzie?
Nie mamy pytań, Wysoki Sądzie.
Dziękujemy, pani Markovitz.
Zarządzam przerwę do jutra.
To trzeci dzień procesu.
Prokurator Oliver Frankel
wygłosi swoją mowę.
To jest człowiek, od którego wszystko się zaczęło.
W 1935 roku naziści wprowadzili ustawy rasowe,
które pozbawiły Żydów praw obywatelskich.
Kto był wówczas kanclerzem Niemiec? Adolf Hitler.
W '41 naziści najechali Związek Radziecki.
Gdy rozpoczęto masowe mordowanie Żydów,
kto był kanclerzem Niemiec?
Adolf Hitler.
Dokumenty opisują konferencję w Wannsee w styczniu '42,
gdzie plan Hitlera, ostateczne rozwiązanie,
permanentna eksterminacja narodu żydowskiego,
był koordynowany i omawiany przez jego naczelnych poruczników
na jego rozkaz.
Ziemia jest okrągła.
Niebo jest niebieskie.
A Adolf Hitler jest odpowiedzialny
za zamordowanie jedenastu milionów Żydów,
Romów, homoseksualistów,
dysydentów politycznych, komunistów, Polaków
i wielu innych
podczas swoich zbrodniczych rządów.
Oskarżenie oddaje głos, Wysoki Sądzie.
Halo?
Czy to Heinz Richter?
- Kto mówi? - Niech się pan nie rozłącza.
Jest pewna kobieta.
Ocalała, która pana znalazła.
Dobrze pan zrobi, jeśli znajdzie pan ją pierwszy.
- Rozumie pan, co mówię? - Kim pan jest?
Nazywa się Ruth Heidelbaum.
73. ulica, 2513, Brooklyn.
- Zapisał pan? - Kto mówi?
Mój honor to lojalność.
- Halo? - To ja. Tylko sprawdzam, co u ciebie.
Nic mi nie jest, Mindeleh. Dziękuję.
Ale jutro powinnyśmy porozmawiać.
Znalazłam coś.
To piąty dzień procesu stulecia.
Obrońca Adolfa Hitlera, Benjamin Kramer,
wygłosił swoją mowę...
Jego strategia to rzucać wszystkim, a nuż coś się przyklei.
Prawie wszyscy na całym świecie są zgodni,
że adwokat Hitlera wyczerpał wszystkie możliwości,
co pozostawia tylko jedno pytanie, o strategię pana Kramera.
Czy Hitler będzie zeznawał?
Co ty, kurwa, odpierdalasz? On nie może zeznawać.
- Czemu nie? -„Czemu nie”?
Bo dasz mu darmowy czas antenowy. Z milionami ludzi na całym świecie.
Kolejną mównicę, ambonę, kolejne pieprzone show w telewizji.
Ma prawo do obrony.
- Za jaką cenę? - Olivierze.
Będzie nawracał, kłamał, zaprzeczał, indoktrynował,
podburzał, stworzy nowe pokolenie. Nie!
Nie możesz na to pozwolić.
Odpowiednio go przesłuchasz. To jego prawo.
- Chcesz być odpowiedzialny... - To jego prawo.
Nawet on ma prawa. Jeśli nie, kim jesteśmy my?
Chcesz być odpowiedzialny za stworzenie kolejnego pokolenia neonazistów?
Rasistów, antysemitów, masowych morderców?
Jeśli pozwolisz, by zeznawał,
co on zrobi z ciebie?
Ale jeśli nie pozwolę,
co on zrobi z nami?
To nie może być szopka.
Proces na pokaz, sąd kapturowy.
Jeśli nie damy mu odpowiedniej obrony,
będziemy tacy jak on.
Nie.
Jesteś Żydem, Ben.
- Wiem. - Jesteś Żydem.
I robisz coś takiego?
To nie świadczy tylko o tobie. Tu chodzi o nas wszystkich.
Co to o nas mówi?
Dlatego to robię. Ze względu na to, co to o nas mówi.
Czy przysięga pan mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę,
tak panu dopomóż Bóg?
Tak mi dopomóż Bóg.
To jakiś fortel?
Będzie na ekranach telewizorów na całym świecie. Na pewno coś knuje.
Martwią mnie ci strażnicy. Żandarmeria wojskowa.
Nasi ludzie wszystkich sprawdzili.
Potwierdziliśmy ich pochodzenie, referencje, tożsamość.
Miejmy oczy szeroko otwarte.
Obrona przesłuchuje Hitlera już od godziny,
próbując stworzyć dystans między byłym kanclerzem a jego podwładnymi.
Czy kazał pan zabić sześć milionów Żydów?
Nie.
- Czy kazał pan zabić 6000 Żydów? - Nie.
Czy kazał pan zabić choć jednego Żyda?
Nigdy nie kazałem zabić żadnego Żyda.
I żaden dokument ani papier tego nie potwierdzi.
Wy, Amerykanie, wybiliście rdzennych Amerykanów,
zniewoliliście Afrykanów.
Wy, Brytyjczycy, umieściliście Burów w obozie koncentracyjnym,
a wy, Sowieci, zabiliście miliony ludzi.
I chcecie osądzać mnie?
Nie mam więcej pytań.
Świadek jest pana.
Mówi pan, że przestrzegał pan niemieckiego prawa.
Zgadza się.
Mówi pan, że wykonywał jedynie obowiązki wojenne
i przestrzegał międzynarodowych ustaw wojennych.
Zgadza się.
Że nigdy nie nakazał pan zabicia ani jednej osoby,
gdy pełnił pan rolę kanclerza.
Zgadza się. Jestem niewinny.
Niewinny!
Jeśli nie złamał pan żadnych praw, czemu się pan ukrywał?
Czemu ukrywał się pan w Argentynie na 200 hektarach
i ich nie opuszczał?
- Nie ukrywałem się. - Więc co pan robił?
- Byłem na wakacjach. - Na wakacjach?
- Przez 30 lat? - Zasłużyłem na to.
Byłem w moim letnim domu w Argentynie, korzystałem ze słońca.
Relaksowałem się. I pisałem nowy rozdział do moich pamiętników.
Pracowałem też nad powrotem.
- Powrotem do czego? - Do polityki.
Myśli pan, że wpuszczono by pana z powrotem do światowej polityki?
Kto nie lubi historii wielkich powrotów?
Mówi pan, że oparł swoją ideologię na pojęciu rasy panów.
Co to oznacza?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie. Związek?
Działania Hitlera wynikały z ideologii.
U podstaw tej ideologii leżało pojęcie rasy panów.
Aby ustalić przestępczość, ważne jest ustalenie zamiaru.
Ostrożnie, panie Frankel.
Wracając do teorii rasy panów.
Co ona oznacza?
To bujda.
- To nie teoria. To fakt. - A jednak jest pan tutaj.
W więziennym kombinezonie i kajdankach.
Dziwne jak na króla, prawda?
To przez żydowski spisek.
Żydowski spisek!
Odwieczne kłamstwo.
- Sprzeciw. - Oddalam.
Więc jest pan tu z powodu Żydów. Takich jak ja?
- Z powodu waszych kłamstw. - Kłamstw! Na jaki temat?
Natury mojego zaangażowania.
Więc nie brał pan udziału w eksterminacji
milionów mężczyzn, kobiet, dzieci i niemowląt?
Oczywiście, że nie.
Pana akolici nie będą rozczarowani, gdy to usłyszą?
Jest wielu rasistów i bigotów,
którzy nadal pana czczą,
właśnie dlatego, że zorganizował pan ludobójstwo sześciu milionów Żydów.
Setek tysięcy Romów,
homoseksualistów
i innych.
Mówi pan, że nie powinni pana wielbić?
Skądże. Mam na koncie ogromne osiągnięcia.
Jestem reformatorem i rewolucjonistą porządku na świecie.
Porządku na świecie.
Więc jest pan odpowiedzialny za Holokaust?
- Pragnąłem... - Więc nie powinni pana uwielbiać?
- Nie, oni... - Proszę się zdecydować.
Albo wypiera się pan udziału w Holokauście,
albo jest pan dumny z tego, że dokonał pan eksterminacji milionów ludzi.
Proszę się zdecydować.
Tacy właśnie jesteście, wy, Żydzi. Przekręcacie słowa.
Sami jesteście odpowiedzialni za to, co wam się przydarzyło.
Oczywiście. Jesteśmy odpowiedzialni za wszystko.
Za zarazę i trzęsienia ziemi, za wielki kryzys,
za wszystkie wojny na świecie.
- Za choroby i głód. - Za ból i niedolę.
I całe zło.
I całą ciemność na świecie, który stworzyliście.
Wy złoczyńcy!
Jesteście szkodnikami. Szumowinami!
- To dlatego się pan ukrywał? - Nie ukrywałem się.
Bo jest pan bełkoczącym wariatem. Telewizyjnym pośmiewiskiem.
Narkomanem, nienawistnym, żałosnym, podłym maniakiem.
Który użył najpodlejszego z narzędzi, strachu, by demonizować i nastawiać
nieświadomych ludzi przeciwko swoim rodakom,
tylko po to, by utrzymać władzę.
- Sprzeciw. - Podtrzymany.
Nadal jestem liderem partii.
Partia nazistowska już nie istnieje.
- Jestem przywódcą Rzeszy. - Niemcy Zachodnie to pełna demokracja.
Myśli pan, że mówię o Niemczech?
Jestem liderem ruchu, który powstał w sercach i umysłach ludzi,
w ich krwi i smutku.
Oczywiście, że to ja wydałem rozkaz.
Oczywiście, że to ja miałem wizję.
Oczywiście, że to ja.
Nakazuję porządek.
A moi ludzie nadal będą za mną podążać.
- Słyszy mnie pan? - Tak.
- Słyszy? - Tak.
I będziemy z tym walczyć.
Wiemy, że to nie zniknie.
Że nienawiść, ignorancja i strach
zawsze będzie częścią naszego wspólnego społeczeństwa.
Ale pan nią nie będzie.
Pewnego dnia znajdą nowego bożka, nowego oszusta,
zrodzonego z nowych środków komunikacji masowej,
który będzie rozpowszechniał te same stare kłamstwa
o straszydłach, umierających kulturach i twardej władzy.
I jemu też się sprzeciwimy.
To wszystko, Wysoki Sądzie.
Po dwudniowych obradach
zapadł wyrok.
Świat nerwowo czeka na decyzję, którą sędziowie ogłoszą dziś po południu.
Moi koledzy sędziowie i ja uważnie słuchaliśmy
zeznań i argumentów przedstawianych przed sądem.
Zbadaliśmy wszystkie dokumenty i dowody.
Proszę postawić oskarżonego przed trybunałem.
Adolfie Hitlerze, w kwestii zbrodni przeciwko pokojowi
trybunał uznaje pana za winnego zarzucanych czynów.
Za winnego zbrodni wojennych.
Za winnego zbrodni przeciwko ludzkości.
Za winnego spisku w celu popełnienia morderstwa.
Niniejszym zostaje pan skazany na dożywotnie
pozbawienie wolności bez możliwości zwolnienia warunkowego.
Hitlera uznano winnym wszystkich stawianych mu zarzutów.
Dobra. Chodźmy.
Co się stało?
Kurwa!
Lekarza!
Cholera!
Potrzebna karetka.
Potrzebujemy pomocy! Szybko!
Ma atak serca!
Mówią, że miał atak serca. Zabierają go do szpitala.
Tak.
Idź.
Musimy iść. On coś knuje.
Siedem minut od szpitala akademickiego.
Sześć minut od szpitala.
Sześć minut drogi.
Dojedziemy do szpitala, zajmę się jego salą.
- Wy stańcie na zewnątrz. - Jeśli tam w ogóle jedzie.
- Kto ma dla mnie dodatkowy pistolet? - Ja.
Pieprzona banda harcerzyków. Uwielbiam was.
- Gaz do dechy! - Jazda!
- Uciekają! - Szybko!
Trzymajcie się.
Gdzie jedziesz?
Co ty wyprawiasz?
Szpital jest w tę stronę!
Heil Hitler!
Dziesięć sekund.
Teraz!
Trzymajcie się!
Joe!
Musimy się pospieszyć, Mein Führer.
Uwaga pod nogi.
Najwyższy czas.
Witaj, kochanie.
- I brawo dla ciebie. - To był zaszczyt go uratować.
Nie uratowałeś go.
Co się dzieje?
Przyniosłeś nam wstyd na tej sali sądowej.
Cały świat to widział. Ten prawnik miał rację.
Naprawdę jesteś żałosnym, nienawistnym, pozbawionym wyobraźni wariatem.
- Nie. - Czas na sukcesję, kochanie.
Teraz ja włożę koronę. Stanę na czele.
Widząc, jak pozwoliłeś się schwytać,
nie możemy ryzykować i znowu cię ukrywać.
Zabijemy cię tutaj, spalimy twoje ciało
i będziemy udawać, że cudownie uciekłeś w nieznane miejsce,
by już cię nigdy nie widziano ani nie złapano.
Jest jeden problem.
Nie jesteś liderką.
Już dwa razy uratowałam ci skórę. Jestem lepszą liderką niż ty.
Zrób to!
Niestety, to nie sprawa dla królowych.
Ale ja jestem liderem.
Przyszłością.
Już czas.
- Czego ode mnie chcesz? - Chcę, byś mnie namaścił.
Ludzie lubią wyraźną linię sukcesji.
W więzieniu zgromadziłem armię. Dalej.
To ludzie, którzy wiedzą, jak walczyć, zabijać. Mogę ich poprowadzić.
Zabiorą nas stąd. Helikopter już tu leci.
Padnij!
Travis!
Travis! Gdzie jesteś?
Spójrz na mnie!
Jonah!
Odłożyć broń! Natychmiast!
Na ziemię!
Na ziemię, kurwa!
Już dobrze.
Jonah, trzymaj się.
Gdzie on jest?
Kurwa, wezwijcie karetkę!
Karetka, natychmiast!
Amen.
DWA MIESIĄCE PO ŚMIERCI RUTH
Nie znałem jej.
Tak naprawdę.
- Znasz ją, Jonah. - Nie.
- Tak. - Nie znałem jej.
Jako tej, która ścigała nazistów,
jako mścicielki.
Zanim to wszystko się wydarzyło.
Ale ty znałeś wszystkie jej oblicza.
Jonah, żyję na tym świecie od wielu lat.
Widziałem różne oblicza ludzi.
Znałem dublerów i sobowtóry.
Zarówno anioły, jak i potwory.
Ale tak naprawdę jest jedno
prawdziwe ja.
Każdy z nas wybiera, komu je pokazuje.
A Ruth wybrała ciebie.
Tylko ty, Jonah, widziałeś ją prawdziwą.
Sposób, w jaki patrzyła na księżyc,
jakby to był jej przyjaciel, który porzucił ją lata temu.
Zawsze bała się, że zapomni twarz matki.
Pamiętam, że żałowała, że jest tylko ocalałą.
Ale i tak była za to wdzięczna. Zawsze była wdzięczna.
Nie była jednowymiarowa.
Zawsze jak się śmiała, mrugała.
Zawsze wypowiadała życzenie, gdy wypadła jej rzęsa.
Uwielbiała to.
To cudowne. Dzięki tobie
czuła się wolna.
Wspierałeś ją.
Naprawdę ją widziałeś,
widziałeś w niej człowieka.
Czyż nie tego wszyscy chcemy?
Choć możemy myśleć inaczej,
może tylko tego potrzebujemy.
Nagrodą za to absurdalne życie jest być naprawdę widzianym.
Być dostrzeżonym.
Co jeszcze nam pozostaje?
Cześć.
Przepraszam.
Chodź, kochanie. Spóźnimy się.
Mówi kobieta, która od godziny bierze prysznic.
DZIĘKUJĘ - MILLIE MORRIS
Tak?
Bonjour, madame Morris. Dzwoni do pani kongresmenka Handelman.
- Agentko Morris. - Liz.
Sporo czasu minęło. Ale dzwonię ci pogratulować.
- Czego? - Postawienia Hitlera przed sądem.
Chcemy odznaczyć cię Złotym Medalem Kongresu.
Chciałam ci to sama przekazać.
To byłam ja.
Ja zastrzeliłam Prentza.
Chcemy uhonorować cię w Waszyngtonie.
Jesteś bohaterką.
Świat potrzebuje bohaterów.
No dalej. Nie możemy się spóźnić.
Mazeł tow!
Jestem w szoku, że nikogo nie przyprowadziłeś.
Wprost przeciwnie.
- Proszę, powiedz, że nie bierzesz tego... - Wszędzie.
- Jesteś idiotą. - Który zdobył Oscara.
Joe się odzywał?
Nie.
Zostawił wiadomość. Wydawał się szczęśliwy.
Mam nadzieję, że sobie radzi, gdziekolwiek jest.
- Cieszę się, że ty sobie radzisz, Rox. - Wzajemnie.
- Zdrówko, przyjacielu. - Zdrówko.
Jak mam to wypić?
Nie będę tańczyć sama. Idziecie ze mną.
W porządku. Wszyscy pójdziemy.
To jest Oscar. Cieszy się, że sobie potańczy.
Hej. Gratulacje.
Właśnie szykuję się na toast jej mamy.
Byłaby dumna z tego, kim się stałeś,
z tego, kim jesteś.
Znałam wiele potworów, Jonah. Ty nim nie jesteś.
Ty też nie. Mam nadzieję, że o tym wiesz.
Hej, mężulku.
- Ty, ja, na parkiet. - W porządku.
Kolacja, numer 45278.
Nie wiesz, kim jestem?
Cześć, kochanie.
Co słychać u Veronique?
Nic nowego, nadal jest starą francuską pizdą.
Tutaj forsa coś znaczy.
W Nowym Jorku mieszkamy w pieprzonej klitce.
Clara powinna zaraz być.
Powiedziałabym, że za jakieś 14 minut.
Jak ostatnio sprawdzałam, była na Rue St. Dominique.
- Wypadłem z gry, Harriet. - Wiem.
Niestety. Chcę tylko dać ci mały prezent ślubny.
Uwielbiam prezenty ślubne. Otwórz.
Dałyście nam już z Millie ten okropny talerz do serów.
Ten jest ode mnie. Millie by się nie zgodziła.
Znalazłam to u Chawy, gdy sprzątałam jej rzeczy.
Co to jest?
Biling telefoniczny ze sklepu z zabawkami Heinza Richtera,
z 17 czerwca 1977.
Kiedy zabito moją saftę?
O 21.17, dwie godziny przed zamordowaniem Ruth,
ktoś zadzwonił do sklepu z numeru 212-073-4309.
Numer należał do mieszkania...
Meyera Offermana.
Meyer zadzwonił do Richtera.
Meyer wydał rozkaz.
Moje kondolencje.
Ruth odkryła, że Meyer był Wilkiem.
Rozgryzła to.
Ale zanim zdążyła coś zrobić, on ją dopadł.
Zło nie śpi, Jonah. Nie przechodzi na emeryturę.
Czemu my mamy to zrobić?
Nie możemy.
Opowiadamy o przeszłości, by zmienić przyszłość.
Pozdrów Clarę.
Życzę wam długiego i obrzydliwie szczęśliwego życia.
MIAMI, FLORYDA
To miła niespodzianka na miesiąc miodowy.
Pomyślałem, że to będzie dobra zmiana.
- Co? - Widzę je w tobie.
Twoją saftę, Chawę.
I widzę ciebie. I kocham to, co widzę.
Za nowy początek.
ŁOWCY
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska