- Ik wil water. - Hou je bek.
Je weet dat mijn mannen ons zullen vinden.
En als ze ons vinden, laat ik je hier in de woestijn begraven.
Dan word je een geest.
Ik dacht dat geesten niet bestonden.
Toen hoorde ik een verhaal.
Een oud verhaal.
Het gaat zo...
Er was eens een man
die een verhaal vertelde over een man
die vertelde over
een huis.
DUITSLAND 1942
Wat dacht je van een grap?
Een oude man zit in een stoel en vertelt een grap.
Het is een Duitse grap.
Riep je me?
- Wat zei je? - Ik zei niets.
Ik dacht dat ik iets hoorde.
Ik vertelde een grap.
Niemand wil je grappen horen.
Toch?
Het sneeuwt.
Marlene was mijn favoriet.
Ik gebruikte een haarborstel als microfoon en deed alsof ik in een cabaret zat.
Dan jij.
Dan ik.
Dan breng je de vierde muur aan
met een klein beetje lijm.
Daarna plaats ik het dak. Zo.
Zolang het gelijk is, creëert het illusie.
Schat, het is tijd.
- Hoeveel, schat? - Zeven.
Zeven.
Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven.
Veilig.
Slangenogen.
Ratten.
Mijn schat.
Mijn lieverd.
- Jouw beurt. - Jouw beurt.
Vader is thuis.
Hugo.
Het is maar een slak.
Herr Hansom. Het is een eer u te ontmoeten.
Mijn naam is Hauptsturmführer Halden.
Dit is Obersturmführer Luntz. En dit hier is Untersturmführer Grimmark.
Excuses dat we hier onaangekondigd binnenvallen.
Maar mogen we binnenkomen?
Het spijt me, maar ik heb problemen met mijn gehoor.
Waarom komen jullie niet binnen?
Het ruikt naar bloemen.
Van de geur van bloemen moet ik schijten.
- Stil. - Kom.
Kom zitten. Schat?
- Lieverd? - Er zijn hier wat jongens voor ons.
Ik kom eraan.
Ga zitten, alsjeblieft.
Herr Hansom. Frau Hansom. Het is een voorrecht u te ontmoeten.
- Wat zei je, jongen? - Wat zei je, schat?
- Ik zei, wat zei hij? - Ik zei niets.
Het is een voorrecht u te ontmoeten.
U hebt zalen en kastelen ontworpen voor het Reich die God zelf waardig zijn.
Mogen ze voor altijd voortleven. Net als onze Führer.
Wanneer bent u hierheen verhuisd?
Verhuisd? We hebben het zelf gebouwd.
We hebben dit huis tot leven gebracht. We hebben het gebaard.
- Dertig jaar geleden. - Negenentwintig jaar geleden.
Het was dertig, Helga.
30-29, 30-29
Herr Hansom, dit is een ongemakkelijk onderzoek voor u en Frau Hansom.
Und het is vast een vergissing. Maar ik moet het vragen.
We kregen een tip van onze inlichtingendienst
en ik moet dit zo delicaat en respectvol mogelijk vragen:
zit er iemand in jullie huis verstopt?
Wacht, schat. Wacht.
Ik moet wel. We kunnen niet liegen.
We herbergen anderen in dit huis.
- Kunnen ze ons nu horen? - Ik geloof van wel.
- Hoeveel zijn het er? - Dat is moeilijk te zeggen.
- Wat is er moeilijk aan? - Ze komen en ze gaan.
Waar zijn ze nu?
In de muren.
Onder de vloerplanken.
In het plafond.
Hoelang zijn ze hier al?
- Dertig jaar. - Negenentwintig.
Maar de oorlog begon pas vier jaar geleden.
Wat heeft de oorlog met hen te maken?
Wat heeft de oorlog niet met de Joden te maken?
Joden?
Er zijn geen Joden in dit huis.
Wie zitten er dan in godsnaam in de muren,
onder de vloerplanken en in het plafond?
Geesten, schat.
Er zijn geesten in dit huis.
We horen ze elke nacht vreemde melodieën fluisteren,
lachen om vreemde grappen.
Herr Hansom, mijn collega's en ik houden ons niet bezig met verschijningen.
Maar met de Jodenjacht.
We hebben gehoord
dat er mogelijk Joden in dit huis zijn ondergedoken.
- Wat zei hij, lieverd? - Joden.
Joden? Hier? Dan hebben we een verdelger nodig.
Jongen, als je denkt dat hier Joden binnen zijn gekomen...
- Ga jullie gang... - Haal ze weg.
Met alle respect, meneer, we zijn hier om te onderzoeken of
er een actievere deelname heeft plaatsgevonden.
Frau Olga Hiddenbrau
beweerde dat Helga Hansom drie hele eenden van de markt had gehaald.
Dat zijn veel vogels voor twee mensen.
Ja, natuurlijk. Kwak, kwak, kwak.
Ik verlaat dit huis zelden.
Maar als ik dat doe, koop ik extra en vries ik ze in.
Vindt u het erg als we even rondkijken?
Ga jullie gang.
Hou de beroemde Herr Hansom en de mooie Frau Hansom gezelschap.
Ja?
Weet u,
ik heb gestudeerd voor architect.
Is dat zo?
Ik heb u gestudeerd om architect te worden.
Het is nooit te laat om je hart te volgen.
Shit.
- Hebt u kleinkinderen? - Wat zei u?
- Hebt u kleinkinderen? - Nee, schat.
Hebt u kinderen?
We hebben een kind gehad.
Ik heb een prachtige wieg voor hem gebouwd.
Ik heb hem zelf gesneden.
Kleine dieren in het hout gesneden.
Leeuwen en beren.
En schapen.
Weet je nog, Heinrich?
- Zodat Hugo zou slapen. - Hugo?
Zo heet ik.
Is dat zo?
Het is een mooie naam voor een mooie jongen.
Ik heb hem zo ontworpen dat hij een beetje zou schommelen.
Zodat hij het gevoel zou hebben dat hij nog in de baarmoeder zat.
Maar...
Maar hij werd groot.
Zoals jongens doen.
En op een nacht klom hij, zoals jongens doen
en hij viel
en brak zijn nek.
Helga, hij is niet gevallen.
Het hout brak door zijn gewicht.
Het was niet stevig genoeg.
Er zat een fout in het ontwerp.
In mijn ontwerp.
Zijn wieg werd zijn doodskist.
We vonden hem de volgende ochtend.
Hugo zag er vredig uit.
De wieg schommelde nog steeds.
Ik weet niet of Helga en ik ooit voorbestemd waren voor kinderen.
Ik weet niet of we in staat waren om voor ze te zorgen.
Het spijt me zeer.
Dat is erg aardig.
Maar er is niets om spijt van te hebben.
Hij is hier nog steeds.
Hugo. Het is zijn geest.
Zijn geest is onder hen.
Heinrich vertelt de grappigste moppen.
Hoorden jullie dat?
Ik hou van swing.
Kom.
Zet uit.
- Hoorden jullie dat? - Wat?
Ik hoor vast dingen.
We hebben zo veel dingen gehoord in dit huis.
Het is nogal een huis.
Mijn ouders wilden nooit dat ik architect zou worden.
Ze vonden het een ijdele kunst.
Om eerlijk te zijn, was ik geen inventief persoon.
Ik kon alleen kopiëren wat er al was. Stelen van de meesters.
Dus toen de SS belde, voegde ik me bij hen.
Ik gebruikte mijn ontwerp-tekortkomingen om een nieuwe weg in te slaan.
Een nieuwe carrière. Een nieuwe kunst.
Mensen denken dat om joden te vangen je moet denken zoals een Jood denkt.
Maar nee.
Je moet denken zoals een architect denkt.
Denken zoals een schuur of een school of een huis denkt.
'Waar zou ik, een huis, de Jood kunnen verstoppen?'
Interessant.
U hebt een prachtig huis gebouwd. Van de buitenkant is het zo groot.
Maar van binnen voelt het kleiner.
Veel kleiner.
Is dat zo?
Gewoon gezichtsbedrog. Geforceerd perspectief.
Mijn ogen houden me niet voor de gek.
U mij wel?
En het vreemdste van alles, is dat deze muur,
dit hout,
niet verouderd is als de rest.
In werkelijkheid
voelt hij pas een paar jaar oud.
- Een recente renovatie? - Op mijn leeftijd, jongen?
Heinrich kan zijn modelwoning nauwelijks renoveren met zijn artritis.
Het klopt niet.
Ik keek naar een keermuur van 15 meter. En toch zie ik er hier slechts 12.
Terwijl we dansten, heb ik gemeten. Elke stap een meter.
Dit zegt een mislukte architect.
Wat verbergt u?
Wat zit erachter?
Niets. Alleen geesten.
Geesten heersen over dit huis. Ze spoken rond in deze muren.
- Heinrich... - Het is goed, Helga.
U was mijn held.
Hoe kon u het Rijk verraden en Joden verbergen?
Waarom zou ik Joden verbergen?
De hoofdarchitect van het Reich.
Ik heb torens en graven, paleizen en gevangenissen gebouwd
voor de Führer.
Structuren van de dood waar moord en oorlog leven.
Misschien zag u waar uw creaties voor gebruikt werden en wenste u
dat u in plaats van een kist een wieg had gebouwd.
Op mijn oude dag moet mijn hart zich afkeren van zijn trouw,
mijn geweten, hij zou moeten slingeren als een windwijzer.
De polen in mij keren om op mijn 80e jaar.
Het is nooit te laat om je hart te volgen.
Heinrich.
Het komt goed.
Hugo is geen moordenaar.
- Ernst, Matthias. - Er is niets achter die muur.
- Alleen geesten. Alleen Hugo. - Ernst, Matthias, kom naar beneden.
Jongen, alsjeblieft. Wat doe je?
Wat zit er achter deze muur? Vertel het me of ik schiet.
Ik zweer het. Er is niets.
Hij vertelt de waarheid.
Het spijt me.
Geesten.
Nee.
Helga.
Moeder is thuis.
Een Duitse man zit in een stoel en vertelt een grap.
Hij is grappig.
Dan jullie.
Dan ik.
Dan breng je twee vingers
naar de val in de muur. Zo.
Het zal ze totaal verrassen.
- Voilà. - Ja.
Onthoud, Zev, we bouwen deze dingen niet omdat we dat willen,
maar omdat het moet.
- Oké, mijn jongen? - Oké.
Geluksgetal negen.
Jouw beurt.
- Zeven. - Zeven.
Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven.
Ratten.
Volgende keer meer geluk.
Vader is thuis.
Herr Hansom. Het is een eer u te ontmoeten, meneer.
Hauptsturmführer Nabor.
Dit is Obersturmführer Kritz en Untersturmführer Rigard.
We komen binnen.
Willen jullie wat thee?
Wat kunnen we voor jullie doen, jongens?
Herinnert u zich nog de ontmoeting met Hauptsturmführer Halden,
Obersturmführer Luntz en Untersturmführer Grimmark een week geleden?
- Wie zijn dat? - Ze zijn van onze Judenjäger-eenheid.
Op maandag 4 mei vertrokken ze om hierheen te gaan.
Ze zouden naar Leipzig gaan.
Maar ze zijn nooit aangekomen.
Onze eenheid informeert graag over hun bezoek.
Negen tot drie, twaalf tot zes.
Mensen raken gefrustreerd als een tijd niet wordt nagekomen.
De man die gebeld had, in het appartement in Leipzig,
zei dat ze niet zijn aangekomen.
En ze zijn nooit teruggekeerd.
Hebt u ze gezien?
- Wie, jongen? - De Judenjäger-eenheid.
Zijn jullie op zoek naar schurftige Joden?
Nee. Wij zijn de eenheid voor vermiste personen.
We zoeken de eenheid die schurftige Joden zoekt.
Maar ja. We doden ook Joden.
Er kwamen wat jongens langs.
- Zeer aardige jongens. - Zeer knappe jongens.
Ze zochten ongeveer 30 minuten en gingen toen weer weg.
Weet u hoe laat dat was?
- Ik geloof dat het om 16.00 uur was. - Ik denk dat het 16.30 uur was, schat.
Want Frau Zinkenfellers show om 16.00 uur eindigde net op de radio.
- Ik zou zeggen 16.00 uur. - 16.30 uur.
- 16.00 uur. - 16.30 uur.
16.00, 16.30, 16.00, 16.30, 16.00, 16.30 uur
Zou u het erg vinden als we rondkijken?
- Ga jullie gang. - Ga jullie gang.
U hebt een mooi huis.
- Bedankt. - Dat vinden wij ook.
Ik zag mezelf hier al wonen.
Ja.
Sorry dat we uw tijd verspild hebben. Bedankt voor de gastvrijheid.
Natuurlijk. Ik hoop dat jullie die jongens vinden.
Obersturmführer Kritz, Untersturmführer Rigard. We gaan.
Bedankt. Sorry voor het storen.
- Wat is dit? - Shit.
- Ik vind het huis leuk. - Wat is dat nou?
Je schoot ze neer.
- Wat mankeert je? - We konden niet met lege handen teruggaan.
Ze zouden m'n titel hebben afgepakt, jouw baan, Gert,
en jouw kop had gerold, Anders.
We verzinnen een verhaal dat dit stel joden verborg
en de drie vermiste SS-officieren gedood heeft.
Toen we aankwamen, vonden we Joden, doodden ze,
en deze seniele Joden-lovers en begroeven ze in de achtertuin
als wraak voor onze broeders en om de orde te herstellen.
Dan mag ik het huis houden, waar ik over een week intrek.
Jij mag je baan houden en jij, Anders, mag je kop houden.
Maar ze verstopten geen Joden. En ze vermoordden de SS-officieren niet.
- Nou en? - Nou en?
- Dit is Heinrich Hansom. - Dit is het huis van Heinrich Hansom.
Nog meer reden. Kun je je de wederverkoopwaarde voorstellen?
- Thomas heeft gelijk. - Wat?
De drie zijn al een week vermist.
SS-officieren worden niet vermist.
Als we met niets terugkwamen, zouden onze koppen rollen.
Je bent een psychopaat.
Begraaf de lichamen in de achtertuin.
Ik laat een zwembad plaatsen.
Dames en heren, ik presenteer jullie
het huis.
Ik heb je gevonden. Ik heb je. Een Jood.
Friedrich, niet rennen. Ik smeek het je.
Kom op. Hij heeft gewoon plezier.
- Zullen we naar binnen gaan? - Ja.
Ik hou van mijn nieuwe huis.
Duivels.
Het is enorm.
- Deze eend is heerlijk, lieverd. - Hij smaakt vreemd.
- Je eet hem op. - Nee. Ik wil geen eend.
Verspil het niet.
- Je krijgt wel appelmoes. - Thomas.
'En in het donkere bos, vonden de koning, koningen en hun prins
'het mooiste kasteel ooit. Het was oud en speciaal
'en voor helden zoals zij. Ze waren er erg gelukkig.'
Ik zei toch dat we moesten gaan
toen we de kans hadden.
Waarheen dan?
We zijn drie kilometer verwijderd van de SS-buitenpost.
Denk je dat ze ons niet vinden?
Nieuw gezin, nieuw eten. We pakken alleen wat we nodig hebben.
Oké. Het is tijd, Zev.
Oké.
Niet schreeuwen, anders doden we je familie. Snel.
- Wat doet hij hier? - Hij heeft Zev gezien.
- Hoe kon je zo roekeloos zijn? - Niet zijn schuld.
Wat doen we met hem?
Als we hem hier houden, gaan we er allemaal aan.
Dat kunnen we niet doen. Dat doen we niet.
Ik weet een betere manier.
Friedrich.
Friedrich, waar ben je?
Thomas, waar is Friedrich?
Hoe bedoel je, waar is Friedrich?
Hij ligt niet in zijn bed.
Is hij bij jou?
- Nee. - Friedrich.
Friedrich.
Waar ben je?
Friedrich.
Waar ben je?
- Waar ben je? - Waar ben je?
- Friedrich. - Friedrich.
Mama.
Papa.
Help.
- Friedrich? - Friedrich.
Waar ben je?
Ze hebben me meegenomen.
- Wie heeft je meegenomen? - De Hansoms.
Vanwege wat jij ze hebt aangedaan.
Waar heeft hij het over?
Friedrich. Waar ben je verdomme?
Friedrich. Mijn lieverd, waar ben je?
Dichterbij.
- Dichterbij. - Friedrich.
Praat met mama.
- Waar ben je? - Friedrich.
Thomas.
Shabbat Shalom.
Ik mis de Hansoms zo erg.
Ze zouden blij zijn dat wij hun huis hebben.
We hebben nog twee dagen voordat ze gaan zoeken
naar de SS-officier en zijn gezin.
We moeten het huis klaarmaken. Voor het geval dat.
Ik doe het. Hij heeft me geleerd hoe.
Zo.
Briljant.
Dit moet voldoende zijn.
Geef me het touw.
We moeten hem overtuigen dat we de Rigards zijn.
Onthoud, laat mij het woord doen.
Als hij je een vraag stelt, antwoord ik voor je.
Als hij ons gelooft, mogen we hier blijven.
Oké.
Vader is thuis.
Bedankt voor je komst. Ik wist niet wie ik anders moest bellen.
Jij
hebt het juiste gedaan.
Hauptsturmführer Reinold.
- Mag ik binnenkomen? - Natuurlijk.
Hij is extra zoet.
Ik heb ontdekt dat hij een affaire had.
En dat hij 'n lafaard was.
Dat hij bang was het Reich te verliezen aan de godvergeten Amerikanen.
Dus ging hij ervandoor.
- Waarheen? - Dat heeft hij niet gezegd.
Hij kuste het kind niet eens vaarwel. Nietwaar, Friedrich?
Nou, Frau Rigard,
we zullen ongetwijfeld op zoek gaan naar je man, de lafaard.
Goed dat je ons gebeld hebt.
Heil Hitler.
Kom terug.
Dit oude huis heeft geesten.
Ik loop met u mee.
Hou je taai, jongen.
Bedankt voor uw komst.
Ik ben een goede man.
Ik ben eenzaam sinds mijn vrouw stierf aan tuberculose.
-Hauptsturmführer Reinold. - Dit is allemaal vrij plots.
Maar het is duidelijk dat hij jou niet verdient.
En ik heb nagedacht
dat we elkaars leven misschien wat minder eenzaam kunnen maken.
Kom terug.
- Mijn vader was geen lafaard. - Niet doen.
Shit.
- Jood. - Nee.
Shit.
Rivka.
Het is tijd.
Kijk onder het bed.
Hierboven. Ze ontsnappen.
Shit.
Zev. Ga nu. Nu.
Je hebt iets moois gebouwd met je eigen handen, met je eigen geest.
Hij zou heel trots zijn geweest. Ga nu. Neem de kinderen mee en ga.
Ga via de achterkant en ren de bossen in. Vooruit.
Ga.
Het is waar.
Ik denk dat we geesten zijn.
Ik denk dat dit een spookverhaal is.
Wacht.
- Er komt niemand. - Hou je bek.
Mijn mensen zullen ons vinden.
- Kom. - Kom op.
Toen je geesten van ons maakte, leerde je ons onzichtbaar te zijn.
Dit is gestoord.
Gestoord.
Dit is gestoord.
Gestoord.
Wist ze het?
Wist Chava dat je hem hebt?
Dankzij haar is het gelukt.
Bedankt, Zev.
Bedankt.
Ondertiteld door: Bianca van der Meulen
Creatief Supervisor Bianca van der Meulen