Sześć za 49 centów.
A te pięć za dolara. To za drogo.
Myślałem, że będą tańsze.
ROK WCZEŚNIEJ
Pięć za dolara? Za tyle można by kupić 10.
Może zrobię placek.
Wezmę te. Gdzieś tak z...
Chodźmy.
Musimy iść.
Kupował melony na targu...
jakby należał do tego świata.
Zadzwonię, gdzie trzeba.
Powiadomię swoje kontakty.
Dam znać burmistrzowi.
Nie odbiera twoich telefonów?
Nie.
Gwarantuję ci, że kiedy ja zadzwonię,
odbierze.
Nie miałam już do kogo się z tym zwrócić.
Cieszę się, że przyszłaś.
Trzydzieści lat.
To przeznaczenie.
Czytałam o tobie w gazetach przez te wszystkie lata.
A teraz siedzę w tym...
wielkim salonie...
Ciut większy niż nasze mieszkanie na Bolsli.
Większy,
ale wieje w nim pustką.
Straszne, jak wojna wpływa choćby na to,
jak pamiętamy ludzi.
Na przykład
ja straciłam wszystkie zdjęcia z moimi rodzicami.
Są już ledwie okruszkami wspomnień.
Broda taty, rzęsy mamy.
Albo pieg.
Mojej matki.
Pamiętam tylko jej pieg.
Ale myślałam...
że ciebie nigdy nie zapomnę.
A jednak...
jakoś inaczej cię zapamiętałam.
Zestarzeliśmy się, Ruth.
To prawda.
Zmurszeliśmy.
Zgadza się.
Wiek robi swoje.
Kto by pomyślał.
Przypomniałem sobie właśnie.
Moja paskudna fuszerka.
Ta sama paskuda.
Ale to coś więcej niż kapka tuszu
i przenika nie tylko moją skórę.
Myślałam często o tym dniu,
miałam ci tyle rzeczy do powiedzenia.
Tyle rzeczy.
Więc wsiadam w autobus, jadę przez te wszystkie ulice,
po tylu latach.
I oto jestem,
i tak mi trudno...
Byłam tak przybita, kiedy odszedłeś
przez to, co kazał ci robić ten potwór.
Ale jeden list i wisiorek?
Nie czułeś potrzeby podzielenia się bólem?
Czułem, ale...
Gdybyśmy...
dzielili go ze sobą,
może byłoby nam ciężej.
Gdy przyszła na świat Naomi, nasza śliczna córeczka,
cały ten smutek przerodził się w złość.
Była twoja.
Jak mogłeś mnie zostawić?
Ja też przeżyłam wojnę.
Dlaczego zostałam sama?
Ruth, proszę cię.
Kiedy umarła,
to całe światło nagle ze mnie uszło.
Przestałam cokolwiek czuć.
Zresztą, czy mogło być inaczej?
Dowiedziałeś się w ogóle, że nasza córka umarła?
Tak.
To dlaczego się nie zjawiłeś?
Wiedziałaś, czego się dopuściłem.
Tak, wiedziałam, do czego się posunąłeś, by uratować mi życie.
Doskonale to pamiętam.
Po śmierci naszej córki
w moim życiu zagościło nowe światło.
Jej synek, Jonah.
I znów zaczęłam czuć.
Poczułam przy tym chłopcu, że wszystko wróci na swoje miejsce.
Mówię o twoim wnuku.
I niestety przypomina mi ciebie.
Nie mówię o włosach czy oczach, ale o tym samym świetle.
Tym, które biło kiedyś od ciebie.
I nie pozwolę, żeby ktoś mu je odebrał.
Ani tamten z targu, ani nikt inny.
Jak tobie, Meyer.
Będę go zawsze chronić.
Nie wiem, po co ci to wszystko mówię.
Dość się nagadałam.
To może zwyczajnie posiedźmy sobie chwilę
w milczeniu...
Co ty na to?
Co za ogromny pokój.
Ogromny, pusty pokój.
Kto by pomyślał, Meyer.
Kto by pomyślał.
ŁOWCY
Meyer!
Jestem tu, Meyer. Trzymam cię.
Meyer.
Jestem tu.
Meyer, ocknij się.
Przepraszam, mamo.
Operacja Spinacz?
Czwarta Rzesza?
Sama spaliła pani doszczętnie fabrykę pełną nazistów,
zanim zdążyli umieścić wirus...
-w syropie z kukurydzy? -Tak.
Bo takie białasy jak wy przywlokły tu te nazistowskie świnie.
Ciągnąc przez Atlantyk za ich różowiusie frankfurterki.
Doceniamy nader bogate słownictwo, agentko Morris.
Dziękuję. Nie aż tak bogate, jak panów majętne rodziny.
Niestety, skarbie, materiał dowodowy jest mizerny.
Opiera się jedynie na spalonej fabryce
i zabójcy młodocianego sprzedawcy komiksów.
Reszta to pogłoski.
Jak te o ufoludkach w Strefie 51.
Agent Grimsby może to potwierdzić.
Agent Grimsby dziś rano przeszedł na emeryturę.
Podobno spakował się i wyjechał z miasta.
I mimo usilnych starań
nie możemy go zlokalizować.
Dziękujemy za zeznania, agentko Morris.
Doceniamy pani...
opinię na cały temat.
Ale...
proszę się z tym nie wychylać.
Tak śmiałe spekulacje mogą przynieść więcej szkód
niż korzyści dla nas wszystkich.
Meyer.
Spada z cholernego mostu i nic.
Spójrz na siebie.
Masz kwiaty od wszystkich żyjących burmistrzów Nowego Jorku,
nawet od premierów.
A pewnie i prezydentów.
Niesamowite.
Jak się czujesz? Wszystko w porządku?
Muszę odpocząć.
Jasne.
Gdybyś czegoś potrzebował...
zajmę się tym.
W porządku?
Nie mam ochoty na wizyty gości.
Gości? Dobra.
Jestem twoim wnukiem. Nie bardzo...
-Nieważne. -Dobra.
To idę.
Nie ma sprawy.
Myślałem...
Co?
Myślałem,
że to będziesz ty.
O czym ty mówisz?
Harriet jest zbyt...
impulsywna.
A Lonny za głupi.
Joe to wariat.
Roxy to idealistka.
A Mindy...
ma swoje zmartwienia.
To miałeś być ty.
Masz to w genach.
To twoje przeznaczenie,
by robić to, co konieczne.
Prowadzić
Polowanie.
Przewodzić mu.
Nie rozumiem. Zrobiłem coś nie tak?
Co takiego? Nie rozumiem.
Powinieneś był go zabić.
Miałeś okazję.
Zabić go?
Millie tam była. Była tuż obok.
-Metr obok. -Wymówki.
Gość gnije w pierdlu.
Jest za kratami.
Tak jak Wilk.
Też był za kratami.
No i co? Pognije sobie trochę,
a nim się obejrzysz, znów będzie na wolności.
Jonah,
taki piękny chłopak.
Myślałem, że jesteśmy tacy sami.
Ale teraz już wiem.
Jesteś tylko dzieckiem.
Chłopcem.
-Mylisz się. -Tak.
Potrafię robić to, co trzeba.
Mogę poprowadzić Polowanie. Mogę być, kim tylko trzeba.
-Dam radę. -Dotąd nie dawałeś.
Jak przyszło co do czego, zawodziłeś.
Skąd miałem wiedzieć?
-Przez cały czas... -Słowa są kruche.
Siła tkwi w czynach.
Wysłuchaj mnie.
Daj mi powiedzieć, jak to widzę.
Słowa są kruche,
siła tkwi w czynach.
-Możesz... -Chcę pobyć sam.
-Możesz tylko... -Chcę być sam.
Idź.
Daj mi odpocząć.
Słuchaj tego...
Mama Zwieracza zaczęła znów jeść.
Wiem od mojej matki.
Zjadła pierwszy kawałek ciasta z limonek po tym, jak przyskrzynili tego gnoja.
Chociaż tyle dobrego.
Mogłem go, kurwa, zabić.
Trzeba było zabić wała...
kiedy miałem okazję...
ale stchórzyłem.
Meyer nie chciał mnie widzieć.
Nie mógł na mnie patrzeć.
Uznał, że jestem śmierdzącym tchórzem.
Tchórzem?
To samo mówili o Spider-Manie.
I Jean Grey.
I Dicku Graysonie.
Aż załatwili grubsze ryby.
Sprawdzili się.
Szlag! Matka mnie zabije.
Miałem być spakowany do dziewiątej.
Zdzwonimy się, dobra?
-Jasne. -Przeżyjesz?
Tak. Trzym się.
Teczkę Wilka? Co w niej było?
Niewiele.
Zabrała ją twoja safta.
Niezwykłe.
Pomarańcz.
To kolor
aksamitki.
Bengalskiego tygrysa.
Halloween.
Kruchych jesiennych liści.
Mostu Golden Gate.
Placka z dyni.
W buddyzmie
kolor oświecenia.
Najwyższej formy doskonałości.
W hinduizmie
barwa wędrownych ascetów.
W epoce elżbietańskiej
kojarzony z arystokracją.
Na wpół czerwony, na wpół żółty.
Ni królewski, ni plebejski.
Niezwykłe.
Powiedz...
czarna arlekinko,
co cię sprowadza przed mój tron?
Chcę ci złożyć propozycję.
Złagodzenie wyroku za zabójstwo chłopaka w sklepie z komiksami,
jeśli złożysz zeznania na temat Czwartej Rzeszy.
Chcą cię uciszyć, tak?
Czyli
jestem twoją ostatnią szansą,
by potwierdzić twoją wersję,
dlatego przyszłaś się targować.
Jejku.
Gdyby ten żydek mógł słyszeć, jak proponujesz mi łagodną karę.
Ależ byłby niepocieszony.
Sęk w tym,
że nie zamierzam jakiejś czarnej szympansicy
czegokolwiek mówić.
Cóż, twoja strata.
Millie...
Tak się cieszę,
że cię nie zabiłem.
Bo któregoś dnia,
gdy ubabrany krwią twojej lubej Marii
odwiedzę cię z nożem,
tym samym, którym porżnę ją na kawałki,
przytknę ci go do gardła,
dojdziesz do wniosku,
że mogłaś dać szczeniakowi mnie zabić.
Rany,
muszę koniecznie zabrać polaroida,
bo wyraz twojej twarzy
może być wart uwiecznienia.
Gdzie jest ta teczka?
Kurwa.
Cokolwiek o Wilku.
Wilk.
Dochodziły ich wieści, że alianci są blisko.
I wreszcie pojawili się.
Zieloni aniołowie.
Po raz pierwszy od lat
poczuliśmy się wolni.
STYCZEŃ 1945
I po raz pierwszy od czasu, gdy poświęcił dla mnie swój świat,
ujrzałam znowu jego.
Meyer.
-Meyer. -Ruth.
Mojego Meyera.
A raczej jego cień.
I wtedy go zauważyliśmy.
Nasze monstrum, naszego golema.
Wilka,
już jako sowieckiego jeńca.
Wiele miesięcy wracaliśmy do zdrowia w obozie przesiedleńczym,
podczas gdy naziści gnili w celach na terenie obozu.
Był tam i mój ukochany.
Mój promień światła,
blady jak ściana.
Dręczony tym samym koszmarem,
noc po nocy.
Wilk zawsze chciał być Meyerem.
Dowiedział się o nim wszystkiego, co tylko możliwe,
poza tym, czego nie można się nauczyć.
A ponieważ nie mógł się nim stać,
starał się zniszczyć wszystko, co czyniło Meyera wyjątkowym.
Jego duszę.
Jego światło.
To wtedy zrozumiałam,
że Wilk osiągnął swój cel.
Złożyłam sobie wtedy obietnicę,
którą stale podtrzymuję,
wiele lat po tym, jak Meyer opuścił mnie i uciekł z obozu 4 listopada.
Przysięgłam sobie znaleźć Wilka
i wymierzyć mu sprawiedliwość,
aż stanie się niczym.
To moja powinność wobec przeszłości.
Jedyne, co ukoi moją duszę.
„Jedyne, co ukoi moją duszę”.
No już, jedz.
Uzdrawia bóle ciała i koi dolegliwości duszy.
Powinnaś to zapisać w książce kucharskiej.
ROSÓŁ Z KURY
Cholera.
Gdzie ten Wilk?
Gdzieś się schował?
Zuchs.
TAJNE
W końcu.
RAPORT WOJSK ALIANCKICH NA TEMAT JEŃCÓW
ZAWÓD W CYWILU CHIRURG
Spis esesmanów.
Zuchs.
„Ucieczka 4 listopada 1945”.
W 1945.
„Zaginiony”.
Uciekł w listopadzie.
Przepisał swoje środki na Friedricha Manna.
Alias.
Friedrich Mann.
Alias.
Friedrich Mann.
Zuchs.
Friedrich Mann.
Wilk.
Stworzył nową tożsamość.
Alias.
Friedrich Mann.
HOLWORTHY, KRANTZ I MANN DERMATOLOGIA I CHIRURGIA PLASTYCZNA
KARTA WIZYTY RUTH HEIFELBAUM
Znalazłaś go,
prawda?
Tak?
Na jakie nazwisko ma być paszport?
Może...
Boris Frodski?
To moje nazwisko.
Nie mogę ryzykować, towarzyszu.
Witam panią.
O co chodzi?
Elizabeth Handelman, kongresmenka.
Kongresmenka?
Nawet moje biuro jest większe niż ta klitka.
To już nie ten Manhattan, co kiedyś.
Radzę się przenieść na Brooklyn.
Co panią właściwie sprowadza?
Dowiedziałam się o pani zeznaniach
na temat nazistów mieszkających w Stanach.
Jeśli przyszła mnie pani uciszać,
-to na próżno. -Chcę powiedzieć, że znam sprawę.
Wiem wszystko o Operacji Spinacz.
I o agencie Grimsbym.
Wiem o nazistach na terenie USA.
Jestem jedną z nielicznych Żydówek
w kongresie, instytucji dla uprzywilejowanych białych.
Od dawna szukam sposobu, by postawić tych nazistów przed sądem,
i chyba go znalazłam.
Nie postanowiłam się za nimi uganiać,
prowadziłam śledztwo. Szukałam zabójcy.
W państwowych instytucjach zasiadają ludzie,
którzy przykładali rękę do pomocy tym zbrodniarzom.
-To z tym muszę walczyć. -Przegrana sprawa.
Proponuję coś lepszego.
Polowanie na te potwory.
Grupa specjalna do lokalizacji i osądzania nazistów w USA i poza granicami.
Zorganizuję fundusze.
Wszystko będzie tajne, nikt się nie dowie,
poza mną, tobą i dobranymi przez ciebie ludźmi.
Pasowałybyśmy do siebie.
Czarna kobieta i Żydówka
które śnią się nazistom po nocach.
To...
co ty na to?
Hunter Smith do doktora Manna.
Radzę uważać, młody człowieku.
Jak te stare prukwy z Upper West Side dowiedzą się, że jest tu dziecko,
rzucą ci się do gardła, zatopią w nim swoje kły z porcelany i wyssą całą krew.
Słucham,
w czym mogę pomóc?
Zakładam, że nie chodzi o liposukcję ani lifting.
Nie. Niedawno...
miałem wypadek i...
Nie chcę, żeby został mi ślad.
Przyjrzyjmy się.
Siadaj.
-Tutaj? -Tak.
Całkiem udany szew.
Nie będzie nic widać.
Już ja o to zadbam.
Lata praktyki.
Bez obaw.
No dobrze.
Zaczynamy.
Zobaczmy.
Może trochę szczypać.
Gotowy?
Jeszcze tutaj.
I tutaj. Ostatni.
Gotowe.
Czujesz coś?
-Tak. Trochę. -Dobrze.
To jedziemy.
Jest pan Niemcem?
Tak, urodziłem się w Niemczech.
Moja rodzina jest stamtąd.
Był pan tam w czasie wojny?
Owszem.
Panie doktorze, pani Worth już czeka.
Już kończymy.
I...
po kłopocie.
Asystentka pana odprowadzi.
Dlaczego?
-Powiedz. -Naprawdę...
zabiłeś tego chłopca ze sklepu z komiksami?
Przecież opowiadaliśmy ci bajki na dobranoc.
Tuliliśmy do snu i całowaliśmy.
Powtarzaliśmy, jak jesteśmy z ciebie dumni.
-Mogłeś oglądać kreskówki i jeść oreo. -Możesz już...
Kupiliśmy ci nawet lampę lava.
Kochaliśmy cię.
Co się stało?
Nie wiem.
Ja nie...
Wiem...
Potrzebuję pomocy.
Ja tu...
przeżywam piekło.
Piekło! Mamo.
Znajdziemy ci adwokata, syneczku,
wyciągniemy cię stąd.
Załatwimy ci wszystko, czego tylko potrzebujesz.
-Dobrze? -Tak.
Może ściągnijcie jakiegoś...
żydowskiego adwokata.
Podobno są najlepsi.
Pan ze Smoleńska?
Co było powodem wyjazdu z najlepszego kraju świata do USA?
Delegacja.
ZSRR
Witamy w kraju.
Nie ma to jak w domu.
Co się stało?
-O co chodzi? -Mam coś.
Mam coś dla ciebie.
-Co? -Słuchaj.
„Słowa są kruche, siła tkwi w czynach”, tak?
-No tak? -O czym...
O czym ty mówisz?
No?
-Co? -Znalazłem go.
-Kogo? -Znalazłem go.
Wilka.
O Boże.
To on.
Chodź.
Znalazłem gnoja!
Jest twój, sabo.
Tylko twój.
Śmiało.
Marzyłem o tej chwili od 30 lat.
Nie mogłem się jej doczekać.
Trzydzieści lat.
Ta twarz,
te oczy,
te ręce.
Witaj, Wilhelmie.
Nie chcesz wiedzieć, co ten śmieć ma do powiedzenia?
A co on może powiedzieć?
Jakie słowa mogą tu mieć jeszcze jakieś znaczenie?
Przez to, co robiłeś,
czym się stałeś...
Trzydzieści lat,
cały ten czas...
byłeś dla mnie ucieleśnieniem zła.
Odwiecznej ciemności,
znanej od aktu stworzenia.
Wręcz namacalnej,
jak traktowali ją Egipcjanie.
A teraz staniesz się tym,
co było ci pisane.
Niczym.
To ty!
Tak.
Tak, Wilhelmie.
To ja.
Zapomniałeś.
O czym?
O kadiszu.
Powinieneś go odmówić, nim go zabiłeś.
Czy taka bestia
zasługuje na modlitwę? Nie.
Żadnych modłów.
„To właśnie potwory żyjące
„pośród nas najbardziej zasługują na naszą modlitwę”.
Potwory zasługują na modlitwę?
Gdzieś to wyczytał? W jakimś komiksie?
To twoje...
To twoje słowa.
-Moje? -Co nocy śnił ci się ten sam koszmar.
Tak mówiłeś mojej safcie.
Pisała o tym w listach.
Że gdy go znajdziesz, pomodlisz się za niego, nim go zabijesz.
To twoje słowa.
Może faktycznie...
Nie pamiętasz ich?
Jonah...
Co noc dręczył cię ten sam koszmar. Zapomniałeś?
Cóż,
to było tak dawno, dziecko.
Kiedy starzejesz się...
pamięć bywa zawodna.
Nie.
Modlitwa. Jak mógł jej nie znać?
Dowiedział się o nim wszystko, co tylko możliwe,
poza tym, czego nie można się nauczyć.
Ale sprawdziła go.
A Wilhelm Zuchs?
Narzędziami, które służyły mu
wcześniej do operowania żołnierzy,
pastwił się teraz nade mną.
Całkiem udany szew.
Ucieczka 4 listopada 1945.
-Nigdy nic nie wiadomo. -Wilk.
Ludzie przywdziewają maski.
„Zuchs. Ucieczka 4 listopada 1945”.
Czwartego listopada widziałam go po raz ostatni.
-Zuchs. -To ty!
Modlitwa. Jak mógł jej nie znać?
Modlitwa.
Coś nie tak?
To ty.
Prawda?
Słucham?
To ty jesteś Wilhelm Zuchs.
Wilk.
Liczyłem, że będziemy mieć nieco więcej czasu.
Co?
Zabrakło go nam.
Jak to?
Jak to w ogóle...
Jak żeś to zrobił? Mów.
No coś ty, kurwa, odstawił?
Sowieci zajęli nasz obóz
i chcieli mnie powiesić.
Znalazłem sposób na ucieczkę z celi,
ale potrzebne mi były jakieś papiery,
więc...
zakradłem się do namiotu, w którym...
leżał mężczyzna, którego znałem na wskroś...
I zabiłeś go?
To chcesz powiedzieć? Zabiłeś go, tak?
No powiedz to.
Powiedz.
Zabiłem.
We śnie.
Zaciągnąłem ciało do lasu.
A potem
je zakopałem.
I tyle? Tak po prostu?
Zabrałeś mu wszystko
i po prostu uciekłeś?
Zostawiłem twojej safcie jego wisiorek
i napisałem liścik
w jego imieniu,
że nie mogę z nią dalej być,
bo była świadkiem, jak zabiłem 11 ludzi.
A potem...
Ale przecież...
-Co? -Masz tatuaż.
I blizny.
Sam je zrobiłem.
Scyzorykiem i tuszem.
Sam?
Dotarłem jakoś do Berlina,
ale na ulicy
rozpoznał mnie jakiś były więzień. Zaczął krzyczeć.
Uciekłem stamtąd, ale wiedziałem już...
że samo nazwisko Meyera to za mało.
Musiałem pójść dalej.
Stać się...
nim.
Poszedłem do chirurga z SS,
który zresztą...
stygnie tuż obok.
Przepisałem na niego wszystkie oszczędności,
a on dał mi twarz,
na którą właśnie patrzysz.
I tak zwyczajnie...
zjawiłeś się w Ameryce jako Meyer Offerman?
Czyli wszystko, co mówiłeś...
Wszystkie twoje słowa, opowieści, mądrości...
Były prawdą.
Ale jego. Częścią jego życia.
Jego doświadczeniami. Nie twoimi.
Cóż. Ja tylko...
Nie należały do ciebie.
Byłem ich świadkiem.
Nie wystarczyło ci, że... Nawet się, kurwa, nie zbliżaj!
Nie wystarczyły ci tortury?
Pchnąłeś go do zbrodni. Zabiłeś.
Pozbawiłeś go serca, duszy i ciała.
Okłamałeś mnie i saftę...
-Myślisz, że to jakiś teatrzyk? -To nie tak, Jonah.
Trzydzieści lat żyłem jako Żyd.
Patrzyłem na świat i myślałem jak Żyd.
Wyrwałem się z błędnego koła nienawiści
i dostrzegłem w końcu zło, jakie wyrządziłem twoim dziadkom.
Zdałem sobie sprawę, że stałem się potworem.
Nic tego nie zmieni.
Mam się nad tobą rozczulać?
Mam gdzieś, przez co przeszedłeś.
-Jesteś zasranym faszystą. -Nieprawda.
-Jasne, że prawda. -Nigdy nie byłem faszystą,
bez względu na wszystko.
Rzesza mogła dla mnie nie istnieć.
Myślisz, że obchodziła mnie ich ideologia?
To po cholerę żeś to robił?
Byłem chirurgiem!
A oni dali mi możliwość
prowadzenia laboratorium.
Zyskałem w ten sposób władzę, a ta...
przyciąga zło, którym do cna przesiąkłem.
Wiedziałeś, co robisz.
A jednak brnąłeś w to.
Prowadziłeś dalej swoją grę.
-Spodobała ci się. -Mylisz się.
Przywykłeś do tego, co?
Nie masz pojęcia, jaki to ciężar.
Ciężar?
Miałem matkę, ojca.
Swoją tożsamość.
Musiałem ją zniszczyć, żeby stać się Meyerem.
I żyć potem jak panisko. To ma być ciężar?
Wszystko zbudowałeś jego kosztem, zagrabiłeś mu.
Nie planowałem tego.
Wiesz to już.
Przybyłem do Ameryki.
Sprowadziła mnie tu żydowska organizacja.
-Dali mi pracę w fabryce. -Fabryce?
Chirurg wziął pracę w fabryce.
Nie mogłem pracować w zawodzie.
Nie mogłem się ujawnić.
Moja historyjka przestałaby się kleić.
Zacząłem wyznawać żydowską wiarę.
Uczyłem się hebrajskiego, chodziłem do synagogi,
studiowałem Torę. Pełna przemiana.
-Stałem się Żydem. -Nie jesteś wcale Żydem.
Bzdura.
Nieco ponad rok temu
ktoś zapukał do drzwi.
To była twoja safta.
Zaprosiłem ją do środka.
Była święcie przekonana,
że jestem Meyerem.
Pokazała mi światłość
i była inspiracją Polowania.
Tamtego dnia
stała się moją zbawczynią.
Bo dała mi w końcu możliwość
czynienia tego, co jest słuszne.
Szansę zbliżenia się
choćby na trochę do światła.
Ubzdurałeś sobie, że to twoje odkupienie?
-Co? -Wmówiłeś sobie...
-Nie, proszę cię. -Nie?
-Mam gdzieś odkupienie! -Bo go nie doczekasz.
-Nie chcę go! -Nie licz na przebaczenie.
-Nie liczę na nie! -Zapomnij!
Nie zasługuję na to!
Polowanie to moja pokuta,
bo daje mi wreszcie jakiś cel.
Odnalazłem w nim siebie.
Zabijam w imię Polowania.
Oddam za nie życie.
Ale nie jest twoje.
Nie należy do ciebie.
A do kogo?
Do 11 milionów istnień,
które domagają się sprawiedliwości z grobów.
Należy do...
Ruth. Do Meyera. Do mnie.
-Do ciebie? -Tak.
-Z jakiej racji? -Pochodzenia.
-Tak? -Zgadza się.
Odwróciłeś się, gdy dowiedziałeś się o Polowaniu.
Wymigałeś się.
Kto cię przekonał, byś wrócił?
Ja.
Skąd pewność, że zrobisz,
-co do ciebie należy? -Bo robił to mój dziadek.
I moja safta. Są częścią mnie. To ja.
Jesteś gotów mnie zabić?
Bo jeśli chcesz poprowadzić Polowanie, musisz być gotów na wszystko.
A nie jesteś, prawda?
Jestem ci potrzebny.
Wcale cię nie potrzebuję.
-Oj tak. -Gówno prawda.
Kim będę, jeśli tego nie zrobię?
Kim wtedy będę?
Kim?
Chłopcem, takie są fakty.
Nie przywlokłeś tu nawet Wilka.
Tylko zasranego chirurga.
Bo sam jesteś Wilkiem!
-Przejrzałem cię. -Jonah.
Nie pozwól mu zniszczyć w sobie światła.
-No i co niby zrobisz? -Zniszczyłeś cały mój świat.
Świat? Byłeś szczeniakiem ganiającym po ulicy.
Ja ci pokazałem świat.
Co ty kombinujesz? Użyjesz go?
Jonah, on cię prowokuje.
-Nie daj mu satysfakcji. -Myślisz, że chcę żyć?
Śmiało.
Liczy się tylko Polowanie.
-Jonah, nie rób tego. -Rozumiesz? Tylko Polowanie.
Szkoda na to czasu.
Nie potrafisz zdobyć się na to, co jest konieczne.
Amen.
To ty.
Meyer.
Nie.
Nie!
Cholera jasna.
Jonah.
-Jonah? -Coś ty, kurwa, odjebał?
-Coś ty najlepszego zrobił? -Nie!
Kurwa! Meyer!
-Meyer! -Meyer...
Offerman nie żyje!
Meyer?
Zginął 30 lat temu w obozie przesiedleńczym
z rąk tego skurwysyna, Wilka.
Wilk znikł.
Jeśli oprzemy linię obrony na niepoczytalności,
przeniosą cię z tego strasznego miejsca
do ośrodka psychiatrycznego,
a przy dobrym sprawowaniu
zwolnią cię warunkowo w ciągu 10 lat.
Rozumiesz?
Całkowicie.
Dziękuję, panie Goldstein.
Ale...
nie zaprosiłem tu pana, by mnie pan stąd wyciągnął,
tylko żebym stąd na pewno nie wyszedł.
Widzi pan,
czeka mnie kupa pracy.
Zbliża się wojna, a ja potrzebuję armii.
To miejsce
jest jak marzenie.
Setki bezmyślnych agresywnych białych
chcących obwinić kogoś za swoje problemy.
To idealne miejsce do werbunku.
Starałem się już nakłonić niektórych
do przyłączenia się i uświadamiać, ale...
do nich lepiej przemawiają czyny niż słowa.
Dlatego
zaprosiłem tu pana.
Żyda.
Bo żaden przywódca nie zyska szacunku bez demonstracji siły,
bez rytualnej ofiary.
O czym ty gadasz?
Wy, parchy, wiecie, co to rytualny ubój.
Nie damy się wygryźć Żydom!
Od czasu do czasu warto odsunąć zasłony.
Upewnić się, czy słońce nadal świeci.
Zawsze mi to powtarzałaś.
Niestety żyję w świecie zasłon bez końca i ścian bez okien.
Nie żyje.
Pułkownik.
Umarła królowa,
niech żyje królowa.
-Potworna strata. -Owszem.
Jak przekonasz bandę Offermana, by wykonała nasz plan??
Coś wymyślę.
Dopilnuj tego.
Twoje dane dostarczyły nam sporo ciekawostek.
Nowa teczka już na ciebie czeka.
Muszę kończyć.
Jak on się trzyma?
Chłopak.
On...
Niedługo sama się przekonasz.
Dom wyglądał, jakby Joe się wyprowadził.
Myślałam, że mnie uprzedzi, ale raczej...
darował nas sobie.
Mindy też.
Przeprowadza się do Westchester, do Bena i Amy.
Ponoć rodzina jej potrzebuje.
Pewnie Ben ją namówił.
Ktoś jeszcze chce odejść?
Ty?
A ty?
Jak kiedyś, to teraz.
Oni ciągle tam są.
A czego właściwie dokonaliśmy?
Powstrzymaliśmy jeden plan?
Nie poprzestaną na tym.
Są wszędzie.
Na ulicach, w telewizji,
w zarządach firm, wśród polityków.
Wsiąkają.
Dlatego musimy ciągnąć ten wózek dalej.
Dlatego musimy robić złe rzeczy.
Bo jeśli nie my,
to kto?
To nie może się powtórzyć.
Nigdy.
Agentka Morris
będzie nam cały czas deptać po piętach.
Polować na nas,
gdy my będziemy ścigać nazistów.
To może nie polujmy w Ameryce.
Dostałam akta od mojego źródła.
Die Spinne, czyli Pająk.
Ściśle tajna operacja.
Ośmiu najbardziej zaufanych ludzi Hitlera,
czołowe postaci nazistowskiego reżimu
wysłano z Trzeciej Rzeszy,
by zaszyli się w Europie.
Więc, robaczki,
może czas wykorzystać nasze talenty na Starym Kontynencie
i ubić paru rycerzyków krzyżackiego stołu.
Odmiana by mi dobrze zrobiła.
Dorwijmy tych faszystów.
Wschodnia Europa mnie kocha.
ARGENTYNA
Wiesz, skarbie, jak wyglądasz?
Jak przyszłość.
A od jutra zaczniemy ją tworzyć.
Kolacja gotowa!
Czas na ucztę, kochani.
Pora coś zjeść, Adolfie.
Ależ jestem głodny, Evuniu.
Niczym wilk.