Halo.
Millie Morris?
Kto mówi?
Masz coś pod drzwiami.
Kto, kurwa, mówi?
Wesołych świąt.
POWINNO CIĘ TO ZAINTERESOWAĆ.
ZNALAZŁEM TO U MEYERA OFFERMANA. TIK-TAK
ŁOWCY
Mamy powiedzieć reszcie?
Reszcie? Nie.
Nie.
To z teczki Schlefflera.
Mają prawo wiedzieć, co tu się stało.
Co? Czy ty mnie słuchasz?
Nie wyraziłem się jasno?
Dowiedzą się, kiedy uznam to za stosowne,
nie wcześniej.
Odzyskamy wszystko.
A teraz wracaj do pracy.
Safta, jeszcze jedną, proszę.
Tę o tobie i sabie.
Znowu, kruszynko?
Proszę.
Dobrze, ale to już ostatnia.
Naprawdę, Jonah.
Dawno temu żyła sobie księżniczka,
która lubiła się śmiać i pływać ze swoją siostrą, Chavą.
Aż któregoś razu pewien straszny wilk
zabrał ją i jej siostrę
do swojego zamczyska w lesie.
Więził je tam przez wiele lat.
Nikt już się nie śmiał, nie było uśmiechów,
brakowało nawet jedzenia.
Żołnierze z armii wilka po kolei zabierali z zamku innych więźniów,
nawet siostrę księżniczki, aż w końcu nikogo nie było.
Kiedy już została sama,
wilczy król chciał zdobyć jej względy podarkami,
ale księżniczka odmawiała ich przyjęcia.
Każdego dnia czuła się coraz bardziej smutna i osamotniona.
Aż pewnego razu
na zamku pojawiły się dobre duchy.
Król wilków tak się ich przeląkł, że wziął nogi za pas
i więcej go w okolicy nie widziano.
I wtedy księżniczka ujrzała
dzielnego rycerza w zielonych szatach, przywódcę dobrych duchów.
Sabę.
Zgadza się, Jonah.
Przywrócił ją do zdrowia, obiecał chronić
i zabrać do krainy, do której król wilków nigdy nie dotrze.
Wiedziała, że rycerz ją pokochał,
jak ona jego.
I jest teraz w niebie z mamusią?
Tak.
A ja jestem tutaj, z największym skarbem na świecie.
-Ze mną. -Tak jest.
Jej ukochanym synkiem, Jonah.
Koniec.
A teraz
czas na lulu.
-Kocham cię. -A ja ciebie.
Czyli twoja safta miała żydowski wisiorek, który dostała od twojego dziadka.
MARYLAND WYDZ. DS. WETERANÓW
A Meyer pozbył się swojego, żeby zamoczyć.
Średni dowód, że jest twoim dziaduniem.
Całe życie wmawiano mi, że to on był moim dziadkiem.
Nie ma go na świadectwie chrztu mamy.
Pole z nazwiskiem jest puste.
A Mindy stwierdziła, że Meyer był w skomplikowanym związku z moją saftą.
Co może być bardziej skomplikowane, niż to, że ją rzucił i kompletnie olał?
Przestań się mazać jak żydowska harcereczka
na letnim obozie i spytaj go sam.
Mamy mas grande szajs na naszym plato, hombre.
To nasz dia de... sądu.
Właźmy do środka i miejmy to za sobą.
Jeśli Duch pracował dla wojska pod nazwiskiem Timothy Randall,
powinna być tam jego teczka.
Żadnych telefonów.
Siedzisz na dupie w wozie i trzymasz silnik na chodzie.
Super.
-Robię za kierowcę. -Nie.
Robisz za gościa w furgonetce, który pilnuje, żeby nikt jej nie zwinął.
Czyli robię za jebanego kierowcę.
Bez pana prezydenta nie udałoby się znieść tych sankcji.
Biff coś kombinuje, mówię ci.
A znajoma z Washington Post jest ci coś winna.
Jeśli Biff coś ukrywa, ona to wywlecze.
Już ona ma sposoby.
Dzwoń do niej.
On też musi coś jeść.
Przecież i tak wkrótce zginie.
Musi pożyć tyle, żeby zaznał cierpienia.
Sam to mówiłeś.
I zazna go.
Czeka go paskudna śmierć.
Zapłaci za to, co zrobił Aaronowi.
Jak?
Marzyłem o tym dniu od 34 lat.
Ale o tym jakoś nie myślałem.
Moja była...
przestała przywozić dzieci.
Pewnie miały dosyć słuchania krzyków ojca w środku nocy.
Zrozumiałem, że potrzebna mi pomoc,
więc zacząłem terapię...
Nie mam nic przeciw grupom wsparcia, ale zaraz tu skisnę.
Archiwum jest na końcu korytarza.
Czekam na odpowiedni moment.
Jak będziemy tak czekać,
to za tydzień czeka nas hajlowanie przed nowym Führerem.
-Kto następny? -Ja.
Co cię do nas sprowadza?
To co nas wszystkich.
Ból, szefie.
Nie śpię po nocach.
Wszędzie widzę żółtków.
Zupełnie jakby...
brakowało mi tego piekła.
To jakieś chore.
Dobrze to znamy, prawda?
Ja tylko...
chcę znów poczuć, że żyję.
Jak wtedy, gdy stąpałem przez pole minowe w Khe Sanh,
patrząc, jak nasza kawaleria zrzuca napalm znad Hue.
Pamiętam ciszę, która zapadała tuż po nalocie.
Wiecie, jak ją nazywaliśmy?
Tę grobową ciszę
zaraz po tym, jak chłopcy spuścili cały napalm na żółtków?
Nazywaliśmy ją...
spiralą śmierci.
Chwila. Gdzieś to już słyszałem.
-Nie przerywaj. -Każdy to słyszał.
No ba.
To ze Spirali śmierci 2.
Nie podejrzewałem, że ktoś z was go widział.
Nie w tym kraju.
Jestem Lonny Flash.
Dziękuję za pomoc.
-Lonny Flash? -Bawi cię to?
Przygotowuję się do roli. Bez urazy.
Lee Strasberg też tak robił.
Wyjazd stąd!
Po zrzucie napalmu nie zapada cisza.
Słychać krzyki.
Wie to każdy, kto coś takiego przeżył.
Przeczesywaliśmy wioskę w delcie Mekongu. Rozległy się strzały.
Wietnamcy pruli do nas zza drzew.
Straciłem z oczu swój pluton.
Reszta się wycofała. Porucznik poprosił o napalm.
Gdy dym się już rozwiał,
dostrzegłem dziewczynkę.
Może sześć lat,
poparzona.
Wyciągała do mnie rączki,
błagając, by ją podnieść.
Starałem się jej pomóc.
Skóra odchodziła jej całymi płatami.
Zdałem sobie sprawę,
że nie chciała na ręce,
tylko żeby skrócić jej cierpienie.
I...
skróciłem.
Potrzebowała broni.
Ja nią byłem.
Dzięki za wyznanie.
Na szczęście wróciłeś.
ARCHIWUM
Lepiej, żebym tego nie żałował.
Dziękuję.
Proszę.
Jesteś porządnym człowiekiem.
Ani słowa więcej.
Wiem, kim jesteś.
Nazywasz się Markowitz.
Twój chłopak miał na imię Aaron.
Puściłeś go. Złamałeś obietnicę, jaką mu dałeś.
Zdychaj!
No zdychaj!
Zdychaj!
Mindy.
„Tak pokonali Żydzi swoich wrogów
„przez uderzenie mieczem,
„przez zabójstwa i zagładę,
-„i zrobili wszystko, co chcieli...” -Nie, proszę.
-„z tymi, którzy...” -Nie.
„ich nienawidzili”.
Twój syn
patrzy na ciebie.
Wie, że jesteś morderczynią.
Potworem!
Jezu.
Ma pan już coś o Spinaczu?
Zapraszam. Klapnij sobie.
Badam teren, Morris, ale to wymaga nieco czasu.
Jeśli twój kontakt nie zmyśla,
wszystko wskazuje na to, że kogoś na górze czeka przeprawa
przez największą aferę w dziejach USA.
Może to nie będzie konieczne.
Ten biały staruszek to Heinz Richter, zabawkarz.
-Ktoś go śledził. -Tak.
Znalazłam to na wycieraczce z informacją,
że znaleziono to u Offermana.
Podali adres zwrotny?
Musimy wysłać tym Samarytanom jakiś kosz z owocami.
To nie są żarty, szefie.
Sędzia będzie wniebowzięty.
Bo o to ci chodzi, tak?
Chcesz dostać nakaz, żeby przymknąć Offermana
na podstawie materiałów podrzuconych na wycieraczce.
Wiem, to za mało na oskarżenie,
ale dzięki temu dowiemy się więcej.
Richter, Fischerowie.
Offerman odhacza ludzi z listy.
Jeśli rząd nie da nam nic o Spinaczu, może uda nam się
wycisnąć to z Offermana.
Muszę wejść do jego domu.
Jak znajdę tam akta, będę z tym mogła ruszyć.
Nie ma szans, żebyś weszła tam regulaminowo.
-Rozumiem. -Ale...
to nie znaczy, że nie możesz się tam dostać.
Wiesz chyba, jak to się robi?
Naginasz pewne fakty.
Mówisz sędziemu, co chce usłyszeć.
I starasz się nie przejmować
za bardzo ewentualnymi wyrzutami sumienia.
Nasi najlepsi agenci nie przebierają w środkach.
Reszta haruje 20 lat i ląduje na emeryturce.
Odpowiedz sobie,
jaka ty jesteś?
Mam wrażenie, jakby tu był.
Kto?
Aaron.
Jakby na nas patrzył.
Jeśli nas widzi, co sobie o nas myśli?
Ten człowiek...
nas okradł.
Pozbawił cudownego synka.
I zabiję go.
Szukamy przez to zemsty
za Aarona
czy za nas?
Załatwię to dziś i będzie po sprawie.
Zawsze robimy wszystko razem.
Z papierów Randalla wynika,
że mieszka z niejaką Uną Randall.
Jak dziś do tego dojdzie,
naprawdę sądzisz, że facet
o ksywie Duch zadekował się
w spokojnej dzielnicy na przedmieściu,
i jakby nigdy nic pierdzi teraz w bujany fotel?
Eichmann nie miał żadnej rezydencji w Argentynie.
Kiedy go znaleźli, pracował w fabryce, a mieszkał w baraku.
Ktoś wychodzi.
Pewnie to nasza Una.
Jakieś 50 lat, blondynka.
Może to jego córka.
Albo dublerka Cheryl Ladd.
Dublerka Cheryl Ladd ma cyce jak donice.
Wiem, bo kiedyś je podlewałem.
Znajdźmy tego Ducha.
Ty przodem.
O w mordę.
Kurwa, co jest?
Na pewno chcesz to zrobić?
Z kim się komunikujesz?
Co tu nadajesz?
Nie przypomina go.
Dieter mówił, że pracują nad czymś ważnym.
W Edgewood produkowano broń biologiczną.
Może był ich królikiem doświadczalnym.
Blizny za uszami.
Połowa wdówek na Rodeo Drive ma takie.
Operacja plastyczna.
Dziewięć palców.
To nie jest żaden królik doświadczalny.
To on.
Może operacja plastyczna miała utrudnić rozpoznanie go.
Jak ci minął dzień?
Stój! Ani kroku dalej!
-Spokojnie. Bierz, co chcesz. -Ani drgnij.
Nie rób nam krzywdy.
-Lonny! Joe! -Przestraszył go pan.
-Ani drgnij. -Proszę.
-Co jest? -Szlag.
-No co jest? -Złapała jakieś dziecko.
Co jest, kurwa?
Kurwa.
WASZYNGTON
Dobry zamach to połowa sukcesu.
Cały sekret tkwi jednak w sile nadgarstka.
Zaraz, Pete, twoja Kori nie jest czasem w ciąży?
To nadgarstek sobie zaraz wyrobisz.
Biff Simpson. Josie Parker, Washington Post.
Piszę artykuł o zniesieniu sankcji w Ameryce Południowej.
To tekst na pierwszą stronę.
Dokończymy później, panowie.
Dobrze...
Pani Parker?
Wspomniała coś pani o ostatnim sukcesie naszego gabinetu.
Interesują mnie pańskie powiązania z firmą Schidler Corp.
Z Ameryki Południowej.
Był pan na ich trzech wyjazdach firmowych.
Przemawiał pan na ostatnim.
Przekonywałem ich, że warto otworzyć tu fabrykę.
Tworzyć miejsca pracy dla Amerykanów.
Doceniam pański patriotyzm.
Ale muszę spytać, co jeszcze z tego pan miał?
Ustawa miała nie przejść,
ale ponoć zmusił pan współpracowników, żeby wróciła na tapetę.
Radzę lepiej weryfikować swoje źródła.
Juanita jest przewrażliwiona.
Nie należy jej we wszystko wierzyć.
Fakty są takie, że ma pan bliskie relacje
z firmą, która najbardziej skorzysta ze zniesienia sankcji.
Nie znam się na górnictwie,
ale bez problemów dokopię się do podejrzanych interesów.
Nie sądzę.
A ja nerwów nie potrzebuję.
Juanita to stare dzieje.
Zapomnij o niej,
dam ci dostęp do prezydenta.
Będziesz codziennie na pierwszej stronie.
Rzecz w tym, Biff,
że Carter wyleje cię na zbity pysk,
jak tylko się o tym dowie.
Ponoć Azjaci potrafią nieźle liczyć.
A to, co sugerujesz,
nie będzie ci się raczej opłacać.
Wycofaj ten tekst.
Zabraliśmy, co się dało.
Miał zmienioną twarz i blizny po operacji,
ale to na pewno on.
PACJENT: TIMOTHY MORFINA
Zafundował sobie nowy wizerunek,
żeby go nie rozpoznano.
Jonah znalazł przy radioodbiorniku Ducha pozytywkę,
która odgrywała tę samą upiorną melodyjkę, co ta u Holsteddera.
Chyba go rozgryzłem.
Szyfr. Chodźcie.
Murray i Mindy nie mogli odczytać szyfru, bo nie znali klucza.
Nuty z pozytywki
są identyczne jak z kołysanki,
ale ułożone w innym metrum.
Lekcje fortepianu z Nettie Zuckerman.
To polimetria.
Dlatego pozytywka znajdowała się obok radia.
Kołysanka jest w metrum 3/4.
Pozytywka natomiast w 4/4.
Jeśli odtworzy się je razem, nie pasują,
ale co czwarty takt kołysanka pokrywa się z pozytywką.
Byłem chałowy z muzyki,
możesz po ludzku?
Pozytywka jest kluczem do rozszyfrowania kodu.
Murray mówił, że alfabet Morse'a po sekwencji dat to kompletna sieczka.
Jeśli jednak wyodrębnimy tylko te fragmenty szyfru,
w których takty z pozytywki pokrywają się z kołysanką,
otrzymamy coś takiego.
Współrzędne.
Dobrze.
Dziękuję, Lonny.
Świetnie.
Jeśli te współrzędne są prawidłowe,
cele znajdują się w rejonie Buchanan.
I zaraz obok dworca Grand Central.
Wysłałam tę próbkę krwi do znajomej na Columbii.
Analiza zajmie jej parę dni, ale twierdzi, że Joe może mieć rację.
Możemy mieć do czynienia z bronią biologiczną.
Jeśli tak, to nawet niewielka ilość w uczęszczanej okolicy...
Jeśli zaatakują dzisiaj, potrzebujemy Murraya i Mindy.
I Roxy.
-Nie. -Joe...
Jej w to nie mieszaj.
Joe, jedź po nią.
No już.
Ona może sobie odpuściła Polowanie, ale Polowanie nie odpuściło sobie jej.
To rozkaz. Mam go powtórzyć?
Ja zajmę się z Mindy i Murrayem, zgoda?
Zgoda.
Poczekaj.
Dlaczego...
nie było cię w bajce?
Jakiej?
Safta opowiadała mi ją, kiedy byłem mały.
„Księżniczka i Zielony Rycerz”.
Chciała mi przekazać, jak przetrwała wojnę
i poznała mojego dziadka.
Ale ciebie w niej nie było.
Za to on tak.
On.
Nathaniel Heidelbaum.
-Tak. -Prawda?
Był żołnierzem USA w obozie przesiedleńczym.
Był dla niej bardzo dobry.
I dla nas.
To fakt.
-Ale nie był moim dziadkiem. -Nie.
Nie.
Ty nim jesteś.
Zgadza się?
No powiedz. Proszę cię.
Tak.
Tak...
-jestem nim. -Ale dlaczego?
-Chciałem... -Dlaczego?
Nie chciała, żebym znał swojego dziadka?
Dlaczego chciała ukryć fakt twojego istnienia?
-Po co mnie okłamywała? -To nie tak.
Nie okłamywała ciebie.
Kłamała dla twojego dobra.
To pewna różnica.
Chciała cię chronić.
Kłamstwo bywa aktem wyższej konieczności.
-Czasami opowiadamy... -Przepraszam...
-Tak? -Mamy tu FBI.
Rzuć broń, kurwa.
-W tej chwili! -Spokój!
Cisza!
Proszę.
Dobrze...
w czym mogę państwu pomóc?
Mam nakaz przeszukania tego domu.
Słucham?
Przeszukać górę. Ty zostajesz ze mną.
Liczyłam, że cię tu nie zastanę.
Co to za winda?
-Na poddasze. -Co tam jest?
Duchy.
Proszę mi je pokazać.
To... nie, na lewo.
Tutaj.
Jak mówiłem, nic ciekawego.
Zdaje się, że był tu pożar.
I to niedawno.
Tak...
Lampa naftowa się przewróciła.
Stąd i pożar.
Ale niezdarność to chyba nie zbrodnia, agentko Morris?
Aresztuję cię pod zarzutem morderstwa Heinza Richtera.
-Masz prawo do milczenia. -Nie.
-Nie możesz. -Cokolwiek powiesz,
-może być użyte przeciw tobie. -To bezprawne.
-Masz prawo do obrońcy. -Tak było.
-Jonah, proszę. -Nie utrudniaj.
-Nie mają prawa. -Poradzę sobie.
-Nie ma żadnych... -Przepraszam.
Jakim prawem? Jakim, kurwa, prawem?
Wybacz, Jonah.
To jakaś ściema.
Mówiłam już, żadnych telefonów.
Dzwoni jakaś reporterka. Josie Parker z Washington Post.
Chodzi o Biffa Simpsona.
Połącz mnie.
Katarina Löw.
Josie Parker z Posta. Robimy artykuł o Biffie Simpsonie.
Rozumiem.
Nie. W takim razie
mogę oficjalnie zapewnić, że Biff Simpson jest patriotą.
Wszyscy w Schidler Corp
jesteśmy mu wdzięczni za pomoc i dumni z tej znajomości.
Nie mam nic do dodania.
Dziękuję.
A-62.
Tak, mamy problem.
A może tak: Simpson ma problem.
Kim jesteście?
Co ja tu robię?
Coście za jedni?
Nazywasz się...
Moritz Ehrlich.
Byłeś komendantem
przyjmującym poranny transport w Auschwitz-Birkenau
18 marca 1943 roku.
Wymierzyłeś wtedy swój luger
w stronę chłopca.
Zginął na miejscu.
Nie.
-Nie! -Tak, wyrwałeś go
z rąk jego ojca i zastrzeliłeś.
Ten chłopiec
był naszym synem.
Głośno płakał.
Nie jestem człowiekiem, który mu to zrobił.
Widziałem to...
na własne oczy.
Własne.
Byłem świadkiem.
Na pewno pamiętasz.
Nie. To nie ja.
Nazywał się
Aaron Efraim Markowitz.
Uwielbiał jeździć konno
z kuzynami z Lublina.
I akwarele.
Kochał malarstwo.
I muzykę. Klezmerską.
Lubił też czytać. Pasjami.
Zwłaszcza książki...
o siedmiu cudach świata.
Uwielbiał je.
Podejrzewałeś to, gdy pociągałeś za cyngiel?
Był ludzką istotą
z nadziejami,
marzeniami
i miłością w sercu.
A ty nawet nie pamiętasz tego strzału.
Nie.
-Bo to nieprawda. -Nie. Mindy!
Nie zasługuje na to.
Nie zasłużył, by pojąć nasz ból.
Nie zasłużył.
Zastrzel go w końcu, Murray! Zastrzel!
Chwila. Nie strzelaj.
Przypominam sobie. Proszę.
Proszę.
Miał brązowe włosy.
Twarz cherubinka i szramę na brodzie.
Strzelaj. Wykończ go.
Pamiętam.
Nie dawał się wyrwać.
Czterech strażników,
a nie mogli sobie poradzić.
Trzymałeś go jeszcze długo po tym, jak zginął.
Proszę.
Nie mogę.
Nie.
-Proszę. -Mindy...
Murray, proszę.
Nie, czekaj. Nie musisz tego robić.
Mindy. Murray.
Halo?
-Otwórzcie. To ja, Jonah. -Co? Uważaj.
-Uważaj. -Mindy. Murray.
-Szybciej. -To Jonah?
-Ostrożnie. -Co się dzieje?
FBI. Zabrali Meyera.
Ktoś chciał spalić Arkę.
-Zaczęło się. -Ale jak to?
-Co się zaczęło? -Powoli. Po kolei.
Złamałem ten szyfr nazistów.
Planują użyć dziś wieczór broni biologicznej.
-Zabiorę narzędzia. -Musimy się spieszyć.
Wybacz, jeśli przeszkadzam.
Jasne.
Jak leci, Rox?
Cześć.
Jakaś ty mała.
Wyobrażałem ją sobie nieco inaczej.
Słonko, zostawisz nas na chwilkę?
Za moment do ciebie wrócę. Zgoda?
Co ty tu robisz?
Mówiłam przecież, że odpadam.
Oni mają broń biologiczną, Rox.
O to od początku chodziło.
Radiostacje, instrukcje.
Meyer kazał mi cię ściągnąć.
Ja nie wracam.
I nie proszę o to.
Chcę cię tylko ostrzec, że to stanie się dzisiaj.
Zabierz swoją córeczkę
i wyjedź z miasta.
Dziękuję.
SIEDZIBA FBI
Z początku wyglądało na to,
że Gretel Fischer poślizgnęła się pod prysznicem.
Aż zorientowałam się, że ją zagazowano.
Jej brat, Hans, zginął w wypadku samochodowym,
ale ktoś wcześniej pozbawił go uzębienia.
Następny cel...
Heinz Richter.
Tym razem poszło ciut gorzej,
wyglądało to na robotę nastolatka.
Uczysz chłopaka?
Miał zdobyć pierwsze szlify?
Chłopca w to nie mieszaj.
Dlaczego? Sam go w to wplątałeś.
Wyciągnąłeś go z aresztu i wziąłeś do siebie.
Myślę, że nauczyłeś go też zabijać.
Jonah chciał pomścić śmierć swojej babci,
a ty dałeś mu narzędzia, tak?
To teczka kadrowa Gretel Fischer.
Nie radzę się wypierać,
bo nasi laboranci porównują już odciski.
Z tego?
To żaden zbieg okoliczności.
Przestańmy się bawić w ciuciubabkę i przejdźmy do rzeczy.
Jeśli chcesz zachować pracę,
radzę ci mnie wypuścić.
Jeśli nie chcesz reszty życia spędzić w mamrze,
ja ci radzę zacząć mówić.
Dottie?
Nie uwierzysz, co mi się dziś przytrafiło.
Jak to jest, że kiedy kobieta dostaje posadę faceta,
musi się zawsze szarogęsić?
Dottie?
O nie.
Jeb się, chuju.
Jeb się!
Te dokumenty należały do ciebie.
Teraz są u mnie.
Kto je mi przesłał, Meyer? Kto chciał cię wystawić?
Załóżmy przez moment,
że ten cały cyrk to prawda.
Jasne.
Gdybym faktycznie zajmował się tym,
-co sugerujesz... -Zajmujesz się.
Kto byłby moim potencjalnym wrogiem?
Otóż to.
A jeśli założyć,
że to naziści,
nie chcieliby czasem podrzucić ci tych dokumentów,
żebyś mogła mnie zatrzymać na przesłuchanko,
kiedy oni robią swoje?
Kiedy rozmawiałaś z Jonah u mnie,
powiedziałaś mu, że sama postąpiłabyś, jak należy.
Owszem.
A ty?
Uważasz, że robisz teraz, co należy?
Wszystko na to wskazuje.
To nie ja mam skute ręce.
DWORZEC GRAND CENTRAL NOWY JORK
Słuchaj, mówię tylko, że to FBI.
Może warto się zacząć martwić.
Meyer wychodził z większych tarapatów.
Mówimy o federalnych.
Co ty powiesz.
Jesteś chyba coś winien Meyerowi.
Nie sądzisz? Wziął cię pod swoje skrzydła, gdy byłeś w dołku.
Lepiej późno niż wcale.
I nie mów, że nie wiedziałeś, co go łączyło z moją saftą.
Prawie się wtedy wygadałeś, kiedy do was wpadłem.
Że rzucił kobietę, którą kochał.
Zostawił ją z ich córką.
A gdy ta umarła, wydając mnie na świat, siedział cicho.
Przez ten cały czas
klepaliśmy z saftą biedę, a on milczał,
więc wybacz, że nie skaczę z radości, bo w końcu poznałem swojego dziadka.
Chrzanię go.
Nie myślałeś czasem, że może sama chciała,
żeby zniknął z jej życia?
Wydaje ci się pewnie, że rozgryzłeś już Meyera,
ale nigdy nic nie wiadomo.
Ludzie przywdziewają maski, żeby się chronić.
-Kurwa jego mać. -Co?
To on.
Gość, który zabił Zwieracza. Idzie na peron.
Lonny, widzisz go?
Gdzie? Nie widzę.
-Metro. Szlag. -Czekaj!
Kacza twarz!
BUCHANAN NOWY JORK
To tutaj?
Elektrownia?
Co oni chcą robić z wirusem w elektrowni?
Rozdzielmy się i sprawdźmy.
Linia centralna. Ciekawe, dokąd jedzie.
Drzwi otwarte!
Proszę o uwagę, mówi maszynista kolejki.
Prosimy nie wkładać rąk ani toreb między drzwi w trakcie ich zamykania.
Powtarzam, proszę nie blokować drzwi.
Una miała taką torbę przed domem Ducha.
Jesteś pewien?
Uwaga, drzwi się zamykają.
Szlag. Wysiadamy.
Kurwa!
Nawiał nam. I co robimy?
Lonny, ty zajebisty skurwysynu.
A gdzie jego torba?
Chyba nie ściągnęłaś mnie tu, by postawić zarzuty?
A niby po co?
Bo pogubiłaś się w tym,
więc postanowiłaś mnie zgarnąć
i odstawić to całe przedstawienie.
Kajdanki.
Sprytnie.
Starasz się wydusić ze mnie zeznania,
dzięki którym twój szef, stojący za tym lustrem...
w końcu weźmie cię na serio.
Tak to wygląda?
To wniosek imigracyjny Gretel Fischer.
A ten odcisk spinacza w rogu
oznacza, że było więcej kartek.
Z opisem jej całej brudnej faszystowskiej przeszłości.
Wiedziałeś o tym,
prawda?
Oboje wiemy, że w Ameryce przebywają naziści.
Wpadłam na ich trop, badając twoje zbrodnie.
Mogę cię jednak zapewnić,
że nie starczy ci życia ani energii,
by wykończyć wszystkich pozostałych,
którzy piją sobie teraz piwko i wsuwają hamburgery.
To coś więcej
niż banda staruszków z peryferii.
A ten odcisk spinacza dowodzi,
że to rząd sprowadził tutaj tych nazistów.
Szykuję dużą sprawę
i potrzebuję twojej pomocy.
Powiedz, jak do nich dotarłeś.
Masz rację.
To dużo grubsza sprawa.
Oni...
mieszkają obok nas,
komunikują się między sobą
i chcą dokonać zamachu w Nowym Jorku.
-Dziś wieczór. -Dzisiaj?
Tak.
Dlatego musisz mnie zwolnić.
W tej chwili.
-Dzisiaj. -Natychmiast!
Niezręczna sytuacja. A pojawi się też jakiś demon?
Liczyłam na to, że dasz mi coś konkretnego.
Może po nocy w celi zmądrzejesz.
-Zrozum coś. -Co takiego?
Za rozlaną dzisiaj krew odpowiesz właśnie ty.
Ty!
PODSTACJA BUCHANAN SOUTH OCHRONA
Rzuć broń!
Nie.
Nie dotykaj tego.
-Zostaw to. -Pierwszy to znalazłem.
-Ile chcesz za to? -Co ty robisz?
Dycha styka?
Spójrz. Jasne?
Spadaj.
Co za syf.
Odbiło ci? Nigdy nie wyciągaj forsy w kolejce.
Szlag.
Może mamy farta i okaże się,
że to tylko...
Nie, to bomba.
Coś, kurwa, za jeden?
Jeden z tej bandy, która nam bruździ?
Idioci.
Nie powstrzyma nas
żaden żydek, żółtek
ani inna łajza.
Nie powstrzymacie dzieła ojca.
Szalom, stara kurwo.
Żadnych scen wdzięczności?
Czyli mamy elektroniczny detonator,
dodatkowe przewody
i zabezpieczenia.
Chwila. Co to znaczy?
Tyle, że jak przetnę nie ten przewód,
czeka nas ekspresowa randka z kostuchą.
Słuchaj,
mówiłeś coś, że Duch pracował nad bronią biologiczną.
Ale to jest...
całkiem zwyczajna...
bomba.
Słuchaj, młody,
zrób coś dla mnie.
Zbierz wszystkich pasażerów
i zaprowadź ich wszystkich na koniec kolejki.
Zaraz. A ty?
Ja rozbroję tu bombę i zostanę bohaterem.
-Taki mam plan. -Nie. Chrzanić to.
Tego lepiej nie.
To ja zgarnę uznanie. Mnie obskoczą panienki.
-Ty wysiądziesz. -Nie. Zapomnij o tym.
-Nie zostawię cię... -Posłuchaj mnie uważnie.
W tej chwili zbierzesz wszystkich i wyprowadzisz z wagonu.
Nie zostawię cię tu.
To dla dobra wszystkich.
Wynoś się.
Już.
Dobra, wstajemy.
Z życiem. Nie chcę wam niczego... Nie.
W tamtą stronę. Szybko!
Nie zabiorę nikomu kasy, po prostu idźcie.
Migiem, bo powystrzelam wszystkich. Jazda!
Ruszać się, kurwa! Wychodzimy!
Następny wagon! Szybciej!
Jesteś Lonny Flash.
Takie żyto, nie poradzę.
Szybko!
Następny wagon! Pospieszcie się.
Dalej.
Ruszajcie się. Szybciej!
Z życiem, do cholery!
Szybko!
Dzięki ci, Panie.
Czy wy... nie rozumiecie...
I co dalej?
Potrzymamy go. W końcu zacznie gadać.
-Co wy tam wyprawiacie? -Co jest, kurwa?
Co to było?
Co jest grane? Już wy dobrze wiecie.
Wypuśćcie mnie, proszę!
-Nie ma bata! -Z drogi, frajerze.
Kule z Marsa, tak?
Niedoceniany film.
W mieście nie ma prądu.
To niedopuszczalne. Czekamy na ten transport od tygodni.
Jak pani mówiłem. Muszę zamknąć cały port.
Sytuacja awaryjna.
Nie odjadę bez towaru.
Musi najpierw przejść inspekcję
i kontrolę celników.
Mam nadzieję, że wzięła pani śpiwór.
Piętnaście milionów.
Na tyle was pozwą.
Każdy dzień opóźnienia kosztuje moją firmę 345 000 dolarów.
Ale to drobiazg
przy stratach, jakie poniesie 64 naszych klientów.
Sądzisz, że kogo obwinię, kiedy przyjadą po odbiór?
Dlatego nie zabrałam żadnego śpiwora.
Odjeżdżam stąd zaraz z całym swoim towarem.
Cysterny załadowane?
Wszystko gotowe.
Możemy jechać.
NOWY JORK POJAZD RATUNKOWY
Oznakuj wozy i nie zatrzymuj się.
Pod żadnym pozorem.