Mamo.
Wiem, jak stąd uciec.
ŁOWCY
Jak panu się podoba nasza skromna placówka?
Robi wrażenie.
-Frederic Hauser. -Meyer Offerman.
-Miło mi pana poznać. -Mnie również.
Biorąc pod uwagę pańską pozycję w kręgach biznesu,
aż dziw bierze, że spotykamy się po raz pierwszy.
Widać przeznaczenie chciało inaczej.
Zapraszam do mojej świątyni obfitości.
Proszę mi powiedzieć,
potrafi pan dochować tajemnicy?
To zależy, jakiego rodzaju.
Roztropna odpowiedź.
Jednak w naszym banku
wolimy zdecydowane: „Tak”.
Dyskrecja to nasza waluta, panie Offerman.
Mam pytanie.
Sądzi pan...
że pańskie pieniądze są w tej chwili bezpieczne?
Nie. Są stale obciążane, bilansowane i rozliczane.
My natomiast kierujemy się jedną prostą zasadą.
Nie zabiorą ci tego, czego nie widać.
Jonah.
Jonah?
Proszę cię, zacznij mówić.
Twój przyjaciel został zastrzelony na jego zmianie.
Niczego nie skradziono, pieniądze zostały w kasie.
Jakiś pomysł, dlaczego mogło do tego dojść? Dlaczego był celem?
Zero.
Przyjrzałeś się sprawcy?
Nie.
Było za ciemno.
Co?
Musiałeś go widzieć.
Było za ciemno.
Nic nie widziałem.
Po śmierci twojej babci
opowiadałeś nam w najdrobniejszych szczegółach,
jak sprawca wybiegł na ulicę, jak był ubrany,
że miał czarną czapkę.
Dopiero co zginął twój przyjaciel, minąłeś się z jego mordercą,
a tym razem nic nie pamiętasz?
Jonah, musisz mi pomóc.
Co mam powiedzieć? Było ciemno.
Nic nie widziałem. Było ciemno.
Czego jeszcze chcesz? Mam się powtarzać całą noc?
Mój najlepszy kumpel...
Zastrzelili mi właśnie najlepszego kumpla. Pierdolę to.
Jonah.
Jonah?
Jonah Heidelbaum?
Agentka Morris z FBI.
Chciałam porozmawiać o twojej babci.
Dostałam twoje dane od rabina Grossmana.
Jonah.
Jonah?
Chciałam tylko porozmawiać.
Wpuścisz mnie?
Nie ma go w domu.
-A wiesz, gdzie jest? -Pani z policji?
Z FBI.
-Millie. -FBI?
Chodzi o morderstwo Arthura?
Jakiego Arthura?
Naszego kumpla, którego zastrzelili, jak sprzedawał cholerne komiksy.
Przykro mi. Kiedy to się stało?
Wczoraj.
Posłuchaj,
jeśli Jonah się odezwie,
przekaż, że muszę z nim pogadać.
Nic mu nie grozi.
Naprawdę.
Po prostu się o niego martwię.
Ja też.
FBI?
-W co on się wpakował? -Nie wiem.
Ale spóźnił się na zmianę.
To on miał wtedy stać za kasą.
Chłopakowi zabili właśnie kumpla.
Chcesz, żeby zaraz zginął ktoś z nas?
Jeśli są na jego tropie, mogą dotrzeć i tu. Po nas.
Zostaje z nami.
To mój dom. Ja tu decyduję.
Może zrujnować wszystko, co zbudowaliśmy.
Dzień sądu to 13 lipca.
To raptem parę tygodni.
A nasz jedyny trop to bank, w którym zbierali się faszyści?
I klucz do pewnego banku,
którego źródłem powstania było ludobójstwo.
Hauser oparł całe swoje imperium na majątku ograbionych Żydów.
Kosztowności, pamiątki rodowe,
złote zęby starowinek.
I z całą pewnością grzeje tam grunt
dla hitlerowskich szumowin.
Co kryje się w skrzynce 630?
Chryste, tylko nie to.
Wybacz, ale chcę wrócić.
Pomogę wam wykończyć te faszystowskie ścierwa.
-Nie powinien tu wchodzić. -Wybaczcie na chwilę.
Idziemy.
Kurwa mać.
Wściekłość, którą w sobie nosisz, może nas zniszczyć.
To zarzewie ognia,
a zanim się spostrzeżesz, znikniesz w jego płomieniach.
Mam gdzieś te cholerne zabobony.
Podobno najlepsza zemsta to zemsta. Sam to mówiłeś.
Chcieliście dorwać numer jeden, by pomścić swoich.
Chodziło o Wilka.
A ten pojeb o kaprawych oczkach,
-który zabił mi kumpla, jest mój. -Osobiste porachunki? Pomsta?
Być może przyjdzie na to czas.
Najpierw trzeba wymierzyć sprawiedliwość.
Chodzi o 11 milionów istnień.
Twoja zemsta dotyczy tylko ciebie.
Chyba mnie źle zrozumiałeś.
Albo pozwolisz mi dołączyć do waszej gromadki,
albo na własną rękę
znajdę tego skurwysyna, który zabił mi kumpla.
Mamo, tato.
Dopiero co się dowiedziałam.
-Lepiej późno niż wcale. -To nic takiego.
Mamo, nie żartuj, to poważne.
Niepotrzebnie wyrywałaś się z pracy.
Nic mi nie jest.
Jesteś aniołkiem, córciu, ale nic mi nie jest.
Pogorszyło jej się znowu.
Ale wszystko już w normie. Dbamy o nią, jak należy.
A skoro mowa o aniołkach,
Maria jak zwykle jest dla mnie wybawieniem.
Tylko ona potrafi się mną zająć w tym nieludzkim miejscu.
Nie będę państwu przeszkadzać.
Muszę iść do łazienki.
-No co? -Dasz mi się przeprosić?
A wiesz, jak to się robi?
Głupio się wtedy zachowałam, ale przyrzekam...
że popracuję nad sobą
dla ciebie.
Ja też.
-Dr Richardson wzywany do sali 315. -Muszę wracać do pracy.
Zakichany dyżur obserwacyjny?
To dobre dla spasionych gliniarzy.
To żaden dyżur.
Jesteś tu, bo Meyer chce cię chronić.
Jesteś dzieckiem, a ja cholerną nianią,
więc stul dziób, nie wtykaj rączek, gdzie nie trzeba,
i nie zrób sobie kuku.
Mnie dopiero po roku ślęczenia nad papierami w MI6
wypuścili w końcu na ulicę.
Więc nie marudź mi tu, bo prowadzenie obserwacji to sztuka.
Co właściwie mamy obserwować?
Bezruch pośród chaosu.
À propos chaosu,
twój kompan chyba też się nieco postarał, żeby zginąć?
To przeze mnie.
Czasem, kiedy starasz się ochronić swój własny świat,
stwarzasz zagrożenie dla świata swoich najbliższych.
Gdyby Ruth tu była, powiedziałaby to samo.
Jej nie zabito przyjaciela.
Ale niewiele brakowało.
Twoja babcia opowiedziała mi kiedyś historię z jej czasów obozowych.
Zrobiła ogromne wrażenie na hitlerowskim lekarzu,
Wilhelmie Zuchsie.
Wilku?
Na początku jej uwięzienia
zrobiła coś, co zwróciło jego uwagę,
uratowała życie młodej dziewczyny.
Dostał obsesji na jej punkcie.
Ruth nic nie wiedziała.
Myślała tylko o tym, by jakoś przetrwać,
próbując czasem skraść spojrzenie jej ukochanego Meyera.
Nie miała pojęcia, że przez cały ten czas była obiektem zainteresowania Wilka,
upatrzoną zwierzyną.
Którą pewnego dnia zdecydował się w końcu podejść.
Liczyłem, że cię tu znajdę.
Potrzebuję osobistej sekretarki w klinice.
Rozważałem już parę Niemek z grupy stenografek,
ale zależy mi na kimś... wyjątkowym.
Pomyślałem o tobie.
Dostałabyś własny pokój.
Ciepłe łóżko. Dobre jedzenie.
Musiałabyś tylko pracować
dla wyjątkowo roztargnionego lekarza
i dbać o porządek w jego papierach.
To propozycja?
Czy rozkaz?
Propozycja.
W takim razie dziękuję bardzo,
ale wolę zostać tutaj.
Sądziłem, że podejmiesz
mądrzejszą decyzję.
Jednak żaden posiłek ani ciepłe łóżko nie wynagrodziłyby jej
wstrętu, jaki czułaby wobec siebie, godząc się na diabelską propozycję.
Ruth, podejmując tamtą decyzję,
stworzyła większe zagrożenie dla życia Meyera, niż mogła sobie wyobrazić,
a uwaga Wilka skupiła się od tamtej pory na Meyerze.
Co mu zrobił?
To już niech opowie ci sam.
Nie jesteś pierwszy, Jonah.
Twoja babcia
od tamtej chwili czuła to samo, co ty teraz.
To dlatego umieściła Wilka na samym szczycie naszej listy.
Myślałem, że to zasługa Meyera.
Dosyć tych pogaduszek. Stara wchodzi do środka.
Dziękuję...
Czuję się bardzo wyróżniona.
Dziękuję.
-Będę czekać przed wejściem. -Dziękuję.
Tak.
Zgadza się.
Dobrze.
Trzy, cztery... Tak.
Sześćset trzydzieści...
Sześćset.
Nie było jej.
Numery skrzynek kończyły się na 600...
Jesteś pewna?
Sugerujesz, że nie umiem liczyć?
Nic z tych rzeczy. Obawiam się o raczej twój wzrok.
Jasne.
Dobrze już. Spójrz.
Ten klucz jest bardzo podobny do tego, jaki mieli naziści.
Ten sam typ, ten sam bank.
Czyli skrzynka musi tam gdzieś być?
Może w jakimś osobnym miejscu.
W salce dla klientów biznaziowych?
Niby jakim cudem mamy odnaleźć tajną skrzynkę
w najbardziej strzeżonym banku miasta?
Każdy sekret ma jakieś źródło.
To już tylko kwestia paru ciastek.
A ta niby dokąd?
Kto by tam zrozumiał katolickie metafory.
Pyszności.
Jakoś nie czuję różnicy.
Nasz napój zawiera jednak dużo tańszą miksturę.
Zrewolucjonizuje ona kwestię słodzenia państwa produktów.
Koniec z importem drogiego cukru.
To opatentowany i atestowany słodzik,
produkowany na terenie USA z nadwyżek zbiorów.
Słodsza od państwa produktów będzie jedynie myśl...
o krociowych zyskach.
Proszę mi wybaczyć.
-Tak? -Przepraszam, pani Löw,
w fabryce doszło do incydentu.
-To znaczy? -Niektóre z montowanych części
zajął częściowo ogień w piwnicy.
Przestań gadać szyfrem.
Są jakieś ofiary?
Dwóch pracowników. I dwóch rannych.
A dostawa z Argentyny?
Czeka na zniesienie sankcji.
Może się nie udać.
Przepraszam. Na czym skończyłam?
-Zyski. -Tak.
Sama słodycz.
Przejdźmy do konkretów.
Skąd wiesz, że można jej ufać?
Bo ją kocham.
Wiesz, co to znaleźć miłość w takim miejscu?
Bóg musi być po mojej stronie.
Plan wypali tylko wtedy, jeśli wszyscy będą zgrani.
W tym Bóg.
I będzie, tak jak ona.
Gdzie moja czapka?
Nie miał jej pan tutaj.
Kiedy się już wydostaniemy,
dam jej pierścionek, który należał do mojej matki,
a wcześniej jej matki.
Znajdź ją w tej chwili
albo wezmę sobie inną pokrakę,
która umie chociaż dbać o porządek.
Z twoim wyglądem postarałbym się o porządny pierścionek.
Oby dziewczyna była go warta.
A wiesz?
Chyba zostawiłem ją w baraku.
Mówisz, że Jonah zaczął szukać gościa, który zastrzelił jego babcię?
-Tak. -Czyli babcia ginie,
a chłopak rusza na poszukiwania sprawcy.
Niedługo potem jego najlepszy kumpel ginie podczas zmiany Jonah.
Nie sądzisz, że to może się łączyć?
Może, ale nie mam niczego, by powiązać te sprawy.
Chłopak coś wie.
A ty go wypuszczasz.
Takich świadków się przyciska, aż do skutku.
Żeby mieć powiązanie.
Nie mogę trzymać 19-latka przez całą noc,
jeśli nie mam niczego konkretnego.
To dobry dzieciak, który miał w życiu pod górkę.
Nie ma rodziny ani kasy. Taki chłopak potrafi o siebie zadbać.
I nie da się przyprzeć do muru.
Mówisz, że jest bez kasy?
To kto wpłacił kaucję?
Przyjaciel jego babci.
Meyer Offerman.
Zaraz wracam.
Lucy, linia piąta.
Panie i panowie, oto plan naszego banku.
Skarbce, okienka, biura,
monitoring, toalety, magazyn, bojler.
Nudy jak mormońska Kamasutra, przyznaję,
ale jest pewien haczyk.
Pomieszczenie bez nazwy,
bez żadnego przeznaczenia,
ze wzmacnianymi drzwiami ze stali.
Jeśli skrzynka 630 jest w tym banku, znajdziemy ją w tym pomieszczeniu.
Każde więzienie ma naczelnika.
Ktoś ma tam dostęp.
Akcja.
Dzień dobry.
To ja, pani ulubiony aktor,
chcę zdeponować wszystko, co mam.
Jestem kierowniczką oddziału.
Otwieraniem kont zajmują się pracownicy.
Nie wiem, czy mnie pani rozpoznaje,
ale jestem właściwie sławny,
dlatego nie lubię być traktowany normalnie.
Pomogę pani.
Na co dzień trudniej nas rozpoznać.
Mała wskazówka.
L.
O.
N.
Y Flash.
Lonny Flash.
Kendra Conrad, tylko ona ma klucze. Nosi je na łańcuszku.
Śledziłem ją.
Zabiera je z sobą do domu.
Znajdę sposób, żeby je zdobyć.
Jeśli wejdziemy do banku za dnia,
mamy na karku 100 świadków.
Jeśli wejdziemy w nocy, mamy alarmy, kamery i ochroniarzy.
A ten alarm ma niezależne zasilanie.
Nie można go po prostu odciąć, bo ostrzeże strażników.
A już poza tym całym szajsem,
jeśli nawet uda nam się wejść do środka,
nie mogą wiedzieć, że jesteśmy w tajnym skarbcu.
Jeżeli damy po sobie pokazać, że o nim wiemy,
naziści zorientują się, że depczemy im po piętach.
JUANITA KREPS SEKRETARZ DS. HANDLU
Wiesz, jak wszyscy przeżyliśmy tę tragedię, Biff.
-Jak sobie radzisz? -Nie będę upiększać.
Czuję się jak przebita dętka.
Ale pewne rzeczy nie mogą czekać.
Stąd moja wizyta u ciebie.
O co chodzi?
O ustawę handlową.
Ta o Ameryce Południowej?
Po utracie rodziny zmiękło mi trochę serce.
Jeśli jednak zdejmiemy sankcje,
pozwolimy południowoamerykańskim dyktatorom
bezkarnie naruszać prawa człowieka.
Jaki wyślemy komunikat całemu światu?
Od miesięcy forsowałeś zupełnie odwrotne stanowisko.
I byłem w błędzie. Wszystkim się zdarza.
Ale czy jest taki moment, w którym nie można się przyznać do błędu?
Jest.
To właśnie ten moment.
Ustawę przyjęły obie izby.
Czeka na podpis Cartera.
Mamy ją zawetować?
Nie.
Poddać jedynie dalszej analizie.
Mówiłeś już o tym prezydentowi?
Chętnie z nim pomówię, ale przychodzę z tym najpierw do ciebie,
jako przyjaciel.
Tego by sobie życzyła moja Lottie.
Zawsze cię lubiła.
-Zostają nam jeszcze te alarmy. -Chyba się nie wyrobimy.
Mówiłeś, że alarm włącza się zawsze.
Co byś nie zrobił.
Strażnicy mają pomyśleć, że zależy nam na forsie.
Zgarniamy ją ze skarbców...
Reszta wchodzi do ukrytego pomieszczenia.
Czyli mamy buchnąć setki tysięcy dolarów
-ze ściśle strzeżonego banku? -Tak.
-A ochrona? -Tym zajmie się Harriet.
-Najmocniej przepraszam. -Słucham.
Przed wejściem czeka jakaś kobieta z FBI.
Chce porozmawiać z chłopcem.
SKRYTY LIDER: ŻYDOWSKI FILANTROP Z NOWEGO JORKU
DANNY ROHR SPECJALNIE DLA NEW YORK TIMESA
NA ZDJĘCIU: DANNY ROHR
Bzdurne wycinki
próżnego staruszka.
Doskonale rozumiem.
Sama wciąż mam na lodówce dyplom z konkursu ortograficznego.
Powinienem je dawno zdjąć,
ale mógłbym zapomnieć, że byłem kiedyś przystojny.
-Meyer Offerman. -Agentka specjalna Morris.
Ale wystarczy Millie.
Millie.
Oto Jonah.
-Cześć, Jonah. -Witam.
Wiele osób się o ciebie martwi.
W tym i ja.
Ma za sobą sporo przejść.
Wiem. Wyrazy współczucia.
Zdaje się, że Jonah złożył już na policji
zeznania w sprawie morderstwa kolegi.
Tak.
Przychodzę tu w sprawie twojej babci,
chciałam ci zadać parę pytań, jeśli to możliwe.
Wpadliście na coś?
Jakiś trop?
Nie, ale rozmowa mogłaby nam pomóc. W cztery oczy.
Będę tuż obok.
Grasz w szachy?
Trochę.
-A ty? -Raczej nie.
Powiedzmy, że nieszczególnie. Ponoć za agresywnie.
Gambit królowej.
To znaczy?
Taka strategia,
którą stosują mistrzowie.
Atakujesz od pierwszego posunięcia,
zbliżasz się królową,
wywierasz ciągłą presję, aż przeciwnik się ugnie.
Moja strategia jest raczej dużo prostsza.
Ale gambit sprawdza się, jeśli przeciwnik popełnia błędy.
Mogę być z tobą szczera?
Kiepsko mi idzie w grach, bo za nimi nie przepadam.
Powiem ci, co wiem. Wiem, że zamordowano ci babcię.
Powiedziałeś Grotonowi, że to nie był rabunek.
Wiem też, że niedługo potem
zamordowano twojego przyjaciela, tyle że podczas twojej zmiany.
Nie jestem w stanie wyobrazić sobie, co teraz przeżywasz.
Tak.
To niemożliwe.
Wiem, że wszcząłeś poszukiwania mordercy twojej babci.
Gdyby ktoś skrzywdził bliską mi osobę, postąpiłabym tak samo.
Ale istnieją pewne reguły, w jaki sposób wymierzać sprawiedliwość.
Nadal możesz zrobić to, co należy.
Musisz złożyć pełne zeznania.
Dlaczego dobrzy ludzie zawsze muszą wybierać to, co słuszne?
Robienie tego, co należy,
nie pomogło Bruce'owi Wayne'owi dojść sprawiedliwości.
Frankowi Castle też nie.
Ani Peterowi Parkerowi.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Podaję tylko przykłady z komiksów.
Na miejscu zbrodni znaleźliśmy kurtkę.
Nie ustalono jeszcze, do kogo należy.
Ale wiadomo,
że ofiara była w posiadaniu zdjęć z ukrycia. Z twoją babcią.
Wygląda na to, że ją śledził.
Jonah, czy to twoja kurtka?
Postanowiłeś pewnie wymierzyć sprawiedliwość sam,
ale trochę cię to przerosło. Ktoś cię jednak do tego pchnął, prawda?
Posłuchaj, mogę cię chronić,
ale musisz mi powiedzieć, co jest grane.
A może wbiłaś sobie do głowy pewną teorię
i masz obsesję.
Gdzie byłeś trzy dni temu?
Był ze mną.
Tutaj.
Jeśli masz więcej pytań,
możesz je zadać jego prawnikowi.
Oczywiście.
To nie jest tak, że ci dobrzy
muszą zawsze robić, co należy.
To sam fakt, że decydują się robić, co słuszne, czyni ich dobrymi.
Do zobaczenia, Millie.
Skłamała.
Ona jest dobrą szachistką.
I nie jest po naszej stronie.
Skąd wiesz, że tędy wejdziemy?
Bo sam to zrobiłem.
Szybciej, Jakob!
Dzięki Bogu.
Dobra. Ostatni etap.
Jesteście gotowi?
Każdy posiada pewne dobra, których wolałby nie ujawniać.
A ja szczycę się umiejętnością ich ukrywania.
Z tego właśnie powodu tu jestem.
...człowiek, którego wzrok przywykł
do całkowitych ciemności.
Perfekcyjny niemiecki.
Byliśmy zmuszeni wiele się nauczyć, żeby przetrwać wojnę.
Przy okazji. Może pan uzna to za wścibstwo,
ale muszę zadać to pytanie w imieniu inwestorów.
Co pan robił podczas wojny?
Zachowałem pełną neutralność,
taka postawa gwarantuje stabilizację.
Nie dostrzegam zła. Nie słyszę go.
Nie mówię niczego złego.
Zło jednak przez to nie zniknie.
Nawet gdy zamknę oczy,
zasłonię uszy i zakryję usta.
Przez taką nieuwagę,
świadomą ignorancję,
można ułatwić podejrzanym ludziom zbijać fortuny.
Zawiódł mnie pan.
Myślałem, że jest pan inny niż wszyscy.
Jacy wszyscy?
Pan wybaczy, ale to trochę niedorzeczne,
żeby o etyce pożyczania pieniędzy pouczał mnie Żyd.
Do tego hipokryta.
Skąd pan wziął pieniądze po wojnie, panie Offerman?
Wszystkie były krystalicznie czyste?
Nie.
Wszystkie fortuny są podejrzane.
Nie ma dolara na tym świecie, którego nie pokrywa jakiś brud.
Jest pewna różnica między brudem
a krwią.
Nie, jeśli dobrze się ją wywabi.
Krew zawsze zostawia ślad, przyjacielu,
czy go dostrzegasz, czy też nie.
Jeśli to wszystko,
zapraszam pana do wyjścia.
Cześć.
Znowu ty.
W Hollywood nauczyłem się dwóch rzeczy.
Pierwsza: nigdy nie umawiaj się na casting po ósmej wieczorem.
Druga: jeśli kogoś pragniesz,
nie wahaj się tego okazać, bo zmarnujesz szansę.
Życie jest krótkie.
Okazje nie pojawiają się za często.
Kendro,
zaiskrzyło coś między nami.
-Oboje to wiemy. -Nie kojarzę twoich ról.
-To kreacje aktorskie. -Ale mój mąż...
Powiedziałam mu, że się poznaliśmy.
Jest twoim wielkim fanem.
Tak?
Jak wielkim?
Co powiedziałaś przed chwilą?
To taka moja modlitwa.
„Nie bój się, bądź silna i odważna”.
Same pozytywne rzeczy.
Nie ma to jak motywacja oparta na Torze
tuż przed dokonaniem przestępstwa.
Moja safta ją odmawiała.
Jak postępy?
-Masz ten odcisk? -Tak.
I pewnie też rzeżączkę.
-Wszystko gra? -Niezupełnie.
Żeby zrobić odcisk, grałem dzieciaka
w ostrej porno wersji Sprawy Kramerów.
Łyknij kawki, Romeo. To dopiero początek.
Nie oddawaj mi tego.
Dobra, zróbmy parę kluczy.
Helen? Jesteś gotowa?
Starałam się, jak mogłam.
Idealny.
Pamiętaj...
Jeśli sam w to uwierzysz, oni też.
Jedź prosto przed siebie.
Helen...
Czy...
Musimy ruszać.
Zapytam po wszystkim.
Stać!
Co to ma być?
-Jakob! -Ruszaj! Już!
Jakob!
Zatrzymać ich!
Otwieraj bramę!
No już!
Pani pułkownik,
odszkodowanie dla rodziny Maryanne gotowe.
Muszę tylko...
Prezydent postanowił opóźnić podpisanie ustawy handlowej.
CARTER ODWLEKA USTAWĘ O SANKCJACH
Ustawa z ledwością przeszła przez izbę senacką
i miała znieść sankcje dla szeregu państw.
Ona go zamorduje.
Coś ty zrobił?
Nic, czego nie da się cofnąć.
Pułkownik musi tylko docenić moją wartość dla organizacji.
Wiesz co, niech dzwoni.
Nigdzie się nam nie spieszy.
Tak?
Właśnie.
Powolutku, aż do skutku.
-Kurwa, co jest? -Przepraszam.
Tylko szybko. Migiem.
Przepraszam.
Kamery załatwione.
-Wchodzimy. -Szybko. Idziemy.
Jak otworzą się te drzwi,
włączy się alarm, a strażnicy dowiedzą o włamaniu.
Teraz.
Jest dwóch strażników.
Będziemy z Lonnym odciągać ich uwagę, ile się da.
Wracaj do wozu.
-Joe, ja... -Już.
Wszystko byś tylko spieprzył.
-Na ziemię! Już! -Pomocy!
-Proszę... -Gleba!
-Na ziemię! -Pomocy! Proszę!
Otwierać skarbiec!
Otwieraj, bo zastrzelę tę szmatę.
Gnaty na ziemię, kopnijcie je w moją stronę. Zabiję ją, mówię ci.
Wciskaj ten kit jakiemuś frajerowi.
Proszę, róbcie, co każe!
Zabiję ją!
Mówiłem, gnaty na ziemię.
Mam go na muszce.
Ma mnie na muszce. No proszę.
Nie może się doczekać, by mnie kropnąć. Jak prawdziwy glina, co?
Pieprzeni mordercy. Tylko wam się upiecze, bo to wasza robota.
Jak w filmach, co?
Tak! Attica!
Kurwa!
Stój!
Rzuć broń, bo rozwalę ci łeb!
Rzuć broń!
Wstawaj, łajzo!
Obróć się!
Ręce na kark.
Spokojnie.
Kurwa.
A jednak niczego nie spieprzyłem.
Chodź.
To ta.
Chwila...
Gucio.
Skurwiel nie żyje.
Uważaj. Ta suka jest z nim w zmowie.
Nie inaczej.
Ślepaki, na moje oko.
Psiakrew!
Moje są prawdziwe.
Wstawaj.
Noż kurwa mać.
Cięcie.
Dziękuję.
Jesteście wspaniali.
A teraz pokażecie nam jebaniutki szmal.
No i co teraz, kurwa?
Nie wiem. Klucz, skrzynka, nic nam to nie dało. Niczego tu nie ma.
Ten pokój jest za mały.
Na planie budynku miał większe wymiary.
Był niewiele większy, ale jednak. To ta ściana.
-Jest za blisko. -O co ci chodzi?
Ta ściana nie jest ścianą.
Za nią coś jest.
Co?
Ale na planach budynku nie było piwnicy.
Jak widać, jest.
Dobra, Joe,
prowadź.
Powiedzcie, że to nie to, co myślę.
Meyer mówił, że Hauser pomógł nazistom ukryć majątek
zagrabiony Żydom podczas wojny.
Ale tego chyba się nie spodziewał.
Tu jest...
Wszystko.
Włącznie z biżuterią.
Byliśmy razem z Mindy, kiedy nam wszystko odebrali.
Musieli gdzieś to zebrać.
Do ilu osób mogło to wszystko należeć?
Wiedział o wszystkim i nie kiwnął nawet palcem.
Przeciwnie.
Postawił sobie elegancki bank.
To jak ten Aarona.
Każdy przedmiot,
choćby najdrobniejszy, ma swoją historię.
Pora na nas.
Musimy iść.
Nie...
Nie możemy tego zostawić.
Musimy.
Żadnych śladów, pamiętasz?
Zdradziłyby nas.
„Zapiszcie teraz sobie ten oto hymn”.
Mam pomysł.
Jaki?
Dobra.
Wybacz, ale musimy iść.
-Tak. Dobra. -Mindy.
Mindy.
Jonah.
-Mindy! -Już, dobrze. Jonah.
Jonah, musimy iść.
Wychodzimy.
Odebrałam. Widzimy się na zewnątrz.
Dzięki, panowla.
Po to tu przyszedłeś, jak inni.
By stawiać bezpodstawne zarzuty?
Przyniosłem dowody.
Proszę.
Dowody splądrowania majątków
milionów nieżyjących Żydów,
które ukryłeś w piwnicy swojego banku.
Niewinnych istot, które ginęły w cierpieniu,
gdy ty odwróciłeś wzrok,
by ograbić je potem z tego, co zostało.
Z pierścionków,
grzechotek,
zębów.
Przyjrzyj się. Proszę.
To może być fotomontaż.
Fotomontaż?
No dobrze.
To może też?
Przyjrzyj się.
To też fotomontaż?
Naoglądałem się już, muszę pana opuścić.
Cicho!
Bądź cicho, a będziesz żyć.
Rozumiesz?
A teraz słuchaj.
Te zdjęcia trafią najpierw do trybunału ds. zbrodni wojennych,
potem do rodzin ofiar,
a następnie do faszystowskich gnid, których sekrety wyjdą na jaw.
-Czego ode mnie chcesz? -Interesuje mnie właściciel skrzynki 630.
Chcę jego nazwisko. Gadaj.
A twoja odrażająca przeszłość pójdzie w zapomnienie.
Jeśli go wydam, zabije mnie.
To mu nic nie powiesz. I już.
Przecież umiesz dochować tajemnicy.
-No tak? -Tak!
-Dobrze. Powiem... -Tak.
Powiesz.
Mów.
Oskar Hauptman.
-Druga szansa. -Hauptman.
Hauptman zginął 30 lat temu.
-Nie. -Myślałeś, że nie wiem?
Nie.
-Co? -On nadal żyje, Żydzie.
Dziękuję.
Kocham cię, Mario.
W stosownym czasie odzyskamy resztę.
Nim odnajdzie prawowite miejsce,
niech przypomina, co ci się należy.
Przy Holstedderze...
miałem opory.
Wydawało mi się, że to nie mój problem,
bo nie dotyczył mnie bezpośrednio.
Ale gdy zobaczyłem ten pokój...
Kiedy go zobaczyłeś, dotarło do ciebie, czym się tu zajmujemy.
Ten pierścionek
należał do kogoś, kto żył
i miał jakieś marzenia.
Chwilę potem już go nie było.
Zniknął.
Został po nim pierścionek w piwnicy.
Wyobraź sobie, ile jest podobnych historii.
Pomyśl.
Jesteś teraz jednym z nas.
Cieszę się, że jesteś z nami,
mój chłopcze.
-To... -Wybacz.
-Boli mnie jeszcze. -Wiem.
Muszę nauczyć się walczyć
jak pieprzony Bruce Lee.
Zobaczę, co da się zrobić.
Zna się paru ludzi.
Ale najpierw
powinieneś kogoś poznać.
Oskar Hauptman.
Duch.
Sadysta do tego stopnia,
że Mengele przy nim to pikuś.
Wygląda na to, że nadal żyje.
A do nas należy misja odnalezienia go.
To właściciel skrzynki 630.
Chodź, pokażemy go reszcie.
Łowcy, poznajcie Oskara Hauptmana.
Przepraszam! Pan Danny Rohr?
Nie mam czasu.
Millie Morris, FBI.
Mogę zadać pytanie?
Zasada dziennikarska.
Nie marnuj pytania, pytając, czy możesz je zadać.
Skreślił pan parę laurek na cześć Offermana.
Cytował go pan nawet w artykule o żydowskich filantropach.
Dzwoniłam do Timesa, mówili, że stracił pan tam pracę.
Pani wybaczy, śpieszę się na kreskówki.
Myślę, że Tom w końcu dopadnie dziś Jerry'ego.
Czego pani chce?
Proszę mi powiedzieć wszystko, co pan wie o Meyerze Offermanie.
Witaj, Herzli.
Nie zapomnij, że w przyszły weekend idziemy z Lindtami na kolację
do Petera Lugera.
Pamiętasz?
Świetnie.
Dobrze, kochanie,
całuję cię mocno i do zobaczenia niebawem.
Dobrze.
Pa, pa.
FREDERICOWI HAUSEROWI W UZNANIU WYJĄTKOWYCH...
ZÜRICH INTERNATIONAL WORLD BANK
O Boże.