Poratujesz drobnymi?
„Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi.
„I w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, który się począł z Ducha Świętego.
„A narodził się z Maryi Panny.
„Umęczon pod...
„Ukrzyżowan, umarł i pogrzebion.
„Zstąpił do piekieł.
„Trzeciego dnia zmartwychwstał.
„Wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca wszechmogącego.
„I przyjdzie sądzić żywych i umarłych”.
ŁOWCY
Jeśli pójdziesz w moje ślady,
też będziesz je słyszeć.
Bez przerwy. Dzwonienie w uszach.
„Elie Wiesel napisał: »Nigdy nie zapomnę tej nocy...«”.
„Pierwszej nocy w obozie,
„która zmieniła moje dalsze życie w nieustającą noc”.
Wysiadać!
Nie wiedziałam, co mnie czeka.
Nie byłam jeszcze świadoma, że ograbią nas z dobytku,
obedrą z godności
i odseparują od rodzin.
Nie miałam pojęcia, że pasiaki, które dostajemy, to wszystko,
co otrzymamy w zamian za to, co traciliśmy.
Ani tego, że nożyce, którymi kobiety obcinały nam włosy,
miały pozbawić nas wszelkich resztek tożsamości.
No już! Rusz się!
Ani tego, że mężczyzna, który mnie ocalił, Meyer,
a w którym się potem zakochałam,
zrobi mi tatuaż
poświadczający kres mojego życia.
Meyer chciał, bym walczyła o ten zachód,
o kolejny dzień,
ale nie wiedziałam, czy zbiorę w sobie tyle siły.
Nie doświadczyłam dotąd tyle zła.
Mamy na ścianie 74 nazistów.
Na razie namierzyliśmy 23 w Stanach Zjednoczonych.
Ta szyfrowana transmisja sugeruje jednak, że może być ich dużo więcej.
Spodziewam się też koordynacji ich działań
na niewyobrażalną dotąd skalę.
-Proszę. -Co robisz?
Proszę cię. Nie w tej chwili.
Teraz zgrywasz przede mną Woja Gieroja.
Inaczej będziesz śpiewać, jak dr Finkelstein wsadzi ci rękę w tyłek.
Dobra. Musimy dowiedzieć się,
jakie instrukcje wysyłał ten producent nagrań.
Jeśli coś zaszyfrowano w tych piosenkach,
już my to rozpracujemy.
Nie lekceważcie tego, co kryje się w śmieciach.
Siostro, uruchom swoje kontakty w MI6.
Niech prześwietlą Holsteddera.
-Kontakty, finanse. -Zadowolona?
-Tak. -Tak trzymaj.
Dziękuję.
Mężczyźni są jak płytki podłogowe.
Jak się je dobrze ułoży, to można po nich deptać
do końca życia.
Idź już.
Nie myśl, że pozwolimy dzieciakowi rozszyfrować tę wiadomość.
Nie chcę ci mówić, że mówiłam, że tak będzie, ale mówiłam.
Chłopak nie był gotowy.
To po części przez niego pół ekipy
nadal sprząta cały ten bajzel w domu Holsteddera.
Nie został mu nikt na tym świecie.
To znajdź mu cholerną nianię.
Martwisz się o niego jak o Ruth, a to obciążenie, Meyer.
Nie zastąpi ci niej.
Wiem.
Nikt jej nie zastąpi.
L...
O...
N...
Ale nuda.
Zaraz umrę.
Jadłeś w dzieciństwie farbę ze ściany?
No tak, bo ty masz, kurwa, równo pod sufitem.
Przypomnij, żebym pogadał z Meyerem o ograniczeniu mojej roli w obserwacji.
Żebyś mógł podszlifować aktorstwo?
Nagród Tony nie rozdają byle chłystkom.
Meyer kazał nam obserwować dom do rana.
Twoje marudzenie tego nie zmieni.
Ej.
Zasłony się poruszyły.
W środku ktoś musi być.
Na pewno coś widziałeś, czy masz zwidy po barbituranach?
Jestem czysty od miesięcy.
I nie brałem barbituranów, tylko kokę.
Po niej nie masz zwidów, tylko dostajesz kopa na rozpęd
albo sraczki, jak ktoś doda środek przeczyszczający.
Wiem, co widziałem.
A ciało niby gdzie?
Nie wygląda na to, jakby ktoś tu był.
Ktoś to musiał posprzątać. Wyparował, kurwa, czy co?
I jakim cudem tu wszedł? Obserwowaliśmy dom całą noc.
Zniknęła nawet dziura po kuli.
Roxy!
-Odsuń się. -Nie!
-To stal, pacanie! -Przepraszam!
Mówiłem, że ktoś tu jest.
I sprawdź dla mnie lokalne posterunki,
może mieli jakieś podejrzane zabójstwa. Interesują mnie ofiary po 50.,
zwłaszcza uchodźcy wojenni.
Jeszcze jedno, Ron,
Grimsby nie musi jeszcze nic wiedzieć.
„Grimsby nie musi jeszcze nic wiedzieć”?
Ty nie pracujesz przypadkiem dla FBI?
Nie mogę przychodzić do niego z byle czym.
Czego nie zaproponuję, ma zawsze jakieś „ale”.
Gdybym miała białego fiuta i łysinę, byłoby mi dużo łatwiej.
Tutaj będzie ci łatwiej bez tego szmelcu.
Twoja mama dzwoniła, jak byłaś na Florydzie.
Spokojnie, dałam się jej nagrać.
U niej wszystko gra. Dostała wczoraj wyniki badań.
Coś mnie martwi ten Sommers.
Nie odbiera telefonów.
Dzwoniłam do domu i biura. Jego szef twierdzi,
że wziął sobie wolne z powodu ciąży żony.
I wszystko jasne.
Tyle że nic nie mówił o urlopie.
A teraz mnie nagle unika.
Raczej by mi powiedział.
A ty mówisz o sobie wszystko kolegom z pracy?
Chcieli wykorzenić nasze przekonania,
odrzeć z godności i tradycji.
Ale...
bądźcie pewni,
prześladowania, których doświadczyliśmy,
to już przeszłość.
Już raz nas zlekceważyli,
ale to się nie powtórzy.
Zadamy im cios podczas drzemki,
w ich domach i miejscach kultu.
Albowiem...
jesteście schedą naszych przodków.
Potomkami Darwina.
A wasze ziarna dadzą obfite plony.
Dodzwoniliście się do Ruth i Jonah.
Nie ma nas w domu, więc zostawcie wiadomość po sygnale.
Witaj, Jonah, słonko.
Z tej strony Mindy i Murray.
Dzwoń w razie czego.
Możesz na nas liczyć.
Cześć, Jonah, tu Carol.
Martwię się o ciebie.
Wszystko gra?
Oddzwoń.
Przypomina mi mojego syna.
Nie obudziłbyś go, choćbyś grał mu do ucha na trąbce.
-Z kim właściwie rozmawiam? -Levi Liebstein.
Jestem...
a raczej byłem...
przyjacielem twojej safty.
Od czasu do czasu doradzałem jej w kwestiach prawnych.
Próbowałem porozmawiać z tobą na sziwie, ale...
O jakie kwestie chodziło?
O jej ostatnią wolę i testament.
Możemy porozmawiać?
Oczywiście, proszę wejść.
-Dziękuję. -Po prostu...
-Co ty tu, kurwa, robisz? -Próbowałem tu kimać,
aż pojawił się Pan Kaszlewicz.
-Spałeś tu całą noc? Mogli cię zabić. -Nie otwierałeś.
Martwiłem się. Zabij mnie, jak to zbrodnia.
Dobrze,
czas przejść do sedna sprawy.
Posiadłość twojej babci.
Posiadłość?
Myślałem, że Jonah jest biedny.
Obawiam się, że twój przyjaciel ma rację, ale...
zostawiła ci to.
Niemieckie władze zostały zmuszone wypłacić odszkodowania ofiarom wojny.
Bomba, 600 dolców.
No spójrz.
Szeroki gest.
Czemu nie zrealizowała czeku?
Chciała zostawić go tobie.
Znam o niej pewną historię z obozu,
która zdążyła obrosnąć legendą.
Każdy ją słyszał.
To była noc jak każda inna.
Twoja safta czekała aż do zmroku, by skorzystać z toalety.
Mimo to zrobiło się groźnie.
Kiedy wyszła z baraku, zobaczyła trzy szepczące coś kobiety.
Usłyszała...
Nie gadać!
Przed nią pojawiła się nieświadoma niczego młoda dziewczyna.
Na co się gapisz?
Dziewczyna zamarła.
Co tu robisz?
Gdy strażnik podszedł do niej z wyciągniętym pistoletem,
Ruth weszła między ich dwoje,
dając dziewczynie szansę na ucieczkę.
Ruth wiedziała,
że czeka ją za to niechybna śmierć...
Dlatego...
przytknęła czoło do lufy pistoletu.
Akt niemego oporu.
Nie zastrzelił jej.
Nie dowiedziała się dlaczego.
Ale ocaliła wtedy życie tej dziewczynie.
Był pan więźniem tego obozu.
Nie.
Moja żona tam była.
To właśnie ona była tą dziewczyną.
Ale miała jaja.
My nazywamy to chucpą. Ale tak.
Twoja babcia sporo o tobie opowiadała.
Mówiła,
że wiele was łączy,
choć nie byłeś tego jeszcze świadom.
To jak ta sziksa się tam znalazła?
Nie mam pojęcia. Prowadziliśmy obserwację całą noc.
Na moje nieszczęście.
Nie kumam, po co tyle zachodu,
całe to sprzątanie po gościu.
Mogli dać o nas cynk glinom.
To proste.
Nazistom bardziej zależy na ochronie ich sekretów niż na wydaniu nas.
Pytanie brzmi, co za sekrety tak chronią?
Bierzmy się do roboty, a poznamy odpowiedź.
Namierzcie te szwabskie mendy,
-musimy ich wykończyć. -Brać się do roboty? Meyer!
To szaleństwo. Mogą nas szukać.
Jeśli ta kobieta cokolwiek potwierdza...
To musimy uprzedzić ich ruch.
DOBRZE CI RADZĘ!
Serwus, Ameryko.
Witają was Lonny Flash i Yolanda.
Tego pięknego dnia przekażemy wam nową garść informacji.
Jesteście gotowi na zastrzyk wiedzy?
Tytuł dzisiejszego odcinka: „Jak namierzyć nazistę”.
Praktyczne porady, które pomogą wam rozpoznać rasowego hitlerowca.
-Gotowy? -Gotowy.
Porada pierwsza. Bułka z masłem.
Jeśli sąsiad wita się przez wyciągnięcie ręki zgiętej pod kątem 45 stopni
i zaprasza was na podziwianie pieca,
który sprawił sobie w garażu, miej się na baczności.
Twój sąsiad może być nazistą.
Porada druga, Yolando?
Białasy.
Celna wskazówka.
Trójeczka.
Jeśli kolega nabazgrał w zeszycie lub na ręce kumpla swastykę,
taki miglanc może być fanem Hitlera.
Rada czwarta?
Białasy.
Nie wszyscy biali są nazistami.
Ale wszyscy naziści są białasami.
To by było na tyle.
W praktyce nie zawsze jest tak różowo,
ale może któraś z naszych porad ocali wam kiedyś skórę.
-Dobrze mówię? -Dobrze.
Dobra, ładujemy.
I jak się podoba nowe miejsce?
Jest idealne.
Znakomicie.
Tylko wydam resztę.
Miłej lektury.
Zwieracz,
zostawisz nas samych?
Może kupiłbyś coś do picia.
Jasne, mówisz i masz.
Co tu robisz?
Chciałem sprawdzić co u ciebie.
Uciekłeś wczoraj jak poparzony.
Nie potrafię znosić widoku tortur jak reszta z was.
Wybacz.
„Nie osądzaj słów ludzi pogrążonych w żałobie”.
To z Talmudu.
Wolałbym tak: „Nie osądzaj czynów ludzi pogrążonych w żałobie”.
Żałujesz tego, co się stało z Richterem?
-Nie. -Na pewno?
Nie żałuję.
Może...
tylko tego, że nie wykończyłem
-tego skurwiela sam. -Holstedder to co innego?
Wtedy chodziło o Ruth.
Myślisz, że Holstedder nie miał z nią nic wspólnego?
Ani z tobą?
Dlatego sądzisz, że nie powinieneś w tym uczestniczyć,
tak to widzisz?
Jestem w stanie to zrozumieć.
Swoją wiedzę o Holokauście
opierasz na podręcznikach historii.
My go przeżyliśmy.
Przetrwaliśmy.
Każdy miał swojego Holsteddera.
Dlatego tak nam zależy, by nie ujrzeć nigdy kolejnego.
Swoje życie zawdzięczam twojej babci.
Żałuję jedynie tego,
że nie zdołałem jej ochronić.
Czuję się w obowiązku, by chronić ciebie.
Jeśli chcesz mnie chronić, lepiej zostaw mnie w spokoju.
Proszę.
Co to za jeden?
Przyjaciel mojej babci.
Dzięki.
Możesz coś dla mnie zrobić?
Jak ktoś będzie o mnie pytał...
mów, że już tu nie pracuję.
Nachodzą mnie różni dziwacy z żydowskiej starszyzny plemiennej.
Jasna sprawa.
Wiesz co? Dzwoń do Buźki,
jedziemy na Coney Island.
Załatw zielsko.
-Ile wlezie. -Dobra.
Dostałem wiadomość.
Coś się stało?
To ja się pytam.
Pułkownik kazała mi cierpliwie czekać. Od tamtej pory milczy jak grób.
Czego ode mnie oczekujesz?
Nie po to przez cały rok właziłem w tyłek prezydentowi,
żeby w kluczowym momencie mnie odstawiła na boczny tor...
Na początku tej zabawy
daje ci do zrozumienia, że jesteś dla niej kimś niezastąpionym.
Do pewnego momentu.
Tak było z Klausem Reinhartem.
Przecież on sam się zabił.
Wiesz teraz dlaczego.
Wolał śmierć z własnej ręki.
Słuchaj...
Myślę, że możemy sobie pomóc nawzajem.
Coś za coś.
Nie wchodzę w takie układy.
A co to ma być?
„A co to ma być?”
Maszyna do szycia.
Joint, patafianie, jaraj.
Pierwszorzędny towar w ramach przeprosin.
Przeprosin? Za co?
Za całą tę akcję z gangiem.
Mogli cię tam odstrzelić.
Powinniśmy iść z tobą.
-Przepraszamy. -Naprawdę.
Wybacz.
Nie ma o czym gadać.
Zapomnijmy o tym.
Załatwione.
No bez jaj. Robin?
-Nikt nie chce być Robinem. -Uszy mi zdrętwiały.
Chuja tam wiesz, stary.
Robin się ustawił.
Spijał śmietankę na plecach Batmana, obrabiał jego dziunie.
-No ba. -Gość nakręcił Batmana, żeby pomścił
śmierć jego rodziców.
Nie musiał nawet tknąć palcem.
Powinien dostać złoty medal.
To najbardziej potrzebny superbohater wszech czasów.
Chyba niepotrzebny.
Wyjaśnię ci to.
Batman był zły do szpiku kości.
Jednak musiał ratować świat.
Bez Robina na zawsze zostałby typem spod ciemnej gwiazdy.
I mielibyśmy przejebane.
To jest mi jakoś bliskie.
To znaczy co?
Staranie się, by odwracać innych od ich ciemnej strony.
Wiesz, co jest ci bliskie?
No?
Dowolny superbohater, jeśli ma tylko gigantyczną brochę.
Jasne. Może być.
To nic złego, że chcę zostać przy życiu.
Witaj, Ron.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Ledwo się urwałem.
Grimsby wcisnął mi nową sprawę.
Przyznaję,
kiedy prosiłaś, żeby zbadać grunt w sprawie ofiar,
które zginęły w niejasnych okolicznościach,
nie spodziewałem się jakichś rewelacji.
No nie brzmi to zbyt obiecująco.
Ale miałaś rację.
Tylko w ostatnim roku 11 osób w podeszłym wieku
zamordowano w podejrzanych okolicznościach.
Czworo z nich było uchodźcami wojennymi.
Jedna z nich zginęła wczoraj.
Gene Martin, zabity w sklepie zabawkami w Midtown.
-Pracują tam teraz śledczy. -Jadę tam zaraz.
Spodziewałem się tego.
Śledztwo prowadzi Parker. Uprzedziłem go, że możesz wpaść.
To miłe.
Dzięki.
Powiesz mi coś więcej?
Uchodźcy?
Nie bądź taka.
-Tacy jak my muszą się trzymać razem. -„Tacy jak my”?
Wiem, jak to jest być autsajderem,
-jak ciężko się dopasować. -Dopasowałeś się.
Nie.
Mylisz się.
Dobra.
Myślę, że w Stanach mieszkają naziści
i ktoś zaczął ich eliminować.
Następnym razem raczej
daruję sobie tego drugiego cheeseburgera.
Wszystko się kręci.
Chyba się narąbałem.
Tak, i to chyba z cztery piwa temu.
Złaź ze mnie!
Tylko odsapnę, chwila.
Batmanem to ja nie jestem.
Raczej Grubmanem.
-Co? -Nie czuję pleców.
Bo Buźka...
to na pewno nie Batman.
Nie przeżyłby takiego manta.
Jakiego?
Co ty chrzanisz?
No jak ten Dennis...
Nawalał cię bez przerwy,
-i tak w kółko. -No tak.
A ty się nie poddawałeś.
Wiesz co?
Nie wiem,
dlaczego się zachowujesz jak Robin,
skoro zawsze byłeś Batmanem.
Proszę mnie przepuścić.
Śmiało.
-Millie Morris? -Na to wygląda. Parker?
Może chusteczkę? Nieźle tam capi.
-Dam radę. -Jak uważasz.
Załatwię ci rękawiczki. Dacie jej rękawiczki?
Podobno uważasz, że to ma związek z innym zabójstwem.
Z dwoma. Ale to tylko teoria.
-Też napady? -Nie.
Gotówka wyjęta z kasy, wybite szyby, skradzione zabawki.
Chwila. Chcę się mu przyjrzeć.
Musimy go zabrać do kostnicy.
Spóźni się na randkę życia?
Rana kłuta z tyłu głowy.
Podobna w oku.
Za mała jak na nóż.
Założę się, że dostał w oko jedną z tych strzałek.
Tylko gdzie ona się podziała?
Myślisz, że zabrał ją zabójca?
Zabójcy.
Liczba mnoga.
-Skąd wiesz? -Spójrz na jego oczodół.
Widzisz tę strużkę krwi na policzku?
Taką ranę mógł zadać bez nadmiernego skręcenia ręki
tylko ktoś praworęczny. A teraz rana z tyłu głowy.
Widzisz, że idzie w prawo?
Mańkut.
Jest to koncepcja.
Możemy mieć do czynienia nie z jednym psycholem,
a z dwoma.
Cholera.
Gdzie on, kurwa, jest?
Wszystko gra?
Ciągle mi się trzęsą.
Martw się, jak przestaną.
Muszę wracać do Maliki.
Po moim rozstaniu z Darnellem ma chorobliwą potrzebę bliskości.
Chce spać obok mnie co noc.
Chociaż przyznam,
że sama nie wiem, kto tego bardziej potrzebuje.
No co?
Nigdy nie mówiłaś mi o swojej córce.
Bo nie miałam ochoty.
Nie wkręcaj się w nią, Joe.
Przyszły właśnie od twojego kontaktu z MI6.
Czego szukasz?
Richter miał w swoich rzeczach klucz, ale nie mogę go znaleźć.
Taki?
Holstedder miał taki sam.
Może do skrzynki pocztowej albo depozytu.
Musimy powiadomić Meyera.
Richter i Holstedder wysyłali instrukcje.
Zakład, że te klucze
zaprowadzą nas do tego, kto je wydawał?
Halo?
To ja.
Zbliżają się.
Hej, ty!
To dowód. Musi być zapakowany i oznaczony.
-Przepraszam. -Chwila. Pokaż mi ją.
To młodzieżowa kurtka.
Otworzyliśmy sejf.
Co tam masz?
Hitlerowskie odznaczenie.
Możecie dać nam chwilę?
A to co za jedna?
Ta dziewczyna to Żydówka.
Od wojny minęło 30 lat.
Po co nazistom były jej zdjęcia?
Od teraz to sprawa FBI.
To zostaje między nami. Jasne?
To ma związek z tą drugą sprawą?
Naziści tak, chłopak nie.
Dopilnuj, żeby broń Biffa trafiła do piwnicy.
W razie potrzeby wyślemy ją policji.
Halo?
Mówi Travis.
To Amerykanin.
Heinz Richter nie żyje.
To pewnie robota tego, który zabił Gretel.
Kręci się tu agentka FBI.
Podejrzewa, że mogło być więcej sprawców.
Agentka?
Kobieta w FBI?
Czarna agentka FBI.
Co to za cyrk?
Bez obaw,
zdejmę ją.
Miałbym to już z głowy, ale gliny mi przeszkodziły.
Co za gorliwość.
Nie ma takiej potrzeby.
Jeśli zacznie nam zagrażać,
mamy zaufanych ludzi w FBI.
Poza tym w tej chwili wyświadcza nam przysługę.
Poluje na tych samych ludzi co my.
Zrozumiałem.
Podjąłem już nowy trop.
Dobrze. Zdaj raport jutro.
Tobias,
dlaczego ten Amerykanin tak cię irytuje?
Bo to Amerykanin.
O co chodzi?
No mów.
Maryanne się nie odzywa.
Nie wróciła dotąd od Holsteddera.
Znalazłam powiązanie łączące naszych faszystów.
Przejrzałam dane MI6 na temat Holsteddera.
Nie było tego za wiele. Głównie wyciągi bankowe.
Zwróciłam jednak uwagę na jego amerykańską przykrywkę,
tożsamość Erika Folsoma.
To transakcje kartą Diners Clubu.
-Jasne. -Co czwartek
stołował się w Restauracji Fitzgeralda, zawsze w okolicy 15.
A teraz spójrz, co Roxy znalazła w śmieciach Richtera,
kiedy je przebierała.
Oboje tam chodzili.
Może spotykali się tam z kimś.
Czwartek.
To jutro.
Tak.
My też tam będziemy.
Na wszystkich sześciu taśmach jest ta sama melodia. Różnią się tylko słowami.
Nic ich nie łączy, żadne wyrażenia się nie powtarzają.
Słyszysz...
-tu coś? -Nie.
-Jakaś wiadomość? -Nie.
Rytm?
Wiesz co, powinniśmy powiedzieć dzieciom,
żeby wybrały się w góry Catskill.
Amy mogłaby dokończyć organizację swojego wesela,
-byłaby tam bezpieczna. -Nie. Posłuchaj, Mindy.
Przestraszysz ją tylko. Nie wiedzą, kim jesteśmy.
Raz już zlekceważyłam tych szmondaków,
nie zniosę tego drugi raz.
Słuchaj, jeśli...
To Jonah.
Jonah.
-Jak miło, że się zjawiasz. -Możemy chwilę porozmawiać?
Oczywiście. Przekąsisz coś, napijesz się?
-Dzięki, nie trzeba. -Dobrze.
-To... -To wasze dzieci?
Tak, pięcioro. Trzech chłopaków, trzy dziewczynki.
Rany, prawie cała wioska.
-Chodź. -Siadaj.
-Mogę tutaj? -Jasne.
Tam masz poduszkę.
-A więc... -Tyle lat
żyjemy w tym samym mieście, a nawet się nie znaliśmy.
Jakby moja safta prowadziła drugie życie.
Wydaje mi się,
że nie chciała, by się przenikały, żeby cię chronić.
Przed czym?
Przed tym, co przeżyła.
Tym, co ją zabiło.
Dlatego nie powiedziała mi o Meyerze?
Łączyła ich skomplikowana relacja.
-Tak. -Był w niej zakochany?
Tak?
Odwzajemniała to uczucie?
Meyer uratował jej życie,
była mu zawsze za to wdzięczna.
Poza tym
przypominał jej wszystko, co straciła.
Co się dzieje? Co ci chodzi po głowie?
Ciągle słyszę, że jestem jak ona.
Że mam duszę wojownika.
Napędzała ją mroczna siła, jaką znam tylko z komiksów.
Ja chyba tak nie potrafię.
Nie jak ona.
Ależ jesteś
taka jak ona.
Jesteś silny,
mądry,
uparty
i dobry.
I przemądrzały.
Pod wieloma względami jesteś jak ona.
Poza tym co najważniejsze.
Twoja safta przeżyła wojnę,
nie miała więc właściwie wyboru,
podobnie jak my.
Ty masz ten wybór.
To samo powiedziała mi przed śmiercią.
Właśnie.
Ruth wybrała drogę ciemności,
żeby oświetlić twoją.
Dzień dobry, rabinie.
Przepraszam za najście.
Agentka Morris z FBI. Możemy chwilę porozmawiać?
-Tak. -Cieszę się.
Rozpoznaje pan tę kobietę?
Mogła mieć związek ze sprawą, nad którą pracuję.
Tak.
To Ruth Heidelbaum.
Była jedną z wiernych.
Zamordowano ją w jej mieszkaniu jakiś tydzień temu.
Potworna tragedia.
Przykro mi to słyszeć.
Podejrzewa pan, dlaczego ktoś mógł chcieć ją skrzywdzić?
Planować jej morderstwo?
Ruth była najwspanialszą kobietą, jaką znałem.
Żyła skromnie.
Gdy nie modliła się tutaj,
spędzała cały czas z wnukiem.
-Wnukiem? -Z Jonah.
Nie miał nikogo poza nią.
Dla 19-latka to spore obciążenie.
Przyspieszamy i nic.
Spowalniamy, nic. Puszczamy od tyłu, nic.
Trzeba było małemu powiedzieć mu prawdę o Meyerze.
To nie należało do nas.
Gdyby Ruth chciała, żeby wiedział,
-Bóg jakoś... -Bóg?
A co ma do tego Bóg?
Gdyby jakiś istniał, Ruth nadal by żyła.
I Aaron. Mam mówić dalej?
Niezbadane są wyroki boskie.
Brednie, jak te wszystkie modły.
I nie będę znowu wałkować tego tematu.
Właśnie, że będziesz, ty tępy bezbożniku.
A jeśli sądzisz, że nie wygłosisz brachy na weselu Amy,
postradałeś zmysły!
Nic nie słyszę.
Chwila.
Włącz tę ostatnią. I daj głośniej.
To alfabet Morse'a. Słyszę go w aparacie.
Pod tekstem jest wiadomość.
Tak. Alfabet Morse'a.
C-Z.
E.
R. Czerwiec.
Jeden-siedem. 17 czerwca.
Jeden, dziewięć, siedem, dwa.
Siedemnasty czerwca 1972. Jest jeszcze coś.
P, trzy, pięć...
To już jakaś sieczka.
Siedemnasty czerwca 1972.
Co to może być za data?
Wyglądam ci na historyka?
-Musimy odsłuchać inną taśmę. -Co? Dobrze.
Pięć. Jeden.
Sześćdziesiąty...
Piąty czerwca 1968.
Dzień zamachu na Bobby'ego Kennedy'ego.
Czwarty marca 1973.
Udaremniono wtedy zamach na Goldę Meir.
-Dziewiąty marca 1977. -Atak na siedzibę B'nai B'rith.
Każda z taśm dotyczy jakiejś tragedii.
Myślisz, że naziści mogli maczać
-w nich wszystkich palce? -Sprawdźmy ostatnią taśmę.
Gotowa.
L.
I.
P.
-Lipiec... -Tak.
Jeden.
Trzynastego.
Jeden... 19...
70...
Siedem.
O nie.
A reszta...
To sieczka, jak ta wcześniej, ale pewnie coś znaczy.
Czy to ważne?
Ostatnia data przypada za dwa tygodnie.
RESTAURACJA FITZGERALDA
Tu jest mniej prywatności niż w kiblu w nocnym klubie.
Ciężko uwierzyć, że spotykali się tu naziści.
Siostro?
Tam się kierowali.
Do banku? Skąd ta myśl?
To nie pierwszy lepszy bank.
To Zürich International World Bank,
założony przez Frederica Hausera,
szwajcarskiego bankiera, który pomagał nazistom podczas wojny.
Co jeśli wspierał ich też potem?
To by wyjaśniało te identyczne klucze.
Założę się, że otworzą jakąś skrzynkę depozytową.
Powiadomię Meyera.
Widzimy się w kryjówce Batmana.
Boże święty!
Dzień dobry!
Dottie?
Tak się cieszę.
Współczuję ci.
Tak się cieszę, że tu dotarłam.
Skąd się tu wzięłaś?
Mówiłeś, że nie chcesz, bym wyjechała.
Niby kiedy?
A co miałam począć?
Zostawić zięcia na pastwę losu?
Jedyną mi bliską osobę z rodziny?
Wykluczone, Bob.
Nic z tego. Mowy nie ma.
A cóż tak pachnie?
Robię ci danie z woka.
Tak dla odmiany.
Czuć je w całym korytarzu.
A to co takiego?
To dla ciebie.
Od ojca Cassidy'ego.
Dręczą cię stale koszmary,
pomyślałam, że nie zaszkodzi, jak ojciec pobłogosławi nasz dom.
Oczyści go ze złych duchów.
Wpuściłaś tu księdza?
Przecież widać, że mamy jedno łóżko.
Domyśli się.
Ale on wie.
I nie ma z tym problemu.
Ale dlaczego ty masz?
Jonah.
Gdzieś ty był?
-Dzwoniłam. Wejdź. -Wiem.
Po prostu... miałem ostatnio sporo na głowie.
BABEL COMICS GRAFIK ZMIAN
JONAH: PONIEDZIAŁEK 20-24 ŚRODA 16-20 - CZWARTEK 20-24
Dlaczego nie spotykamy się tak jak kiedyś?
To proste. Dennis Duncan.
Daj spokój.
Taka jest prawda.
Wiesz, że nie chodzi tylko o niego.
To ty przestałaś dzwonić, nie ja.
Pamiętasz, jak tata zabrał nas na Long Beach Island
i spędziliśmy cały dzień w salonie gier?
To wtedy dałem ci wycisk w Ponga?
Terefere.
To ja ci dałam wycisk.
Dlaczego wtedy wszystko było takie proste?
Bo było.
Kurczę.
Spóźnię się do pracy. Spadam.
Mogę cię odprowadzić?
Kurwa mać!
Przestraszył mnie pan.
Przepraszam.
Nie chciałem.
W porządku.
Szukam Jonah Heidelbauma.
Wiesz, gdzie go znajdę?
Nie znam żadnego Jonah.
Przykro mi.
Chyba jednak znasz.
Wiesz, że z nim zerwałam?
Z Dennisem.
Wreszcie zmądrzałaś.
Bezczelny!
-Gdzie jest Jonah? -Dobra.
To...
ja jestem Jonah Heidelbaum.
Serio?
Nie wyglądasz mi coś na żydka.
Co jest?
Ale to ja.
Serio. Koszernym, pazernym,
parchatym i pyskatym żydłakiem z Pejsatego Jorku.
To ja.
Niech ci będzie.
Jonah, zaczekaj!
Kurwa!
Ocknij się.
No dawaj. Wezwij pomoc.
Szybko!
Kurwa! Nie.
Nie! Kurwa! Nie!