Słyszycie to, Żydzi?
To muzyka królów!
Wagnera! Rzeszy!
Wspaniała.
Teraz albo nigdy.
Raz, dwa, trzy!
Przestać grać to żydolenie!
Koniec z tym żydowskim jazgotem!
Słyszycie mnie?
Ogłuchliście?
Co ja powiedziałem?
Koniec!
Przestać!
Co was opętało?
Chcecie wszyscy zginąć?
Przestań!
Basta!
Koniec!
No...
O co chodzi?
Ruszać się!
Już!
Maszerować.
W tej chwili!
Ruszać się!
ŁOWCY
Zaś drugiego dnia
Bóg stworzył Łowców.
-W drogę. -Meyer...
-Kolejna sterta akt. -Nie prowadzimy przedszkola.
Kolejny obcy dzieciak.
Może uda się coś znaleźć w rzeczach Richtera,
więc przejrzyjmy je.
Panie O., nie chcę trafić za kraty,
bo ma pan słabość do wnuczka Ruth.
Nie płaci mi pan aż tyle.
Tobie chociaż coś płaci, skarbie.
Niektórzy z nas mają zobowiązania.
Meyer, zichrona liwracha Ruthie
chciała go przed tym uchronić.
-To prawda. -Powinien tu być.
-Wcale nie. -Otóż tak.
-Nie życzyła sobie tego. -Szukają mojego dziecka?
-Zaufaj mi. -Mam rozmowę z Billym Friedkinem.
Romanem Polańskim...
Wybieram się na garden party do Ali MacGraw.
-Kim jest Karl Holstedder? -Co?
Kim jest Karl Holstedder?
Holstedder, tak.
-Gene Martin vel Heinz Richter? -Tak.
Ten list był w jego rzeczach ze sklepu z zabawkami.
Co ósma litera. „Wysłać instrukcje numer cztery...”
-Tak. -„...do Karla Holsteddera.
-„Ocean Way 147”. -Tak.
„Port Washington, Nowy Jork”. Zaszyfrowana wiadomość.
-Tak. -Mamy tu chodzącą encyklopedię.
Nie zmienisz natury zwierzęcia.
Niedźwiedź poluje, świnia sra,
nazista knuje.
Nie mamy na liście Karla Holsteddera.
Poszukamy w Arce.
Ruszajmy. Do dzieła.
Zmieścimy się tu wszyscy?
-Twoje wąsy raczej nie. -Sprowadzanie tu dziecka to błąd.
Wiesz co? Nie jestem dzieckiem.
Miałem bar micwę siedem lat temu, siostro.
Odbębniłem kapkę Tory, pokręciłem bioderkami,
a po haftarze
Ruchel Rekenstein odfajczył na mnie swe rękodzieło.
Masz mnie pewnie za smarkacza,
ale mogę już pić, palić i wstąpić do woja. Nie jestem dzieckiem.
A jeśli nie chcesz robić kursu do indiańskiego kasyna
i szukać szyfrantów z plemienia Navajo,
raczej się, kurwa, ci przydam.
Jeden błąd,
a zgotuję ci taką traumę,
że będziesz się moczyć w portki na widok Mary Poppins w TV.
Jasne, chłopcze?
Lubisz bar micwy?
Witam na naszej.
Startuj, Lonny.
Pewnej gwiazdy nie trzeba w sumie przedstawiać,
ale niech chłopak ma większe pojęcie, z kim się będzie zadawać.
Zaczynaj, Ruchel.
Szalom, goje i dziewoje.
ŁOWCY MAZEL TOW, RUCHEL!
Matka musi być z niej kvelling.
Była agentka MI6,
obecnie nasza ekspertka od logistyki i planowania.
Siostro Harriet, zechciej zapalić świeczkę numer jeden.
MÓDL SIĘ JAKO I JA HARRIET
Alleluja!
Dziękuję.
Amen!
Ściany mojej sypialni zdobią plakaty tego boskiego Żyda na schwał.
Lonny Flash, mistrz gry pozorów i kamuflażu,
zapali świeczkę numer dwa.
To on! Naprawdę on!
Boże, ubóstwiam twój film!
Jesteś żydowskim Robertem Redfordem!
Roxy Jones z Nowego Jorku, czujna jak ważka aktywistka Black Power.
Czy ta utalentowana fałszerka
i czyścicielka miejsc zbrodni zapali świeczkę nr 3?
MISS EKSTRA MIKS ROXY
...I NIE MA MOCNYCH. ROXY
Siła w ręce ludu!
Gites malines!
Ta to ma chucpę!
Ta żywa broń powraca z Wietnamu po trzech ciężkich turach.
Joe Mizushima, wieczny żołnierz, zapali świeczkę numer cztery.
Niech Bóg błogosławi Amerykę!
Tyłeczek palce lizać.
Siedź tam cicho.
Mindy i Murray, przetrwaliście potworny koszmar.
Czy zechcecie zapalić świeczkę numer 5, nasi magicy od broni i gadżetów?
MURRAY I MINDY
Moja bat micwa nie byłaby możliwa
bez tego giganta organizacji.
Meyer Offerman, rekin finansjery, genialny spiskowiec i czołowy mściciel,
zapali moją szóstą świeczkę.
Dobra, kochani. Banan.
Banan.
Znakomicie.
Skoro wszyscy się już znamy,
znajdźmy w końcu tego zasranego Holsteddera.
-Pełna koncentracja. -Tak.
Przejrzyjcie każdą stronę.
Szukajcie wszelkich wzmianek o Karlu Holstedderze lub Ocean Way 147.
Czyli to jest ta...
Arka.
Dzieło Ruth.
To jej zasługa.
Jak Noe przed nią,
Ruth zbudowała statek, który ma ocalić przed wyginięciem
aktualnie zagrożone gatunki.
Pamięć. Prawdę.
Ale jak?
Jak to zrobiła?
Odzyskała wszystkie zastrzeżone akta.
Przesłuchała tysiące ocalonych.
Szkoda, że nie wiedziałem nic o tym, kiedy jeszcze żyła.
Ależ ona żyje, kindeleh.
Arka nią oddycha.
Pulsuje nią.
Nie czujesz?
Ona tu jest.
Od czego mam zacząć?
PRZYLĄDEK CANAVERAL FLORYDA
Sommers.
Otwieraj, Sommers!
Złociutka, jest piąta rano, do chuja wafla!
Jak nie chcesz mieć kłopotów,
radzę wrócić do swojej reklamy pompki do penisa.
Jestem zmordowana, głodna i tkwię na Florydzie.
Lepiej mnie nie wkurwiaj! Sommers!
Odbiło ci?
Byłam w domu Gretel.
Siedziałaś tam całą noc?
Coś mnie tknęło,
więc pomyszkowałam trochę
i znalazłam to.
NASA twierdzi, że była uchodźcą wojennym.
A tutaj wygląda mi
na rozochoconą białaskę na koncercie Engelberta Humperdincka.
Więc uważasz, że była nazistką?
Nazistowską chemiczką.
Pestycyd przemysłowy Cyklon B.
To samo świństwo, którym ją zagazowali.
Mówiłam, że to porachunki.
Myślę,
że Gretel miała jakiś związek z komorami gazowymi.
Chryste.
Jak naziści trafili do Stanów?
Wracam do Nowego Jorku, by się tego dowiedzieć.
Pogadam z urzędem imigracyjnym, ludźmi od nas, zobaczymy.
Ja powęszę tutaj, może coś znajdę.
Zadzwonię w razie czego.
Wyglądała tak niepozornie.
Zupełnie nie jak potwór. Zwyczajna, drobna staruszka.
Potwory mogą być niepozorne.
Mogą być stare.
Każdy może być potworem.
Proszę państwa, mówi kapitan. Jesteśmy na wysokości 10 km...
-Kiedy wylądujemy? -Przestań. Nie wierzgaj nogami.
Chcę zobaczyć Tylera Tigera w Wowie World.
-Orzeszki? -Syn ma alergię.
A ja poproszę.
Proszę bardzo.
-Orzeszki? -Poproszę.
Jest poważna?
Jego alergia.
Grozi śmiercią?
Czasami tak.
Straszne.
Kiepska śmierć.
Cóż...
może wymyślą jakiś lek.
Nie spocznę do tego czasu.
To jak ja.
Wie pani...
alergie to wynalazek nowoczesności.
Jak depresja
czy schizofrenia.
W dawnych czasach rządziła nami natura,
a ta usuwała chorych i słabowitych z naszej puli genetycznej.
Zapewniała nam...
czystość.
Dzisiaj mamy leki na wszystko.
A mimo to ludzie masowo chorują.
Chorzy stwarzają tyle przemocy i cierpienia,
że musimy wsiadać do samolotu i wydawać pokaźne sumki,
by robić zdjęcia człekokształtnym zwierzętom dla ukojenia nerwów.
A to dlatego, że prosimy stewardessę,
by nie dawała chłopczykowi orzeszków Miss Petunia's.
Może jednak powinien je zjeść, bo to on jest trucizną.
Zaś one
są lekiem.
To co,
orzeszka?
W dzisiejszym programie.
Biff Simpson i mord na jego rodzinie.
BIFF SIMPSON PODSEKRETARZ STANU
Brakuje mi drobnostek.
Dzielenia się wspólną pizzą.
Wieczorów z Six Million Dollar Manem przed telewizorem.
Banalnego: „Kocham was”.
Tak chciałbym dać im coś więcej.
Być na ich miejscu.
Ale moja Lottie powtarzała:
„Miłość nie wymaga przeprosin”.
Obejrzeli państwo zapowiedź Rozmów z Frist.
A teraz wracamy do ramówki:
Ja i mój szympans.
Nie pamiętasz nas chyba.
Raczej nie.
Matka mi zawsze mówiła: „Murray, masz nijaką twarz”.
Od piątego do ósmego roku życia codziennie mi się przedstawiała.
-Nie zmyślam. -Tak.
Byłeś wtedy jeszcze yingeleh.
Miałeś z sześć lat.
Twoja safta zabrała cię do delikatesów.
-No. -Pamiętasz, Murray?
Byłeś słodki jak kugel.
Nic się nie zmieniłeś.
Znalazłem coś.
Lista SS z Buchenwaldu.
Jest na niej inżynier, Karl Holstedder.
Inżynier z Buchenwaldu. Bingo, gringo.
Tak.
Karl Holstedder,
dyrygent z Buchenwaldu.
Był mistrzem ceremonii obozu.
Jako wybitny radioinżynier
nadzorował stację radiotelegraficzną.
Jednak w soboty, a więc w szabas,
powtarzał swój makabryczny spektakl, Gwiazdę Buchenwaldu.
Dobry wieczór, Buchenwaldzie!
Mówi wasz mistrz ceremonii,
hauptsturmführer Holstedder.
Pora na kolejny odcinek
Gwiazdy Buchenwaldu!
Był to konkurs piosenkarski.
W wersji sadystycznej.
W każdy szabas Holstedder wybierał dziesięciu mężczyzn
i kazał im śpiewem walczyć o życie.
Jeśli ktoś zafałszował...
To dźwięk des,
202659.
Jeśli ktoś zapomniał tekstu...
Nie tak,292540.
W krainie naszych ojców...
Ktoś tu wyprzedza.
Aż do ostatniego więźnia.
No to czas na pana,
panie Holstedder.
To...
jak ci się podobają Łowcy?
Przerażają mnie.
Tak.
Jak ich pan zwerbował,
Profesorze X?
Nie żartuj.
Cóż...
odwiedziłem swatkę.
Lecz to nie jedyne jej zajęcie.
ULICA HANDLARZY DIAMENTÓW ROK 1976
Tak. Dziękuję.
Tak.
-O Boże. -Szalom, moja najdroższa.
-Nie wierzę. -I wzajemnie.
-Słońce moje. -Siadaj, Meyerku.
Co za okolica.
Wiem. Wytworna.
-Właśnie. Dobrze, że się jakoś ubrałem. -Tak.
Tkwię już trzydzieści lat w nowym, manhattańskim sztetlu.
Nie świętujesz ze mną Jom Kippur, nie nawiedzasz mojej sukki.
Czym taka stara swatka zasłużyła sobie na twoją wizytę?
Nie szukam partii dla siebie, Hildo,
-żeby było jasne. -Rozumiem.
Czterdzieści lat wzdychania do Ruth.
Najdłuższa miłość bez uwieńczenia starań
od czasów Jakuba i Racheli.
Boże.
Masz sporą obstawę jak na starą swatkę.
No cóż...
Czy może być ktoś groźniejszy
od starej Żydówki z córką na wydaniu?
Niby zwykła swatka.
Po co ta skromność,
to ty stworzyłaś na dobre profesję jenty.
Ty utkałaś całą sieć kontaktów.
Jesteś światowej sławy łączniczką Żydów.
Nie?
Zatem...
jeśli nie chodzi o pannicę ani o ciążę,
zastanawia mnie, czego taki dżentelmen z Park Avenue
szuka właśnie u mnie.
Do rzeczy, kochany.
Ruth i ja
odkryliśmy coś.
Dwóch nazistowskich lekarzy
mieszka wśród nas.
Potrzebujemy twojej pomocy.
Jeśli pomogę, zrobi się rumor.
W moim fachu kończy się śmiercią.
Trzydzieści jeden lat od wyzwolenia.
W tym czasie
zeswatałam 345 par,
które dały światu 957 żydowskich istnień.
A...
siedem kolejnych matek jest właśnie przy nadziei.
Haszem powinien być zadowolony.
Ciąży na nas odpowiedzialność
za świat, w jakim ma przeżyć te 957 istot.
Mówiłeś, że wśród nas zamieszkali naziści.
Jak rozumiem, prosisz mnie o...
Drużynę.
Potrzeba mi zdolnych, dyskretnych...
-Rozumiesz? -To nie jest drużyna.
-Nie. -Nie?
To pomazańcy Boga.
Kongregacja.
Plemię.
Potrzeba ci grupy, która wie, jak naginać zasady.
Kolektywu, który weźmie sprawy we własne ręce.
Odszczepieńców. Jak w Parszywej dwunastce.
Dziewięćset pięćdziesiąt siedem.
Hildo,
jeśli Bóg tego nie słyszy,
musi być głuchy.
Dziewięćset pięćdziesiąt siedem.
Wciąż brakuje 5 999 043. Tak.
Ale mamy trochę czasu, tak?
Tak.
Dobrze.
Znajdźmy ci tych gagatków.
Poszedłeś do jakiejś swatki, żeby sklecić bandę łowców nazistów.
Tylko Żyd mógł na to wpaść.
Dlaczego się zgodzili?
W swoim czasie
poznasz ich historie
i tajemnice.
I być może
sam im zdradzisz własne.
Niedługo wyjeżdżamy.
Pora na łowy.
Przestań. Nie dam się posadzić obok twojej spasłej kuzynki,
tej niewydarzonej Eileen Shekenstein. Wykluczone, Murray.
To wesele Amy. Usiądzie tam, gdzie jej każe Amy.
Wiesz, że nadal mnie nie przeprosiła za tę kolację w Simchat Torę.
-Dzień wcześniej umarł jej mąż. -No właśnie.
-Miała cały dzień, by mnie uprzedzić. -Wsiadaj.
Wybacz.
Pierwszy raz widzisz gwiazdę kina, Judaszku Machabraszku?
Trzymasz się?
Jasne.
Wrzuć na luz, cykor minie.
Co? Nie, nie. Ja...
Nie boję się, po prostu...
Wymiękasz jak nieobrzezany fajfus na zlocie mohelów?
Też tak miałem.
Przywykniesz. Słowo.
Wiesz, kochałem Ruth
jak własną bubbe.
Gdyby była ciut młodsza, mógłbym pokochać ją na amen.
Kapewu?
Mlasnąłbym jej to i owo.
Nafaszerował rybcię.
Pogięło cię.
Zgarnęła mnie z ulicy, kumasz?
Skopała mi dupę i ustawiła do pionu.
Może nie taką dupę jak Krisa Kristoffersona.
Bo dupa Krisa powinna stać w Luwrze.
Jego dupa to arcydzieło.
Tak czy siak, uratowała mnie.
-Uratowała? -O tak.
Ruth była wyjątkową kobietą.
A że kochałem ją, kocham i ciebie, bracie.
Jeśli więc któraś z tych łajz będzie ci bruździć...
Nie będę się z nimi szarpał, bo to nieobliczalne świry,
ale możesz liczyć na to, że poobrabiamy im razem dupy
za plecami, żeby nie było.
Jak czegoś ci trzeba, wal do mnie jak w dym.
Buźka i Zwieracz nigdy mi nie uwierzą.
Na bank. Jaki Zdzieracz?
Zwieracz i Buźka. To...
Kumple z mojej ulicy.
Gdyby cię mogli zobaczyć.
Prawdziwy Żydperman.
Tylko bez nerwów.
Będzie ubaw.
Jak na filmach.
FILM DOZWOLONY OD ŻYDOLAT
SŁOWNICTWO HEBRAJSKIE I JIDYSZ
Tego lata miejcie się na baczności, naziści.
Armia nocnych bojowników dobierze się wam do tyłków.
Że co?
Pstro.
Orion Pictures przedstawia film...
ŁOWCY
Pierwszy raz na ekranie Jonah Heidelbaum jako...
KODOŁAMACZ
Jonah.
Wszystko git? Mamrotałeś coś.
Git, git. Tylko...
coś mi siadło na gardle,
musiałem odkrztusić.
Czas się zwijać,
Kodołamaczu.
Urząd imigracyjny.
Cześć, Betty, tu Millie.
Lot mi się spóźnił, ale będę w centrum za godzinę...
Nie ma sensu. Znalazłam teczkę, o którą prosiłaś.
-No. -Gretel Fischer?
Nic w niej nie ma.
Jak to nic?
Żebym to ja wiedziała. Zero. Pustka.
Opróżnili wam kartotekę?
Tylko jej akta. I kogoś jeszcze.
Chyba jej brata. Hansa Fischera.
Hans Fischer?
Wyparowały akta całej rodziny.
Mama kazała mi rano ćwiczyć razem z nią.
Jakieś ćwiczenia metodą rytmu.
Stary, nie masz nawet pojęcia,
o czym gadasz.
Pieprzone schody.
Ej, Dżonas.
Nie otworzy.
Obraził się.
Musimy pogadać, stary.
To błąd, że cię wtedy olaliśmy.
-Mogliśmy... -Chcemy przeprosić.
-Dobra? -Bez sensu, żeśmy spękali.
Nie ma go.
Nie widziałam go od dwóch dni.
Od dwóch dni?
Zaczynam się trochę martwić.
Coś tu śmierdzi, i to na kilometr.
Gdzie on się zaszył?
Hans i Gretel nie kontaktowali się ze sobą od lat.
Rodzeństwo oddala się często od siebie.
Ale kiedy jej syn powiadomił mnie o wypadku,
byłam załamana.
Gretel była cudowną kobietą.
-Proszę. -Dziękuję, pani Fischer.
Mogę wiedzieć, dlaczego FBI się tym interesuje?
Pracowała w NASA. To standardowa procedura.
Liczyłam na to, że porozmawiam z pani mężem.
Cóż,
to niemożliwe. Niestety...
Hans zginął w wypadku samochodowym pół roku temu.
Przykro mi.
Tak...
Wracał późno do domu.
Zatrzymała go epidemia ospy w mieście.
Zawsze musiał zająć się każdym dzieckiem.
Policja mówiła, że wyglądało to na wybuch silnika.
Jego siła wybiła mu wszystkie zęby.
Pamięta pani coś podejrzanego, co poprzedziło śmierć męża?
Może był rozdrażniony?
Trapiło go coś?
Nie.
Co ma pani na myśli?
Chcę tylko sprawdzić wszystko po kolei.
Był bardzo przystojny.
Podobno Hans był niemieckim uchodźcą wojennym, jak jego siostra.
Czym się zajmował podczas wojny?
Był lekarzem.
W Czerwonym Krzyżu.
Pomagał może Żydom?
Tak.
Jaki miał do nich stosunek?
A jaki można mieć do nich stosunek?
To Żydzi.
Mogłabym skorzystać z łazienki?
Co pani robi?
Tylko... Dziękuję. Dziękuję, że poświęciła mi pani czas.
WASZYNGTON
Panie kapitanie. Kapitanie... Kirk.
Kapitanie Kirk. No mów!
O Boże, kapitanie Kirk!
Rżnij mnie, Spock!
Wal mnie w rurę torpedową, ty półwolkański jebako!
-Dzień dobry, senatorze O'Heir. -Co to ma być?
Wy... aresztuję was.
Jesteście trupami!
Nie. Nic z tego.
Lubi pan wcielać się w role, więc proszę się wczuć.
Plan jest taki, panie O'Heir.
Przestanie pan utrudniać
zniesienie sankcji na towary z Ameryki Południowej.
W innym wypadku
te zdjęcia trafią na okładki wszystkich gazet wydawanych między Ziemią
a planetą Wolkan.
Coście, kurwa, za jedni?
Jesteśmy tymi dobrymi, kapitanie Kirk.
Chcemy ocalić świat.
Przygwoźdźmy tego Holsteddera.
Ja przygotuję grunt.
Roxy uniesie kurtynę.
Joe będzie podziwiać widoki.
Murray i Mindy stworzą nam klimat.
Lonny...
odstaw, co tam już, kurwa, uważasz.
A ja?
Dorośli rozpoczną swoje przedstawienia
tutaj, tutaj i tutaj,
na okazałej scenie Ocean Way 147.
Nasz dziany producencik ślęczy w swoim studio nagraniowym.
My zajmiemy wygodne miejsca,
a Meyer odtańczy swój układ choreograficzny,
pocacka się z tym fagasem
i da mu popalić.
A zatem pora zagrać na nerwach temu zasranemu sadyście. Gotowi, kochani?
Wygląda mi na 247B.
Nie, głąbie, to 247A.
Dobra.
-Czekaj. -Czekam.
Już.
Jak pełna lista gości
na bibce Freddiego Mercury'ego dla fanów wazeliny.
To na niej Peter, Paul and Mary zwalili mi niechcący gruchę.
Jak to oni.
„Erik Folsom”.
Prawie tak badziewne pseudo jak Lonny Flash.
Kotku, możesz mówić mi Leonard Flazenstein każdego día semana.
Chodź.
Szalom, Karl.
Przez nazbyt wiele nocy
byłeś naszym koszmarem.
Teraz zamienimy się miejscami.
Boże.
Każę was aresztować.
-Przymknąć... -I rozstrzelać?
Zagazować? Zakopać żywcem?
Nie lubiłem nigdy twojej muzyki.
Dla twoich krajan...
była wyrazem agresji,
próżności
i śmierci.
Dla nas muzyka
upamiętnia coś ważnego,
wyraża bunt,
to manifest życia.
Dzięki muzyce nasz lud żyje.
Co on kombinuje?
Daje mu prawo, którego nie mieli nasi ludzie.
Do procesu.
Chcesz być moim sędzią,
ławą przysięgłych
i katem, Juden?
-Juden? -Ja się nie liczę.
Jestem ledwie stenografem.
To miliony istnień
są sędzią i ławą przysięgłych.
Miliony ofiar, które z grobów
domagają się sprawiedliwości.
Jesteś oskarżony pod zarzutem
zamordowania tysięcy Żydów
w Buchenwaldzie.
A także zamordowania milionów innych
jako narzędzie hitlerowskiego reżimu.
Masz coś do powiedzenia?
Żebyście poszli w diabły.
Przedstawimy teraz materiał dowodowy.
Zeznania ocalałych.
Archiwa SS, w których Karl Holstedder
widnieje jako haupsturmführer SS.
Oraz zdjęcie z akt nazistów, które potwierdza, że ten człowiek
to Karl Holstedder.
Przyznaje pan, że to pańskie zdjęcie?
Tak, to ja.
Ale nie zrobiłem tego, o co mnie oskarżacie.
Mamy zeznania.
-Proszę. -Zeznania naoczne ocalałych.
Hirama Flausteina.
Z Brooklynu w Nowym Jorku.
Więźnia Buchenwaldu.
I Rafiego Schneidera,
więźnia Buchenwaldu.
Jerome'a Putnisky'ego.
Oraz...
Mordecaia Klingera.
Alexandra Cohena.
Lily Edelman.
Ludwiga Klutza.
Samuela Kantera.
Shlomo Waxmana.
Ja...
To propaganda.
Kłamstwa.
Rox.
Karlu Holstedder, co do zarzutu dokonania tysięcy mordów,
uznajemy cię za winnego.
Idź do diabła!
Diabeł nie jest tak straszny,
jak droga do niego.
A to, kurwa, co?
-Siadajcie. -Śmiało.
-Dobrze. -Co to jest?
To domowa radiostacja. Nadają stąd coś.
Komunikują się między sobą,
na to wygląda.
-Tak. -Ale co nadają?
Właśnie.
Sprawdźmy, co teraz leci.
Dwie łódeczki w środku nocy.
Dziesięć kaczątek w stodole.
Sześć matek ruszyło na wschód.
A jedno dziecko się narodziło.
Hitlerowska Ulica sezamkowa to niezła korba.
Przypomnij, żebym nie odtwarzał tego moim dzieciom.
Przypomnę najpierw, żebyś się nie rozmnażał.
A jeśli to te „instrukcje numer cztery”?
Może wysyłają w ten sposób jakieś zaszyfrowane wiadomości?
W takim razie będzie trzeba uciszyć to cholerstwo.
Moment. Nie w tej chwili.
Jak to przerwiesz, zorientują się.
-Będą wiedzieć, że ich nakryliśmy. -No tak. Racja.
Gdzie to wysyłają?
Jak daleko? Do ilu ludzi?
Trudno powiedzieć.
Musielibyśmy przekierować sygnał...
No to przekonajmy się. Tylko migiem.
W międzyczasie
zmuszę pianistę, by zaśpiewał nam piosenkę.
-Muszę zdjąć tylną ściankę. -To zdejmij.
Witaj, Karl.
Przesłuchanie może być
bezbolesne lub bolesne.
To zależy od ciebie.
Co wybierasz?
Pozwól, że spytam,
z kim się komunikujesz?
Co tu nadajesz?
Kołysanki dla dzieci.
-Jasne. -Czasami symfonie.
Opery.
Nawet ABBĘ, jak jestem w nastroju.
Rozdaję czasami gadżety dla pierwszego słuchacza na linii.
Dobra, Joe.
Jesteśmy chyba gotowi.
Uszy to najwrażliwsza część ciała.
Kontrolują równowagę i funkcje życiowe.
Dobrze, Karl,
ostatnia szansa.
Dobra, Joe, zaczynamy.
Co nadajesz?
Nie wiem, o czym mówisz!
Boże.
Kurwa!
Przestańcie, proszę.
Jezu Chryste, człowieku.
Rozwalisz mu, kurwa, bębenki. Przestań.
Co ty odpierdalasz?
O Boże!
Krew mu leci z ucha!
-Przestań, mówię. -Spokojnie.
Boże, ja... tylko...
Wysyłają mi taśmy, a ja...
Tylko je transmituję, to wszystko.
Kto ci każe je odtwarzać?
Jest taki gość.
Tylko jeden...
Widziałem się tylko z nim.
Richter?
Nie znam żadnego Richtera.
Przysięgam.
Nie wiem, jak się nazywa.
Nie używamy prawdziwych nazwisk.
O Boże.
Zwykły gość, jak ja.
Gość, którego tu przyprowadzono.
Przyprowadzono? Przez kogo?
Przez was!
Przez was.
Meyerku, potrzebujemy cię.
Nadają to na okolice Nowego Jorku.
Pilnuj go.
O mój Boże. Wody.
Wody.
O Boże.
-Nie zrobiłem tego. -Stul dziób.
Byłem w twoim wieku, gdy go usłyszałem.
Daruj sobie bajeczki o Hitlerze.
Nie mówię o Hitlerze.
Wagner.
Mój ojciec był okrutnym człowiekiem.
Uważał, że muzyka jest dla mięczaków.
Wystarczyło, że coś zanuciłem, a bił mnie do nieprzytomności.
Po raz pierwszy usłyszałem go
w wieku 17 lat. To była filharmonia berlińska.
Nie chciałem nigdy krzywdzić ludzi.
Byłem tylko chłopcem...
który wykonywał rozkazy.
Podobnym do ciebie.
Zamknij się, kurwa.
-Zamknij się. -Jeśli pójdziesz w moje ślady,
też będziesz je słyszeć.
Bez przerwy.
Dzwonienie w uszach.
To dlatego
kazałem im śpiewać.
Żeby zagłuszyć
to dzwonienie,
bym znowu mógł usłyszeć muzykę.
Wody.
Dobra.
-Muszę się napić, błagam. -Kurwa.
Proszę. Dziękuję.
Odchyl głowę.
Kurwa.
Spokojnie.
Jak chcesz, żeby przeżył,
wypuść mnie stąd.
-Kurwa. -Nie!
-Chryste. -Co jest?
Coś ty, kurwa, zrobił?
To był nasz jedyny trop,
-jebany gówniarzu! -Już, już.
Wszystko przez ciebie! Zatłukę cię!
Cholerny smarkacz.
Dzieciak wszystko spaprał, Holstedder nie żyje.
Zerwało transmisję.
Spływamy stąd.
Musimy. Szybko, bierzcie, co się da.
No bierzcie.
Jonah.
No już.
-Kurwa. -Trzymaj.
Przeze mnie zginął.
Nie. To tylko nazista.
Inaczej on by cię zabił.
Gdyby nie Joe, byłbyś trupem.
Zabiłbyś go i tak, chociaż dostałeś, czego chciałeś?
Zabiłbyś go?
Wymierzyłbym sprawiedliwość. Tak.
Nie.
Kurwa mać, powinniśmy go przekazać.
-Co? -Powinniśmy go przekazać.
-Mogliśmy go przekazać. -Komu?
Komu mieliśmy go przekazać?
Policji! Pieprzonej policji.
-Federalnym. -Nie, Jonah. Mówiłem już.
Ludziom, którzy się tym zajmują.
Mówiłem ci już przecież.
W tym kraju
sprawiedliwość jest ślepa na wszystko,
ale dla wielu z nas jest też i głucha.
Wiesz, ilu hitlerowców stracono w procesie norymberskim?
Dwunastu.
Dwunastu sprawców
z ośmiu milionów.
I znowu maszerują,
ci wieczni żołnierze,
te bestie.
Nie dziwne, że postanowili się tu zjawić.
To na nas spoczywa ciężar
dzieła bożego.
Misja Ruth, Jonah.
Ruth.
Chodź. Spóźnimy się na maariw.
Jaki, kurwa, maariw?
Modlitwa wieczorna.
Odmówimy kadisz za Ruth.
Nie wierzę w to.
To nie ma znaczenia, czy w to wierzysz.
Ani to, czy wierzysz w św. Mikołaja.
To bez znaczenia. Chodzi o Ruth, nie o ciebie.
Obowiązkiem rodziny Ruth jest modlitwa za jej duszę,
a jeśli czyjaś dusza zasłużyła na nią, to właśnie jej.
No chodź.
WEST VILLAGE NOWY JORK
Nie masz dla mnie pamiątki?
Żadnych uszu Myszki Miki?
Jak bardzo tęskniłaś?
Co jest, mamusiu?
Ludziom wydaje się,
że flamingi są różowe.
To błędne przekonanie.
Są białe.
Śnieżnobiałe.
To za sprawą barwy krwi tego, co jedzą,
swojego żeru,
nabierają koloru.
Co pana interesowało w Gretel Fischer, detektywie?
Czego się pan dowiedział?
Spokojnie.
Nic się nie dzieje.
Wiem, że nadmierny stres może zaszkodzić dziecku.
Może więc zabawimy się w pewną grę?
Tematyka drobiowa, rzecz jasna.
Kaczka.
Gąska.
Było takie zdjęcie
z Gretel i Hitlerem.
Była nazistką.
Ktoś jeszcze o nim wie?
Tylko ja.
Super.
Następna runda.
Spaghetti.
Klopsik.
Jest agentką FBI.
Nazywa się Millie.
Millie Morris.
Znasz bajkę o Jasiu i Małgosi?
Dwoje niemieckich dzieci o blond włosach i błękitnych oczach
znajduje w lesie domek starej bogatej wiedźmy.
A potem...
Dzieci uznają, że wiedźma chce je zjeść żywcem.
By pokrzepić się dobrą chrześcijańską krwią.
Niemieckie dzieci
wkładają ją więc do pieca,
palą żywcem i zabierają kosztowności.
Takie jest szczęśliwe zakończenie.
Ta wiedźma
była chyba Żydówką.
Nazywali ją wiedźmą, ale...
tak naprawdę chodziło im o Żydówkę.
Stara Żydówka mieszkająca w lesie,
wygnana z miasta, która niczym nie zawiniła,
a Hitler Jugend spaliło ją żywcem.
Bajki nie są pisane dla nas,
ale to my mamy walczyć z potworami.
Napiszę ci bajkę.
Nową.
Dla nas.
-Halo? -Widziałeś mnie w Rozmowach z Frist?
Washington Post określił mnie
„dzielniejszym od stewardessy z porwanego boeinga 747”.
Bądź łaskaw podać ją do telefonu.
A o co chodzi?
Słucham?
Mamy na głowie Cartera, porty,
-sankcje. -Skontaktujemy się,
jeśli zajdzie taka potrzeba.
-Amen. -Amen.
Prosimy odmawiających kadisz o powstanie,
by oddać hołd tym, którzy odeszli.
Też będziesz je słyszeć.
Dzwonienie w uszach.
-Amen. -Amen.
Mogę odmówić też za niego?
Za kogo?
Nie mogę.
-Nie potrafię. -Nie.
Nie, Mindy.
Jonah?
Co jest? Jonah!
ŁOWCY
PARĘ GODZIN WCZEŚNIEJ
ZDALNA DETONACJA 10 METRÓW
13 LIPCA