Ludzie zmieniają się na dwa sposoby.
Stopniowo, bo życie zostawia swój ślad.
Albo nagle, bo coś znaczącego wymusza tę zmianę.
Może to być strata,
ból, trauma, miłość…
To, co ważne.
Często musiałam się zmieniać.
Stałam się w tym dobra.
Nic wam nie jest, prawda? Żadnych trwałych urazów emocjonalnych?
Nie chcę być tak dobra w traumach.
Nie chcę, żeby moje dzieci wiedziały, jakie to uczucie.
Ginny!
O mój Boże.
Max.
Tak mi przykro.
Trzymasz się? Jaki to etap? Płaczemy? Wymiotujemy?
Jest okropnie.
Sama nie wiem.
To była dość intensywna doba.
Wiem.
Przepraszam. Nie rozumiałam, kiedy Sophie cię rzuciła.
- Coś strasznego. - Totalnie.
- Nie wiem, co ja zrobiłam. - Nic.
Wiem. Chyba.
Nienawidzę mężczyzn.
To przejdź na dziewczyny. Jest fajnie.
Faceci są głupi.
Naprawdę są.
Jak tam?
Rozumiem, strasznie.
- Chodź, mamy angielski. - Nie.
- Musimy iść. - Wiem.
- Kocham cię. - Pa.
WYGLĄDASZ SEXY
- Co? - Dobra, komuś muszę powiedzieć.
Nie Ginny, bo siedzi po uszy w zerwaniu, i nie Marcusowi, bo na wszystkich warczy.
Pocałowałam Silver.
Boże, jej usta są tak miękkie, że tego nie pojmiesz. Piszemy ze sobą.
Marcus i Ginny się rozstali?
Tak.
On zerwał z nią.
Idiota.
Ładnie wyglądasz.
To dla Silver?
No raczej.
Tak. To dla Silver.
Jasne.
- Ej, będziecie dziś wieczorem, nie? - Brachu. Jacha, że tak.
Mój kuzyn Brett kupił nam 30 browców i butelkę wódki.
Brachu, świrujesz.
Ja świruję? Sam świrujesz.
Ej, mam ochotę, żeby mnie jakoś tak dziwnie pogięło.
Żeby was trochę zmartwić.
Spoko, my już się martwimy.
No zupełnie jak Romeo i Julia.
Dużo tego.
Nie rozstaliście się?
Marcus, wyglądasz na towarzyskiego gościa, który uwielbia imprezować.
Dołączysz do nas u Brodiego?
No dobrze, siadajcie.
Cichutko.
Zajmijcie miejsca i wyjmijcie książki.
A więc wracamy do Werony.
Romeo i Julia.
Będziemy dziś mówić o motywach.
Nie o memach, a o motywach. A więc…
Cześć, skarbie.
Nie ma dziś Zacha?
Cześć, kolego.
Jak się masz?
Gil, naprawdę myślę…
- Austin, pogadamy? - Gil.
Przepraszam.
Po prostu… byłem wczoraj taki zły,
ale wiesz, że nie skrzywdziłbym ciebie ani twojej mamy.
Tato, nie chcę z tobą rozmawiać.
No dobrze… Potrzebujesz trochę czasu.
Rozumiem. Dużo się działo.
Niedługo pogadamy, OK?
Nie zabierzesz mi go. Mam swoje prawa.
Gil, ja nic nie robię.
Jest zdenerwowany.
To lepiej z nim pogadaj.
Albo… zamienię twoje życie w koszmar.
Kupiłaś sobie broń?
Janie sobie kupiła. To ja też mogłam.
Nie jesteś morderczynią.
Nie zabijesz ojca Austina.
Tak łatwo się mnie nie pozbędziesz. Jesteś na mnie skazana, G.
Max, proszę.
- Sophie. - Dzięki.
Joe, nie zasłaniaj.
Słuchaj, jutro będzie mnóstwo roboty. Soboty dla małych firm.
Coś taki przybity?
- To chyba dobrze, że będzie dużo pracy. - Tak, wprost wspaniale.
Świetny pomysł.
Cała Georgia, co nie?
Po prostu…
myśli o wszystkim.
Nie wiedziałaś?
Że myśli o absolutnie wszystkim?
Chryste.
- A ty dlaczego jesteś przybita? - Rozstaliśmy się z Marcusem.
- Przykro mi, ciężka sprawa. - Czuję się odepchnięta.
Słuchaj…
Bycie odrzuconym jest do bani,
ale nie świadczy to o nas, wiesz?
To życie, zgranie się w czasie.
Tak po prostu bywa.
Zaraz, o nas?
Kto odrzucił ciebie?
Nie.
Co?
Kiedy?
W Wellington wypadłaś fantastycznie, po prostu…
- Na serio, co nie? - Tak.
Proszę bardzo. Moja mała egocentryczka.
Tęskniłam.
Tak.
Bardzo chciałam do ciebie zadzwonić i opowiedzieć ci różne rzeczy.
Przecież możesz.
Naprawdę?
Myślałam, że tego nie chcesz. No bo wiesz…
Sama tak mówiłaś.
Wiem, potraktowałam cię… trochę ostro.
To było dla mnie po prostu strasznie trudne.
Widywać cię i z tobą rozmawiać.
Łatwiej było tego nie robić.
Było ci trudno?
- Naprawdę? - Oczywiście, że tak.
Tak, było.
Boże, przepraszam, ale bardzo się z tego cieszę.
Na serio.
Cierp.
OK.
A jak tam z Joshem?
Rozstaliśmy się.
Co?
Przykro mi.
Sophie, dlaczego chciałaś się spotkać?
Już mówiłam.
Tęsknię za tobą.
OK…
Ale ja właśnie zaczynam o tobie zapominać i to trochę dziwne.
Wciąż coś do mnie czujesz?
Wiesz… Zgadzam się z powodem, dla którego się rozstałyśmy,
ale… Sama nie wiem. Myślę, że możemy się przyjaźnić.
A ja nie.
Ja nie mogę się z tobą przyjaźnić.
Zobaczyłam cię z kimś innym i totalnie mi odbiło.
Bardzo fajnie, że do czegoś takiego dojrzałaś,
ale ja nie. To by bardzo bolało.
Poza tym bardzo podoba mi się ktoś inny,
więc nie możemy się jeszcze przyjaźnić.
Bardzo mi przykro.
Ale dalej wyglądasz super.
Jak nie lubicie zapiekanki z ziti, powiedzcie.
Co jest grane?
- Nic. - Nic.
Cieszycie się na ślub?
- Tak. - Tak.
Mama się cieszy? Wszystko u niej OK?
Chyba tak.
Dobra, coś tu nie gra. Za dobrze was znam. Co?
Zerwałam z Marcusem.
To znaczy on ze mną.
Przykro mi, Gumisiu.
Nie lubię Marcusa.
Możesz go lubić. Nie jest złą osobą.
Nie lubię go.
Dzięki, Austin.
Chodź tutaj.
Też chcesz?
Przykro mi, że przez to przechodzisz. To wymaga czasu.
- Myślałam, że to było prawdziwe. - Koniec nie oznacza, że nie było.
Pierwsze złamanie serca boli wyjątkowo.
Kto był powodem twojego?
No tak.
Nie, w porządku. Wszystko się w końcu ułożyło.
Muszę przyznać, że nie wyobrażałem sobie, że zamieszkam w Bostonie,
ale… jest naprawdę dobrze.
Naprawdę?
W sensie z Simone?
W sensie z tobą.
I z tobą.
Ale z Simone też.
Miała ciekawy pomysł.
Mogłabyś chodzić na zajęcia z uniwerku, skoro zrezygnowałaś z angielskiego.
Poznałem nauczyciela.
Jesteś zły, że zrezygnowałam?
Wręcz przeciwnie.
Ale to nie ty zasługujesz na karę.
Marcus powiedział to samo.
Ale my nie słuchamy Marcusa, tylko taty.
W Bostonie są różne zajęcia, które byłyby dla ciebie wyzwaniem.
Chętnie za nie zapłacę.
Naprawdę?
Nie miałabym lekcji z Marcusem.
Jeszcze popracujemy nad zdaniem testu Bechdel.
Ale jesteście nerwowi.
Słyszałaś o jeziorze Powell?
O jeziorze Powell?
To ogromne sztuczne jezioro.
Jest w kanionie,
więc zachody słońca są intensywnie pomarańczowe i różowe.
Ludzie mieszkają tam na barkach.
Fajnie, co?
Może i tak.
Ginny?
Cześć!
Przyszłam cię porwać i pocieszyć!
- Cześć. - Dzień dobry.
Nie powinno być tego ślubu. To niedelikatne w stosunku do Ginny.
Przemyślę to.
- Dziękuję. - Niech ktoś znajdzie szczęście.
Abby i Norah robią już biforek u Abby. Musisz się przebrać.
Będzie dziś super!
Biforek? Słucham?
Tak, coca-cola i sprite.
Nie chcę iść.
Chcę się zapaść w łóżko.
Wiem, że smutno ci z powodu rozstania.
Będzie do bani przez kilka tygodni lub miesięcy.
Będziesz chciała śledzić go na Instagramie.
Nie ma go na Instagramie.
No jasne. Taki artysta.
- Oj tak. - Podoba mi się to.
Jasne, że tak.
Sexy.
Mamo, to nie było głupie licealne zauroczenie. To było prawdziwe.
Był przy mnie.
Czułam się bezpiecznie.
Czułaś się bezpiecznie?
Chciałabym wiedzieć, dlaczego to robi.
Z nim czasem po prostu tak jest.
Jak?
Po prostu…
ma depresję.
Miewa takie epizody. Już tak bywało.
Martwimy się o niego.
Rodzice znów dają mu leki.
Nie mów nikomu, bo to prywatna sprawa.
Słowo daję, że nie ma to z tobą nic wspólnego.
- Nie wiedziałam, że jest tak źle. - Tak.
Nie bądź dla niego zbyt surowa.
Jeśli to prawda, to myślę, że on teraz nie potrzebuje dziewczyny,
a przyjaciółki.
Tak. Ma bardzo mało przyjaciół.
- To mój najlepszy przyjaciel. - Nie będę udawać, że to nie zabolało.
No ja też.
No dobra, chodź. Wybrałam ci super ciuszki. Idziemy.
Ubieramy się. Jazda.
- Pa, pa. - Bawcie się dobrze.
WYPŁACI GEORGII MILLER
Nie, ja już mam dość.
Będzie lepiej?
Tak, powiem ci, że w sumie tak.
Kiedyś miałam wrażenie, że duszę się dymem,
kiedy ktoś tylko wspomniał o Sophie,
a teraz na kawie z nią ledwo mnie ruszało.
- Zaraz. Co? - Co?
Spotkałyście się na kawę?
Aha. W Blue Farm.
Niedobra Max! Niedobra!
- Nie. - Nie!
Nie, to nie tak. To było…
Nawet nie wiem co.
A nie pisałaś o tym na czacie, bo…?
Bo wiedziałam, że będziecie złe.
No i z Sophie mi już przeszło. Teraz podoba mi się Silver.
Bogu dzięki.
W takim razie nie rozumiem, po co poszłaś z nią na kawę.
No nie wiem, byłe są wkurzające,
no bo, wiecie, wciąż żyją, nawet jak z tobą zerwą.
Wiecie, co jest najgorsze?
Ja byłam szczęśliwa.
Czułam się całkiem szczęśliwa.
Krótko to trwało.
Brakuje mi tego.
Czym jest szczęście?
Pojęcia nie mam.
Ej no, przestańcie. Robi się strasznie ponuro.
Z ludzi, których znam, tylko Norah jest szczęśliwa.
Może powinnyśmy po prostu robić to, co ona.
- Co to ma znaczyć? - Co to ma znaczyć?
- Nie. - Nie.
Nie!
- Abigail! - Abigail!
- O Boże. - O Boże.
- Nie. - Nie.
- Przestańcie! - Przestańcie.
Cieszę się, że was poznałam.
Jest bardzo miło.
Tyle się przeprowadzaliśmy i…
Ginny?
Coś zaskoczyło w tym twoim pięknym mózgu.
Jezioro Powell.
Dobra.
- Press. - Myślę, że Press.
- Brachu, cierpliwości. - Do bani.
- Podłoga. - Podłoga.
- Co? - Co to było?
Łokcie na kolana.
Łokcie na kolana. Już tak miałem, brachu.
Hej, Marcus.
Jest Ginny?
Nie, nie ma jej.
Chcesz piwo?
Słyszałem, że się rozstaliście.
No.
Dlaczego?
Bo jestem dupkiem.
OK…
I to był powód?
Ona jest fenomenalna.
To prawda.
Bardzo cię kocha.
Więc aż takim dupkiem być nie możesz.
Nie krępuj się i przywal mi jeszcze raz.
- Bardzo mocno. - Aha.
Rozumiem.
Rozstania są do bani.
Przynajmniej nie napisałeś piosenki.
Dzięki, stary.
Dupa zbita.
Jest do dupy.
Do dupy.
Ale światu została tylko dekada. Zawsze jakieś pocieszenie.
Tak?
- Pij. - O rety! Cześć!
Pijemy.
Miłe panie. Może zagrają.
Co ty tu robisz?
Sam nie wiem. Przecież nie lubię twoich znajomych.
- Wow. OK. - Dobra, jesteś pijany.
Wiem to, bo ja również jestem pijana.
Szukałem Ginny.
Tak.
- Lepiej wracajmy do domu. - Nie.
- Tak. - Serio?
Myślę, że to ważne.
- Sorry, stary. - Zwolnij trochę.
To było miłe.
Że to zrobiłeś.
Bardzo ciężko się z nimi przyjaźnić.
Jako poprzednia osoba.
Tak, rozumiem.
Wiem.
Dobra, wielorybia nogo.
Nie przypominaj mi, że jesteś sobą.
Norah! Możesz wyluzować?
Nie! Boże. Abby!
- Nie tutaj, OK? - Nie, Abby!
Press? Abby.
Skończ z tymi imionami.
Wiem, że było ciężko, że miałaś ciężki rok, ale…
Tak, było bardzo ciężko.
To był ciężki rok, Norah, bo sama się do tego przyczyniłaś.
Tygodniami ze mną nie gadałaś, bo Max zachłysnęła się władzą.
A ty ślepo za wszystkim podążałaś.
Myślałam, że to za nami.
Jednak nie!
Też jestem twoją przyjaciółką. Ja też. Co to było, do cholery?
Przepraszam.
W porządku.
Mój tata ma dziewczynę.
Wiem.
Mama mi powiedziała. Wie od twojej.
- Przykro mi. - Nie, spoko.
Nie zawsze musi być spoko, Abigail. Wiesz?
Boże. Nienawidzę się z tobą kłócić. Wolałabym z Jordanem. Spójrz na niego.
Ale z niego głupek.
Chłopaki są bez sensu.
Wiem, że ci ciężko.
Ale ja naprawdę cię kocham.
Jestem twoją przyjaciółką.
Możesz mi powiedzieć, jak coś się dzieje.
No dobra, ktoś tu ma dobry humor.
Troszeczkę.
- Jak tam? - Dobrze.
No to dobrze.
O Boże.
Co?
Nic.
The Mount. Czym mogę służyć?
Dobry wieczór. Chciałam dopytać o szczegóły
ślubu Randolpha i Miller.
Przykro mi, ale ślub został odwołany.
Co?
Panna młoda odwołała rezerwację.
To niemożliwe.
Sprawdzę jeszcze.
Tak, mam to tu zapisane. Zadzwoniła i…
Znów bierze leki i chodzi do terapeuty. Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
Robisz wszystko, co w twojej mocy.
Bycie matką…
jest trudne.
Bardzo.
Ja też nie wiem, co robię.
Trzeba… słuchać się intuicji.
Co nie?
Porozmawiajmy o twoim ślubie.
Ale się cieszę na twoją suknię.
Na pewno będzie bez ramiączek. To w twoim stylu.
Nawet nie wiesz, jak lubię mieszkać naprzeciwko ciebie.
Wspaniała z ciebie przyjaciółka.
OK, sentymentalna panna młoda.
Nie spodziewałam się.
Nie mam w swoim życiu wielu osób poza dziećmi.
Byłaś tu jedną z najlepszych niespodzianek.
Dziękuję.
Dzieciaki wróciły.
Max, Marcus, przywitajcie się z Georgią.
Nie, mamo, jesteśmy padnięci.
Chodźcie tu natychmiast.
Dobry wieczór.
Piliście?
- Nie. - Trzeźwy jak świnia.
W sumie to drink dobrze by mi zrobił.
Marcus, nie wolno ci pić, jak bierzesz leki.
Ona wie.
- Jakimś cudem. - No nie wiem.
Co was napadło?
Natychmiast do pokojów.
- OK. - Niemiła.
Zrobimy sobie o tym zebranie rodzinne!
- Dobranoc. - Żadne mi tam dobranoc, moja panno.
Na litość bo…
Dopiero co wchodziłeś na górę.
Wyszedłem przez okno.
Chciałem zapytać…
Jak się trzyma?
Na nic już się nie wspinaj.
Zginiesz.
Nie zatrzymywałem jej.
Obiecałem i dotrzymałem słowa.
Posłuchaj, byłam dla ciebie trochę za ostra. Przepraszam.
Dużo zrobiłeś dla mojej córki.
Wie, jak to jest być kochaną przez mężczyznę, który…
Przez chłopca.
Który sprawia, że czuje się bezpiecznie.
To ogromnie ważne.
Czuć się bezpiecznie.
Cieszę się, że jej to dałeś. Dziękuję. Dobry z ciebie dzieciak.
OK.
Tak.
Nie ma za co.
Rozumiem, dlaczego to zrobiłeś. To szlachetne.
Pozwolić odejść komuś, kto cię kocha, żeby go nie ranić.
Dbaj o siebie, Marcus.
Rodzice bardzo cię kochają.
Bądź dla nich dobry.
Dobranoc.
I spokojnie.
Nikomu nie zdradzę sekretu.
Czego?
Wcześnie wróciłaś.
Dlaczego odwołałaś The Mount?
Zawsze tak robisz.
Uciekasz, kiedy robi się ciężko.
Ale nie rozumiem.
Jesteś tu szczęśliwa, zadomowiłaś się. Zawsze tego chciałaś. Po co wyjeżdżać?
Nie rozumiesz.
- To mi wyjaśnij. - Ginny.
Co by to nie było, razem damy sobie z tym radę.
Byłaś przecież tutaj. W ścianie jest dziura po kuli.
Twój brat strzelił do ojca.
Czas brać nogi za pas. Na nas pora.
To było okropne.
Gil jest okropny.
Ale możemy wymyślić, jak sobie z nim poradzić.
Nie musimy wyjeżdżać.
- Nie kochasz Paula? - Jasne, że kocham.
Dlatego musimy wyjechać, chronić go.
Tu nie chodzi o chronienie Paula, tylko Georgii.
Boisz się, a kiedy się boisz, uciekasz.
Więc powiedz mi, czego tak naprawdę się boisz.
Myślisz, że nie wiem, że zawsze tego pragnęłam?
Ja tutaj nie pasuję.
Co?
Jestem oszustką, kanciarką, fałszywą osobą.
Jestem niegodną miłości morderczą nastoletnią matką z przyczepy.
A tak przy okazji
dzięki, że swojemu 16-letniemu byłemu zdradziłaś mój największy sekret.
Faktycznie. Jesteśmy tu bezpieczni.
Ja nie jestem normalna.
Ja nigdzie nie pasuję.
Przykro mi, słodka,
ale nie mogę za niego wyjść. Nie mogę.
Pociągnęłabym go za sobą tylko na dno.
Mamo, Paul cię kocha.
Mówiłam ci.
Miłość nie wystarczy.
Dlaczego myślisz, że nie zasługujesz na szczęście?
Ja nie ufam szczęściu.
To coś innego.
Nie ożeniłby się ze mną, gdyby wiedział wszystko.
To mu powiedz.
Co?
Przeszłaś różne okropne rzeczy,
których ja nigdy nie zrozumiem,
bo mnie przed nimi ochroniłaś.
Myślisz, że na to nie zasługujesz, ale się mylisz.
Jesteś mądrzejsza od wszystkich.
Nauczyłaś mnie siły.
Powiedz więc Paulowi o swojej przeszłości, powiedz mu o Gilu, powiedz mu wszystko.
- Wszystko? - Nie. Jasne, że nie.
Pasujesz tu, mamo.
I kochasz Paula.
A jeśli nie będzie mnie już chciał?
Słyszałam, że w Utah są piękne zachody słońca.
Nic nie mów, dopóki nie skończę.
To nie będzie przyjemne.
Zawsze powtarzasz, że chcesz, żebyśmy byli zespołem,
żebym była z tobą szczera
i że masz wrażenie, że czegoś ci nie mówię.
No to…
uważaj, czego sobie życzysz.
Nie. To nie czas na żarty. Wybacz, bardzo się denerwuję.
Tak bardzo chciałam być osobą, za którą mnie uważałeś,
ale nią nie jestem. Nie jestem tą osobą.
Zasługujesz na to, by wiedzieć, z kim się żenisz.
To przeze mnie Gil trafił do więzienia.
Wrobiłam go w defraudację.
Prawdę mówiąc, sam już kradł, ale przeze mnie go aresztowano.
Chciałam się go pozbyć, bo był agresywnym dupkiem.
Robił ci krzywdę?
To ja założyłam karty kredytowe na Ginny i Austina.
Płaciłam nimi za życie, tak jak kasą, za którą go wrobiłam.
W sumie więc całe życie byłam kanciarką i kryminalistką,
w Wellsbury też.
Cynthia miała rację. Ukradłam pieniądze z pracy.
Tak, ale wszystko oddałam.
Ale zrobiłam to, bo taka właśnie jestem.
Coś jeszcze?
Tak. Tak, tak. To nie koniec.
Czemu nie iść na całość?
To wina terapii.
Co byłoby jeszcze przykładem dobrej komunikacji?
O, mam coś dobrego.
Była żona Kenny’ego podważyła testament, a chłopak Nicka to prywatny detektyw,
który ma mnie dla niej dorwać.
No dobrze. Co jeszcze?
A tak,
siedziałam w więzieniu. Straciłam prawo do opieki nad Ginny.
Byłam w gangu motocyklowym. Kradłam w sklepach.
Jest jeszcze parę rzeczy, ale w sumie w tych samych kategoriach.
Też ci gorąco? Strasznie mi gorąco.
Dlaczego do tej pory nic o tym nie wiedziałem?
Bo jesteś dosłownie
rycerzem, o którym marzyłam od dziecka.
Ale to Kopciuszek dostaje księcia i szczęśliwe zakończenie,
a mnie do Kopciuszka daleko.
To nie koniec.
To nie koniec?
Gil jest wściekły, że go wrobiłam. Chce kasy.
Twojej. No kasy twojej rodziny.
Kasy mojej rodziny? Gil?
Groził mi
i chce mnie szantażować po ślubie.
Tym, że powie ci to wszystko.
Kim naprawdę jestem i jaka naprawdę jestem okropna.
No i…
Ostatnio zaczął mnie szarpać.
Dzieci tu były. Austin próbował mnie bronić.
Znalazł broń, którą ukryłam. Skłamałam, że miałam jedną sztukę.
Postrzelił Gila w ramię.
OK. Pewnie jesteś zły.
Zły?
Nie oczekuję, że się ze mną ożenisz.
Nie mam ci tego za złe.
Ale to było zbyt piękne.
Wszystko, czego pragnęłam, na wyciągnięcie ręki. Dawałeś mi to,
a ja to przyjęłam i bardzo cię przepraszam.
Muszę stąd wyjść.
To…
Otwórz te drzwi!
Georgia!
Zabiję cię! Wiem, że to ty!
Przejrzeli całą historię moich transakcji!
Pójdę siedzieć!
Georgia!
Otwórz te cholerne drzwi!
Spiłem się trochę.
Przepraszam.
Nie widziałam tego.
Czego?
Nie chodzi o mnie.
Nie rozumiałam tego, bo…
byłam zaabsorbowana własnymi sprawami.
Nie bagatelizuję ich, no bo…
sytuacja nieźle się posrała.
Gdybyś wiedział o połowie rzeczy…
Czy w taki właśnie sposób nie mówisz o sobie?
Byłeś przy mnie, gdy cię potrzebowałam,
a potem już nie i to odczułam.
Usłyszałam, jak mówisz Max, że nie chcesz ze mną być.
No i…
to mnie zabolało.
Myślałam, że chodzi o mnie.
Nie chodziło.
Potrzebowałeś, żebym przy tobie była.
Nie jestem na ciebie zły.
Nic nie czuję.
Kochasz mnie.
Tak.
Ja ciebie też.
- Nie chcę tego. - Wiem.
Ale słyszałam właśnie, jak mama mówi Paulowi to wszystko…
Nie wiem, jak to się skończy.
Ale chcę, żebyś wiedział, że jestem przy tobie.
Nawet na samym dnie. Nieważne. Jestem.
Nie bądź.
Zaczynam zapominać, dlaczego tu przyszłam,
więc po prostu…
- Teraz… - Co?
Cicho. Dobra. Odwróć się.
Właśnie tak.
Nawet jeśli nie jesteśmy razem, mogę być twoją przyjaciółką.
Mogę być twoim kumplem, ziomkiem.
Dobra, ziomek.
- No nie wiem, ziom. - Ja tam nic nie wiem, ziom.
Zapomnijmy o tych pierdołach,
deski w dłoń i wbijamy na fale, ziom.
Na wodzie wszystko nabiera sensu, ziom.
Stary,
jak tak wypływasz… Jesteś w tej beczce,
uderzasz w falę…
W samym środku beczki, ziom.
Jest mi bardzo ciężko.
Jakieś wieści?
To Paul.
Chce spotkać się ze mną w biurze.
W biurze?
Dziwne.
To dobry znak?
Może czeka z policją, żeby aresztować mnie za kradzież,
bo nie chce tego robić przy was.
Może jednak powinniśmy wyjechać. Walizki do auta.
Nie.
Muszę się z nim zobaczyć. Muszę.
Jestem mu to winna.
Georgia, to mój adwokat, Perry Nolan.
Każesz mnie aresztować?
Usiądź, proszę.
Georgia?
Paul?
Co jest grane?
Poprosiłem, żebyś przyszedł, żeby ci powiedzieć, że twoje działania
przerodziły się w nękanie.
Żartujesz, prawda? Pojęcia nie masz, co się tu dzieje.
Wierz mi, że Georgia powiedziała mi wszystko.
Teraz parę faktów dla ciebie.
Jesteś skazanym przestępcą.
Jeden telefon do kuratora i wracasz do więzienia.
Nie możesz. Mam gdzieś, kim jesteś.
Powiem ci, kim jestem.
Jestem Paul Randolph.
Jestem burmistrzem.
Jesteś w moim mieście
i już teraz ci powiem, że nie dostaniesz ani grosza z moich pieniędzy.
Ani teraz,
ani po ślubie.
Austin to mój syn.
Będę walczył o opiekę.
Perry?
Pan Nolan jest w pełnej gotowości do walki o prawa rodzicielskie,
ale podejrzewam, że wynik nie byłby dla ciebie najlepszy.
Nie wiesz, jaki popełniasz błąd.
Nie rób tego dla niej.
Nie jest tego warta. Uwierz mi.
Gil…
od teraz…
aby zobaczyć się z moim pasierbem
albo porozmawiać z moją żoną,
kontaktujesz się ze mną.
Dziękuję.
Dziękuję, Perry.
Wciąż jestem na ciebie bardzo zły.
Całą noc nie spałem.
Myślałem o tym, że nie mogę się z tobą ożenić. Nie teraz.
Moja rodzina, moja kariera… Po prostu…
Nie mogłem
się z tobą ożenić.
To nierozsądne.
Ale jeszcze silniej czułem, że nie mogę z ciebie zrezygnować.
Niezależnie od konsekwencji
teraz, kiedy cię znam,
kiedy wiem, jak to jest być w tobie zakochanym,
nie wyobrażam sobie życia z kimś innym.
Martwiłaś się, co ze mną zrobisz, Georgio Miller. Cóż.
Już za późno.
Klamka zapadła.
A teraz chodź tu.
Powiedz jeszcze raz, że to twoje miasto.
Georgia, nie ja będę cię ratował.
Sama to robisz.
Jesteśmy zespołem.
OK.
Ginny!
Ginny.
- Paul wciąż chce mnie poślubić. - Boże, to niesamowite.
Co jest?
Odwołałam The Mount. Ślubu nie ma.
Zapomniałam wspomnieć, że niechcący odwołałam ślub.
To może przepełnić czarę goryczy.
A mówiłaś o tym gościom?
Nie. Paul miał nie wiedzieć.
Co?
Więc potrzebujesz tylko lokalu.
Ginny…
- Ufasz mi? - Nie.
Zostaw to mnie.
Ginny, na Boga, w Blue Farm ślubu brać nie będę.
Czy to jest koń?
Skąd ty wytrzasnęłaś konia?
Coś pożyczonego.
Od przyjaciela.
Wiem, jak uwielbiasz konie.
Nazywa się Milkshake.
Tak.
Znam Milkshake.
Kocham cię, słodka.
Jedźmy na twój ślub.
Nareszcie.
Dlaczego nie jesteś ubrany?
Co ty wyprawiasz? Nie.
Nie siadaj. Musimy już iść. Spóźnimy się.
Muszę ci coś powiedzieć.
Aha…
No dobrze.
To mów.
Mów szybciej.
Nie nazywam się Jesse,
tylko Gabriel.
Mów więcej.
Nie jestem nauczycielem,
a prywatnym detektywem.
No i…
jestem z Houston.
Miałem tu zlecenie.
Nie jesteś nauczycielem?
Co to ma być? Jakiś kawał? Ukryta kamera?
I co to za głos? Raptem masz akcent?
Co… tu się dzieje?
- To nie jest śmieszne. - Masz rację. Nie jest.
Nie rozumiem.
Miałem przyjrzeć się Georgii.
Co?
Nie jest taka, jak myślisz.
Ma kryminalną przeszłość, skłonność do przemocy.
Chwila.
Mam rozumieć, że to wszystko to kłamstwo?
- Nie. To wszystko nie jest kłamstwem. - Nie?
Tylko to, kim jesteś, czym się zajmujesz, co tu robisz i jak mówisz?
- Tylko to? - To było zlecenie, Nick.
- Miałem zlecenie. - W ogóle coś do mnie czujesz?
Nie odpowiadaj.
Po prostu nie wierzę.
Niełatwo jest mi o tym mówić…
Daruj sobie.
Muszę jechać na wesele mojej przyjaciółki.
Ciebie nigdy więcej nie chcę widzieć.
To oczywiste. Przenigdy.
Nienawidzę cię.
Georgia nie jest taka, jak sądzisz.
Nienawidzisz mnie. Zasługuję na to.
Nie chciałem, żeby to zaszło tak daleko. Jakoś tak się stało.
Dobry z ciebie facet. Przepraszam cię.
Ale musisz wiedzieć wszystko, a dużo tego jest.
Ratusz? W którym pracuję?
Chyba wolałabym już Blue Farm.
Dobra, marudna panno młoda.
No dobra.
- Cześć! - O mój Boże!
Pięknie wyglądasz!
O rety!
- Widziałaś konia? - Czuję go!
Niektórzy przez całe życie
nie wiedzą, jak to jest
być kochanym bezwarunkowo, niezachwianie.
Ja mam szczęście.
Wiem, jakie to uczucie.
Mój brat też.
Wiemy to dzięki mamie.
Jej miłość do nas prowadzi ją przez świat.
Góry przenosiła.
Chroniła nas.
Osłaniała.
Może i nie mieliśmy tradycyjnego dzieciństwa,
ale miłość mamy była naszym domkiem z obrazka,
naszym schronieniem.
Jest jak żywioł.
Mama zrobi dla nas wszystko.
Paul…
ona cię kocha.
- Udało się! - Tak!
A miłość Georgii Miller…
Na całym świecie nie ma nic potężniejszego.
Proszę cię tylko o to,
żebyś kochał moją mamę tak samo, jak ona kocha.
Nieodwołalnie.
Paul, oddaję ci więc moją mamę.
Proszę, opiekuj się nią.
Za Georgię i Paula Randolphów.
Za Georgię i Paula!
Jak ty to zorganizowałaś?
Ktoś mądry mówił mi,
że kwiaty i brokat mogą zdziałać cuda.
Ale tak serio. Jak?
Masz wysoko postawionych przyjaciół.
Wychodzi na to, że miasto nawet cię lubi.
Małe firmy, którym pomogłaś.
A no właśnie. Gdzie Nick?
W sumie to nie mam pojęcia.
Wchodzisz?
Nie.
A ty?
Nie.
Czyli wystroiliśmy się, żeby siedzieć w holu.
Lubię być elegancki.
Mogę?
Czy możesz? Nie, nie możesz.
Jesteś dzieckiem.
Nie dam ci żadnej używki.
Ja wiem, dlaczego tu siedzę. Ale ty?
Ginny.
Ale…
dlaczego w ogóle tu jesteś?
- To pytanie filozoficzne? - Rozstaliście się.
A tak.
Tak, ale…
przyjaźnimy się.
Przyjaźnicie się, super. Wspaniała sprawa.
Przyjaciół nigdy za wiele.
A ty dlaczego nie wchodzisz?
Wejdę. Kiedyś wejdę.
Sprawy są skomplikowane i trudne.
U mnie też.
Chce, żebym tu był, więc jestem.
Lubię, jak jest szczęśliwa.
Ginny.
Pożyczyłem jej konia.
Georgii.
Tak.
Miło z twojej strony.
No dobra.
Chodźmy
być przyjaciółmi.
A teraz zapraszam na pierwszy taniec…
państwa Randolphów.
Tak!
Moja piękna córka…
dorasta.
Jest tym, co we mnie najlepsze. Jest lepsza, niż ja kiedykolwiek będę.
I to nic złego,
to dobrze.
Zasługuje na to, co najlepsze.
Sprawia, że wierzę, że jestem coś warta.
Swoją siłą
i swoim sercem.
Myśli, że to ja jestem silna,
ale pojęcia nie ma,
jakie to wszystko jest kruche.
Długo i szczęśliwie.
Nic mnie tak nie przeraża jak szczęście.
Szczęście przeraża najbardziej.
Jak już jesteś szczęśliwa,
masz o wiele więcej do stracenia.
Georgio Miller, jest pani aresztowana za zabójstwo Toma Fullera.
Co?
- Może pani zachować milczenie. - Słucham?
Pani słowa mogą być użyte przeciwko pani.
Zaraz. Co… się tu dzieje?
Adwokat spotka się z nami na miejscu. Będę tuż za tobą.
Georgia, będę tuż za tobą. Zaraz tam przyjadę.
- Ale ja nikomu nie powiedziałem. - Co?
Austin?
Austin!
Napisy: Katarzyna Puścian