Mama zawsze uczyła nas, żebyśmy byli czujni,
o krok do przodu.
Sytuacja może się odwrócić w mgnieniu oka,
więc jeśli masz coś cennego, chroń to,
bo – uwierz mi – spróbują ci to odebrać.
Mamo!
3 DNI WCZEŚNIEJ
Cholera, która godzina? Zasnęłam.
Cholera.
Spóźnię się do pracy.
Joe będzie jak zwykle zgrywał surowego i rozczarowanego.
Widzimy się później?
Nie mogę. Muszę napisać wypracowanie.
OK.
- Kocham cię. - Kocham cię.
- Cześć, jak tam? - Dzień dobry.
Jak ślubne samopoczucie?
To już lada dzień.
Jejciu.
- Zmroziło cię ze strachu? - Niech sprawdzę.
Nie! Jestem jak rozżarzone węgle.
Życie to albo balansowanie na linie, albo miękka pierzyna.
Co?
Edith Wharton.
W końcu bierzemy ślub w jej domu.
Sześć dni.
Tato, masz jakieś rodzeństwo?
Tak, ciocię Tracy. Koszmarna osoba.
Ma dzieci?
Słodki Jezu, nie.
A moi dziadkowie?
Kolego, wiesz przecież, że zmarli, zanim się urodziłeś.
Nie kłamiesz, prawda?
Kto by kłamał w takiej sprawie?
Pewnie, czuj się jak u siebie.
Ten uśmiech.
- Co tam robisz? - Drzewo genealogiczne.
- A co jest zakopane pod drzewem? - Kenny.
Świetnie. To będzie wspaniała prezentacja.
Zamówimy z Austinem pizzę na lunch.
OK, bawcie się dobrze.
20 dolców od sztuki, co nie?
Do tego przekąski, tak? Muszą być przekąski.
Prosisz mnie do tańca?
Wyszedłem z więzienia.
Na pewno pamiętasz dlaczego i kto za to odpowiada.
Ty, bo jesteś przestępcą?
Tak właśnie myślisz?
Gil, nie przeginaj. Pozwalam ci widywać Austina.
W twoim domu, pod czujnym okiem tatusia…
Gil.
Widzisz? W tym właśnie problem.
Nie umiem się na ciebie gniewać. Za ładna.
Wiesz,
nie ma nic groźniejszego
niż piękna dziewczyna.
Jasne, że jest.
Brutalny mężczyzna.
Cześć, kolego. Dzień dobry.
O, jesteś tu.
Paul. Miło cię widzieć, bracie.
- Wszystko w porządku? - Tak, wszystko gra.
Jadę właśnie na zakupy ślubne.
Jechać z tobą?
Nie, nie trzeba.
Odwieź Austina do Zacha o 15.
Odbiorę cię przed obiadem.
Mamo, co robisz?
Słyszałaś kiedyś o Oklahomie?
- Nie. - Jest super.
Nad rzeką jest takie miasto, Tulsa.
Jak zachodzi słońce, rzeka robi się pomarańczowa. I wiesz co?
Oklahoma ma nawet film, który tak się nazywa.
Musical. Fajnie, nie?
Ja lubię mieszkać w Austin.
Wiem.
Będzie trudno,
ale damy radę. Ja i ty.
Już to robiłyśmy. Super.
Cześć. Wcześnie wróciłeś. Jak minął dzień?
Ciągnął się.
Cześć, Ginny. Co tam rysujesz?
Samolot.
Bardzo ładnie.
Wiesz co?
Tak. Co na obiad?
Został kurczak.
Resztki?
Dlatego masz ze mną szczęście.
Fatalnie gotujesz i nikt inny by z tobą nie wytrzymał.
Tyle muszę znosić, prawda, Ginny?
Nic, tylko daję i daję.
Ja to się mam z twoją mamą.
Ale ładnie wygląda, prawda?
Tak.
Taka ładna.
Robisz się nudny jak flaki z olejem.
Chcę pogadać.
Robiłam zakupy ślubne.
Myślałeś, że co wytropisz?
„Oho, Georgia chce przyozdobić nakrycia malowanymi muszlami.
Brać ją”.
Zabawne.
Ja cię przejrzałem, Georgio Miller. Albo Mary Atkins czy jak ci tam.
Wiem, że miałaś dwóch mężów.
Ciało jednego z nich wykopano, a drugi zaginął.
Do tego Krwawe Oczy –
gang motocyklowy, z którym jesteś powiązana,
z niezłą historią działalności przestępczej.
Straciłaś opiekę nad Ginny, prowadząc nielegalny hazard.
Możesz więc tu paradować z nakryciami,
ale ja myślę, że jesteś zdolna do wszystkiego.
O mój Boże.
Ty nic nie masz.
Słucham?
Nie mówiłbyś mi tego jak złoczyńca z kiepskiego filmu o Bondzie,
gdybyś cokolwiek na mnie miał.
Nic nie masz.
Za nic mnie nie dorwiesz.
To koniec.
Wygrałam.
Ale miłego dnia.
Żal mi Paula.
Gdyby wiedział, kim jesteś, ożeniłby się z tobą?
Między nami OK?
Tak.
- Nie znoszę brunchowej klienteli. - Ja też.
Wszyscy znajomi robią coś beze mnie, a ja tutaj.
- Hej. - Cześć. Cieszysz się na Wellington?
Stresuję się. Trzeba było zostać przy futbolu.
Czemu nie zostałeś?
Słuchaj…
Wiesz, czy Bracii…
ktoś się podoba?
O mój Boże. Bracia ci się podoba?
Nie, nie możesz jej powiedzieć. Serio. Proszę.
Muszę jej to powiedzieć natychmiast.
Nie. Zamierzam zaprosić ją na randkę.
Po Wellington.
Nic jej nie mów.
Dobrze.
Jestem bardzo na tak.
Nie mój Tom.
Przykro mi.
Tak mi przykro, Tom.
Zach?
Otworzysz? Może Austin coś zostawił.
- Cześć. - Dzień dobry.
Cześć, Cynthia.
Cześć.
Hej.
Boże, przepraszam. Nie wiem, co mnie naszło.
W porządku.
Co ty tu robisz?
Przyjechałam po Austina.
Ale…
Gil już go zabrał.
Zabiję Gila.
Mówił, że się zgodziłaś.
Tak, w porządku.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
Sorry, stary.
Chyba usiądę z tobą w czerwonej.
- Tak? - Tak.
Niegrzeczna. Podoba mi się.
- Hej. - Cześć.
O Boże.
Cieszysz się, że mamy razem lekcję?
No chyba tak.
OK…
Szkoda, że dwa poziomy niżej.
Nie ty zasługujesz na karę.
Jesteś jakiś dziwny.
- Gotowa na angielski? - Chodź, Gin, Gin.
Zobaczysz angielski podstawowy.
Złe oświetlenie i niskie standardy.
Stara.
Po prostu wyśmienicie.
Ściąganie od kogoś mądrzejszego od Abby.
Ej!
Dobra robota.
Stać cię na więcej.
Marcus,
wciąż nic nie oddałeś.
Przyniosę.
Nie przez to się nie widzieliśmy?
No dobrze.
Tematem lekcji wciąż jest
Romeo i Julia.
Wie pani co?
Nie lubię Romea. Głupi jest.
Wiesz co? Zgadzam się.
Nie sprawdził jej nawet pulsu. Kontroluj swoje impulsy, kolego.
Jordan, cenne spostrzeżenie, ale my jesteśmy w akcie drugim.
Czy gdybym umarła, też byś umarł?
Nie, ale byłoby mi z tego powodu strasznie smutno.
To moje życie.
No w czym problem?
No już, otwórzcie książki.
- Ginny, chcesz pożyczyć moją? - Mam swoją.
Czytałam ją w 8 klasie w starej szkole i w 9 klasie w następnej.
- Kto chce czytać pierwszy? - No jasne.
Brodie, czuję, że wzrokiem przekazujesz mi, że ty.
Myli się pani…
Wstawaj.
Zmusza mnie pani. Nie chcę…
A teraz muszę.
Jestem na lekcji.
„Święty Franciszku, co za przemiana!”
Święty Franciszku!
„Czyż Rozalina, którą kochałeś…”
Brachu!
„…Już zapomniana? Miłość młodzieńców
Nie leży więc w sercu, a w ich oczach”
Tak się rozmawia z kobietami.
„Jezus Maria, ileż to solanki
Zmyło twe lico dla tej kochanki!”
Brachu, lico.
„Aby doprawić miłość bez smaku!
Słońce nie rozprasza westchnień twoich
Twe dawne jęki brzmią w uszach moich”
Wielki finał! Dajemy!
Bardzo dobrze.
Tak!
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Uwielbiam Szekspira!
Nie dawaj mi…
Cześć, mamo. Tak. Cześć.
Tak, wejdź.
Mamo, kocham cię. Muszę kończyć.
Hej. W samą porę na dzień sądu.
To nie brzmi za dobrze.
Nie brzmi.
Ale ten budżet jest najlepszy. Nie można zadowolić wszystkich.
Jeśli więc nie ma innego źródła dochodów,
szkoły nie dostaną więcej, bo ktoś musiałby stracić.
Wszyscy tracą.
Gospodarka w rozsypce, a świat płonie.
Małe firmy mają problemy. Pieniędzy jest za mało.
Bardzo pomocne, Nick. Dziękuję.
Z kim rozmawiałeś?
Z rodzicami. Rozmawialiśmy o ślubie. Bardzo się cieszą.
- Cieszą się? - Tak.
Nie cieszą się.
- Nie szkodzi. - Słuchaj…
Będę dziś nad tym pracował do późna, więc widzimy się w klubie.
- Nie będziesz na obiedzie? - Nie.
No dobrze.
Ginny w sumie też pracuje. Nie szkodzi.
Może zaskoczę Austina McDonaldem.
Elegancko.
To strasznie wkurzające,
jak daleko muszę tu jechać do McDonalda.
Dlaczego?
Ja to właśnie lubię w Wellsbury.
Żadnych sieciówek w mieście.
Domowa atmosfera.
- Miła. - Tak. Też mi się to podoba.
No dobrze. Do zobaczenia wieczorem.
Aha.
Georgia,
usiądziesz gdzieś, gdzie będę cię widzieć?
Coś czuję, że przyda mi się tam przyjazna twarz.
Oczywiście. Zawsze po stronie Paula.
Nie każdy jest.
No dobra, co z tobą?
Nic.
Po prostu Jesse dziwnie się zachowuje.
Jak to?
No nie wiem. Mam wrażenie, jakbyśmy stanęli w miejscu.
Jakby się ode mnie odsuwał.
Jakby stał się nieobecny.
Jeśli się odsuwa,
nie zatrzymuj go.
Nigdy nie lubiłaś Jesse’ego. Takie są fakty. Taka prawda.
Jak można go nie lubić?
Nie rozumiem. Uczy trzecią klasę.
Ciacho takie jak Chris Pine.
O co chodzi? Powiedz.
Chcę, żebyś był szczęśliwy.
No to pozwól mi być szczęśliwym z sexy nauczycielem.
Jasne, że jestem zła.
Dzieci ucierpiały, a ty to ukryłeś.
Przepraszam.
À propos mojego ślubu…
Tak zaczynasz teraz rozmowy?
„À propos mojego ślubu…”. Nie rozmawiałyśmy o nim.
Ale ja o nim myślałam. Bo wiecznie o nim myślę.
OK, à propos twojego ślubu…
Czy byłabyś tak miła
i wygłosiła mowę?
Wydała mnie za mąż.
Odprowadziła cię do ołtarza?
- Z moją suknią? Nie zmieścisz się. - Przy Kennym nikt cię nie wydawał.
- A wydałabyś mnie Kenny’emu? - Racja.
Ale ta cała idea wydawania za mąż
jest nierozerwalnie związana z patriarchatem.
Ja od patriarchatu już się nie uwolnię.
Dżinsy z niskim stanem, America’s Next Top Model…
Dla mnie za późno, ale siebie ocal.
To co ty na to? Zrobisz to?
Wydam cię Paulowi?
Wygłosisz mowę.
Oczywiście. Z wielką chęcią. Będę zaszczycona.
Co?
Słuchaj…
Chcę, żebyś usłyszała to ode mnie, a nie od kogoś innego.
Boże, kogo zabiłaś?
Mamo, to był żart!
- To był wypadek. - Mamo!
Przysięgam, że to był wypadek.
Chciałam tylko, żeby parę godzin był nieprzytomny,
ale najwyraźniej pomyliłam dawkę.
To było dawno temu.
Słowo daję, że to był wypadek.
Jak…
Jak ja mam przyjąć tę informację?
- Na serio. - Wiem.
Rozumiem.
Uwierz mi, że niełatwo jest z tym żyć.
No dobrze.
Jak się nazywał?
Anthony Green.
W sumie to…
był moim pierwszym mężem.
- Pierwszym mężem? - Byłaś malutka.
Oficjalnie jest zaginiony.
No to świetnie. Świetnie.
Właśnie. To teraz już wiesz wszystko.
To ostatni trup w mojej szafie.
I to był wypadek?
Przysięgam na Boga.
I to… już wszystko?
Prawda? To już wszystko?
Już nikogo specjalnie ani przypadkiem nie unieżywiłaś?
To wszystko. Znasz wszystkie moje sekrety.
OK.
Po prostu od czasu terapii jest między nami tak dobrze
i chciałam być z tobą szczera.
Chyba nie o to chodziło doktor Lily, ale…
no dziękuję za szczerość.
Super, fajnie.
Tak, miłe uczucie.
Jest mi lżej.
A mnie niedobrze, ale cieszę się, że się cieszysz.
To dobrze. Ja też.
Kanapa!
Zajdę do Marcusa przed pracą.
Mam cię odprowadzić? Wydać cię?
Dzięki, poradzę sobie.
Pamiętaj, że zajmujesz się dziś Austinem. Mamy tę radę szkolną.
Tak. Faktycznie. Wrócę zaraz po pracy.
Miło się gadało.
Czyli co? Zacząłeś spotykać się z Ginny i stałeś się ekspertem od miłości?
Gdzie tam.
To znaczy?
Nie wiem, czy miłość zawsze jest dobra.
Cholera.
Nie wiem, czy chcę być z kimkolwiek.
Czasem…
nie wydaje się to dobrym pomysłem.
Cholera.
Nie chodzi o Ginny.
Kocham Ginny.
Hej, jak między tobą i Marcusem?
Co? Dlaczego?
Głupek z niego. Gdyby z tobą zerwał, byłby totalnym idiotą.
Aha… Ale dlaczego to mówisz? Powiedział ci coś?
Nie, nic.
Sorry.
Mogłabyś po drodze zanieść Jordanowi shake’a?
- Ginny. Hej, co tam? - Cześć.
Wiem, co to jest. Kolacja rocznicowa, co nie?
No wiesz, jestem bardzo romantyczny.
No, zaprosiłeś ją do Blue Farm.
Będziesz mogła mnie osądzać, jak wy dojdziecie do trzech lat.
Aha.
Co jej kupiłeś? Było sporo spekulacji. Obyś się spisał.
Gotowa?
Bum. Od miesięcy na to oszczędzałem, wiesz?
Z prawdziwym szmaragdem. To jej kamień urodzenia.
Wiem o tym, bo robiliśmy sobie cały ten horoskop partnerski
i okazało się, że bardzo do siebie pasujemy.
Romantycznie.
Ale uważaj, żeby się nie udławiła.
No coś ty. Nie udławi się.
- Cześć, Ginny. - Cześć.
Słodcy jesteście.
Dzięki.
Ja już skończyłam, ale najlepsze życzenia.
Co z nią?
Nie wiem.
Kupiłem ci shake’a.
Do dna.
Chyba się przedstawię.
Aha. Dostanie za swoje.
GIL WIADOMOŚĆ
MUSIMY POROZMAWIAĆ
Przykro mi, że Ginny zrezygnowała z moich lekcji.
Jest bardzo bystra, oddaje przemyślane wypracowania,
ale nic na to nie poradzę.
Zrezygnowała?
Szkoda.
To jej decyzja.
Nie wiedziałem o tym. A ty?
Nie, ale krzyżyk na drogę.
GIL WIADOMOŚĆ
PRYWATNY DETEKTYW PYTAŁ MNIE, CO WIEM O TWOJEJ PRZESZŁOŚCI…
BLUE FARM.
Cynthia, napisałem do właściciela tego mieszkania.
Jestem wdzięczny, że pomagasz mi być blisko syna.
Nie ma sprawy.
- No cześć, G. - Jak tam spotkanie z radą szkolną?
Nie mogłam pójść, bo nie chciałam.
Możemy?
Co powiedziałeś detektywowi?
Nic.
Gil,
co powiedziałeś?
Ale masz paranoję. Zapomniałem, jaką ty jesteś paranoiczką.
Gil.
Nic mu nie powiedziałem.
Ale o kilku ciekawych rzeczach wiem.
Wiem, że ciągle robisz przekręty.
Ta twoja Cynthia powiedziała mi,
że jej zdaniem kradniesz pieniądze z pracy.
Zmyśla to. Uwzięła się na mnie.
- Gil. - Wybacz.
Ale wiesz, z kim rozmawiasz?
Założę się, że Paul chętnie poznałby twoje dokonania w tej dziedzinie.
Czego chcesz?
Czego ja chcę? Zastanówmy się.
Chciałbym odzyskać ostatnich parę lat mojego życia.
Chciałbym mieć kontakt ze swoim jedynym synem.
Chcesz kasy.
Nie mam już 19 lat.
Zawsze będziesz miała 19 lat i zawsze będziesz miała 9.
Utknęłaś w przyczepie z ojczymem zbokiem
i naćpaną mamuśką do końca twoich dni.
Myślę, że ludzie to widzą.
I że to właśnie dlatego chcesz wyjść za pana burmistrza, co nie?
Ochrona, szacunek.
Wychodzę za Paula i mnie nie powstrzymasz.
Powstrzymam? Nie, nie, ja jestem zachwycony.
Zamierzam ci dać wolnowar.
Bo wiem już co nieco o pięknisiu.
Bajecznie bogata dynastyjka z Nowej Anglii.
Jego tatuś ma jachcik na Nantucket.
Dlatego właśnie nie chcę, żeby jakiś detektyw mi to wszystko zepsuł.
Będziesz mnie szantażował.
Masz u mnie dług, G.
Ale nie martw się.
- Pa. - Na razie.
Nie martw się.
Nie powiem Paulowi, że pod tą maską z Wellsbury
kryje się kłamliwa złodziejka.
W zamian za to
zaczniesz mi zwracać moje życie.
Dobrze, że Paul tak naprawdę nie wie, z kim się żeni.
Pojęcia nie ma, że zaraz mu zniszczysz życie.
Widzi tylko
tę…
śliczną buźkę.
Jesteśmy po tej samej stronie.
Musimy myśleć o Austinie.
Nie możesz dalej odbierać go ze szkoły, od kolegów.
Ty chyba nie rozumiesz.
Mogę robić, co chcę.
Kontroluję tę sytuację.
Mam przewagę.
Wiesz o tym, prawda?
Czego byś nie zrobiła,
jesteś na mnie skazana.
„Możesz uciekać, ale i tak cię dorwę”? Serio?
Nie.
Uciekać też nie możesz.
Jesteś głodna? Mają tu pyszną kanapkę klubową.
Cześć.
Miałam zły dzień.
Ja też.
Cześć.
Dokąd uciekłaś po przejęciu dzisiejszego zebrania?
OK.
Dobra.
Wygląda na wkurzonego.
Marcus, przyniosłeś wypracowanie?
Nie.
- Przyniosę jeszcze. - Jasne.
Odwracamy się. Twarzą do przodu.
Jest i Brodie.
Miło, że jesteście na czas. Wypracowania są?
- Tak, oddaliśmy online. - Tak.
Hej, G.
Gil, co ci mówiłam o przychodzeniu znienacka?
A co ja mówiłem tobie?
To mój syn i będę z nim, kiedy zechcę.
Kupiłem bilety na hokeja. Spodobał mu się.
Nie.
- G… - Nie, nie dziś.
Nie mów mi, że nie mogę zabrać syna na mecz.
Georgia!
Cześć, Cynthia.
Może Austin wpadłby znowu do nas?
Zach ostatnio świetnie się z nim bawił.
Joe, mogłabym wyjść dziś trochę wcześniej?
Dziś Wellington.
- Nic mnie to nie obchodzi. - Joe…
- Ginny… - To ty wydajesz się nieswój.
Ginny, masz chwilę? To coś ważnego.
Jestem w pracy.
Chodzi o zmarłego męża twojej mamy.
Tylko nie znowu Kenny.
Nie chodzi o niego.
Chodzi o innego męża, Anthony’ego Greena.
Wiem, że mnie nie lubisz.
Nie chodzi o to, że cię nie lubię. Ja cię nienawidzę.
OK.
Nie wiem, co ty wiesz, ale Anthony Green…
Jest zaginiony.
Właśnie.
Nie zszokujesz mnie żadną nową informacją. Rozumiem.
Chcesz dorwać moją mamę. Jak u Agathy Christie.
To wszystko?
Posłuchaj.
Wiem, że chcesz ochronić mamę.
Bo ona chroniła ciebie całe życie, prawda?
Ale zapytam cię o jedno.
Czy jesteś w stanie ochronić innych przed nią?
Ja wyjeżdżam. To już koniec.
Nie płacą mi już za to, żebym tu był. Jestem tu, bo naprawdę się martwię.
Ginny, twoja mama…
jest niebezpieczną osobą.
Myśli, że może bawić się w Boga, ale ona bawi się życiem innych ludzi.
Myślisz, że nie skrzywdzi ciebie ani brata,
ale to nie znaczy, że innych też nie.
A jeśli wiesz, do czego jest zdolna,
chronisz ją i nikomu o tym nie mówisz,
więcej osób może umrzeć.
Tym razem to będzie twoja wina.
Dzięki, że zaprosiłaś Austina.
Za… to wcześniej. Nie wiem, co widziałaś, ale…
No cóż, to skomplikowane.
Napijesz się?
No pewnie.
Odurzyłaś się czymś, Josephine?
Książę ci się spodobał?
Dla twojego dobra mam nadzieję, że jesteś pod wpływem,
bo w innym wypadku byłabyś tragicznie głupia.
Lady Blair, nie mówię, że mi się spodobał.
Ja nie znoszę tych rytuałów godowych.
Zauważyłam jedynie, jak elegancko się nosi.
Czyli jednak głupia.
Nie mogę go znieść, tak jak się spodziewałam.
Ale zaskoczyła mnie silnie zarysowana linia żuchwy
u tak słabego mężczyzny.
Moje słodkie dziecko,
pozwól, że powiem ci co nieco o miłości.
Chyba tracę rozum. Miewasz takie wrażenie?
Wiecznie. Nie wiem, czy to ja jestem szalona, czy inni.
Zdecydowanie ty.
Powiem ci coś szalonego.
Przespałam się z kimś.
Tak.
Zdradziłam umierającego męża.
Cynthia.
Z Joe.
- Joe? - Z Blue Farm.
Spałaś z Joe?
Parę razy.
Z tym Joe?
Jestem w rozsypce. Odbiło mi.
Przepraszam… Z Joe?
I nie wiem, dlaczego mówię o tym akurat tobie.
Po prostu…
W Święto Dziękczynienia mówili, że Tom umrze do świąt, a mamy luty.
To mnie wykańcza
i wykańcza to Zacha. Patrzenie, jak on cierpi
i nas nie poznaje.
No i mam wyrzuty sumienia,
bo wiem, że on walczy dla mnie, dla nas.
Chciałabym, żeby wiedział, że może przestać.
Wiesz? To, że Zach patrzy, jak jego tata powoli znika…
Rozumiem.
Tak bardzo starałam się ukryć przed Austinem, kim naprawdę jest Gil.
Ważne, żeby mieli pozytywny wizerunek ojca.
Tak.
Tom odebrał kiedyś Zacha ze szkoły i nawet mi o tym nie powiedział.
Poszli na wagary, pojechali do Six Flags
i wrócili do domu
cali szczęśliwi. Było im niedobrze od słodyczy i rollercoasterów…
Chcę, żeby Zach pamiętał właśnie to, kiedy myśli o tacie.
Nie to.
Nie te ostatnie miesiące.
Nie wiem, jak długo jeszcze to wytrzymam.
Po prostu chcę…
żeby to się skończyło.
Rozumiem.
Zablokowałam podanie Gila o mieszkanie.
Co?
Jest na czarnej liście.
Nigdzie w mieście nie wynajmie mieszkania.
Może znajdzie coś w Waterton albo Lexington, ale…
Dziękuję.
Nie ma za co.
Ale cicho. Poszukam tych chłopaków.
OK.
Zach?
Austin?
Co porabiacie?
Jest silna.
Poradzą sobie.
Będę nad nimi czuwać.
Obiecuję.
Dobrze?
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Spokojnie. Już dobrze.
Cynthia!
Cynthia, chyba już czas!
Proszę cię. Marcus, proszę cię, nie rób tego.
Nie rób tego.
Chodź za mną.
Chodź.
Chodź za mną, proszę.
Słuchaj, Zach da sobie radę, wiesz?
Zrobić ci coś?
Może gorącą czekoladę?
Joe.
Cześć. Co tu robisz?
- Jest Paul? - Nie. Jest w pracy.
A co? Wejdziesz?
- Pewnie, wchodź. - OK.
Chciałem ci je zwrócić.
Ginny je zostawiła po wieczorze panieńskim,
a ja muszę się po prostu ich pozbyć.
Przepraszam, że dopiero teraz.
Cynthia?
Sypiałeś z Cynthią?
Chryste, Joe.
Myślałam, że się przyjaźnimy.
Bo się przyjaźnimy.
A ja lubię Cynthię. Boże, dopomóż, ja naprawdę ją lubię,
ale po prostu…
Nie powiedziałeś mi.
A teraz to?
Joe…
wiesz, co to za okulary?
Tak, wiem.
A ty wiedziałaś?
Jasne, że tak.
Bo ty wiesz wszystko, prawda?
Myślisz o absolutnie wszystkim.
- Joe, one są twoje. - Nie.
Powinny wrócić do ciebie.
Nie… Zatrzymaj te cholerne okulary.
Bo ja ich nie chcę.
Bo jesteś zaręczona i…
Próbowałem… wyznaczyć granice, trzymać cię na dystans,
ale ty nie chcesz mi na to pozwolić.
Przychodzisz do mnie, na przykład w Wigilię. Flirtujesz.
Georgia, ja nie wiem, co ty robisz ani po co.
Nie wiem…
Nie wiem, dlaczego je zachowałaś,
dlaczego tu przyjechałaś.
A więc, na Boga, zatrzymaj te okulary.
Ale się przyjaźnimy.
- Tak myślałam. - Tak, przyjaźnimy się.
I… jeśli ja to wszystko źle zrozumiałem,
to naprawdę cię przepraszam.
Ale dlaczego tak ci przeszkadza, że spałem z Cynthią?
Wychodzisz za mąż,
a ja nie chcę w żaden sposób w tym przeszkodzić.
Ale czy czujesz coś do mnie?
Bo, cholera, coś między nami jest, prawda?
Biorę ślub.
Tak. Wiem. Wiem o tym.
Przepraszam. Nie chciałem…
Ja naprawdę chcę, żebyś była szczęśliwa.
Szczerze.
Ale czy ja oszalałem? Wymyśliłem sobie to wszystko?
Myślałaś kiedyś o tym?
Joe…
Wiesz…
Sam to powiedziałeś.
Ja myślę o absolutnie wszystkim.
OK.
Mamo?
Co się stało?
Kochanie, co się stało?
Marcus ze mną zerwał.
Ginny?
- Wszystko w porządku. - Nieprawda.
Oczywiście.
Chciałam powiedzieć, że będzie w porządku.
Nigdy już nie będzie.
Kochanie moje.
Mówił, że zawsze będzie mnie kochał.
Mężczyźni uwielbiają to mówić. Bawi ich to.
Nie, mamo.
To nie tak.
On mówił szczerze. Wiem o tym.
Ja też tak myślę.
Naprawdę?
To chłopak po przejściach, ale cię kocha.
Ma po prostu własne demony.
Myślę, że wie, że jesteś najlepszą rzeczą w jego życiu.
To dlaczego ze mną zerwał?
Bo faceci są głupi i ich nie szanuję.
Mamo…
Ale poradzisz sobie, prawda, słodka? Nie chcę…
żebyś zrobiła sobie krzywdę.
Nie zrobię sobie krzywdy.
To dobrze.
Ale to boli.
Tak bardzo boli, mamo.
Nie rozumiem. Kocham go.
Wiem. Uwierz mi, rozumiem.
Ale miłość nie wystarczy.
Chciałabym, żeby wystarczyła, ale nie zawsze tak jest.
To pewnie Paul.
Każę mu pojechać po lody.
Cześć, kochanie.
Ginny miała ciężki wieczór. Rozstała się z Marcusem.
Taka jesteś cwana?
Gil, dzieci są na górze.
Myślisz, że możesz robić, co chcesz? Tak?
Przez ciebie straciłem mieszkanie.
Co?
- Mamo! - Tato!
Hej, kolego.
To tylko kłótnia, kłótnia dorosłych.
Nie zbliżaj się!
Ja mam broń, więc słuchamy się mnie.
Zostań.
Wszystko dobrze?
Z tobą też?
Świetnie.
Uspokoiłeś się?
Przepraszam. Przepraszam, G.
G…
Paul zaraz wróci.
Ginny,
weź wybielacz i ręczniki papierowe.
Austin, przynieś mój zestaw do szycia.
Marcus pyta, czy to był strzał.
Powiedz, że nie, że nic nie słyszałaś.
Nie piszcie ze sobą, skoro to koniec.
Co robić? Wezwać policję?
- Nie! - Nie!
Robił ci krzywdę.
I co im powiemy?
„Dziewięciolatek strzelił, do poprawczaka z nim”?
Leć po zestaw do szycia.
Hej, kolego, przepraszam.
Wiesz…
jak bardzo cię kocham, prawda?
Nie jestem zły za strzał.
Leć już. Leć.
- Cześć, drużyno. - Hej.
Wszystko w porządku?
Pewnie.
Dzieciaki właśnie się kładły.
OK.
Sprzątałaś? Pachnie… wybielaczem.
A to co?
Narysowałem. Ładny? Nasza czwórka.
Stary, jest w dechę.
To…
coś wspaniałego.
Padam z nóg. Wy też?
- Tak. - Ja też.
Słuchaj…
Przepraszam, że byłem taki szorstki po zebraniu.
Po prostu…
mogliśmy wymyślić to razem, wiesz?
Nie musiałaś mnie tak zaskakiwać.
- Jesteśmy zespołem. - Tak.
Nasz wizerunek się liczy.
Zwłaszcza publiczny, więc musimy się wspierać.
Tak.
Super.
Jak ślubne samopoczucie?
Już niedługo oficjalnie będziemy wspólnikami, Georgio Miller.
Jak się trzymacie? Austin, jak tam?
Czemu tata zrobił ci krzywdę?
Twój tata jest dla ciebie bardzo miłym tatą.
On naprawdę bardzo, bardzo cię kocha.
Ale nie jest miły dla mnie.
Dlatego do niego strzeliłem.
O rety.
No ale wiesz… Strzelanie też nie jest dobre.
Użądl pierwszy.
Widzę, że mamy tu mieszany przekaz.
Dlaczego nam nie mówiłaś?
Byłaś taka mała.
Nie pamiętasz, jak ciężko było przed Gilem.
Na początku był super. Miał dobrą pracę,
kupował ci prezenty i ubrania…
A tata? Mógł ci pomóc. Wiedział o tym?
Zion nic nie wiedział. Nie mógł pomóc. Nie chciałam tego.
- Babcia i dziadek daliby ci pieniądze. - Racja.
Ale bałam się, że spróbują mi cię odebrać.
Byłam bardzo młoda i głupia.
Myślałam, że nie mam wyboru.
Nie chcę, żeby Gil się do ciebie zbliżał.
Już nigdy.
Przenigdy.
Nienawidzę go.
To wspaniałe, jak bardzo się o mnie martwicie,
ale nic mi nie jest, OK?
Powinniśmy coś zrobić. Zgłosić to na policji.
Nie.
Za zabójstwo idzie się do więzienia.
Tak, ale, skarbie, ty nie zabiłeś taty. Nic mu nie jest.
Powiedz Paulowi.
- Mowy nie ma. - Dlaczego? Może pomóc.
Słuchajcie.
To okropne, że to zobaczyliście.
Na pewno bardzo się baliście.
Nigdy macie nie widzieć takich okropieństw,
ale one istnieją i nie zawsze was przed nimi ochronię.
Ale razem poradzimy sobie ze wszystkim, prawda?
My troje przeciwko światu.
Znamy ciężkie sytuacje,
a Paul…
ich nie zna.
Nie zrozumiałby.
Tak mi przykro, mamo.
Tak mi przykro, że nie wiedziałam, co się dzieje.
Zawsze wydawał się taki miły.
Byłaś bardzo mała,
a mnie udało się to przed tobą ukryć.
Ja chcę was chronić.
Ja zawsze będę cię chronił.
Wiem, kochanie,
ale ja potrafię ochronić się sama.
Potrafię ochronić nas wszystkich.
Chodźcie tu.
Dlaczego Ginny nagle chce oglądać film Oklahoma!? Iść do wypożyczalni?
Nieważne.
Kotku, przepraszam za wcześniej.
Wiesz, jak bardzo cię kocham. Nigdy nie chcę cię krzywdzić.
Jestem w ciąży.
O Boże.
Zrobiłam test.
Jestem w ciąży.
Będę tatą!
Przetrwałam tak długo, bo zawsze byłam o krok do przodu.
Myślałam, że tym razem będzie inaczej, że wreszcie znalazłam bezpieczne miejsce.
Dobry wieczór.
Mówi Georgia Miller. Przepraszam za porę.
Tak, zbliża się wielki dzień. Właśnie dlatego dzwonię.
Cóż…
Niestety muszę odwołać rezerwację.
Tak.
Ślubu nie będzie.
Tak, nie wyszło nam.
Wiem.
Tak, mnie też jest przykro.
Masz w sobie taki głos, którego zawsze warto słuchać.
Może nie mieć sensu,
ale bez względu na wszystko zawsze go słuchaj.
Ten głos wie coś, czego ty nie wiesz. Jeśli mówi, że na ciebie pora,
uciekaj.
Hej. Co tu robisz?
Nie cieszysz się.
To kiepski moment.
Aha…
No dobrze, to mogę… wyjść.
Dobrze.
Chcę kupić kwiaty.
Mąż Cynthii dziś zmarł.
To smutne.
Tak.
Georgia mówiła, że spokojnie.
Georgia?
Tak, była z nim, kiedy umarł.
Smutne.
Myślałem, że Georgia żarliwie nienawidzi Cynthii, ale…
No nic.
Dopisać twoje imię na kartce?
- Co? - Kartka.
Ma być ode mnie i od ciebie?
Tak.
Tak, dopisz moje imię.
Dobrze.
Policja w Wellsbury.
Zgłaszam podejrzenie popełnienia przestępstwa.
Jakiego?
Morderstwa.
Napisy: Katarzyna Puścian