Niektóre uczucia są jak starzy znajomi.
Dla mnie taka jest depresja.
Kiedy w niej nie jestem, nie pamiętam jej.
Pamiętam, że jest w niej źle.
Pamiętam ten mrok, ale…
inaczej jest znów ją czuć.
To jakby pamiętać wygląd pokoju, a później do niego wejść.
Znów się tam znaleźć.
Czuć to.
Epizod może zaczynać się powoli.
Natrętna myśl: „Nie chcę tu być”, która zaraz znika.
Odganiasz ją jak muchę lub smród.
Ale kiedy uderza pełną siłą, kiedy w niej jesteś, pochłania wszystko.
Jesteś tylko nią, niczym innym.
Wyglądasz tak samo. Uśmiechy i udawanie kosztują tyle wysiłku,
ale w środku to już inna historia.
Zaczynasz się nienawidzić.
Jesteś całkiem, tak niesamowicie sam.
Możesz być z kimś, kogo kochasz, ale nie tak naprawdę.
Wydaje nam się, że wiemy, co się dzieje u innych, ale nie wiemy.
Nigdy nie wiesz, co się dzieje w czyjejś głowie.
Każdy toczy niewidzialną bitwę.
Każdy z nas coś przegapia.
Cholera, która godzina? Zasnęłam.
Cholera. Spóźnię się do pracy.
Joe będzie jak zwykle zgrywał surowego i rozczarowanego.
Widzimy się później?
Nie mogę. Muszę napisać wypracowanie.
OK.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Wiesz, że chodzi o ciebie.
Coś jest z tobą nie tak.
Wykańcza cię to wszystko, jest do dupy, jesteś bezsilny.
To pustka, a samo istnienie tak cię męczy, że chcesz się zapaść w nicość,
gdzie nikt się nie odzywa i nie musisz się uśmiechać, gadać ani być.
No znajome uczucie.
Już w niej byłem i z niej wyszedłem,
ale to wychodzenie
staje się pokojem, który znasz tylko z pamięci.
To właśnie przeraża.
Nie znoszę brunchów.
Zajmiesz się dziesiątką? Czekają, a ja nie nadążam.
Gdzie Ginny?
Nie zatrudniam was, żebym sam pracował.
OK.
- Zajmę się dziesiątką. - Przecież nie chciałeś.
- Zaczniemy od czegoś do picia? - Dzięki, Joe.
Poprosimy karafkę mimozy. Potrzebujemy jej.
Jakieś dania dnia?
Mogę przyrządzić, co tylko chcecie.
Cynthia, zdecydowałaś się?
W sumie to nie jestem głodna.
- Placki z brzoskwiniami. - Mniam.
Dzień dobry.
O, jesteś tu.
Paul. Miło cię widzieć, bracie.
- Wszystko w porządku? - Tak, wszystko gra.
Jadę właśnie na zakupy ślubne.
Jechać z tobą?
Nie, nie trzeba.
Odwieź Austina do Zacha o 15.
- Tak. - Odbiorę cię przed obiadem.
Drzewo genealogiczne?
- Jest gałąź dla mnie? - Nie jesteśmy spokrewnieni.
Austin,
Paul nie jest twoim tatą, ale żeni się z mamą. Należy do rodziny, prawda?
No chyba tak.
Super. To wybierz dla niego jakąś gałąź. Może którąś tu niżej?
Gdzie Ginny?
W pracy.
W takiej prawdziwej kawiarni?
- Latte sojowe na odtłuszczonym. - Nie to.
Dzień dobry. Witam w kawiarni.
Gotowe.
Cieszę się, że nie mam pracy.
Ja też. Dlatego planuję wyjść za bogacza
albo sprzedawać fotki stóp za miliony online.
Tych stópeczek? Za miliony?
O nie!
Spójrz na to. No patrz.
Spójrz na nią.
- Co ty masz na sobie? - A co? Fajne?
Z second-handu. Urocza brzydota.
- Z brzydotą to się zgadza. - Kurde.
À propos brzydoty… Sophie kupiła bilety na Wellington.
Zobaczy mnie jako złą, brzydką wiedźmę, której nikt nie chce poślubić. Hurra.
Kto do ciebie pisze?
Pewnie Press pisze coś irytującego.
Ale co?
Nie wiem. Nic takiego.
Chce się z tobą spiknąć?
Nigdy w życiu.
Żeby spać z Pressem, trzeba się nienawidzić.
Dokładnie.
Ja i Jordan świętujemy jutro naszą trzecią rocznicę.
- Nasz Jordanek. - Aha.
I dokąd cię zabiera?
To Jordan, więc pewnie do Blue Farm albo do hipermarketu.
Kto nie lubi hipermarketów? Gdy umrę, rozsypcie tam moje prochy.
- Jasne. - Dziękuję.
Ale on musi się przyłożyć do tych prezentów.
Fatalnie mu wychodzą.
Budzik radiowy?
Nie, wiesz, co jest lepsze?
Ta słodka ceramiczna wiewióreczka, którą ci kupił na walentynki.
- Pamiętasz? - Świrka?
Tak, Świrka.
No sama nie wiem…
Mam wrażenie, że mnie nie docenia.
Na moje urodziny napisał „Sto lat” na karteczce
i przylepił do niej swoje zdjęcie z dzieciństwa.
Cześć, Marcus.
Cześć, Silver.
Cześć.
- Fajny gorset. - Dzięki.
Silver robi kostiumy do Wellington
i jest po prostu genialna.
Miło z twojej strony.
Co porabiacie?
- A co? - Tak tylko pytam.
- Nie bądź taki niemiły. - Ale ja to lubię.
Tak posiedzimy.
- Chacho. - Tata zauważy, jak weźmiesz.
Marcus!
Zdrówko.
Max, świetny strój.
Słowo daję, że nie wiem, o co mu chodzi.
Co?
Nie, nic.
- „Świetny strój”. - Naprawdę się zarumieniła.
- Wampirzyca w gorseciku. - Cicho!
- Podoba jej się. - O Boże.
Ale tak serio, to naprawdę martwię się o Marcusa.
- Byłam u niego w pokoju… - Po co?
- Szperałam. - Pewnie.
Znalazłam jego szkicownik i jest strasznie mroczny.
Rozmawiałaś z nim o tym?
Aha. Powiedziałam:
„Brachu, znalazłam twój szkicownik. Jest mroczny. Martwię się”.
A ten: „Szanuj moją prywatność, zaufanie…”.
Takie nudziarstwo.
Pogadaj o tym z Ginny. Pewnie wie, jeśli coś się dzieje.
Zach! Austin!
Przyszła mama Austina.
Cześć, Zach.
Cześć, tato.
Cześć, kolego.
Leć po swoje rzeczy.
Mówiłem Georgii, że go odbiorę.
Dostałeś moją wiadomość o tym mieszkaniu na Abbott?
Tak. Tak, jest idealne.
- Dziękuję ci bardzo. - Nie ma sprawy.
Miło, że Austin ma tatę w pobliżu.
Właściciel to znajomy. Polecę cię i je masz.
Na razie.
- Pa. - Pa. Na razie!
Ej.
Fajnie było z Austinem?
- Bawiliśmy się w chowanego na dworze. - W styczniu? W Nowej Anglii?
Idź posprzątać zabawki. Zaraz przyjdę.
Cześć, kochany.
To ja.
Zach ma nowego przyjaciela i wydaje się szczęśliwy.
Bawią się na dworze, na mrozie.
Właśnie, muszę mu kupić nową czapkę.
Tę z pumą zgubił w szkole.
Wiesz, że ciągle myślę, że zaraz się obudzisz, prawda?
I powiesz: „Hej, złotko, hej, ślicznotko”.
To niesprawiedliwe.
Chciałam się z tobą zestarzeć.
Myślałam, że będzie ci tak ślicznie z siwymi włoskami
i zmarszczkami.
Chcę to zobaczyć.
Miałbyś zmarszczki od bycia takim życzliwym,
mój kochany Tomie o dobrym sercu.
Wiesz, że spotykałam się z niezbyt miłymi mężczyznami.
Na studiach.
Mój tata był dupkiem.
Ale nie ty.
Nie mój Tom.
Przykro mi.
Tak mi przykro, Tom.
Już skończyłam.
To dobrze.
- Aha. Odprowadzę cię do samochodu. - E tam.
To Wellsbury. Przestępstwo to przechodzenie na czerwonym świetle.
Nie trzeba.
Miłego wieczoru.
No dobra. Padma, luz, nic mi nie jest.
- Nieprawda. - Prawda.
Był na zewnątrz.
- Spadł z deski. - Jest Ginny?
Nie, już dawno skończyła.
- Jesteś pijany? - Nie.
- Marc… - Patrz.
Marcus.
No dobrze.
Wstawisz kawę?
Może sobie usiądziesz?
Za tobą.
- Pij. - Nie chce mi się.
Zadzwonić do mamy?
Jeszcze raz.
- Dlaczego jesteś pijany w niedzielę? - Niedziele są dołujące.
Dopadły go niedzielne strachy.
A nie jest w prawdziwym świecie.
Dla mnie jest prawdziwy.
Słuchaj, stary,
w liceum bywa ciężko, ale nie trwa ono wiecznie.
Wierzę, że mogło ci być ciężko w liceum.
Co?
Po prostu wierzę, że dopiero później w życiu mogłeś się odnaleźć.
Nie, w liceum byłem cool.
Byłem praktycznie jak z Bajer z Bel-Air.
Z czego?
Nie dorastaliście z sitcomami dla młodzieży. Jak wrócisz do domu?
Mogę go odwieźć.
Marcus, powiesz mi, dlaczego pijesz alkohol?
Na świecie jest mało wody.
Dobra, odwieź go.
Siemka. Dobra.
OK.
Nie tęsknię za liceum.
I jak było na wycieczce do Georgii?
No nie wiem. Gorąco.
Chcesz odpowiedzi na klasówkę z historii czy z chemii?
Skąd ty je masz?
Jak to skąd? Wszyscy ufają cichemu porządkowemu,
które wiele okienek spędza w sekretariacie
i czasem jest proszony o segregowanie kserokopii.
„Może w czymś pomóc?
Pomagam tu podczas okienka na naukę, bo nie mam przyjaciół”.
Jesteś taką złą osobą i chyba nikt o tym nie wie.
A gdzie twoje ray-bany?
Zgubiłem.
Rusz się, dziwolągu.
Siema.
W tym roku będzie tak samo.
A jak.
Joe, nie. On cię rozniesie.
Po prostu odpuść.
Nie jestem dobry w odpuszczaniu.
Joe.
Hej.
Będziesz tego bardzo żałował.
Tak, tutaj się zgadzamy.
Cholera.
W kuchni pali się światło. Nie śpią.
Jak bardzo widać, że się upiłem?
- Bardzo. - Boże, cholera.
Dobra.
„Max, ratunku.
Na podjeździe”.
Padma, przepraszam cię.
Spoko, nie mieszkasz daleko.
Nie…
Przepraszam.
Za wszystko.
Między nami.
Nie ma sprawy.
Nie.
Nie chciałem cię zranić.
Mówiłeś, że nie chcesz się z nikim spotykać.
Chodziło o mnie?
To między nami trwało długo.
Czułam się głupio, jakbyś…
wykorzystywał mnie do seksu i tak dalej.
Nie uprawialiśmy seksu.
Dobra. Serio?
- Widywaliśmy się, robiliśmy inne rzeczy. - Wiem.
Nie
wykorzystywałem cię.
Naprawdę cię lubiłem.
Nie mam dla ciebie odpowiedzi. Przykro mi.
Aha.
Naprawdę mnie zraniłeś.
Ja wszystkich ranię.
Co to ma znaczyć?
Nie wiem.
Wychodzi mi to wszystko…
fatalnie.
Chodząca katastrofa.
Z nikim nie powinienem być.
O czym ty mówisz?
O Ginny?
Cześć, Max.
Jestem pijany.
No, domyśliłam się.
„Max, rachunku. Na podejdzie”.
- Chodź. - OK.
Aha. Wychodzimy. Już… dobrze.
Dzięki, Padma.
- Jest OK. - Tak?
- A teraz cichutko. - Cicho?
- Jak wejdziemy. - Rodzice.
- No właśnie. - Tak.
Kiedy wraca twoja mama?
Później.
Twój pokój jest…
taki mały.
Nie, wcale nie.
Dziwny przytyk.
Zdjąłeś sweter.
Nieprawda.
Nawet mnie nie pocałujesz ani nic, tylko…?
Tak bardzo cię nienawidzę jako osoby, z całego serca, dogłębnie.
Chyba zrobię sobie depilację laserową pach.
Jest droga, ale chyba warto.
Nie będę musiała golić. Co ty…
Czy ty cały czas wpatrujesz się w Silver?
Nie.
To irytujące, że Ginny zawsze siedzi w czerwonej strefie z Marcusem,
choć może siedzieć tutaj z lepszą ekipą.
No nie wiem. Chyba wpatrujesz się w Silver.
- Aha. - Cicho.
Chyba są szczęśliwi. Ginny i Marcus.
Czy to cię po prostu dobija?
Nie, nie jestem złą osobą. Chcę jej szczęścia.
Aha. Hunter, musisz iść na jakąś randkę.
Nikt mi się nie podoba.
A Padma?
Widzę to i mi się to podoba.
Może zostawmy moje życie uczuciowe?
No dobra. Chodźmy po Ginny, Gin, Gin, żeby zabrać ją na angielski podstawowy.
Podstawowy?
Aha. Chyba tylko angielski dla głupoli
pasował jej do planu…
No dobra, ja mam chemię.
Chcesz zrobić aferę?
Zawsze.
Tak, tato.
Tak, zgodziła się na intercyzę, ale tu nie chodzi o pieniądze.
Nie chcę tego słuchać.
Tato, proszę cię, żebyś odpuścił w sprawie Georgii.
Żenię się z nią. Chcę, żebyś to traktował poważnie.
Tak. Nie, nie dawaj mi mamy.
Nie dawaj mi…
Cześć, mamo. Tak. Cześć.
Mówiłem właśnie tacie, że chciałbym…
żebyś odezwała się do Georgii w sprawie ślubu.
No nie wiem, idźcie wybrać tort.
Albo porozmawiajcie o The Mount. Jest bardzo podekscytowana The Mount.
Mamo, jestem twoim starszym synem
i planuję brać ślub raz, więc pogódź się z tym.
Tak, wejdź.
Słuchaj, muszę kończyć. Kocham cię. Pa.
Dziś przedstawiamy budżet radzie szkolnej
i ostrzegam, że nie spodoba im się to.
Robimy cięcia, żeby sfinansować inne inicjatywy.
Rodzice nie będą cię oszczędzać.
Przygotuj się na to.
Hej. W samą porę na dzień sądu.
To nie brzmi za dobrze.
Nie brzmi.
Ale ten budżet jest najlepszy. Nie można zadowolić wszystkich.
Jeśli więc nie ma innego źródła dochodów,
szkoły nie dostaną więcej, bo ktoś musiałby stracić.
Wszyscy tracą.
Gospodarka w rozsypce, a świat płonie.
Małe firmy mają problemy. Pieniędzy jest za mało.
Bardzo pomocne, Nick. Dziękuję.
Ale miło. Cieszę się, że cię znalazłem.
Na pewno się nie śpieszyłeś.
Musiałeś najpierw odbyć te wszystkie fajne podróże…
Mogę cię o coś zapytać?
Tak, pewnie.
Kiedy ostatnio ty i Georgia…? No wiesz.
Byliście razem.
Nie tak dawno temu.
Aha.
Tak… właśnie myślałam…
Od „nie tak dawno” wiele może się zmienić. I się zmieniło.
Słuchaj, czy ja jestem tu skazana na porażkę?
Nie.
Słuchaj, mamy wspólną historię,
ale Georgia jest mamą Ginny. Będzie w moim życiu.
A zostawia miejsce dla innych?
Zabawne, że o tym wspominasz, bo kogoś poznałem.
Czyżby? OK.
Tak.
I jest fantastyczna?
Zdecydowanie.
Pewnie nie chciałbyś tego schrzanić.
Posłuchaj, Simone,
jest nam dobrze, tak?
Lubię cię.
Naprawdę cię lubię.
Nie jesteś skazana na porażkę.
OK.
Ja znam piekło.
Piekłem jest bycie tu z tobą.
OK.
To jedna z moich kwestii ze sztuki, którą jestem przerażona,
bo wszyscy zobaczą mnie przebraną za prawdziwą wiedźmę.
A nie o to chodzi w aktorstwie?
Mama mówi, że obiad za godzinę i musisz zejść, bo to klopsiki.
Dobra.
Dotarło, klopsiki.
Ta twoja Silver…
jest singielką?
- Podoba ci się. - Cicho bądź.
Nie podoba mi się.
Czy uważam, że jest atrakcyjna? Tak, to bardzo atrakcyjna kobieta.
Lubię spędzać z nią czas.
Intryguje mnie.
Podoba ci się.
Boże, nieważne.
Hej.
O co chodzi?
Nie chcę znowu cierpieć.
Nie… To do ciebie niepodobne.
Co to znaczy?
Jesteś nieustraszona emocjonalnie
i szczera.
Jak jesteś zła, wiemy to. Jak kogoś lubisz, ten ktoś to wie.
Taka jesteś.
Twoja najlepsza i najgorsza cecha. Nie pozwól Sophie cię zmienić.
Po prostu… czuję, jakbym…
straciła swoją moc. Jakby już jej nie było.
Mocy nie można stracić. Jest wrodzona.
Czyli co? Zacząłeś spotykać się z Ginny i stałeś się ekspertem od miłości?
Gdzie tam.
To znaczy?
Myślę…
że miłość nie zawsze jest dobra.
Cholera.
Nie wiem, czy chcę być z kimkolwiek.
Czasem…
nie wydaje się to dobrym pomysłem.
Cholera.
Nie chodzi o Ginny.
Kocham Ginny.
Tylko ona mnie uszczęśliwia.
W tym problem.
Jedna osoba nie może odpowiadać za twoje szczęście. To nie fair.
Maxine, chodź nakryć stół do klopsików!
Jest singielką.
Silver.
- Cześć, Ginny. - Cześć.
Słodcy jesteście.
Dzięki.
Ja już skończyłam, ale najlepsze życzenia.
Co z nią?
Nie wiem.
Kupiłem ci shake’a.
Do dna.
Ty matole.
Cwaniaczku jeden.
Pomarszczoną wiedźmą nazwij mnie prosto w twarz.
WSZYSCY SĄ ZA
Ty matole.
Cwaniaczku jeden.
Pomarszczoną wiedźmą nazwij mnie prosto…
Co się dzieje?
Nie znoszę bycia złoczyńcą.
Ale świetnie ci to wychodzi.
Zabawne.
Wszyscy mnie zobaczą i będą się ze mnie śmiać.
Mam dość poczucia, że jestem dla wszystkich za intensywna.
Pamiętasz swoją ulubioną postać z Krainy lodu?
Olaf.
A z Aladyna?
Dżin.
W Vaianie był nią Maui.
W Królu Lwie Timon.
Dlaczego?
Są zabawni.
I, kurde, to sami faceci. Zauważyłam to, jak ich wymieniałeś.
Jesteś zabawna. Stworzona do grania głównych ról.
Ale przede wszystkim umiesz ludzi rozśmieszać. W życiu i na scenie.
To naprawdę wyjątkowa umiejętność. Niewiele osób to potrafi.
Każda ładna dziewczyna może zagrać Królewnę Śnieżkę.
Ale ile osób potrafiłoby zagrać Gapcia?
Uwielbiam Gapcia.
Masz talent.
Sprawiasz, że ludzie czują, że mogą sobie pozwolić na wygłupy.
To rzadkość. To dar. To nie jest zbyt intensywne. Wiesz?
Tato, martwię się o Marcusa.
Szkoły muszą mieć pierwszeństwo.
Wyższe stypendia sportowe i hobbystyczne,
ekologiczne środki transportu, nowe iPady…
iPady.
Chcę, żeby państwo wiedzieli, że Wellsbury już teraz szczyci się
jednym z najwyższych budżetów na edukację w całym stanie.
To przyszłość naszych dzieci. W Newton więcej uczniów
dostaje się na elitarne uczelnie.
Jak to?
Bez Simone?
Zazdrosna?
Te pieniądze…
- Nauczyciel angielskiego Ginny. - Zapytajmy.
Proszę, żeby osoby popierające zwiększenie budżetu szkół wstały.
Wspaniale.
Chcę wysłuchać wszystkich państwa. Właśnie dlatego…
Trzeba się skupić na egzaminach i zajęciach zaawansowanych.
Przedmioty artystyczne i specjalne potrzeby.
A może skupimy się na większej różnorodności programu?
Masz rację.
Wszyscy państwo mają.
Potrzebujemy więcej pieniędzy dla szkół, niż przewiduje budżet.
Mam jedno dziecko w Bankler i jedno w liceum w Wellsbury.
Kwestia edukacji jest dla mnie szczególnie ważna.
Ale pracuję również w biurze burmistrza
i z bliska widzę, jak niestrudzenie
burmistrz Randolph dba o interesy tego miasta.
Edukacja jest ważna, ale reszta miasta również.
A ja naprawdę kocham to miasto.
Musi być jakieś rozwiązanie.
Tak. Dziękuję, Georgia.
Proszę bardzo.
Coś jeszcze?
Tylko to, że gospodarka jest w rozsypce, a świat płonie.
Inspirujące. Może już usiądź.
I dlatego biuro burmistrza rozpoczyna inicjatywę sobót dla małych firm.
Wellsbury opiera się na lokalnych firmach. Nie ma tu McDonalda ani Walmarta.
Mamy Audrey’s Boutique, kawiarnię Blue Farm.
Dlatego właśnie co tydzień mała firma z Wellsbury
znajdzie się na Instagramie burmistrza
prowadzonym przez burmistrzową. Ma 50 000 obserwujących.
Część zysków tej firmy z tego tygodnia trafi bezpośrednio do szkół.
W ten sposób szkoły będą finansować miasto, a miasto szkoły.
Sukces w stylu Wellsbury.
Dziękujemy Paulowi za ten świetny pomysł.
Burmistrz, który działa! Tak jest.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Zebranie dobiegło końca. Do zobaczenia.
Dobry pomysł, Paul.
Może musi znowu zacząć chodzić do psychiatry.
Powinniśmy zobaczyć, czy nie trzeba zmienić mu leków.
Chodźmy.
Chyba się przedstawię.
Aha. Dostanie za swoje.
Dobry wieczór.
- Tak? - Jestem ojcem Ginny Miller.
Przykro mi, że Ginny zrezygnowała z moich lekcji.
Jest bardzo bystra, oddaje przemyślane wypracowania,
ale nic na to nie poradzę.
Zrezygnowała?
Szkoda.
To jej decyzja.
Nie wiedziałem o tym. A ty?
Nie, ale krzyżyk na drogę.
Hej, wszystko OK?
Co?
Słodka.
Wiesz, że możesz mi powiedzieć.
Jeśli coś jest nie tak.
Wiesz, że potrafię o siebie zadbać.
Tak, wiem.
Żartujesz sobie.
- Mary. - Masz tupet, żeby tu wracać.
Już, wynocha z mojego domu!
Spokojnie. No już.
Ostrożnie z tym. Nie, zaczekaj!
Nie!
Proszę! Proszę.
Oko za oko.
Georgia, już wystarczy.
Nie odpisywałaś. Między nami OK?
Powinniśmy porozmawiać.
Cześć, Joe.
Cynthia, napisałem do właściciela tego mieszkania.
Jestem wdzięczny, że pomagasz mi być blisko syna.
Nie ma sprawy.
- No cześć, G. - Jak tam spotkanie z radą szkolną?
Nie mogłam pójść, bo nie chciałam.
Możemy?
Ja stawiam. Miłego.
- Co? - Po prostu go nie lubię.
O Boże.
To Georgia, prawda? Ta, która widzi w tobie tylko przyjaciela?
Coś do niej czujesz.
Nie. Nie, po prostu…
Ona potrzebuje pomocy.
Dlatego mi nie odpisywałaś?
Spokojnie, Joe.
Nie powinieneś być ze mną,
ale z nią też nie.
Co masz na myśli?
Pójdę już.
Cynthia…
Dziękuj opatrzności, że wychodzi za kogoś innego.
W niczym jej nie przypominasz. Jesteś przemiłym facetem.
Nie ma w tobie krztyny złośliwości.
Pożarłaby cię żywcem.
Na razie.
To rutynowa kontrola.
No nie.
- Jeśli nic nie zrobiłeś, będzie dobrze. - To paranoja.
Co się tu dzieje?
Przeszukują mu szafkę.
Ja tu przecież nic nie mam. Co to ma być?
Dziwne.
Ciekawe, czy ktoś w sekretariacie dostał cynk, że…
kradnie odpowiedzi.
A co to ma być?
To…
Co? To… To nie moje.
A co jeszcze jest w sekretariacie?
Lista szyfrów do szafek.
No dobrze. Pomimo ostatnich zakłóceń porządku
wracamy do naszego standardowego programu.
Władca much, klasyczna opowieść.
Odnosi się do każdego aspektu społeczeństwa.
Kto chce zacząć? Tak?
W Siostrze outsiderce poruszył mnie fragment,
w którym Lorde mówi o niezbędności czarnego feminizmu
i o tym, że jeśli wszystkie kobiety się nie zjednoczą,
będzie to rezultatem patriarchatu.
Co chcesz tym osiągnąć?
Bardzo mocne było podkreślenie konieczności zajęcia się stereotypami
dotyczącymi czarnych kobiet.
Co to ma być?
Przedstawienie innego punktu widzenia było ważną odmianą.
Georgia!
Cześć, Cynthia.
Może Austin wpadłby znowu do nas?
Zach ostatnio świetnie się z nim bawił.
U mamy w porządku?
Była tu wczoraj wieczorem i wydawała się nieswoja.
Niepokojące byłoby, gdyby zachowywała się normalnie.
Joe, mogłabym wyjść dziś trochę wcześniej?
Dziś Wellington.
- Nic mnie to nie obchodzi. - Joe…
- Ginny… - To ty wydajesz się nieswój.
Ginny, masz chwilę? To coś ważnego.
Jestem w pracy.
Chodzi o zmarłego męża twojej mamy.
Tylko nie znowu Kenny.
Nie chodzi o niego.
Chodzi o innego męża, Anthony’ego Greena.
Usiądziemy z przodu.
Ja usiądę z Ginny.
Co tam?
Nic.
- Na zabawę - Doskonale ułożona
I majętna
Chcemy męża znaleźć tu
Na zabawę
- Na zabawę - Ma być ideałem
Ma się sprawdzić
Musimy męża znaleźć tu
Na zabawę
Jakże to niesprawiedliwe
Panną młodą nie chcę być
Życia wieść nieświadomie
Świat skrywa tak cudne historie
Na zabawę, na zabawę
Ty głupia dziewuszko
Uważaj, czego sobie życzysz
Urodę trafiłaś fuksem
Pomarz sobie o wspólnym spacerze…
Z przystojnym księciem O nieodpartym uroku
Panny mnie uwielbiają Lecz nie zatrzymam wzroku…
Doskonale ułożona Muszę być idealna
Chcemy męża znaleźć…
Muszę męża znaleźć…
Musimy męża znaleźć tu
Co ty tu robisz?
Mogę wejść na chwilę?
To kiepski moment. U Zacha jest kolega i…
Dobrze. Wejdź.
Miałaś rację.
To Georgia.
Coś do niej czuję. Tak się złożyło. Przepraszam.
Wiem, że dużo się u ciebie dzieje.
Mój mąż jest tuż obok pod opieką hospicyjną.
Właśnie, dużo.
A więc przepraszam. Nie chciałem cię zranić.
Zranić cię ani wykorzystać
w chwili słabości. Nic z tych rzeczy.
Naprawdę nie wiem, jak ja sobie wybaczę…
To cię bawi?
Nie przejmuj się.
To niedorzeczne, cała ta przemowa.
Ja po prostu… chciałem cię przeprosić.
Ja tego potrzebowałam.
Jestem w rozsypce. W absolutnej rozsypce.
Nie zraniłeś mnie.
Dostaliśmy coś, czego potrzebowaliśmy. Wolelibyśmy, żeby to było z kimś innym.
I to nic.
To nie ty powinnaś mnie pocieszać.
To ja przyszedłem przeprosić i pocieszyć ciebie.
Naprawdę przepraszam.
Myślę, że jesteś cudowna.
Jedna z silniejszych kobiet, jakie znam.
Będzie dobrze.
„Jest dobrze”. Miło to brzmi.
Bardzo miło było mieć cię za przyjaciela.
Nie chcę, żeby to się skończyło.
Nigdy. Masz mnie po swojej stronie.
Darmowe frytki z batatów na zawsze.
Idź już. Georgia za chwilę przyjedzie odebrać Austina.
Dobrze.
Niesamowite!
- Jesteśmy niesamowite! - Co nie?
- Bracia, to było fantastyczne. - Dziękuję.
No dobra, to już teraz. Wielki duet.
To mój ulubiony numer.
- Naprawdę? - Jesteś moją ulubioną postacią.
Ty. Wykopać go.
No dobrze.
Pokażmy im.
Moje słodkie dziecko,
pozwól, że powiem ci co nieco o małżeństwie.
Myślisz, że wiesz, ale nie wiesz
Nigdy nie dowiesz się jak
Jak działa świat
Zrani cię tak
Mówię ci to teraz ja
Małżeństwo jest celą, twoją celą
A miłość jest bronią, tylko bronią
Piękno jest iluzją, tak, iluzją
Kiedyś będziesz taka jak ja
Myślisz, że wiesz, ale nie wiesz
Teraz śliczna jesteś tak
Ale czas płynie szybko
Uroda trwa krótko Mówię ci to teraz…
Co to jest?
- Jakby taśma. - Zamknij się.
Obklejasz sobie nogi taśmą?
…tylko bronią
Piękno jest iluzją, tak, iluzją
Kiedyś będziesz taka jak ja
Mam w sobie miłość nie do podważenia
Mam również serce, które nie zmieni się
Pozostanę mu wierna
Mimo twego protestowania
Me serce posłuszeństwa domaga się
Małżeństwo jest celą, twoją celą
A miłość jest bronią, tylko bronią
Piękno jest iluzją, tak, iluzją
Kiedyś będziesz taka jak ja
Taka jak ja
Myślisz, że wiesz, ale nie wiesz
Nigdy nie dowiesz się jak
Jak działa świat
Zrani cię tak
Posłuchaj, póki czas
Małżeństwo jest celą, twoją celą
A miłość jest bronią, tylko bronią
Piękno jest iluzją, tak, iluzją
Kiedyś będziesz taka jak ja
Dziękuję.
Super.
Słuchajcie!
Zapada ciemność.
Szukam!
Zach?
Austin?
Co porabiacie?
Cynthia!
Cynthia, chyba już czas!
Czyżbyś uciekała?
Czy książę myśli, że w trzech halkach, pantalonach i gorsecie…
Co z wami?
Czy boi się książę, że słońce zniszczy mą delikatną skórę?
Dławiła się, wykonałem chwyt Heimlicha. Długa historia.
Obraziłem cię. Bóg mi świadkiem, że nie chciałem.
Bóg był świadkiem wielu niechlubnych zdarzeń w życiu księcia.
Znam te historie.
Doprawdy?
Spodobały się?
Słucham?
Książę się zapomina.
Jestem Josephine Margot Wellington.
Sama mówiłaś o pantalonach.
A teraz, Josephine Margot Wellington,
rumienisz się.
Nigdy bym nie pokochała
Kogoś, kto mnie nie dostrzega
Czyj urok w głowie miesza
Wcale mnie to nie rozśmiesza
Nigdy bym nie pokochała
Kogoś, kto szydzi z konwenansów
Ja nie znam twych zamiarów
Czy jestem owocem twoich planów?
Niedoczekanie
Czemu musisz mnie aż tak rozbrajać?
Czemu jak ja ciebie Nie możesz mnie pokochać?
Łazienka.
Ja bym o tym zapomniała
Igraszkom namiętności się oddała
Sytuację odwróciła
Złotą suknię bym spaliła…
Max wpadnie w szał, jak przegapisz końcówkę.
Sam przegapiasz koniec.
Mniej się po mnie spodziewa.
Nieważne.
Nie rozumiem, dlaczego jesteś taka zła.
To właśnie myślisz?
Że jestem zła?
Nie jestem zła, tylko przerażona.
- Ginny… - Powiedz mi to.
Co?
Że nie chcesz ze mną być.
Co?
Przecież to o to chodzi.
Nie chcesz być moim chłopakiem.
Czemu jak ja ciebie
Nie możesz mnie pokochać?
Czemu jak ja ciebie
Nie możesz mnie pokochać?
To nie…
Wiesz co? Daruj sobie.
Znam to.
Chcesz odejść.
Nie chcę odejść.
Po prostu nie…
chcę cię hamować.
Nie rób tego.
Nie udawaj, że robisz to dla mnie,
bo ja tego nie chcę.
Nie chcę tego. Chcę ciebie.
Masz rację.
Nie chodzi o ciebie, tylko o mnie. Przepraszam.
Kocham cię.
Ja już w to nie wierzę.
Bo mówiłeś, że na zawsze. Tak mówiłeś. A teraz odchodzisz?
Nie, wciąż tu jestem.
- Zawsze będę przy tobie. - Nie!
Nie, dosłownie mnie zostawiasz.
Marcus.
Powiedziałam ci wszystko. Znasz mnie…
Wiem.
No to…
Nie, to nie jesteś ty.
To nie ty. Bo ty… byś mi tego nie zrobił.
Prawda? Bo jestem… twoją Ginny i…
Jestem twoją Ginny.
Prawda? A ty jesteś moim Marcusem.
Więc byś mnie tak nie zranił, prawda?
Nie chcę dalej cię ranić.
Co?
Co? Co jest z tym cholernym korytarzem?
Mówiłeś,
że zawsze będziesz mnie kochał.
Prawda? Zawsze. Dziś, jutro, zawsze.
Mówiłeś, że mam dla ciebie sens.
Tak.
Mówiłeś to, to ty to mówiłeś!
Mówiłem szczerze.
To co się zmieniło?
Co się zmieniło? Powiedz, co zrobiłam źle…
- Proszę, powiedz. - Boże, Chryste, nic.
Nic nie zrobiłaś. Chodzi… o mnie. Słowo.
Słowo?
Dajesz mi teraz słowo?
Wiesz co? Nie chcę go,
bo każdy, kto kiedykolwiek dawał mi słowo,
nie dotrzymywał go, bo był kłamcą.
Miałeś być tą jedną osobą, która mnie nie okłamuje.
Obchodzi cię w ogóle, że mnie ranisz?
- Oczywiście, że tak. Po prostu… - Co?
Nie mam teraz miejsca…
na ból nikogo innego.
Rozumiesz, co ty robisz?
Mówisz,
że nie masz nic przeciwko temu, że nigdy już mnie nie obejmiesz,
nie pocałujesz.
Tak po prostu koniec? Po prostu…?
Tak.
Pożałujesz tego.
Zrozumiesz, że to nie ty.
Ale będzie już za późno, bo nas niszczysz.
A jak już będziemy zniszczeni, to koniec…
Proszę cię. Marcus, proszę cię, nie rób tego.
Nie rób tego.
Kocham was.
Dziękuję.
O Boże! To było niesamowite.
Bracia, o mój Boże!
Boże, Bryon przez cały czas nie mógł oderwać od ciebie wzroku.
- Naprawdę? - Tak, słowo daję.
Bracia, to było niesamowite.
- Przepięknie wyglądała, prawda? - OK, idź już.
- OK. - Zdecydowanie.
Świetna robota!
Chciałbyś pójść ze mną na kawę czy coś?
Pewnie. Bardzo chętnie.
To dla ciebie tu grałem.
Co?
Aha. Koledzy z drużyny są wściekli za opuszczone treningi.
To strasznie głupie i pewnie nie pamiętasz,
ale byliśmy kiedyś razem w escape roomie.
- Co ty nie powiesz? - Tak.
Max, byłaś niesamowita.
Pomóc ci to zdjąć?
Mogę cię pocałować?
No jasne.
Dobrze.
Dziękuję bardzo. Świetnie ci poszło.
Dziękuję.
Tato!
- Max. - Byłaś wspaniała.
Boże, ty też.
Hej!
Byłaś fantastyczna!
Ja widziałam tylko ciebie.
Dziękuję.
No dobrze, chodźmy.
A tobie się podobało?
Max.
- Sophie. Cześć. - Cześć.
Przyszłaś.
Bo znasz innych ludzi, którzy tu grali, nie mnie.
Znasz ludzi z kółka dramatycznego.
- Masz tam wielu znajomych… - Byłaś cudowna.
Dzięki.
Może skoczymy kiedyś na kawę?
Czuję, że mamy trochę niedomkniętych spraw.
Powrót do pokoju, w którym panuje depresja,
to ostry ból i przytłaczające odrętwienie.
Kocham ją.
Kocham ją nawet w tym pokoju.
Ale bycie kochanym też wymaga wysiłku.
Nie mam teraz siły na to, by być kochanym.
Czy to był strzał?
Napisy: Katarzyna Puścian