Virginia, życie nie jest sprawiedliwe.
Jest ciężkie, więc musisz być twarda.
Niech nigdy nie widzą, że płaczesz. Silna twarz, silne oblicze.
Czego nie wiedzą, nie użyją przeciwko tobie.
Dwie kocobluzy na kanapie.
Wieki jej nie opuszczałyśmy.
My jesteśmy kanapą.
Kanapa to my.
Nie musisz jutro wracać do szkoły, jeśli to za trudne.
Zrobimy sobie wagary.
Dzień oglądania filmów.
Jeszcze jedna komedia romantyczna i się podpalę.
To nie jest śmieszne.
Trochę jest.
Ej! Co ty…?
Przestań!
HEJ WRÓCIIIIIIIIIIIIŁEM
Marcus wrócił od dziadków.
Kanapa!
- Dokąd to? - Chcesz zobaczyć kochasia.
W porządku.
Muszę coś załatwić. Podatki.
Ale cię kocham.
- Poradzisz sobie beze mnie? - Nic mi nie będzie.
OK.
Mama musiała być twarda.
Nie mogła sobie pozwolić na bycie miękką.
Wrażliwość uważa za słabość.
Zion Miller, lepiej schowaj się za jakimś meblem.
Wejdź, szczęśliwego nowego roku.
- Szczęśliwa to nie jestem. - Widzę.
Jak mogłeś to ukrywać?
Jestem jej matką i nie powiedziałeś mi, że robi sobie krzywdę?
- Nie wiedziałem, co robić. - Stąd potajemna terapia?
Tak. Nasza córka zmaga się z czymś głębszym.
Czyli co? Przeprowadzasz się tu do modnego tostera
i nagle możesz sam decydować, co dla niej najlepsze?
Ty raz wyjechałaś w środku nocy i nie widziałem jej rok.
Miałam 16 lat, ty masz 34.
Nie mamy przed sobą tajemnic.
Ja niektórych twoich nawet nie chcę znać.
Powinieneś mi powiedzieć.
Masz rację, przepraszam.
Dlaczego nie powiedziałeś?
Błagała mnie o to. Nie chciała, żebyś wiedziała.
Mówiła, że mnie potrzebuje.
- Zmanipulowała cię. - Nie musisz być taka dumna.
Zion, nie wiem, jak to naprawić.
Dlatego chodzi na terapię. Aby uzyskać pomoc, której potrzebuje.
Simone.
Cześć.
Cześć, Georgia.
Mogłeś coś powiedzieć.
Sexy.
- Jak tam? - OK.
Jak minęły święta?
Bardzo wesoło.
Mama dowiedziała się o przypalaniu.
- Co? - Tak.
Przeczytała mój notatnik i spanikowała.
Świątecznie.
Co zrobiła?
Nic.
Było miło. Włączył jej się tryb mamy.
- A jak tam u dziadków? - W porządku.
Dużo UNO. Dużo radości.
Austin.
Chcesz zobaczyć sztuczkę?
Wręcz tego żądam.
- Zegarek dostałeś na Gwiazdkę? - Nie, teraz od mamy.
Tasowanie muszę dopracować.
U magików różnie z nim bywa.
Co?
To czarodziej, utop go.
Tata mnie nauczył.
Tata?
A tak, tak. Georgia dowiedziała się o przypalaniu, Gil wyszedł z więzienia…
Typowe święta u Millerów.
LICEUM W WELLSBURY
Całą przerwę świąteczną słuchałam, jak babcia i dziadek
powtarzają bez końca, że nie lubią mojego ojca
i nigdy go nie lubili. Wesołe święta z piekła rodem.
Ja całe ferie miałam ZNP i nawet nie jeździłam na nartach.
- Jakbyś zawsze miała okres. - Aha.
O Boże, a jak tam babcia i dziadek?
Uwielbiam twojego dziadka.
Dziadek w pełnej krasie.
Ale zastałam Ellen płaczącą w łazience
po tym, jak babcia narzekała na jej mince pies. Świąteczna klasyka.
- Marcus mówił, że dużo graliście w UNO. - Serio? Tak mówił?
- Dziwne. - Co jest dziwne?
W sumie to nie wychodził z pokoju.
Boże. Ale wiecie, kto miał wspaniałe ferie?
Sophie. Bo jest zakochana.
- Nie. - Przestań…
- To żenujące. - Naprawdę niezdrowe.
No jasne. Myślisz, że tego nie wiem?
Jasne, że to niezdrowe.
Czuję to i czuję się bardzo niezdrowo.
- Rozumiem, no więc przestań. - Próbuję.
Ale potem zobaczyłam to zdjęcie i mówię wam, że już po mnie.
Umarłam. Pa.
Może po prostu udawaj, aż się uda.
Nie. Demon, zabić go, nie…
No to ja zajrzę do mojego chłopaka…
Ginny spotyka się z moim braciszkiem.
Super!
Cześć, Silver.
Cześć, Ginny.
Hej. Cześć. Widziałaś gdzieś Marcusa?
Nie widziałam.
OK. Dzięki.
G, zmieniłem się.
- Mówiłeś już. - Ludzie nie mogą się zmienić?
Pewnie, że mogą.
Tylko nie na lepsze.
Mecz hokeja by się Austinowi spodobał.
- W tygodniu to za późno. - Wróci przed 22.
Nie.
„Nie” to pełne zdanie.
Szczerze mówiąc, to czegoś tu nie rozumiem,
bo odnoszę wrażenie, że mi nie ufasz.
A jeśli jedno z nas nie powinno ufać drugiemu, to byłbym to ja.
Nie sądzisz?
Tęskniłem za tobą.
Bardzo.
A to napięcie seksualne…
wciąż między nami jest.
Czujesz?
O tak.
Jak w moich fantazjach.
Oślizgły tatuś powrócił, żeby nasrać mi na życie.
Co za dreszcze.
OK.
Nie zgadzasz się na mecz, mogę to uszanować,
ale już dawno się z nim nie widziałem, G.
Chcę się zobaczyć z synem. To proste.
Dzieńdoberek.
Znalazłam bajeczną sukienkę.
Sukienki dla druhen. Jestem druhną, tak?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Gil Timmins, ojciec Austina.
Moja przyjaciółka Ellen.
- Miło mi. - Mnie również.
No to zobaczmy tę sukienkę.
- Nie, wrócę później. - Nie, podobno jest bajeczna.
Wow.
G, musisz pozwolić jej to założyć.
G? Nigdy tego nie słyszałam. Fajne, urocze.
On właśnie wychodził.
Faktycznie. To ja nie przeszkadzam.
Bardzo miło było cię poznać.
Gdzie ty znajdujesz tych wszystkich mężczyzn? To jakiś talent.
Po prostu ich do siebie przyciągam.
To co planowałaś na suknie dla druhen?
- Nie pierwszy raz biorę ślub. - Drugi.
Właśnie, drugi.
Nie chcę tych oklepanych, wyświechtanych rytuałów.
Jednakowych sukienek druhen,
wieczorów panieńskich z tandetną szarfą i słomką penisem.
Czyli nie chcesz wieczoru panieńskiego?
Ostatnio mam tyle na głowie.
Nie jest on moim priorytetem.
Moim też nie.
Bryon zaprosił ją na mecz Patriots. Heteronormatywne i urocze, nie?
Nie zaprosił jej. Tak na luzie zasugerował, żeby poszli.
To nie to samo.
- Ale po tym, jak dała mu czapkę. - Nie wiemy, czy to z powodu czapki.
Ale może być. Jestem za czapką.
- Byłaś za biletami. - A teraz jestem za czapką.
Wyluzujcie.
Ale futbol… Ja chodzę na mecze tylko dla kibicowania Jackie.
Jestem gwiazdą programu.
I raz, i dwa, wygrać trzeba tu raz-dwa.
I razem, i społem… Wygrać…
Dobra, dobra.
Co trapi nasze słoneczko?
Angielski. Przedstawiam książkę Gittenowi.
- Nie, nie mogę. Za wcześnie na to. - Co nie? Masakra.
Co rozważasz?
The Street Ann Petry,
Siostrę outsiderkę Audre Lorde i The 1619 Project Nikole Hannah-Jones.
- Świetne książki. - To nieważne. Powiedz mu, że to paranoja.
- Gitten nie posłucha. - To pacan.
- Nie rób tego. - Zrobię. Już zdecydowałam.
- Ale którą? - Siostrę outsiderkę.
Hejka.
Bracia, widziałam Bryona w słynnej czapce.
- Jesteś za czapką? - A jak.
Kurde. Mama napisała, że mam już datę egzaminu.
11 marca.
Co będzie wtedy z Merkurym? Retrogradacja?
Nie wiem, ale potrzebuję wschodu księżyców,
działania Plutona,
pełnej pomocy kosmicznej.
Ty będziesz miała wynik 100%.
Presja przed studiami.
Mama mówi, że powinnam chodzić na więcej zajęć, ale kiedy?
Mówię wam, trzecia klasa to naprawdę piekielny rok.
Ten rok jest piekielny.
À propos zajęć…
Chodź, mamy angielski.
Nie.
Oby twoja książka była na audiobooku.
SIOSTRA OUTSIDERKA
Siostra outsiderka.
To niesamowity zbiór esejów i przemówień Audre Lorde,
w których zagłębia się
w różne aspekty tożsamości czarnej kobiety queer
i mówi o tym, że zmiany w uciskającym społeczeństwie
trzeba zacząć od siebie.
Dziękuję, Ginny.
Każdy przeczyta trzy rozdziały Siostry outsiderki.
Może na piątek?
Ginny poprowadzi naszą dyskusję.
Co zrobię?
Dziękuję, Ginny.
Cześć, Cynthia, Beth, Bhanu.
Maruderzy jeszcze nie wyszli?
- Cześć, mamo. - Cześć. Miły dzień?
Tak.
Tato, co ty tu robisz?
Właśnie, tato, co ty tu robisz?
Kolego, zobacz, co mam.
- Chcesz iść dziś na mecz hokeja? - Tak!
Mamo, mogę? Proszę.
Ale to miłe.
Cudnie widzieć zaangażowanego ojca.
Dzień dobry.
No…
Myślę, że… Dobrze. Możesz iść.
Tak! Dziękuję.
Dasz nam coś na przekąski?
Pewnie.
Czemu nie?
- Dziękuję. - No to chodźmy!
Ma wrócić przed 22. Pamiętaj.
- Po prostu lubię ci kupować różne rzeczy. - To tak jak ja.
Taka ładna i nawet o tym nie wiesz.
Jasne, że wiem.
Jestem bardzo ładna.
To się przydaje.
Za co ty mi to wszystko kupujesz?
Wiem, że masz tę swoją fikuśną pracę z fikuśnymi obowiązkami.
W dziale należności?
Widziałam twój samochód.
To naprawdę fajne auto.
Dzięki. Też mi się podoba.
Ale na kolacji widziałam, że twoi koledzy
wcale nie jeżdżą takimi samochodami.
Co ty chcesz powiedzieć?
No dobrze.
Zajmuję się fakturami.
Śledzę przepływy pieniężne, pieniądze firmy za wyświadczone usługi.
I być może niektóre z tych usług są nieco…
Zmyślone.
Wymyślasz usługi, które firma opłaca.
Nie zorientowali się?
Ukrywasz to na widoku. Wypisujesz czek i go realizujesz.
Zarabiają tyle, że nie badają niczego poniżej 10 000.
Nie można brać za dużo na raz, ale jeśli nie wyciągasz wielkich kwot…
Jasna cholera.
Ja tu cię miałam za porządnego faceta z planem emerytalnym.
A ty jesteś przestępcą.
Prześladuje mnie to.
Robię, co mogę, a i tak wracam do punktu wyjścia.
Czy to…
coś złego?
Dlaczego mi powiedziałeś?
Nie bałeś się mojej reakcji?
Nie.
Wiedziałem, że trochę mroku cię nie wystraszy, Georgio Miller.
Sam widzisz.
Bycie ładną się przydaje.
Zdradziłeś mi wszystkie sekrety.
To ty chciałaś obejrzeć ten film.
Sorry, śledzę Gila.
Słucham?
Dałam Austinowi zegarek z lokalizatorem.
A tylko spróbuj, gnoju. Dopadnę cię jak wysypka.
Jeśli tak cię to martwi, że aż śledzisz Austina, gdy jest z Gilem,
może nie powinni być sami.
To jego ojciec. Ma swoje prawa.
Niestety.
Może pora, by mój prawnik sfinalizował umowę o odwiedzinach.
Żadnych prawników. Gilowi by się to nie spodobało.
Niezbyt mnie obchodzi, co mu się podoba.
Zajmę się tym. Dobrze?
Śledząc ich?
Właśnie.
Uniewinniliśmy go, bo nie zabezpieczyli dowodów uniewinniających.
Uwielbiam, gdy wykonują za nas robotę.
Nie masz wyrzutów, broniąc kogoś, kto jest winny?
Dobre pytanie. Na odpowiedź składa się kilka elementów.
Po pierwsze, ludzie non stop są uniewinniani.
Uważam, że absolutnie każdy zasługuje na obronę.
Praktycznie wszystko uznawane za przestępstwo
w pewnych okolicznościach by nim nie było. Dzięki, kotek.
Na przykład…
Wszyscy uważamy kradzież za coś złego, prawda?
A jeśli ten ktoś umiera z głodu?
Logiczne.
Nie mogę oceniać klientów.
Nie wykonywałabym wtedy swoich obowiązków.
Moim zadaniem jest szukanie powodów, dla których ludzie robią złe rzeczy.
Uczłowieczanie ich wyborów. Rozumiesz?
Nawet nie wiesz jak.
Moja praca wydaje się zwyczajna.
Co?
On zdobył każdy szczyt, był na każdym kontynencie.
Coś niesamowitego.
Nie będziesz tu chyba wyskakiwał z fałszywą skromnością?
Widzisz? Ona to rozumie.
I jak, tato? Mama ci nawrzucała?
O czym ty mówisz?
Domyślam się, że tu była.
- Nie bądź dla niej zbyt surowa. - No co?
Ostatnio była całkiem miła.
Muszę lecieć, przepraszam.
Mam mnóstwo pracy domowej, a teraz jestem też nauczycielką…
- Że co? - Tak.
Pamiętasz tę książkę?
No to mam fajne wieści. Nauczyciel chce, żebym poprowadziła lekcję.
I co o tym sądzisz?
Mam zadzwonić do szkoły?
Nie, nie dzwoń do szkoły.
- Sam mi kazałeś wybrać książkę. - Nie.
Mówiłem, że można zmieniać system od środka.
- Ale to trochę… - OK. Nic nie rób.
Nie dzwoń do szkoły. Zaufaj mi. Poradzę sobie z tym sama.
Dobrze.
Odwiozę cię.
Świetnie się bawiliśmy.
Wybuchła bójka. Wszyscy się bili.
Kiedy wreszcie ją zakończyli, cały lód był we krwi.
- Takiej prawdziwej. - Wow.
Fajnie.
Paul, dorastałeś tutaj.
Bywałeś na lodowisku?
Nie. Ja głównie grałem w piłkę nożną i jeździłem na nartach.
Skoro Austin mieszka teraz w Nowej Anglii, wybierzmy się z nim na stok.
- Dobry pomysł. - Tak.
Co ty na to? Byłoby fajnie.
Ale teraz pora spać, więc…
No chodź.
Dobranoc.
Chodź.
- Dobra. - Pa.
Zion.
Gil.
Zion.
- Cześć, Paul. - Zion.
Georgia, Ginny.
- Austin. - No to fajnie.
Gil, nie wiedziałem, że wyszedłeś. Witaj.
Dziękuję.
No dobra.
Zostawmy tych trzech
westernowi, w którym nagle zaczęli grać. Już, spać.
Zaczekajcie na mnie.
No to…
Przepraszam.
Dobranoc.
Nie lubimy go, prawda?
Nie lubimy.
Hej.
Pamiętasz, jak dwóch moich byłych i mój narzeczony byli razem na korytarzu?
- Fajna sprawa. - Jak coś z Ryzykantów.
Jakby zaraz miał się pojawić Jeff Probst i ich zapowiedzieć.
Co u taty?
Myślisz, że z Simone robi się coś poważnego?
Nie będę się w to bawić.
Chcesz, żebym kablowała. Nie ma mowy.
Bu, nudziara.
Ale to dziwne, co nie?
Jak to może być coś poważnego? Chciał ze mną zamieszkać.
Za dwa miesiące bierzesz z kimś ślub.
No tak, ale o mnie nikt nie może zapomnieć.
Takie są zasady.
OK. No to koniec tego tematu. Nie będę się mieszać w wasze sprawy.
Proszę, mieszaj się. Tak ci to słodko wychodzi.
A jak tam z Marcusem?
Dobrze.
Też możemy się pobrać.
Dobra.
Zabawne.
Bardzo zabawne.
Dokładaj mi tak.
Ale z tobą wszystko OK?
Dobrze się czujesz?
I bądź szczera. Żadnego ściemniania.
Tak, wszystko dobrze.
Dzięki, że pytasz.
Byłeś dziś w szkole?
Odpuściłem sobie.
Nie znoszę poniedziałków po feriach.
Wtorek nie staje się tym poniedziałkiem?
Przyjdziesz?
Jestem padnięty.
Kładę się.
Kocham cię, Kit.
Nie będę reagować na Kit.
Właśnie to zrobiłaś.
Słuchaj…
Będziemy oglądać film. Może dołączysz?
Nie.
Nie, dzięki.
Jak było w szkole?
OK.
No dobrze.
- Hej. - Hej.
Gdzie Marcus?
Nie wiem. Nie było go na chemii.
Cześć. Spać mi się chce.
Potrzebuję kawy.
Jesteś świetna. Twój głos rozwala mnie na próbach.
- Dziękuję. - Nie mogę się doczekać musicalu.
Heja!
O Boże, Silver, twój naszyjnik. Boże, niesamowity.
Mam obsesję.
Dzięki, jest vintage.
Super.
Muszę lecieć na próbę, więc na razie.
Pa, Max.
Pa, Silver.
No co?
- Pa, Silver. - Pa, Silver.
„Jest vintage”.
- Co tu się, do waginy, dzieje? - Nic.
Niegrzecznie flirtujecie na próbach. Chichoczecie w kącie.
Ta energia seksualna.
To nic nie znaczy,
bo ja emanuję energię seksualną.
Jestem jak gepard.
„Silver, rozwiążesz mnie?”
Myślicie, że flirtujemy?
- No jacha, podobasz jej się. - Na bank.
Widzimy się na próbie.
- Pa. - Narka.
Podobam się jej?
Jesteś pijany?
Boże, jest totalnie zalany.
Stary.
- Co to jest? - Przestań.
Dawaj piersiówkę. Dawaj…
Zwariowałeś?
Nie możesz być pijany w szkole.
A jak cię przyłapią? Przechlapane.
Ginny!
Cholera.
Wstawaj, braciszku. Wstawaj. Wstajemy. No już.
Co ty tu robisz?
No dobrze. Myślisz, że co to jest? Euforia? Idziemy.
Podwiozę cię na wizytę.
Co?
Niespodzianka.
Mogłam się domyślić. Za łatwo poszło.
Terapia? Jasne, pewnie.
Jestem pod wrażeniem.
Czyli co? Siedzisz tu i mówisz, jak to ci zniszczyłam życie?
- Tak. - Dobra, uspokójmy się.
Chcę zobaczyć, o co w tym chodzi.
Na Południu tego nie robimy. Strzelamy do czegoś i wcinamy masło.
Dzień dobry.
To jest…
Georgia, prawda?
- Nie zniszczyłam jej życia. - Mamo.
- Zaczeka pani na zewnątrz? - Chcę zostać.
Mamo, co ty robisz?
Martwię się o ciebie.
Dowiaduję się, że robisz sobie krzywdę i chodzisz na terapię,
a ta bardzo wykwalifikowana kobieta z fikuśnymi dyplomami
chroni cię i ci pomaga.
Chcę zobaczyć, o co w tym chodzi.
To tak nie działa.
To czas Ginny.
Może zostać.
Na pewno?
Dobrze.
Georgia,
jak się czułaś, gdy dowiedziałaś się, że Ginny robi sobie krzywdę?
Jak w Rodzinie Soprano.
Mamo, zostajesz, to musisz uczestniczyć.
OK, przepraszam.
Czy to dla ciebie trudne? Terapia.
Bez czytania w myślach!
- Mamo! - Przepraszam. Wybaczcie.
Tak. Jest to trudne.
Jak się czuję?
Okropnie.
Zrobię wszystko, by ją chronić.
Więc świadomość, że odczuwa taki ból…
żeby robić to sobie w tajemnicy, tak długo…
Słyszę, że dotknęło cię to, że ci o tym nie powiedziała.
Jasne, że mnie to dotknęło.
To nie jest zwykła relacja matki z córką. Jesteśmy przyjaciółkami.
Ale nie jesteście. Jesteście matką i córką.
Myślisz, że szanujesz granice Ginny?
To właśnie mówi?
Że nie szanuję jej granic?
Nie szanujesz moich granic.
Nie podoba mi się to.
Myślę, że to może być bardzo produktywne.
Dla was obu.
No dobra. Wiem, że nie jestem ideałem.
Po prostu… Myśli pani, że wiedziałam, jak być matką?
Miałam 15 lat. Mary-Kate i Ashley nigdy o tym nie mówiły.
A ja musiałam raz za razem podnosić się z dna,
non stop, z uśmiechem na twarzy. I chronić cię przed tym.
Ja nie miałam dzieciństwa.
Ona przynajmniej je miała.
Wiem, że wiele dla mnie zrobiłaś i że było ci trudno,
ale dotąd nie mieszkałam nigdzie tak długo, żeby mieć przyjaciółkę.
Zawsze byłam tą nową,
zawsze sama.
To wszystko, co znałam. Było mi ciężko.
I mam prawo źle się z tym czuć.
Ja też mam swoje doświadczenia.
- Proszę, wejdź tutaj. Proszę cię. - No co?
OK.
Mama jest na dole. Nie.
- Co? - Nie gramy.
Zabiorę ci to
Nudziara.
Buty.
To moje buty.
No pewnie, że twoje.
- OK. - Gdzie moja piersiówka?
Dlaczego przyszedłeś do szkoły pijany?
- Co za dziwaczny pomysł. - Nie jestem pijany.
Żartujesz sobie?
Pijany jak w Gospodyniach z klasą.
Chcecie dziś iść na chińszczyznę?
Placki ze szczypiorkiem!
- My dziś… - Placki…
Mamy dziś dużo nauki, więc może byśmy zamówili?
- OK. Szkoła przede wszystkim. - Placki.
Zamówisz placki ze szczypiorkiem?
Jasna sprawa.
Dobra.
- Super. - OK.
A teraz idziemy spać
Dobranoc.
Dlaczego nie jesteś na próbie z Silver?
Ona cię lubi.
Czemu wszyscy to powtarzają?
Myślisz, że Ginny lubi mnie?
Macie obleśną obsesję na swoim punkcie.
Ale co ją pociąga? Ty, Pete Davidson… Kobiety heteroseksualne to zagadka.
Jasne, że cię lubi, głuptasie.
Myślę, że nie powinna.
No dobrze. Przyniosę ci wody.
Nie wychodź z tego pokoju.
Zostań tu, w tym łóżku. Mówię poważnie.
Są tu dwie osoby, które się kochają,
ale potrafią też bardzo mocno się zranić.
Ginny, czego potrzebujesz od mamy?
Musisz postarać się mnie zrozumieć.
Ale co konkretnie?
Czego ja nie rozumiem?
Na przykład tego, że jestem czarna.
Czyli nigdy nie zrozumiem swojej córki, bo jestem biała?
W sumie to tak.
Na Halloween przebrałaś się za Scarlett O’Harę.
O mój Boże.
To tylko kostium.
Ale, jak widać, utkwiło mi to w pamięci.
Nawet nie zastanowiłaś się, jak się z tym poczuję.
Georgia,
kochasz swoją córkę,
ale czy jako białej matce
nie jest ci trudno zrozumieć niektóre rzeczy
z jej doświadczeń życiowych?
Oczywiście, że tego nie rozumiem.
Spalę ten cholerny kostium. Dobra? Przepraszam.
Przepraszam.
Ale chodzi też o inne rzeczy.
Skręciłaś… mi okno na stałe,
unikasz rozmów o konfliktach,
kłamiesz, masz tajemnice,
naruszasz moją prywatność, palisz z moim chłopakiem…
Nie…
Karty kredytowe.
Przeczytałaś mój dziennik z terapii.
Voldemort.
Tego właśnie od ciebie potrzebuję. Żebyś mnie słuchała
i wiedziała, że to, co robisz, ma na mnie wpływ.
Dobrze. Rozumiem to.
Ale ty też doceń to, co ja zrobiłam,
zamiast sprawiać, że czuję, że ciągle nawalam.
Ja się staram.
Obie chcecie być zrozumiane.
Ale tu chodzi o Ginny, a ty, Georgia, wciąż mówisz o swoich uczuciach.
Myślałam, że o to chodzi w terapii.
W terapii Ginny chodzi o to,
żeby otrzymała pomoc i przestała robić sobie krzywdę.
Jesteś jak żywioł.
Zajmujesz dużo miejsca.
I czasem czuję,
że nie zawsze zostaje miejsce dla mnie.
Przepraszam.
Wiesz…
To znaczy…
Wiem, że popełniłam błędy.
Przepraszam.
Nie chcę, żebyś tak bardzo cierpiała.
Ja też nie chcę tak cierpieć.
Fajnie było.
- Chciałaś iść na terapię. - Aha.
Muszę się napić.
Nie mów o tym pani doktor.
Umowa stoi.
Wiesz…
Zawsze uczyłam cię, żebyś była silna i…
że wrażliwość to słabość.
Chyba…
Mogłam się tu pomylić.
Myślę, że twoja wrażliwość może być twoją supermocą.
Bardzo cię kocham, mamo.
No dobra, dawaj, porozmawiaj ze mną, o czym chcesz.
Jestem tu i słucham.
OK.
Muszę jutro na lekcji Gittena poprowadzić dyskusję.
Słucham.
To do bani,
niesprawiedliwe
i do dupy, a ja to robię.
Mam go zabić?
- To nie jest śmieszne. - Troszkę jest.
Słuchaj,
może i nie wychowałam cię idealnie, ale nie tak, żebyś dawała sobą pomiatać.
Mój tata ma dziewczynę.
- O cholera. - Właśnie.
Gdzie Max i Norah?
Nie są z rozbitych rodzin. To widać.
Pamiętam pierwsze spotkanie z dziewczyną taty.
- Tak? - Aha. Miałam 11 lat.
- Mama i ja obrzuciłyśmy jej dom jajkami. - Jajkami?
- Tak. - Słuchaj.
Ja chciałabym, żeby mama tak się wściekała.
Okazała trochę emocji.
Ale nie. Mówi, że jest OK,
pochłania butelkę wina i ogląda Love Island.
I mówi: „Hej, Abby, patrz, Abby, oni znaleźli miłość…
Abby.
Miłość istnieje”.
Podać coś jeszcze?
Ale bym zjadła coś słodkiego.
Joe,
codziennie wieczorem
niekupione scone’y wkładamy do koszyka…
Dasz mi ten koszyk?
No weź. Ostatnio byłam taką dobrą pracownicą.
- Dlaczego? Bo wykonywałaś swoją pracę? - Aha.
- Opłacaną. - Tak.
- Nie na haju. - Właśnie.
Coraz bardziej przypominasz matkę.
Joe, zobacz, co potrafię.
O rety.
To mój napiwek?
Boże, ale nudno jest czekać, aż skończysz pracę.
Ale warto.
- Nie ma za co. - Dziękuję.
No i tak.
Chce, żebym ją poznała.
Ciężka sprawa. Zwłaszcza gdy tego kogoś lubisz.
No nie wiem. Będzie lepiej, ale musi minąć bardzo dużo czasu.
A najgorsze, że nazywa się Anna.
Dosłownie Anna.
Najbanalniejsze imię świata.
W dodatku wygląda na Annę.
Bierzemy jajka?
Nie. Skoczę do łazienki.
- Iść z tobą? - Nie.
Dwie sekundki i wracam.
- Gil. Cześć. - Cześć.
- Co tu robisz? - Przyszedłem po coś na obiad.
W mieszkaniu mam tylko małą kuchenkę.
Spróbuj kanapki klubowej z indykiem. Pycha.
Zamów wersję Ginny. Joe się wkurzy, ale jest najlepsza.
Dziękuję.
Dobry wieczór. Podać coś?
Poproszę kanapkę klubową z indykiem.
Wersję Ginny?
Z frytkami czy sałatką?
Na pewno ma pan świetny gust. Co pan woli.
Jest pan tatą Austina, prawda?
Cynthia, mama Zacha. Widziałam pana w szkole.
- Gil Timmins, miło mi. - Mnie również.
Georgia mówi, że był pan w więzieniu.
Przyjaźnicie się?
Nie przyjaźnimy się.
Nienawidzę jej.
Długo pan tu zostanie?
Chciałbym, ale najpierw muszę znaleźć mieszkanie.
Może ja pomogę. Pracuję w nieruchomościach.
Jesteś pełna niespodzianek, Cynthio ze szkoły.
Georgia cię nie lubi.
Georgia zdefraudowała pieniądze mojej firmy,
wrobiła mnie w to. Zwolnili mnie i byłem w więzieniu…
więc sam za nią nie przepadam.
Wierzę ci.
Okradła ratusz. Miała takie…
Proszę. Płatność przy kasie.
Dzięki.
- Witamy w Wellsbury. - Dzięki.
Miły gość.
Miałaś rację. Wkurzył się.
Na razie, Gil.
Cześć.
Co to dziś miało być?
- Co? - W szkole.
Nic takiego, po prostu…
Naburmuszona.
- Nie. - Czemu?
Nie lubię smutnych min.
To rozumiem.
Popracuję nad tym.
Ginny.
Prosimy.
Nie.
Słucham?
Nie, to do bani.
A mam ten plan lekcji. Przygotowałam się.
Możecie myśleć, że tu dramatyzuję,
ale nikt inny nie musiał tego robić.
Albo nie ma mnie w programie,
albo muszę robić więcej niż inni? Nie.
Ginny, próbuję znaleźć sposób, żebyś…
Wie pan co? Rzucam te cholerne zajęcia.
A jak!
Nie pozwolę na kolejny wybuch na lekcji.
- To do bani. - Masz coś do powiedzenia?
Tak.
To do bani.
- Jasna cholera, to było niesamowite. - Właśnie wyszłam.
No wiem. Ale miał minę…
Nie cieszę się. Angielski to mój ulubiony przedmiot.
No to co robimy? Możemy wrócić.
Nie wiem. Nie mam odpowiedzi.
Wiedziałam, że to nie w porządku
i że muszę wyjść, ale poza tym to nie wiem nic.
Nie mogę już chodzić na jego lekcje.
Nie daję rady.
Ciągle coś nowego.
Czemu mi nie mówiłaś?
No nie wiem, chodzisz na te lekcje.
Widzisz to.
Dlaczego to ja mam coś mówić?
Masz rację.
Zawiodłam cię.
Przepraszam.
Nie cierpię Gittena.
Nie lubię nawet angielskiego. Nauczmy się francuskiego i ucieknijmy.
Pójdę już, OK? Widzimy się wieczorem.
Cześć, smutna minko.
Gdzie się podziało to słoneczko?
O nie.
Mam młotek.
Kogo nim uderzyć?
Mnie,
w głowę.
Przyjaciółka do dupy.
Marcus mówił mi, że wszystko kręci się wokół mnie
i że nie widzę, co się dzieje z innymi ludźmi.
Myślę, że może mieć rację.
Jesteś też osobą z sercem na dłoni.
Z jego zwęglonymi szczątkami.
Lubię twoje zwęglone szczątki.
Naprawdę?
Przytulić cię?
Nie.
Nie, dziękuję. Dzięki.
OK…
Ginny?
Napisałaś, żeby cię podwieźć.
Byłam już kanapą, więc muszę cię bardzo kochać.
Halo?
Joe?
Wysiadł wam tu prąd?
Czy to moje okulary?
Myślałam, że je zgubiłam. O nie, tylko nie szarfa.
Ginny, co to ma być?
No dobra, OK. Wow.
Bierzemy ślub!
Siedź tu cicho i słuchaj grzecznie naszych serenad.
Że co?
Georgio Miller, witaj na wieczorze panieńskim niespodziance.
A ty kim niby masz być?
Czyż to nie jest oczywiste?
Jestem rozkosznie słodką Georgią – najbardziej wygadaną burmistrzową,
która pociągnęła sobie z ptaszka.
O mój Boże.
Nie mogę. Zaraz tu padnę.
- Dajecie, dziewczyny! - Nie, ja jestem tylko właścicielem.
Joe.
Joe!
Joe, o mój Boże.
Patrz, co tu mam.
Wow.
No dobrze, gotowa?
- Raz, dwa, trzy. - Raz, dwa, trzy.
Ginny, podziękujesz Gilowi za prezent?
Dziękuję.
Tak!
Tak.
Dajesz, mamo!
Hej.
Bardzo przepraszam, że nie zauważyłam, co się dzieje,
i że byłam cholernie niezorientowana.
Od teraz nie wszystko będzie o mnie, jak powinno być o tobie,
bo chcę, żebyś mogła na mnie liczyć i mówić mi o takich sprawach.
- Długo to przygotowywałaś? - Mówię poważnie.
Wiem.
Jest coś jeszcze?
Myślę, że masz rację i podobam się Silver, ale o tym kiedy indziej,
bo nie wszystko musi być o mnie.
Jak się masz?
W sumie to chyba mam się dobrze.
Bardzo mnie to cieszy. Kocham cię!
- A teraz serenada. - Robi się. Dla ciebie wszystko.
- Jesteś! - Wow.
- Hej. - Fajny akcent?
Tak. Mógłbyś wieść podwójne życie szpiega.
Nie wiem, jak Merrill to robi. Udawanie akcentu całą noc wykańcza.
- Wracaj tu! - Dobra.
- Cześć. - Hej.
Tak
No cześć.
Zrobimy tak.
Boli cię głowa i poszedłeś do domu się położyć.
Napracowałam się nad tym wieczorem
i jeśli stąd nie wyjdziesz, będę krzyczeć.
To wszystko. Krzyczeć tak, jak płuca pozwolą.
Bez końca.
Georgia!
Olewam to.
Chce mi się tańczyć.
- Joe. - Hej.
Biorę ślub.
Tak?
I jesteś pijana, więc koniec alkoholu.
Dobrze się bawisz?
Bardzo.
Dziękuję ci za to.
To nie ja. To Ginny.
Tak. Ciężko jej odmówić. Jaka matka, taka córka.
Uznam to za komplement.
Ten wieczór panieński był o wiele fajniejszy niż mój pierwszy.
Austin, wróciłam!
A tak, Gil go zabrał.
- Co? - No co?
Nie.
Mamo, co się dzieje? Skąd te nerwy?
Właśnie. Skąd?
- Austin, wszystko OK? - Dwie kulki.
A co miało się stać?
Napisy: Katarzyna Puścian