Zawsze uwielbiałam święta.
WESOŁYCH ŚWIĄT
Saszetki z gorącą czekoladą w skarpetach, maratony filmów świątecznych, świece…
Nawet jak byliśmy biedni,
mama zawsze sprawiała, że święta były udane.
Nazywam to brokatową magią.
Dodaj trochę blasku, a nikt nie dostrzeże, że pod spodem jest coś brzydkiego.
Przydałaby się nam brokatowa magia.
Wesołych świąt.
Zawiozę to dziś na komendę.
Zaznaczam… że dalej nie podoba mi się ta broń.
Nazwała mnie potworem.
To nastolatka.
Zmaga się z lękami i różnymi uczuciami,
którymi się podzieliła, ale…
ona cię kocha.
Nazwała mnie potworem.
Wiem.
Czy jestem aż taka okropna?
Nie jesteś okropna.
Ja całkiem cię lubię.
Czasami.
Czy ukryłaś gdzieś jeszcze jakieś sztuki?
Masz jakąś przypiętą do uda, pod łóżkiem?
A ja to kto? Whitey Bulger?
Dotarło do mnie. Żadnej broni.
Na pewno?
OK.
Wstawaj.
Austin,
co powiesz na wzięcie udziału
w tradycji starej jak ja?
Stuletniej?
Bardzo śmieszne, śmiejcie się z Paula. Moje otrzęsiny.
Co to za tradycja?
Co roku razem z tatą i bratem jedziemy ściąć choinkę.
- Bronią? - Siekierą, tak.
- Mogę użyć lasera? - Raczej siekiery.
Co ty na to? Chętny?
Super. Poznasz nowego dziadka i wujka,
zanim przyjdą na wigilijną kolację.
- Co? - Są bogaci? Ginny tak mówiła.
Mówiłam, że pewnie są ułożeni, używają noży do masła.
Nakrycia. Nie mam noży do masła.
- Mamo, to tylko żart. - Skoro używają, musimy je kupić.
Zapewniam wszystkich Millerów, że moja rodzina o to nie dba.
Nasza jadalnia ma być wytworna
jak pierwsze święta Marthy Stewart po wyjściu z więzienia.
Mają być pod wrażeniem,
żeby nie myśleli, że ich syn żeni się z potworem.
Mamie chodzi o to,
że chce się podzielić świąteczną atmosferą z rodziną.
Mamo, może zakupy świąteczne w Bostonie?
- Kupimy noże do masła. - Świetny pomysł. Jedźcie.
Pewnie.
To będzie nasza własna tradycja, bo nie zaproszono nas
na wąsate, męskie niszczenie choinek dla prawdziwych drwali.
Dobrze. Wezmę tylko prysznic.
Załamałam mamę.
Nieprawda. Potrzebuje po prostu…
trochę czasu.
To wszystko.
Nigdy nie była taka smutna.
Poradzi sobie, to duża dziewczynka.
- Nie chcę, żeby to zepsuło święta. - Żeby to zepsuło święta?
To jak ze świątecznego filmu.
- Uwielbiam świąteczne filmy. - OK, Mały Timie.
Jesteś uroczym Małym Timem.
„Nie chcę, żeby to zepsuło święta”.
Rozmawiałaś z nią?
Próbowałam.
Mówi, że wszystko OK.
Tonem, który sugeruje, że nie jest OK,
nigdy nie było i pewnie już nigdy nie będzie.
Będę próbować.
Powinnaś.
Dla świąt.
Co masz do świąt?
Do celebracji konsumpcjonizmu i dociskania finansowego klasy niższej i średniej?
Nic. Uwielbiam je.
- Pożyczamy ją. - Tak.
Cześć, hej, OK.
Zwrotów nie przyjmujemy.
Bracia, sama się zgodziłaś. Zrobisz to, co powie Ginny. Ona decyduje.
Tak, bo wiem, że Ginny nie jest sadystką
i nie chce, żebym spłonęła w ogniu żałosności.
Pomóż mi, proszę. Nasza dziewczyna ma szansę.
Na mikołajki wylosowała Bryona.
W prezencie może dać mu randkę.
Z nią, na której spędzą ze sobą czas.
Bilety do escape roomu sprzed paru lat.
Albo czapka Patsów.
- Normalniej. - Mniejsza desperacja.
Ginny, doradź. Panikuję. Bilety czy czapka?
Bilety.
Biorąc pod uwagę moją przeszłość, zwykle wybrałabym czapkę,
jak najdłuższe ukrywanie uczuć głęboko,
kiszenie się we własnej żółci i zgon na cieknące jelito.
Wiedziałam, że czapka. Dzięki Bogu.
Ale nie wiesz, że mam fioła na punkcie świąt.
Uwielbiam Opowieść wigilijną Muppetów i miętową gorącą czekoladę,
a więc wybieram bilety.
- Tak! - Naprawdę mnie zawiodłaś.
Bracia, mamy święta. Spróbuj. Nie dawaj Bryonowi czapki.
Świąteczna Ginny mnie przeraża.
- OK. To na razie. - OK. Pa.
Nick, zajmiesz się stanowiskiem z gorącą czekoladą? Bez wtyczki na widoku.
Jeśli tak wygląda Biegun Północny, oby elfy były w związku zawodowym.
- Jak ruch w biletach? - Duży.
A sprzedaż przy wejściu jeszcze lepiej wróży.
Świetnie. Zaczęłam mówić rymami. Idealnie.
- Zaprosiłam też kobiety i dzieci. - Z Titanica?
Z bostońskiego schroniska.
Zbieramy dla nich pieniądze. Czemu nie?
Nie pomyślałem.
Nikt nie myśli o kobietach i dzieciach. Nigdy.
- Chyba że na Titanicu. - OK.
Tam umieścimy stanowisko robienia ozdób,
tam domek z piernika prawdziwych rozmiarów,
tron Mikołaja oczywiście na scenie.
Zaraz, tron Mikołaja? Wróć.
Mam coś dla ciebie.
Będą ci siadać na kolanach i mówić o życzeniach dla miasta.
- Czyli dzień jak co dzień. - Tyle że na kolanach.
- Fajnie. Podoba mi się to. - To dobrze, bo dla ciebie mam…
- Co to za filcowa maszkara? - Pomocny elf.
Dobrze, że wziąłem pożyczkę na studia na elitarnej uczelni.
Boże, czy ja zobaczyłem buty?
Oby nie dzwoniły.
Dobra.
A zdjęcie już ma ponad tysiąc polubień.
Jakie zdjęcie?
USIĄDŹCIE MIKOŁAJOWI NA KOLANACH!
- Co to ma być? Fotka z sypialni? - Sexy fota.
Żadnych sexy fot na profilach burmistrza.
Nie wierzę, że muszę to wyjaśniać.
- Usunę ją. - Usunięcie sugeruje błąd.
No i masz już 10 000 obserwujących.
Działa.
- Ale już się nie powtórzy. - Aha. Chciałbym w to wierzyć.
Rozbierać się i do zapasów.
To coś między wami zostawcie w domu.
Mam jeszcze inne zdjęcia.
Na festynie zimowym będzie zakątek do pocałunków pod jemiołą za zgodą.
Ale to Wellsbury chce być postępowe.
- Chciałabym mieć kogo pocałować. - Niegrzeczna elfka.
Nawaliłam. Napisałam do Sophie.
Co?
O nie. Pokaż.
To nic… stukniętego.
- Pokaż. - Po prostu „wesołych świąt”.
„Hej, Sophie, nie chciałam ci tego wysyłać w święta
i ci ich popsuć, bo jesteśmy „złymi byłymi”,
ale chciałam się odezwać i powiedzieć, że myślę o tobie
i życzę ci jak najlepiej.
Zawsze się uśmiecham na myśl o wspólnych chwilach.
Mam nadzieję, że wszystko gra.
Nie odpowiadaj, jeśli nie czujesz tego samego.
Życie jest dziwne. Wesołych świąt”. Oj, Max.
- Aha. I polubiłam jej zdjęcie z Joshem. - Nie.
Chcę, żeby wiedziała, że nic nie mam do jej nowego związku.
Chryste.
No dobra. I jak się czujesz?
Jak się czuję? Martwa. Umarłam w środku,
moja klatka piersiowa gnije i nie znam już radości.
Chcesz pączka?
Zdecydowanie. Co to w ogóle za pytanie?
„Rustykalne”.
Dzień dobry państwu.
- Cześć. - Hej.
A ty coś taka
„cześć i czołem”?
- Są święta. Uwielbiam święta. - Idziesz jutro na ten festyn?
Wszystkie idziemy. Obiecałam mamie malowanie twarzy.
No weź przestań. Nie możemy cieszyć się feriami?
To tylko dwie godziny. No i to dla dzieci ze schroniska.
A nie możemy po prostu dać im kasy?
Nie, to trochę snobistyczne.
- Pożreć bogatych. - Masz domek letniskowy. Mówisz o sobie.
Są święta.
Ja jeszcze nie mam ferii. Została mi jedna próba musicalu.
No i nienawidzę świąt, miłości i wszystko jest do dupy.
Pamiętasz, jak w siódmej klasie oglądaliśmy Grincha i się popłakałeś?
Serce mu urosło.
Mężczyźni mogą płakać, Samantho.
Dorośnij.
Wiem.
Lubię doprowadzać ich do łez.
To poczucie władzy.
OK. Koniec przerwy. Kocham was. Serio.
My ciebie nie. Żart.
Pa.
Łazienka. Ja was nie czy coś takiego.
Chcesz jednego?
- To zwykły banknot, prawda? - Tak.
- Złożymy go raz. - OK.
- Tak. - Drugi raz.
- Tak. - Do trzech razy sztuka, tak?
- Tak. - Ale my złożymy go po raz czwarty.
- OK. - Wkładamy tutaj.
No i…
Wow!
Austin…
Widzicie coś za jego uchem?
Co to jest? Zaczekaj…
Tutaj jest!
No dobrze, pakujemy się. Co powiemy tacie Austina?
Dziękujemy!
- Cześć, bawcie się dobrze. - Pa, pa.
Dziękuję.
A to dla ciebie.
Czemu mam nie mówić mamie, że przyjechałeś?
Jaka jest najważniejsza zasada magików?
Nigdy nie wyjawiaj sekretów.
No właśnie. Rozglądam się tutaj.
No i chcę, żeby to była fajna świąteczna niespodzianka.
Na razie, kolego.
Tu jesteś.
Pora na choinkę. Gotowy?
Chodźmy!
- Pa! - Pa.
Ale super.
Uznałam, że jesteś fanem Patsów, bo grasz w futbol.
- To od ciebie? - Tak.
Jest super.
Dzięki.
A ty ich lubisz?
Musimy pójść na mecz.
Pewnie. Mogłoby być fajnie.
Spoko.
- Super. - Na mnie nie patrz.
Nie wiem, kto cię wylosował.
Żebyś mogła tworzyć te światy ze swojej wyobraźni.
Dziękuję.
Hej.
- Wina? - Nie, dzięki.
Przyszłam tylko po Ginny.
Jedziemy na zakupy.
Fajnie, nie?
To tylko dziecko, wiesz? Ona tak nie myśli.
- Cześć. Jestem gotowa. - Chodźmy.
Wyguglowałam parę miejsc.
Newbury Street, jeśli mamy kartę Paula.
Mamo,
przepraszam za wiersz.
Nie będę tu o tym gadać.
- Nie chciałam cię zawstydzić. - Wszystko OK.
Nawet na mnie nie patrzysz.
- Mamo. - W 99% przypadków czuję się jak oszustka.
Zapewniam, że nie potrzebuję w tym twojej pomocy.
- Mamo… - Wiem.
Życie jest ciężkie, jestem okropna, przepraszasz, wszystko OK.
Chodźmy na te zakupy.
Ho, ho, ho.
Wesołych świąt.
- Gil. - Niespodzianka.
- Coś ty narobił? - Mikołaj kazał mi je przynieść.
Wow.
To…
Wesołych świąt, G.
Tak myślałam, że ci posmakuje.
Z RPA przywiozłam trzy skrzynki.
Uwielbiam RPA. Byłem tam dwa razy.
OK, światowy. Zaliczone.
Planujesz jakieś wyjazdy?
Próbuję czegoś nowego – pozostania gdzieś na dłużej.
Czyli zwykle nie zagrzewasz sobie nigdzie miejsca?
Pyta z zapartym tchem mężczyznę, z którym dopiero zaczęła się spotykać
i którego nawet lubi.
Jak urodziła się Ginny, byłem młody. Straciłem tak wiele z jej życia.
Dręczy mnie to.
Jest nastolatką i chcę przy niej być.
Więc jestem tu.
No to dobrze.
Ja też tu jestem.
Czyli nawet mnie lubisz?
- Pokaż mi tę słynną kawalerkę! - Sorka, byłyśmy w pobliżu.
Simone, to moja córka Ginny i jej mama, Georgia.
Simone „nic takiego”.
To moja ksywka?
Nie. Przepraszam. Dzień dobry.
Dzieńdoberek, ładna jesteś.
Mieszkanie wygląda fantastycznie. Świetnie.
Ale nie w sensie kawalerskim.
Nie chciałam sugerować, że jesteś jakimś wielkim kawalerem,
bo nie jesteś.
To znaczy jesteś.
Nie jesteśmy razem.
Biorę ślub.
Nie kawalerka w sensie, że spraszasz tu dużo dziewczyn…
Nie o to mi chodzi.
Ja tam nie mam pojęcia, ile dziewczyn tu sprowadzasz,
bo skąd mam wiedzieć? Ale…
Pewnie… tylko ciebie.
- No dobrze… - Lepiej już pójdziemy.
- Przepraszam. - Właśnie. Uznałyśmy, że wpadniemy.
A teraz sobie pójdziemy.
Co się rymuje.
Ciągle rymuję.
Ginny, twój wiersz mnie prześladuje.
Wiersz?
Nie, o tym na pewno nie. Mam dużo roboty.
W Wigilię przychodzą do mnie nowi przyszli teściowie…
Zion, wpadnij.
Albo wpadnijcie.
- Dziękuję, ale będę z rodziną. - U mnie będą rodzice i ciocia Rayna.
- Zabierz ich. Zabierz ich ze sobą. - Co ty wyprawiasz?
- Nie wiem. - OK.
Jesteś pewna? Chętnie spędzę Wigilię z Ginny.
Czy jestem pewna? Zapytałam na głos, więc muszę być.
No to… my już pójdziemy.
Ginny. Bardzo… miło było cię poznać.
Georgia, dzięki… że powiedziałaś, że jestem ładna.
- Fajnie. Czyli powiedziałam to na głos. - Aha.
Nie tak miałaś poznać Ginny.
Nie? Naprawdę? Bo myślałam… że poszło świetnie.
Czyli…
to jest twoja była.
Tak.
Interesujące.
No i czego się dowiedziałaś?
Jest prawniczką.
I robi sobie za dużo selfie jak na kogoś po trzydziestce.
Jest z Bostonu, studiowała na Howardzie i Harvardzie.
Ma cavapoo. Wabi się Jacks.
Mamo,
odłóż ten telefon.
Wiedziałaś o Simone, prawda?
Jeśli tatuś ma nową dziewczynę, mówisz o tym mamusi.
A może ciągle chcesz mnie zawstydzać?
To nie fair.
Czy ktoś tu zamawiał choinkę?
To jest prawdziwa choinka.
Lepsza niż sztuczne, które mama kradła ze sklepu.
A jak tam zakupy?
Kupiłyście prezenty?
Dzieciak trochę za dobrze radzi sobie z siekierą.
Słuchaj, mogłam zaprosić rodziców Ziona na wigilię.
Słucham?
Prezenty.
Austin!
Ubieramy choinkę!
WYSZUKIWANIE OBRAZEM
Gang motocyklowy Krwawe Oczy.
Pranie brudnych pieniędzy, ściąganie haraczy,
kradzież samochodów. Ja cię…
Ten sam prawnik.
MALOWANIE TWARZY
GORĄCA CZEKOLADA
Czy wszyscy dobrze się bawią?
W Wellsbury są najbardziej hojni ludzie, jakich spotkałam.
- Bardzo dobrze to dziś widać. - Tak jest!
W ramach podziękowania za tę hojność
mam tu gościa specjalnego z samego Bieguna Północnego.
To Święty Mikołaj!
Ho, ho, ho!
O Boże! Uwielbiam Mikołaja!
Cześć!
Odpoczywam chwilę od robienia zabawek, aby pomóc waszemu burmistrzowi.
Lubicie tego gościa?
Ho, ho, ho, to bardzo dobrze!
Jeśli macie jakieś życzenia dla Wellsbury, podejdźcie się przywitać,
a ja postaram się je przekazać burmistrzowi Rudolfowi.
Burmistrzowi Randolphowi.
Wesołych świąt!
- Ładny domek z piernika? - Tak, jest super.
Lukier wygląda jak śnieg.
A to co?
Zombie Marcusa.
Powiedział, że nasz domek istnieje w postapokaliptycznym świecie.
Rozumiem.
Mogę dodać bałwana?
Tak, ale obok zombie.
- No dobra, ja się zmywam. - Co? Dlaczego?
Przyjdę przed wyjazdem do Vermontu.
Pa, Austin.
Boże.
Hej.
Musi bardzo cię kochać.
- To nie jego bajka. - Święta?
Ludzie.
Max, widzisz mój domek z piernika?
Lśni jak latarnia w ciemnościach.
Proszę mu przekazać życzenia dla Wellsbury.
- Ho, ho, ho. - Cześć, Mikołaju.
Witam.
Zawsze pojawiasz się jak opryszczka.
- Georgia. - Co ty tu robisz?
- Wspieram Nicka. - Gówno prawda.
Nick to mój przyjaciel i zaczyna mu na tobie zależeć,
bo nie wie, że nie jesteś Jessem uczącym trzecią klasę,
a Keithem Marsem dla ubogich, który ma mi popsuć humor.
Słuchaj, twój prawnik, Martin Guillory,
zajmował się dla ciebie sprawą majątku Kenny’ego.
Był też twoim prawnikiem w Nowym Orleanie po zaginięciu twojego pierwszego męża
i ma bardzo interesujące relacje z pewnym gangiem motocyklowym.
Z Krwawymi Oczami.
Ten kostium mi się podoba. Tak.
Twój tatuaż zresztą też.
W twojej przeszłości jest o wiele więcej.
I ja to znajdę.
Nie ma tam nic do znalezienia.
- Dzięki. - Proszę.
- Hej. - Hej.
Posłuchaj, tamten wieczór
to był błąd.
- Tak, rozumiem. - Po prostu…
Nie potrzebuję teraz więcej komplikacji w życiu.
Jasne. Rozumiem to.
To dobrze.
Wesołych świąt.
Poczekaj… Tak.
Przepraszam na chwilkę. Zaraz wrócę.
Mam prośbę.
Spójrz na kolejkę.
No, no, Mikołaju, jesteś bardzo popularny wśród mam.
Czy pan Mikołaj i pani Mikołajowa mogą porozmawiać
w domku z piernika?
Co się dzieje?
Zamieszczasz…
moje seksowne zdjęcie bez konsultacji,
a potem proponujesz, żeby siadano mi na kolanach. Wyglądam śmiesznie.
Kiedy te kobiety dostaną kartę do głosowania
i zgłupieją z niewiedzy, co robią radni,
gwarantuję, że zobaczą twoje nazwisko
i je wybiorą.
Nie. Nie mów do mnie tak, jakbym nie wiedział, co robię.
Byłem burmistrzem, zanim tu przyjechałaś. Pracujesz dla mnie i w pracy to ja rządzę.
W porządku, panie burmistrzu.
Mówię poważnie.
A ty?
Ja też.
Ale trochę trudno zachować powagę,
kiedy strofuje cię Mikołaj w domku z piernika.
Wiesz?
Chodzi o broń?
Chodzi o wszystko.
O broń, o zdjęcie, o to, o dzieci.
Rozumiem, że przechodzisz teraz z Ginny bardzo trudny czas.
Masz prawo być zdenerwowana, ale nie pozwolę,
żebyś mnie nie szanowała. Ani w pracy, ani w domu.
Ja teraz tam mieszkam. To też mój dom,
a w moim domu należy mi się szacunek.
Mój Boże, Georgia…
czekam cierpliwie
na to, żebyś pozwoliła mi być twoim partnerem.
Bierzemy ślub.
Kiedy to się stanie?
Przepraszam.
CHCESZ CAŁUSA? WEŹ KARTĘ ZGODY
Hej, jak tam?
- Zgoda jest sexy. - Mega.
Jestem fanką.
Hej, Ginny, Max, Bracia.
- Czapka? - No co?
Tchórz.
O Boże.
Zaraz wrócę.
Silver.
- Hej. - Cześć, Max.
Możemy zamienić się miejscami? Sophie jest następna.
Tak, jasne.
Dziękuję. Jesteś niesamowita.
- Max… - Biorę. Sorry.
Max?
Masz ochotę?
Nie.
Sophie.
Dlaczego to robisz?
To tylko czekoladka.
Między nami koniec, Max.
Musisz się z tym pogodzić.
Proszę cię…
przestań do mnie pisać i lajkować moje rzeczy na Insta.
Proszę.
Po prostu przestań.
- Okropnie, że nie spędzamy świąt razem. - Wiem.
Hej.
Proszę.
Mój notatnik z terapii.
- Nie wiedziałam, że go zgubiłam. - Żeby okładka była godna wnętrza.
Nie otwierałem.
Świat jest do bani, ale ty jesteś moją ulubioną osobą.
Cała ty.
Kocham cię, Virginio Miller.
Dziś, jutro, zawsze.
Ja też cię kocham.
Bardzo.
Dobra, muszę iść.
OK.
Wesołych świąt.
Wesołego konsumpcjonizmu.
OK…
Co cię tak cieszy?
Nic.
No to…
- Pomóc ci z czymś? - Coś ty.
Mam wszystko pod kontrolą.
Jasne, że mi pomóc! Rodzice Paula nigdy tu nie byli,
a Lynette musi być zadowolona z doprawienia potraw.
Nie!
Nie mam kości.
OK… Mamo, wstawaj.
Niedługo będą.
Rodzice Paula mnie nienawidzą, rodzice Ziona mnie nienawidzą,
ty mnie nienawidzisz.
Nie nienawidzę cię.
Ciężko mi.
Chcę, żebyś to zrozumiała. Nie widzisz tego?
Nie słyszałaś wiersza?
Słyszałam go bardzo wyraźnie.
Chyba jednak nie.
Lynette, dziękuję, że zmieniliście plany.
Nigdy nie jest za późno, żebym odwiedziła wnusię.
Zbyt wiele już świąt spędziłam bez niej.
Wspaniale.
Ciekawa… decyzja.
Widziałaś noże do masła?
Paul, jak w pracy?
Kiedy wyjazd z Pleasantville i kampania gubernatorska?
Kiedy zdecyduję.
Paul zorganizował wielki festyn zimowy dla schroniska dla kobiet i dzieci.
- Zebrał ponad 50 kawałków. - Widziałem zdjęcie.
Pięćdziesiąt?
Jestem w potrzebie. Macie tu tę kaskę?
Georgia, jak się trzymasz w te święta?
To pierwsze święta od śmierci twojego męża, prawda?
Aha.
Bardzo mi przykro, nie wiedziałam.
Chodzi o…
ojca Austina?
Nie, nie.
Ojciec Austina…
Jest w więzieniu.
Właśnie.
Dziękuję, Lynette.
To straszne.
Za co?
Za oszustwo, defraudację…
Ziemniaczków?
Zion…
a jak Simone spędza święta?
Simone?
Skarbie, kim jest Simone?
To moja przyjaciółka.
Ma nową przyjaciółkę. Porozmawiajmy teraz o niej.
To o niej mi opowiadałeś?
I jak wam się…
Kto ma ochotę na dowcip?
Ja.
Świetnie. Jak nazywamy dziecko, które nie wierzy w Mikołaja?
Buntownik bez dowodu.
Dobre.
Zion.
Czym ona się zajmuje?
- Jest adwokatką ds. karnych. - I ją ukrywasz?
- Nie ukrywam jej. - Z siostrzeństwa AKA?
Nie jest z Divine Nine.
Gdzie studiowała?
Na Howardzie i Harvardzie.
Dla kobiety nie ma nic ważniejszego niż dobre wykształcenie.
Ginny, niedługo będziesz składać podania.
- W której jesteś klasie? - Dopiero w drugiej.
A ty, Austin?
Gdzie ty zamierzasz iść na studia?
To kolejny żart?
Ja nigdy nie żartuję.
Ginny, obaj z Paulem studiowaliśmy na Brownie,
więc właściwie byłabyś potomkinią absolwentów.
Tak samo jak na American.
Jest blisko nas.
American. Świetna uczelnia.
Potomkinią absolwentów byłaby też na Howardzie i Spelmanie.
Georgia, a ty gdzie studiowałaś?
Georgia nie poszła na studia.
Lynette, jakbyś pisała moją biografię.
Rozejrzyj się.
Było ciężko, ale doprowadziłam ich tu.
Ja to zrobiłam.
Nie musiało być tak ciężko.
Mogłaś mieć u nas wszystko.
Chcieliśmy ci pomóc.
Mogłaś mieć bardzo dobre życie.
Ginny mogła mieć bardzo dobre życie.
Ale zamiast pozwolić sobie pomóc,
zabrałaś moją wnuczkę i naraziłaś ją na Bóg wie co.
Skoczę po więcej wina.
Albo po maturę.
Zaraz wracam.
Mamo.
Nie ty, nie teraz.
Mamo.
Nic do mnie nie mów
albo rozpłaczę się przed nimi wszystkimi.
Hej, słodka.
Ona ma rację
i to właśnie mnie dobija.
Nie powinnam była uciec. Nie musiało być aż tak źle.
To było dawno temu.
A teraz zniszczyłam Ginny.
- Nieprawda. - Ona jest taka mądra.
Ma dar.
Jej słowa są piękne.
Przeszywające,
ale piękne.
Nie tak powinno być.
Zajmę się tym.
Nie chcę tam wracać
i nie zmusisz mnie do tego, nawet jeśli jesteś zły.
- Georgia… - Muszę się przewietrzyć.
Gwiazdo cudów
Gwiazdo nocna
Gwiazdo królewskim pięknem
Świecąca
Siedzisz tu, bo jesteś zła na babcię?
Nie jestem na ciebie zła.
Ale szkoda, że nienawidzisz mamy.
Nie nienawidzę jej.
Trochę tak.
Jestem na nią trochę zła.
Długie chwile spędzam, myśląc o tobie,
o tym, jakie masz życie.
Pamiętaj, że masz rodzinę, z którą możesz porozmawiać
o rzeczach, których mama nie rozumie.
Dobrze?
Dobrze.
Gdybyś czegokolwiek potrzebowała, dzwoń do nas.
Mam tego nowego, fikuśnego iPhone’a.
Wiesz? Potrafię pisać SMS-y.
- Umiem nawet GIF-ować albo DŻIF-ować… - Zdania są podzielone.
Chodź tutaj.
Tak bardzo cię kocham.
Ja też cię kocham.
- Cześć, przyjacielu. - Że co?
Co ty… Ginny mówiła, że urządzasz wielką wigilijną kolację.
I wszystko idzie wprost bajecznie.
OK.
- Aha. - OK.
Przejeżdżałam i zobaczyłam cię w oknie. Dlaczego jesteś sam i smutny w Wigilię?
- Nie jestem smutny. - A wyglądasz.
Nie znosisz rodziców?
Czy wszystkie dzieci tak mają?
- Ja swoich lubię. - No jasne.
Kiedy Ginny była mała,
oglądałyśmy filmy świąteczne i myślałam:
„Kiedyś urządzę takie cudne święta”.
Doskonale nakryty stół, bez kłopotów finansowych.
To zawsze się sprawdza.
Wzorowanie szczęścia na wysokobudżetowych filmach.
Naprawdę myślałam, że mi się uda.
Mieszkać tu, urządzić idealne wesele, wieść idealne życie, być szczęśliwą.
No wiesz,
wrogiem szczęścia są pragnienia.
Czemu nie jesteś z rodziną?
Rodzice mieszkają w Kalifornii,
więc z nimi i z moją siostrą spędzę tam sylwestra.
Nie wiedziałam, że masz siostrę.
W sumie to niewiele o tobie wiem.
To prawda.
Mam starszą siostrę, Sashę.
Przypominasz mi ją.
Jest piękna i utalentowana?
Rządzi się.
Wiesz, co w tobie lubię, Joe?
Co we mnie lubisz?
Nigdy nie czuję, że mnie oceniasz.
To…
pudło, bo oceniam cię non stop.
Dziękuję.
Potrzebowałam tego.
Wesołych świąt.
Zawsze marzyłam sobie, że odjadę od wszystkich kłopotów
na pięknym białym koniu.
Zawsze uwielbiałam konie.
Już jako dziecko.
Tak, pamiętam.
Zamknięte.
Cześć.
Okręty, wow! Uwielbiam być bogaty. Dzięki, Paul.
Austin, ty to namalowałeś?
Malowaliśmy z Marcusem wszystkie twoje prezenty.
Dziękuję.
A to…
dla ciebie.
DO ZAPISANIA W KALENDARZU
The Mount?
Ale jak? Od miesięcy wszystko zarezerwowane.
Następny termin za dwa lata.
Jestem burmistrzem.
- Wesołych świąt. - Dziękuję.
Patrzcie na to.
Co?
- Co? Gdzie to się… - Wow.
Brawo!
Dobra robota, Austin.
A Okręty…
- Co to? - Oj, Okręty…
Gil.
Wesołych świąt, G.
Cholera.
Dziękuję bardzo. Miło znów cię widzieć.
Muszę przyznać, że nie miałem pojęcia, co kupić nastolatce.
Ostatnio chciałaś tylko oglądać Młodych Tytanów.
Wow, tato, ale super!
Bardzo się cieszę.
Kiedy wyszedłeś?
No weź, G…
Mamo, to niespodzianka.
Gdy tatuś pojawia się w mieście, mówimy o tym mamusi.
W porządku?
Nie bądź taka.
Hej.
Nie chcę.
Dzięki.
Ma już wyjść?
Słuchajcie… Przepraszam, nie chciałem wtryniać się wam w święta.
Chciałem zobaczyć się z synem w Boże Narodzenie.
Czasem lepiej później przeprosić niż prosić o pozwolenie.
Sama nie wiem. To proszenie o pozwolenie ma swoje plusy.
Aha.
Tato, a może pójdziesz z nami na te sanki?
Nie, mały, idźcie sami. Ja… pożegnam się z twoją mamą.
Uściskaj staruszka.
Baw się dobrze.
- Zmieniłem się. - To dobrze.
Musiałeś.
No już.
Odbierz.
Georgia?
Ginny się przypala, Zion.
Nasza córeczka bierze zapalniczkę i się przypala.
Znalazłam jej notatnik. Wszystko tam jest.
Musimy coś zrobić!
Musimy jej pomóc.
Wiem.
- Wiem. - Wiesz?
Jak to wiesz?
Jest…
na terapii. Chce wydobrzeć.
Wiedziałeś?
Wiedziałeś o tym?
Georg…
Pokaż mi.
Co?
Pokaż mi.
- Mamo. - Przypalasz się?
- Mamo. - Pokaż mi.
- Co ty robisz? Przestań. - Gdzie?
- Gdzie to robisz? - Złaź.
- Chcę zobaczyć. - Przestań!
Gdzie?
Mamo, zejdź ze mnie!
Dobra!
Chcesz zobaczyć?
Od jak dawna to robisz?
- Nie chcę, żebyś płakała. - Nie rozumiem.
Dlaczego? Dlaczego to sobie robisz?
- Chodzi o mnie? To przeze mnie? - Nie, to nie takie proste.
Chodzi o Kenny’ego?
To dużo. Wiem o tym.
Próbowałam cię od tego odseparować. Próbowałam cię chronić.
Jedyne, czego chciałam, to cię ochronić.
Nie, to się zaczęło wcześniej.
Moja piękna córeczka.
Moja wyjątkowa córeczka, mój cud. Dlaczego?
Dlaczego to robisz?
Nienawidzę tego.
Chcę przestać.
Chodź tutaj.
Bardzo cię przepraszam, że to przegapiłam.
Tak bardzo cię przepraszam, słodka.
Za wszystko.
Daj mi to.
Słyszysz?
Przekaż mi cały ten ból.
Poradzę sobie z nim.
Chodź tutaj.
Jestem przy tobie, słyszysz?
Jestem.
Jestem przy tobie.
Chodź do mnie.
Przepraszam, że…
zepsułam święta.
Święta już od dawna były zepsute.
To my.
Bardzo wesoły odcinek świąteczny Ginny i Georgii.
Prawda?
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, ZMAGA SIĘ Z MYŚLAMI O SAMOOKALECZENIU,
INFORMACJE I POMOC MOŻNA ZNALEŹĆ NA STRONIE
WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
Napisy: Katarzyna Puścian