To moja mama.
Kocham ją,
a teraz muszę ją chronić.
Pasja albo władza.
Życie to gra, a piękno to, kurna, karabin maszynowy.
Nie patrz wstecz, zawsze przed siebie. Życie to walka. Nikomu nie można ufać.
Użądl pierwsza.
Ale jak wyjść z tego bez szwanku?
Jak może cię to nie zmienić na zawsze?
Jak mam z tym żyć?
Czuję, że tonę i nikt nie słyszy mojego krzyku.
Wreszcie rozumiem, dlaczego Georgia ciągle ucieka.
No proszę. Lycra po całości.
Poszłam pobiegać.
I włosy.
Bez niebieskiego.
Aha. Chyba mi się znudził. Co to wszystko jest?
A nic. Dokumentacja mojego załamania nerwowego.
Ten stos to wesele.
Ten to przyjęcie „witaj w klubie sąsiedzkim” bez motywu.
Będzie okropne.
Co z tobą?
Takie tam.
Nie mogę przestać myśleć…
o Kennym.
Ginny,
cicho.
Kenny to nasz Voldemort.
Nie wymawiamy jego imienia i nie rozmawiamy o nim.
- Hej. - No proszę, ale piękne panie.
Hej.
Nie wiem, jak ona to robi.
Zachowuje się jakby nigdy nic.
- Moja ulubiona. - Aha.
A ja ciągle czuję, że wszystko jest nie tak.
Wszystko wróciło do normy.
MANG znowu razem.
Ale mam szlaban do samego końca świata,
no więc żegnaj, okrutny świecie.
Zabierz mnie do okna, Winnie. Chcę się pożegnać.
Bev zostawiła dziś na stole ulotkę szkoły z internatem.
Oj. Abigail, a u ciebie?
Na moją korzyść wciąż działa rozbita rodzina. Szlaban tylko na weekend.
Ja… nie mam szlabanu.
No jasne. Królowej nic nie ruszy.
Uwielbiam Georgię.
- Chciałabym przyjaźnić się z moją mamą. - Aha.
Niestety jednak Ellen to typowa matka.
„Marcus, Maxine,
jak my mamy wam teraz zaufać?”
Mama przyjaciółka nie jest tak fajna, jak się wydaje.
Ale chociaż moja imprezka była w dechę.
Słyszałyście, że Maria Fontaine
zrobiła Danowi Summerowi loda w twojej łazience?
- W mojej? - Tak.
Myślałam, że on nie lubi blondynek. Ciągle o tym gada.
Jak wtedy, gdy miałam blond perukę na Halloween.
- No… - Jordan i ja potwierdzamy.
- Nakryliśmy ich. - A wy co robiliście na górze?
Na pewno nie bzykaliśmy się na łóżku twojej mamy.
Na pewno nie.
Ale Georgia ma po prostu obłędną kołdrę.
Wiesz, gdzie ją kupiła? Nie?
- Nie wierzę, że Sophie nie przyszła. - Musisz przestać.
Wiem. Muszę.
Przestanę.
Nie potrafię.
Ej, nie masz już niebieskiego.
Sama nie wiem. Znudził mi się.
Mam też wieści.
To już oficjalne: Marcus i ja.
Bardzo się cieszę,
ale jeśli trochę szerzej otworzę usta, zwymiotuję.
Widzieliśmy, jak razem znikacie.
Nie rozmawiajmy o ptaszku mojego brata.
Fu. Teraz jak go zobaczę, będę myśleć o jego penisie.
Hej.
- Hej, Kit. - Cześć.
Miło było.
- Idziemy? - Tak, chodźmy.
Dalej, dzieciaki! Świetnie wam idzie!
O 15.30 masz spotkanie z radą seniorów w sprawie poprawienia dostępności miasta.
Świetnie. Coś jeszcze?
Damy Fontanny chciałyby…
Przepraszam.
Jakie damy?
Damy Fontanny.
To grupa szalenie bogatych i bardzo starych kobiet,
które przydzieliły sobie misję upiększania miasta.
Czego teraz chcą?
Zatwierdziłem inicjatywę „Więcej kwiatów, więcej piękna”.
Chodzi o pasy zieleni.
- Co chciałyby z nimi zrobić? - Uważają, że Wellsbury stać na więcej.
Nasze dzieci zasługują na ładne pasy zieleni.
Kwiaty, nowa ściółka…
- OK. - System nawadniania?
Wykluczone. Nowy system nawadniania to już przesada.
Jasne, kapitanie.
Co?
- Uwielbiam to miasto. - Jestem w polityce, by coś zmienić.
I zmieniasz właśnie pasy zieleni.
Świąteczny zbiór puszek dla schroniska dla kobiet i dzieci w Bostonie.
Tak, Georgia?
Wesołych świąt, masz tu puszkę groszku.
Robimy to co roku.
Ja na święta nie chciałam dostać groszku.
A co?
Co chcesz powiedzieć?
- Wiesz przecież. - Ja tu nic nie rozumiem.
Tampony, pieluchy, prezenty, pieniądze.
Paczki?
Impreza charytatywna. Wstęp płatny.
- Festyn bożonarodzeniowy. - Zimowy. Nie wyklucza.
Zimowy festyn charytatywny.
Podoba mi się. Zróbmy to.
To wszystko?
Nie, jeszcze jedno.
Georgia odpowiada teraz za media społecznościowe burmistrza.
Naprawdę? Serio?
Nie radziłbym…
Znasz się na ludziach, jesteś kreatywna. Oczywiście.
Super, bo już to zrobiłam.
Słucham?
@BurmistrzRandolph. Masz już 200 obserwujących. Spokojnie.
Georgia, zaczekaj chwilę.
Jesteś pewna, że znajdziesz czas na ten zimowy festyn?
Planujesz już wesele, przyjęcie w klubie sąsiedzkim…
Dla schroniska dla kobiet i dzieci?
Chcę się tym zająć.
Mamo, dalej jestem głodna.
A ja jestem przejedzona. Pomożesz mi?
Ginny, zostaniesz na chwilę?
Opuściłaś dużo lekcji.
I nie oddałaś wypracowania o Gronach gniewu.
Wiem. Przyniosę.
To wszystko?
Nie.
Myślałem o naszej rozmowie.
W duchu różnorodności
chciałbym, żebyś wybrała dla nas książkę, którą włączymy do programu.
Książkę?
Oddającą doświadczenia czarnych Amerykanów.
Zainteresowana?
Tak, może.
- Zastanowię się. - To dobrze.
Próbuję wyciągnąć rękę.
Hej, hej.
- Max, wiesz, jaką mamy dziś scenę? - Chyba wielkie wesele.
Nie będziemy rozmawiać o walcu,
który odbywał się w mojej kuchni?
- To był megaflirt, co nie? - Megaflirt.
A ja nic nie wiedziałam o twoim zadurzeniu w Bryonie.
- Słodkie. - Ciszej. To żadne zadurzenie.
Oj, zakochana po uszka.
Taki z ciebie słodziaczek, że można cię schrupać.
- Nie mogę się doczekać próby. - A ja nie.
Muszę zaśpiewać balladę Josephine i świruję.
Jeśli nie chcesz, ja mogę zagrać Josephine…
Nie, nie trzeba. Dzięki.
Drogie panie.
Każda rodzina wygląda inaczej. Listki to wasza piękna, wyjątkowa rodzina.
Dlaczego ja robię drzewo genealogiczne? Mój tata umiera.
Mój jest w więzieniu.
Pogramy u mnie w Back 4 Blood?
- Masz Back 4 Blood? - Aha.
Mama ma załamanie nerwowe. Kupuje mi wszystkie gry.
Czad.
Zrobić ci masaż?
Tak.
Masz taką gładką skórę.
Używam dużo balsamu.
Grunt to utrzymywać nawilżenie.
Prawda?
Tutaj nic się nie będzie łuszczyć.
I już.
Dzięki. To było bardzo miłe.
Spoko.
- Może ja ci… - Zrobisz mi?
Jasne.
Mikołajki.
Dziękuję.
Bracia i Bryon. Uwielbiam aliteracyjne pary.
Żadna z nas para. Spójrz na niego.
Ale nie tak naprawdę.
To nic takiego. Takie tam między obsadą.
Wszyscy wszystkich masują. To dziwne.
Nie zgadniesz.
Wylosowałam Bryona.
Chcesz się zamienić?
Nie. To… za duża presja.
No weź, zrób to.
Dawaj.
Lokalne lawendowe sole do kąpieli, chipsy z Cape Cod.
Bezsprzecznie najlepsze grube chipsy.
Nie cytuj mi moich słów.
To niepokojące.
- Co ty chcesz osiągnąć? - Wiem, że sytuacja była napięta.
Zdefraudowałaś fundusze, a potem mi groziłaś.
- I za to przeprosiłam. - Nie przeprosiłaś.
Bardzo cię przepraszam.
Słowo daję, że nigdy nie zaszkodziłabym Paulowi.
Kocham go. Naprawdę.
Co więcej, uwielbiam tę pracę. Jestem w niej dobra i chcę ją wykonywać.
Gdy się tu przeprowadziłam, byłam inną osobą. Wcześniej…
nie miałam przyszłości,
kariery, prawdziwych przyjaciół.
Zaliczam cię do nich.
A więc…
chcę, żebyś był moim drużbą.
Słucham?
Dolewkę?
- Tak. - Hej, wszystko w porządku?
Ostatnio jesteś jakiś nieswój. Nie… wesolutko poirytowany jak zwykle.
OK…
Cokolwiek to znaczy. Tak, wszystko gra.
Zaraz… przyniosę.
- Nick, bardzo mi na tym zależy. - Po prostu…
- Muszę to przemyśleć. - OK.
Przy tobie zawsze
Powietrze uchodzi
Wiem, że to koniec
Trudno uwierzyć, że tak jest
Pomyślałam…
Bardzo smutne i ładne. Co to?
Boże. To ta piosenka Huntera o mnie?
Nie.
To jest…
moja piosenka.
Jest bardzo ładna. Piękna.
Dzięki.
- A ty co piszesz? - To wiersz.
Ginny, dolewka u mamy.
Nie może być. Jestem w szoku.
Joe, mam taki pomysł.
A gdyby tak w Blue Farm był wieczór open mic?
- Nie. - Co? Dlaczego?
- Dużo roboty. - Raczej nowi klienci.
OK, Marku Cubanie, zanieś mamie wino.
No weź. Będzie fajnie. Ludzie będą mogli śpiewać,
recytować wiersze. Prawda? Plus stand-up.
Stand-up ma mnie przekonać?
No weź.
Blue Farm stanie się cool.
No co? A nie jest cool?
Po prostu się zgódź.
Nie.
Próbowałyśmy.
- Hej. - Hej.
Co tam?
Musisz iść.
Co? A… dlaczego?
- Przecież… między Padmą i mną jest OK. - Idź.
Nie trzeba jej dręczyć w pracy.
Jem obiad u taty. Wpadniesz później?
- OK, no już. Chodź. - Ale…
Użyj drzwi wejściowych.
Rustykalne drewno orzechowe. Nie przegapisz ich.
Cynthia. Cześć. Jak się masz?
Świetnie.
Przyjdziesz na moje przyjęcie w klubie? Bez ciebie bym się nie dostała.
Tak.
Hurra.
Wyjście z domu może ci dobrze zrobić.
No weź. Będzie bardzo fajnie.
Motyw kryminalny. Tematyka Cluedo. Morderstwo.
Motyw morderstwa?
Joe, robisz ten catering, prawda?
Nie, przykro mi.
Bardzo bym chciał, ale właśnie wtedy…
Blue Farm urządza pierwszy wieczór open mic.
Co? Serio?
O Boże. Czyli mogę robić plakaty.
Prawda?
OK, super.
Mama tak nie gotuje?
Odkąd Paul się wprowadził, jemy więcej wykwintnych posiłków.
Dużo kuskusu.
- Czyli już się wprowadził? - O tak.
Prawdziwy pan domu.
Kiedy przyłapali mnie w piątek na imprezie, zachowywał się jak tatuś.
„Nie jesteśmy źli, a zawiedzeni”.
Co?
Mama na pewno ci mówiła.
Przepraszam, że cię okłamałam.
No dobrze. A jak inne sprawy? Jak tam w szkole?
- Nauczyciel angielskiego… - Ten od wiersza?
Tak.
Mam wybrać książkę, która ujmuje doświadczenia czarnych Amerykanów.
No wiesz, żeby rozwiązać problem rasizmu. Hurra.
Przynajmniej się stara.
No co?
A która ujmuje doświadczenia białych Amerykanów?
Buszujący w zbożu?
I tylko ciebie o to poprosił?
Aha.
Chce znaleźć jedną prawdziwie czarną książkę.
I to ty masz ją znaleźć?
Mam tego nie robić?
Tego nie mówię. A jak ją doda? Jego lekcje byłyby bardziej inkluzywne.
- Mam to zrobić? - Tego nie mówię.
Różnorodność lektur to nie twoje zadanie,
a jego jako nauczyciela.
Czyli tego nie robić?
Gdy system nie jest stworzony dla ciebie, masz dwie możliwości.
Próbować go zmieniać po trochu
albo powiedzieć: „Nie dziś”.
I zachować siły na ważniejsze bitwy.
Czyli co powinnam zrobić?
Cokolwiek postanowisz, na pewno będzie słuszne.
Bardzo pomocne, jasne wytyczne.
Albo wybierz moją książkę.
- Kto to? - Nikt.
Znam ten uśmiech.
Uśmiech „SMS od osoby, która mi się podoba”.
To Marcus.
Z domu naprzeciwko?
Już oficjalnie jest moim chłopakiem.
- Nie bądź jak mama. - Nie powiem ci, co masz robić.
Ale pracujesz nad różnymi rzeczami.
- Skup się na tym. - Tak, tato, rozumiem.
Simone „nic takiego”?
Też masz ten uśmiech.
Nie.
Właśnie że tak.
To nie jest uśmiech, tylko lekki uśmieszek.
Najważniejsze jest skwierczenie.
- Ginny, naleśniki! - Naleśniki?
Ładnie wyglądasz.
- Dzięki. - Mogłabyś zwabić mężczyzn na śmierć.
Też tak myślę.
Nie możesz tego założyć.
A Voldemort?
- Nie wymawiaj jego imienia. - Właśnie.
Słodka, to przyjęcie, wyluzuj.
Marcus.
Mogę wejść?
Nie panikuj,
ale ta duża rama, którą widzisz, to drzwi.
Przechodzisz przez nie.
Wiem, że nie jesteś przyzwyczajony. Zwykle tylko po rynnie w górę.
To nie jest tajny portal.
Nie teleportują cię do wczoraj, nie utkniesz w pętli czasu,
aż nie przerwiesz cyklu.
To żadna magia,
żadna pułapka ani sztuczka.
To tylko drzwi.
- Myślisz, że jesteś taka zabawna. - Mnie tam się podoba.
Wchodź.
Cześć. Miło znów cię widzieć.
Potrzebujemy przypomnienia zasad?
Może jednak nie?
Wiedziałem, że uściśnie mi pan dłoń. Trzy lata tkwię w tej pętli.
No dobra, nie zachęcajmy ich.
Ona postradała zmysły.
Jak morderstwo ujdzie ci na sucho, nie robisz przyjęcia o morderstwie.
Odważnie.
Sadystycznie.
Hej.
Nie rozumiesz.
To moja wina.
Zrobiła to, by mnie chronić.
Gdyby nie ja, Kenny wciąż by żył.
- Przeze mnie nie żyje człowiek. - Nie.
To nieprawda.
Nie kontrolujesz jej ani tego, co robi.
Myślę, że powinniście z Padmą odbyć jakąś rozmowę zamykającą.
Tego na pewno nie chcę.
Zasługuje na to.
Ja bym tego chciała.
No cześć!
Dzięki.
Pa, pa.
Terapia będzie w tym tygodniu fajna.
Mam wieści, które ci się nie spodobają.
Austin chce się spotkać na wspólną zabawę
z Zakiem Fullerem.
Synem Cynthii? Austin go nie znosi. Dźgnął go ołówkiem.
- Pogodzili się. - Nie podoba mi się to.
Zanotowałem.
Na przyjęciu
będziesz pułkownikiem Mustardem. Co sądzisz?
Byłem na milionie takich przyjęć. To po prostu kotleciki krabowe i szampan.
Chcę im zaimponować.
I tak jesteś bardzo imponująca.
Dlatego jestem taki zakochany.
Wreszcie czuję, że tu pasuję. Czuję się świetnie.
To dopiero
coś imponującego.
O tak.
Ładny widok?
- Mój też. - Tak?
Pozwól mi
bardziej ci zaimponować.
Dobrze.
Zion, mogę oddzwonić?
Musiałaś odebrać?
- Chcę pogadać. - Po co dzwoni?
- O czym? - Ginny urządziła imprezę?
- Co urządziła? - Kto?
To Paul? Podobno się wprowadził.
- Tak, wprowadził się. - Nie wiedział?
Czemu mi nie powiedziałaś? Tak jak o imprezie i chłopaku Ginny.
- Chcę być na bieżąco. - Jesteś. Paul tu mieszka.
- Impreza, nowy chłopak. - Tak, motorowy. Niedobrze.
Niedobrze.
Wszyscy tak myślimy.
Nie jesteście z Paulem sami. Ja tu mieszkam.
Robimy to razem.
- Co mówi Zion? - Co mówi Paul?
Że powinniście pójść na piwo. Poznać się lepiej.
- On tak mówi? - On tak mówi?
Świetny pomysł. Musicie się dogadywać.
Robimy to razem, praca zespołowa itd.
Daję ci Paula.
- O nie. - Tak.
- Nie. - Bierz.
Siema, stary.
Siema.
„Nick Throop, 35 lat, jest integralną częścią biura burmistrza.
To absolwent Cornella, który dba o interesy miasta
i sprawia, że wszystko działa, jak należy”.
Postanowiłam napisać o różnych pracownikach ratusza.
Wiem, co to jest.
Łechtanie mojego ogromnego ego.
Oczywiście działa, bo jestem Lwem.
No dobra. Bardzo chętnie zostanę twoim drużbą.
Nick!
Czyli znów się przyjaźnimy?
I przyjdziesz na moje przyjęcie?
Mam pomysł na panią White.
- Jesse i ja przyjdziemy. - No tak.
Jesse.
Jak ty to wszystko wymyślasz?
Fajna sprawa. Mogę wymyślić, co tylko chcę,
a potem stworzyć z tego świat.
Jest to… tylko w twojej głowie,
nie istnieje, a ty możesz to urzeczywistnić.
I co ty na to?
Coś niesamowitego.
Ale wymyśliłam sobie… że będę wyglądać megaseksownie,
moja była zobaczy musical i będzie chciała umrzeć.
Sophie Sanchez, tak?
Ja osobiście
wybrałabym to.
Daj rękę.
OK.
Nie duszę cię?
OK.
Max, o mój Boże. To jakiś odlot.
Co nie?
Silver ma jakiś megatalent.
Mam obsesję.
- Na serio… - Bracia!
Chcę zacząć od ballady. Gotowa na próbę z pianinem?
- Tak. - OK.
- Zdejmę to. - OK.
OK.
A więc to jest chwila,
w której Josephine uświadamia sobie, że czuje coś do księcia.
To kluczowa piosenka. Bez niej nie mamy nic.
I zaczynamy.
Nigdy nie kochałam Kogoś, kto mnie nie dostrzega
Czyj urok w głowie miesza
Wcale mnie to nie rozśmiesza…
Jak się czujesz?
Super. Fajnie.
Myślałam o tobie od czasu, kiedy zadzwoniłaś.
Wiem.
Ale nie przypaliłam się…
Nie robiłam tego.
Pisałaś w pamiętniku?
Tak.
Wiersze.
Wiersze?
To pomysł mojego taty.
Kiedyś napisałam wiersz o tożsamości.
Cudownie było móc to wszystko wyrazić,
ale nauczyciel rasista nazwał go niekonwencjonalnym.
Teraz znów traktuje mnie inaczej
i nie wiem, co z tym zrobić.
Nikt nigdy na to nie reaguje.
No więc jestem z tym sama. To irytujące.
Wiem, jak to jest dorastać w mieście, które jest w większości białe.
To ważne, by twoi bliscy zapewniali ci bezpieczną przestrzeń.
A twoja mama? Jest bezpieczna?
- Georgia? - Jest bezpieczną przestrzenią?
Czy możesz jej się zwierzać z problemów?
Nie.
Jak to?
Gdy jesteś mała, chłopak cię popycha i ocierasz kolano,
biegniesz do mamusi, żeby cię przytuliła i pocieszyła.
Ale nie po to, żeby zepsuła mu hamulce w rowerze.
Niektórych rzeczy Georgia Miller nie potrafi naprawić.
Próbowałaś jej to powiedzieć?
Zasługujesz na zrozumienie.
Zrozumienie.
Tak.
W moim życiu…
jest tyle brzydkich, strasznych rzeczy, o których nikt nie wie,
a ja czuję, że wiecznie muszę wszystko w sobie tłumić.
Co by się stało, gdybyś nie tłumiła?
Wyglądasz ślicznie.
Mamo, dlaczego nie ukarałaś mnie za imprezę?
Lubię, jak się cieszysz.
Miałaś ciężki okres. Musiałaś się wyluzować.
Rozumiem to.
Ale ja zasługuję na karę.
Zrobiłam coś złego.
Tak działa świat.
Proszę bardzo. Ukarana.
Nie o to mi chodziło.
Przypomnij mi, że musimy zacząć rozmowy o ślubie.
To oryginalne czy kiczowate, że chcę druhen i drużby w bieli?
Poprosisz koleżanki, żeby malowały twarze na festynie?
Wiesz już, za kogo się przebierzesz na przyjęcie?
Nie mogę na nie iść. Przykro mi.
Co?
Joe potrzebuje pomocy przy wieczorze open mic…
No to kiepsko. Chciałam się tobą pochwalić.
No dobra.
Chodźmy smażyć latkes.
Co to w ogóle jest?
Coś niesamowitego.
Idę na całość.
Dzięki, że robimy to u ciebie.
- To ciężki rok. - Kocham cię.
Ja ciebie też, mamo.
Mamo, nasz kolega Brodie zaprasza do siebie.
- Może… - Nie.
Przeprosiłyście Georgię za brak szacunku do jej domu?
- Przepraszamy. - Bardzo.
Oby to było ostatni raz.
Wspaniale.
- Te latkes są mega. - Mamo, nie.
Tak, zdecydowanie mega. Jesteś cool, mamo.
- A ty dalej masz szlaban. - OK.
Słyszałyście, że dostałam się do klubu?
Boże, to niesamowite.
- Fajnie. - Dolać komuś lemoniady?
Pamiętacie stoisko z lemoniadą Max, Abby i Norah?
- Tak, było bardzo kreatywne. - Pamiętacie naszą piosenkę?
Kiedy na pustyni słonko mocno grzeje Lemoniada poratuje
Lemoniada cię ochłodzi Szybko, kupuj, o co chodzi?
Pamiętasz nasze stoisko z lemoniadą?
Nie miałyśmy cytryn, więc wzięłyśmy butelkę z sokiem,
na której napisałaś: „Świeżo wyciskany, ekologiczny”.
Tak. Dzieci są takie zabawne. Sama radość.
Sąsiad rasista z przyczepy obok powiedział, że się szwendam.
Dziękuję, Ginny, że podzieliłaś się tym cennym wspomnieniem z dzieciństwa.
À propos dzieciństwa… Słyszałyście o panu Adamsie?
Przez którego płakałam w 7 klasie?
Zwolnili go.
W jego biurku znaleziono sprośne czasopismo.
- Żartujesz. - Coś okropnego.
Jak to możliwe?
Aha. Kto jeszcze czyta czasopisma?
Pan Gitten na pewno czyta te sprośne.
Ginny, powinnaś jakieś wybrać na swoją książkę.
Jaką książkę?
To nic takiego. Nauczyciel angielskiego jest wkurzający.
Rozmawiałam już o tym z tatą.
Mamo, nic nie rób.
A co bym niby miała zrobić?
Muszę iść do łazienki.
Brodie do mnie napisał. Poszłybyśmy tylko na godzinkę.
- Proszę… - Nie.
Proszę cię. Jesteśmy młode. Chcemy żyć.
Ellen, jeśli to pomoże, dostałam od nich kartki z przeprosinami.
Naprawdę?
Były urocze.
Sama nie wiem. Mam wybrać książkę czy nie?
Wybierz słownik.
Metaforę tego, jak rasizm przenika każdy aspekt Ameryki. Niech to przemyśli.
Nie chcę, żeby Gitten miał się za sojusznika tylko dlatego,
że przejrzał White Fragility.
Hej.
Jestem przy tobie.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Jest bezpiecznie? Bez wymiany płynów ustrojowych?
Pijemy swoją krew.
Dobra.
Nie mamy już szlabanu, bo Georgia powiedziała naszym mamom,
że dałyśmy jej kartki z przeprosinami.
No tak, kłamstwo.
- Idziemy do Brodiego! - Nie.
- Ty nie. - Wynocha.
- Cześć. - Cześć.
Dobra, idziemy do Brodiego.
- No to… - No to…
- Nie, ty pierwszy. - No…
- Mogę… - Wiesz co?
No dobra.
Ja zacznę.
Wiem, że spałeś z Georgią, zanim się zaręczyliśmy.
OK, czyli tak będzie. Dobra…
Zakładam, że przeprowadziłeś się tu, by z nią być. Więc…
pytanie brzmi:
czy mam się czym martwić?
Chcę, żeby Georgia była szczęśliwa.
Nie chcę w niczym namieszać.
Nie spotkałbym się na piwo, gdybym nie chciał, żeby to się udało.
Ale będziesz ojczymem, mieszkacie w jednym domu.
Dlatego tu jestem.
Ginny to świetny dzieciak. Świetna robota.
Piwo.
Piwo by pomogło. Joe, poprosimy dwa piwa.
Jakie tam masz w beczce. Dzięki.
Fajna z was para.
Pasujecie do siebie.
Dzięki, stary. To wiele dla mnie znaczy.
Dzięki, Joe.
A ja może kogoś poznałem.
Naprawdę?
Wydaje się wyjątkowa.
Rety. Dobra. To świetnie.
Tak.
Sorka.
O Boże.
Nie bądźcie dla mnie wredni.
Proszę.
- Sorka. - Ale to chamskie.
Jak długo musimy tu zostać?
Proszę, kotku, pociągnij sobie.
Dostawa!
Jordan, świrujesz!
- Sam świrujesz. - Nie, ty!
Ja?
Kto chce?
Dawaj.
Marcus, chcesz?
W języku facetów: „Sorry, że ci przywaliłem w twarz”?
Abs, świrujesz. Troszkę.
- Ej. - Chcę.
Gdzie moje?
Ale ciężko to zrobić na grzbiecie jaka.
Jak tam? Coś jeszcze? Może rachunek?
Joe, chyba nie poznałeś Ziona.
To ojciec Ginny.
Zdobył Matterhorn i Annapurnę.
- Bardzo imponujące. - Nieprawda.
- Ginny uwielbia tu pracować. - A my uwielbiamy ją. Świetny dzieciak.
Nie najgorszy.
- Tak. - Dzięki, Joe.
Co sądzimy o nowym chłopaku?
Zły wpływ?
Zaczęła imprezować.
- Chyba pali trawę. - Ginny nie pali.
Nie sądziłem, że będę ojczymem. Nastolatki?
To szaleństwo patrzeć, jak dorasta i staje się sobą.
- Właśnie teraz przez to przechodzi. - Naprawdę?
- Nie widać nic niepokojącego. - Próbuje to ukryć.
Umie zachować spokój.
Georgia też taka jest.
Miej ją na oku.
Informuj mnie.
Dobrze.
Dziękuję.
Nie ma nic gorszego niż przekonanie, że marzymy tylko o słuchaniu ich muzyki.
- Czuję się jak beztalencie. - Słusznie.
Nie jest beztalenciem.
Marcus, grasz, prawda?
Nie, nie za bardzo.
To jest jedno wielkie kłamstwo.
Gra na wszystkim. Ma nawet harmonijkę.
- Strasznie wkurzające. - Serio?
No dobra.
- Dobra, niech będzie. - Ja nic nie mówiłam…
- Sekundkę. - O tym mówię.
- Zbliżają się do siebie? - Oby nie.
Rety.
Boże.
- Już rozumiem. - Nie. Wcale nie.
- Tak. - Nie.
I on niby nie gra.
No dobra. Moja męskość została zagrożona, więc…
Abs, Abby, Abigail, właź mi na plecy. Dawaj.
Zagraj e-moll, A7.
Gotowy?
O mój…
Ile ty ważysz, dziewczyno? Kurde.
Boże, Marcus, zupełnie świrujesz.
- Nie najgorzej. - Ginny gra na pianinie.
Ginny, przestań się ukrywać.
Dajesz, dziewczyno.
To, co ci chodzi po głowie.
- Tak mówiła twoja mama. - Aha.
Jak ty się nauczyłaś grać?
Nie dorastałaś w jakiejś wielkiej biedzie?
Co?
No co?
Tata mnie nauczył. No i…
przymknij się.
Tak! Uwielbiam, jak jesteśmy niemili dla Samanthy.
Nie zaczynaj ze mną, Abigail.
Było fajnie. Twoi znajomi są super.
Możemy już iść?
Kochanie, już jestem.
Upiłeś się.
Troszkę. Ale ten Zion? To jest gość.
- Serio. Spoko facet. Fascynujące życie. - Wiem.
Dlatego wciąż go kocham.
I otrzeźwiałem.
Jasna cholera.
- Masz tu broń? - OK…
Zanim wpadniesz w szał, wyobraź sobie, że jesteś mną, samą w kuchni.
Ktoś się włamuje. Jestem bezbronna.
Bardzo jasno wyraziłem moje stanowisko w tej sprawie.
Nie wiesz, jak to jest być samotną matką.
Masz rację, nie wiem.
Ale powiem ci jedno.
Posiadanie broni do obrony własnej to mit.
Wszystkie statystyki mówią,
że bardziej prawdopodobne jest, że broń zrani lub zabije ciebie lub dzieci,
że ktoś użyje jej przeciwko tobie.
Skoro chcesz bawić się w statystyki, to proszę bardzo.
Według statystyk kobiety są najbardziej zagrożone we własnym domu.
Masz chociaż na nią pozwolenie?
Czy jest w ogóle legalna?
Uchwaliłem ustawę zakazującą otwartego noszenia broni.
Jak to będzie wyglądać?
Dobra. OK.
- Pozbędę się jej. - Ile sztuk jeszcze masz?
Ta jest jedyna.
Słowo.
Sam się jej pozbędę.
Dobrze.
Ale jeśli włamie się tu straszny, agresywny mężczyzna, pożałujesz.
Ładnie wyglądasz, mamo.
No dobrze. To co chcesz z restauracji? Stek? Homara? Makaron?
Cześć, Natalie.
Nie.
Nie, Natalie, nie miej paciorkowca.
Za chwilę mam randkę.
Wiem, że tego nie rozumiesz, bo masz 13 lat,
ale on ma dobrą pracę.
Nosi garnitur. Ma plan emerytalny.
Cholera.
Hej. Ładnie wyglądasz.
Cześć.
Miałeś nie podchodzić do drzwi. Wybiegłabym.
Wybiegnijmy razem.
Niestety dziś nie mogę.
Jestem chora.
Jesteś chora.
Mamo, jestem głodna.
A… kogo my tam mamy?
Jak ci na imię?
Ginny.
Miałam ci powiedzieć, że mam córkę.
Kiedy?
Jak będziesz szaleńczo zakochany i to nie będzie istotne.
Dokąd to?
Gdzie ona jest?
Każdy ma taką szufladę.
Zamawiamy coś.
- Tak? - Ginny, lubisz sajgonki?
Tak.
Ginny. Mam obsesję na punkcie płaszczy twojej mamy.
Ten dzisiejszy, zielony, to jakieś cudo.
Dzisiejszy? Ona tu jest?
Tak, właśnie ją widziałam.
- Mamo! - Uciekaj stąd, Ginny.
- Co ty robisz? - Dzwoniłam do Ziona. Wiem o książce.
Nie zasługuje, żeby uczyć.
Myślisz, że nie wiem?
A jak cię złapią? Myślisz, że mi odpuszczą?
Nie możesz wiecznie robić, co ci się podoba.
Właśnie dlatego ci nie mówiłam.
Czasem nie wiesz, przez co przechodzę.
I nic ci nie mogę powiedzieć, bo robisz takie rzeczy.
Nie pozwolę, żeby tak traktowano moją córkę.
Jestem twoją matką. Nikt nie kocha cię bardziej niż ja.
- Wiem. - Zrobiłabym dla ciebie wszystko.
Rozumiesz?
Wiesz o tym.
To straszne.
To straszne obarczać mnie czymś takim.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
To moja mama.
Miło mi.
Ginny opowiadała mi o panu.
Świetnie. Już się poznaliśmy, to my pójdziemy
i zabierzemy ze sobą wszystko.
WIECZÓR OPEN MIC
Wow. Bardzo fajny.
Co nie? Ale się cieszę.
Co piszesz? Więcej wierszy?
Tak.
Fajnie. Mogę…
Wow. Jest w nim moc.
Dzięki.
Robię to, żeby pomóc sobie przeanalizować emocje.
Ten przyszedł mi łatwo.
Przeczytaj na open mic.
- Nie. - Czemu? Przecież przyszedł ci łatwo.
Jak wyglądam?
Nie bądź taka.
Całe życie nie miałyśmy do tego dostępu. A teraz jesteśmy główną atrakcją.
Udało nam się.
Po to właśnie było to wszystko.
Hej! Wchodźcie.
O mój Boże.
Dzień dobry!
Wyglądacie niesamowicie.
Mówi, że nasze kostiumy wyglądają świetnie.
Te kajdanki są świetne.
Były częścią kostiumu?
Kupiliśmy je razem z kostiumem?
Tak.
Paul, załatwisz Ubera?
Aha.
O rety, wchodźcie.
- Wow. - Nick i Jesse.
Macie ochotę na morderczą zabawę?
To się stało w kuchni. Bronią.
Raczej panna Scarlet.
Trucizną.
No dobrze.
Z zabawą poczekajmy na klub sąsiedzki.
- No chodźmy. - OK.
Idziemy.
Pa. Baw się dobrze na open mic.
Przy tobie zawsze
Powietrze uchodzi
Przy tobie, przy tobie
Przy tobie zawsze
Powietrze
Uchodzi…
Wszystko OK?
Myślałam, że będzie tu coś śmiesznego.
Może ona jest dla ciebie lepsza
Może teraz zostaniesz na zawsze
Dla mnie zawsze będziesz tym jedynym
Tym, którego stracę
Nic nie ma dla ciebie znaczenia
Szkoda, że mnie to obchodzi
Świetne uczucie. Tak z siebie wszystko wyrzucić.
Sorry.
Coś ty. Rób, co czujesz.
Powinnaś przeczytać swój wiersz. Serio. Świetne uczucie.
To była nasza Padma Atlurie z Blue Farm.
Pomysłodawczyni tego wieczoru.
Śledziliście ostatnio wiadomości?
We Francji był wybuch w fabryce serów. Aha.
Został po niej tylko gru-z-yère.
To niegrzeczne.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
To aż boli.
Przeczytaj wiersz.
Dostaliśmy powiadomienie z banku,
że nasze zadłużenie jest wybitne.
No dobrze. Teraz Ginny Miller
zrobi coś wspaniałego. Tak podejrzewam.
Uśmiechnęłaś się.
- Straszne. - Podobało ci się.
Cześć wszystkim.
Staram się ostatnio częściej zabierać głos. No to spróbuję.
Czy można w tym wieku Pod łóżkiem się ukryć?
Utknęłam w burzy Burzy moich przeżyć
Co chwila błyskawica Co chwila jakiś grzmot
Jeden po drugim Ciągle słyszę łomot
Kiedyś byłam ślepa, ale teraz widzę Nieopasana opaską moje życie ujrzę
Nadaremno próbuję zamknąć oczy Zacisnąć mocno i wrócić do ciemności
Do niewiedzy, zaufania
Bo teraz wiem I wiem, co muszę dla ciebie zrobić
Co ze mnie zrobiłaś Oddałabym wszystko, żeby móc to zmyć
Szoruję i szoruję tę cholerną plamę
Ale tatuażu nie da się zmyć
A teraz ja też z winą muszę żyć
Zgrzytam, gryzę, grzmię, aż popłynie krew
Moje struny głosowe wibrują Od bezlitosnych, bezwarunkowych prawd
O których muszę powiedzieć Które musisz usłyszeć
Mój język wije się Pod wielkim ciężarem ciszy
Ale dźwięk staje mi w gardle
Twardy, napuchnięty guzek Połykam go
Mówią, że matka wie najlepiej
A jeśli są rzeczy O których matka nie wie?
Zaplata ci warkocze Ale kocha Scarlett O’Harę
Mówisz, że jestem twoim odbiciem
Ale nie mogę się kryć za twoim uśmiechem
Ja widzę to tak Że stoimy po dwóch stronach lustra
My dwie przeciwko światu?
Ale świat chce mnie dorwać W sposób, o którym nie wiesz
Skąd możesz więc wiedzieć, jak jest?
Mam dość cierpienia w ciszy
Dziś będę tupać, drzeć się i krzyczeć
Aż każde słowo zdołam wypowiedzieć
Sama wiedza, dostrzeżenie
Były zgody wyrażeniem
Moje ręce mokre, niegdyś czyste Skalane grzechami, których nie chcę
Nie moimi słowami Nie przeze mnie zgładzonymi smokami
Dziedziczę ten grzech
I staję się potworem Z którego się zrodziłam
- Wciąż tutaj? - Nie chcę wracać do domu.
Fajny stand-up.
- Nieprawda. - Wiesz, co zawsze chciałam zrobić?
Co?
Przepraszam.
Wyrzucasz mnie zza mojego baru?
O nie.
Co ty wyprawiasz?
Jejku, czy ona znika za barem?
To nie wszystko.
Jest wioślarką? To właśnie zawsze chciałaś zrobić?
Naprawdę pięknie,
ale chyba już pora, żebyś wyszła zza baru.
Przepraszam, nie chciałem…
Mamo, przepraszam.
Nie sądziłam, że przyjdziesz.
Przyjęcie się skończyło. Taka niespodzianka.
Czasem nie mogę uwierzyć, jak szybko dorosłaś.
Jesteś taka mądra
i kreatywna.
Ja nawet nie chodziłam do liceum, ale ty…
jesteś cudem.
Nie mogę uwierzyć, że ktoś taki jak ty pochodzi od kogoś takiego jak ja.
Mamo…
Chciałabym, żeby mama to zrozumiała.
Nie wiem, jak ona to robi.
Wszystko, co złe, trzyma pod kluczem.
Jest jak żywioł.
W ciągłym ruchu.
Nic jej nigdy nie złamie.
Dzień dobry.
Jestem Gil Timmins.
Tata?
Napisy: Katarzyna Puścian