Moja mama nie jest zwyczajną mamą.
Wiem o tym.
Ma inny sposób działania.
Ginny, zasad nie stworzono, by pomóc takim jak my.
Po co więc ich przestrzegać?
Nigdy nie byliśmy rodzinką jak z obrazka, jedzącą wspólne obiadki.
Wszystko, co zrobiła, zrobiła dla mnie.
Poradzę sobie z tym.
Damy sobie radę.
Hej.
Żeby mama nie usłyszała.
Mam… okres.
Ale mogę…
Mogę…
Sorry.
Troszkę delikatniej.
Przepraszam, nigdy tego nie robiłam.
Spokojnie, po prostu…
uważaj.
No dobra.
Zęby.
Ginny.
- Cholera. Do szafy. - Cholera.
Marcus!
Nie śpisz.
Dopiero 21.
Nie odebrałam naszych tabletek antykoncepcyjnych. Odbierzesz?
- A nie możesz odebrać jutro? - Pewnie, fajny pomysł.
Poigrajmy sobie z antykoncepcją.
Jaka jest różnica wieku między nami? Raz, dwa… Piętnaście lat?
Szybko, rusz tyłek.
Marcus,
jesteś w szafie?
Tak.
Ubrany?
Nie.
To się ubierz i wyjdź, proszę.
No cześć!
Dobry wieczór.
- Pójdę już. - Jak długo się spotykacie?
W sumie to się nie spotykamy…
Kiepska odpowiedź.
Nie, ja bardzo ją lubię.
Lubisz ją?
Kocham ją.
Kochasz ją?
Tak, kocham.
Usiądź sobie.
Jesteś dzieciakiem po przejściach, co?
Spokojnie, rozumiem.
Ja też.
Ginny jest wyjątkowa.
Pójdzie w świat i dokona wielkich rzeczy.
Ostatnio coś zrozumiałam.
Ona jeszcze o tym nie wie, ale kiedyś,
gdy zrozumie, że nasze przejścia ją hamują, zostawi nas.
Nie chcę być okrutna.
No może i jestem okrutna, ale…
mówię szczerze.
Jesteś jej licealną miłością. OK. Słodko, klawo, zaangażuj się.
Zabierz ją na potańcówkę czy coś takiego.
Ale gdy nadejdzie czas, jeśli naprawdę ją kochasz,
nie zatrzymuj jej.
Hej.
Obiecaj mi to.
Tak, obiecuję.
A jeśli ją zapłodnisz, zabiję cię.
Mamo, w aptece mówili, że odebrałaś je rano.
Co to ma być?
Marcus wpadł na dymka po drodze z szafy.
To zaufanie, o którym rozmawiałyśmy?
No właśnie. Powiedziałabyś mi, że twój tajny chłopak znów wchodzi tu oknem?
- Nie jest… moim chłopakiem. - Bo to teraz istotne.
Chłopak wchodzi oknem. To serial z lat 90.?
Clarissa wyjaśni wszystko? Jezioro marzeń?
Co będzie w następnym odcinku? Kryzys emocjonalny? Seks z nauczycielem?
Na pewno będę oglądać.
To ja już lecę.
No świetne metody wychowawcze.
Kartki żywnościowe to 210 $ miesięcznie. Zarabiam 250.
Czynsz to 500 i tak wracamy do rozmowy o rachunku za prąd,
a zapewniam, że nawet Benjamin Franklin nie chciał tyle gadać o prądzie.
Już trzy razy mnie przełączano.
Jestem zmęczona.
Proszę mnie nie przełączać.
Nie możecie odłączyć, jak mam chore dziecko. Takie są przepisy.
EKOLOGICZNY OCET JABŁKOWY
Słyszała pani?
Jeszcze miesiąc.
Dziękuję.
Co ty na to?
Nie będę zła, że przez okno wchodził tu chłopak,
ale ty nie bądź zła, że z nim paliłam.
No weź. Chcę, żebyśmy były pogodzone.
- O czym rozmawialiście? - Patsom brakuje Brady’ego.
Mamo.
Chciałam wiedzieć, co do ciebie czuje.
No i?
Jest w tobie zakochany.
Trzeba przyznać, że ma dobry gust.
- Szkoda, że mi o nim nie powiedziałaś. - No nie jestem idealna.
No ja też nie.
Co ty nie powiesz.
Ej.
No co?
Czy pamiętasz…
Co to… Co to było…
to z jajami?
To z czym?
Kiedyś mówiłaś,
że jest taka sztuczka…
z jajami.
Pytasz mnie, jak zrobić loda?
Aha…
Po komentarzu o metodach wychowawczych?
No dobra.
No to tak…
Od dołu trzeba trochę podtrzymać jedną ręką.
A co mam zrobić z drugą?
Tak jakoś…
Potrzebujemy banana.
- Nie, przyniosę wibrator. - Tylko nie wibrator.
Czyli Marcus, tak?
Pan zioło palący, do domu się włamujący,
przy pierwszej przejażdżce motor rozbijający?
- On? - To naprawdę nie wszystko.
Lubi też, jak mu się robi loda.
To bardzo utalentowany artysta.
Człowiek renesansu.
- Jakieś randki czy tylko się tu zakrada? - Mamo, przestań. Zaufaj mi.
Dobrze.
Jutro jego urodziny.
Bardzo ładna.
Bardzo dosłowna.
URODZINY
Fajnie.
Dziwny wieczór.
Koniec z tajemnicami, słodka.
Tylko tak to się uda. Dobrze?
Tak.
Jest dobrze.
Między nami OK.
Atmosfera została zupełnie oczyszczona, tak?
Tak. Między nami OK. Ze mną OK.
A nawet… jesteśmy bliżej niż kiedykolwiek.
My dwie przeciwko światu.
Tak, mamo. Wiem.
No dobrze.
To dobrze.
No dobrze.
Zajechał ekspres do kawy.
To już wszystko?
Tak mogłoby się wydawać, ale tak nie jest.
Pojęcia nie mam, skąd tyle tych gratów.
Ginny.
Możecie spać w piątek u Ziona?
My z Paulem śpimy w jego mieszkaniu, jak już będzie puste.
W ten piątek?
Pewnie.
Moja wolność. To koniec epoki.
Rodzinko, muszę urządzić przyjęcie jako nowa członkini klubu.
Pomysły na motyw przewodni?
- A musi być? - Z jakiego ty domu jesteś?
Fajnie jest mieć motyw przewodni.
A motyw waszego wesela?
No dobrze, fakt, motywy weselne są kiczowate.
- Nasz motyw to wesele. - I miłość.
Tak.
- To ma być najlepsze przyjęcie świata. - Kotek, będzie wspaniałe.
Właśnie… kotek.
Właśnie, kotek.
Ale z was banda dupków.
W tym idziesz?
No nie mogłaś darować sobie komentarza.
Nie, podoba mi się.
„Jestem nową wampirzycą, która właśnie zajechała do Sunnydale”.
Groźnie.
No dobra. Paul, jeśli będziesz potrzebował przerwy od tego,
daj znać. Może pójdziemy… popalić zioło.
Jeśli to wołanie o pomoc, jest bardzo głośne.
- Myślisz, że wszystko z nią dobrze? - Chyba tak. Między wami znów normalnie.
To znaczy normalnie jak na was.
Ale… o co chodziło z tym paleniem zioła?
Dokucza mi. Coś wczoraj zaszło. Marcus Baker wchodził do niej przez okno.
Przez okno?
W tym domu?
No dobrze. I co zrobimy?
- Szkoła z internatem w Szwajcarii? - Mówię poważnie.
Wiem, ja też.
Nie wiem. Zajmę się tym.
Dobra, zajmij się.
Mamo, spóźnimy się.
Już.
- Pa, kolego. - Chodźmy.
- Dziękuję. - Proszę.
Momencik.
Jak spotkanie z nauczycielką Austina?
Właśnie. Chce go objąć jakimś programem.
Muszę się spotkać z pedagogiem. Coś takiego. Ale nie zgodzę się.
Dlaczego? Skoro to zaleca…
Musi się więcej pouczyć.
- Może i tak, ale… - Zajmę się tym. Spokojnie.
Widzimy się w pracy. Kocham cię.
Najlepszego z okazji moich urodzin.
Wszystkiego najlepszego dla mnie!
I wam również.
Tak, sto lat dla mnie!
Najlepszego z okazji moich urodzin. Tak, mam urodziny!
To moje urodziny
Kończę 16 lat i bardzo się cieszę
STO LAT, MAXINE
Nie trzeba było!
Dziwne. To nie ja.
Hej, Max.
Chciałam ci życzyć wszystkiego najlepszego.
Dzięki. Bardzo miło z twojej strony.
Co słychać? Jak tam?
Wszystko dobrze. A u ciebie?
Super. Najlepsze urodziny na świecie.
Przyjdź na moją imprezę w piątek. W piwnicy Brodiego.
Oczywiście jako przyjaciółka.
Możesz przyjść z kimś.
Z przyjaciółką albo kimś więcej. To bez znaczenia.
OK, może przyjdę.
Sto lat.
Co miała na myśli z tym „może”?
Nie możesz być zła w moje urodziny.
- Co to było wczoraj? - Wiedziała, że tam jestem.
To Georgia, ona wie wszystko.
Nie zna granic. Spodziewaj się tego po niej. Witaj w moim życiu.
Przykro mi.
- O czym rozmawialiście? - O niczym.
O moich zamiarach wobec jej córki.
I co powiedziałeś?
Że zamierzam cię zepsuć.
Tylko nie pal już z moją mamą. Że też muszę coś takiego mówić.
Sto lat.
Często mylisz dni tygodnia, więc…
OK…
Cieszę się, że ci się podoba.
Jest super. Dzięki.
To nie wszystko.
Mama z Paulem śpią w piątek u niego,
więc nikogo nie będzie w domu.
Maxine to suka.
- „Urodziny”. - Aha.
Jaką masz teraz lekcję?
Angielski.
Wagary?
Dużo ostatnio tych wagarów.
Zapal z moją mamą i jej donieś.
Hej, wejdź.
Ruszyła strona miasta.
„Wciąż będę niestrudzonym orędownikiem interesów mieszkańców Wellsbury”.
I nie pokazałeś mi jej?
- Nie. - Podoba ci się?
Bardzo… sztywna. Gdzie wzmianka o zaręczynach?
- To nie pismo plotkarskie. - Zdjęcie ratusza.
Tutaj pracujemy.
- Daj swoje, ciacho z ciebie. - To nieistotne.
- Istotne. - Istotne.
Naprawię to. Media społecznościowe zbliżą cię do ludzi.
- Burmistrzowa się nimi zajmie. - To żadna funkcja.
Wiesz, że mam rację. Paul jest charyzmatyczny, przystojny.
- Zaczynam się czuć jak kawał mięsa. - Energia Beto, Obamy.
Tak, jest dokładnie jak Obama.
Czarny mężczyzna, który zapracował na najwyższy urząd na świecie. To samo.
- Ale to niezły pomysł. Zatrudnijmy kogoś. - Czemu nie mogę pomóc?
Mógłbym cię spytać o to samo.
Steinbeck wyraźnie tu pokazuje,
że odkupienie jest niezbędne
dla przetrwania duchowego.
DZIĘKI ZA NOTATKI – GINNY
Rodzinie udaje się przetrwać i zrobić dobry uczynek,
co pokazuje, że nie utraciła ona poczucia przyzwoitości.
W szerszym kontekście…
Wstałam o szóstej.
Wykupiłam cały sklep z dekoracjami i użyłam nawet kleju z brokatem.
Jest strasznie wredna.
Przejdzie jej.
Ma nas za złe przyjaciółki, a sama nie jest lepsza.
Dostałaby szału, gdyby wiedziała, że siedzimy tu razem.
- Robimy zdjęcie? - Myślę, że tak.
Do dzieła.
- Bliżej. - Nie.
Ten taniec jest kluczowy. Dopiero co poznaliśmy Josephine.
Jest niezależna.
Małżeństwo? W żadnym wypadku.
Poznaliśmy też księcia. Samotnego wilka, wroga establishmentu.
Ta dwójka się spotyka.
Wtedy… Josephine uświadamia sobie, że czuje coś do księcia.
Książę uświadamia sobie, że czuje coś do Josephine.
Udają, że tak nie jest.
I wygląda to tak…
Rama i obrót. Raz, dwa, trzy.
Promenada, twinkle i zamknięcie.
Proszę.
No dobrze.
Rama.
Przepraszam.
Co to za promenada?
- Max, podejdziesz? - Aha.
- Opuścisz rękę? - Tak. Przepraszam.
Mam urodziny. Popularna i kochana.
Wszystkiego najlepszego.
Dzięki. Najlepszego z okazji moich urodzin.
Wpadnij na moją imprezę w piątek.
W piwnicy Brodiego. Będzie obsada i ekipa.
Tak? Może przyjdę.
Mój kostium będzie miał dekolt?
Spodoba ci się, słowo.
Na przedstawienie wymyśliłam
połączenie stylistyki steampunk z wiktoriańską arystokracją.
- To brzmi niesamowicie. - Super, prawda?
Tak. Jestem pod wrażeniem.
Zawsze zwracałam uwagę na twój styl.
- Serio? - Tak. Jest świetny.
Dzięki.
Twój też. Ładna bluzka.
Odwróć się.
- Hej. - Hej.
Sorry za spóźnienie. Joe zauważył?
- Nie ma go. - OK.
Cześć, Marcus.
Cześć.
No co? Non stop podkradamy kawę.
Na razie.
Jak między wami?
Jest… dobrze.
To twój chłopak?
To by się zgadzało.
Co za socjopata zamawia piernikowe latte?
- Brzmi wstrętnie. - I takie jest. Piłam rano. Ohyda.
O Boże. Joe!
Co ci się stało w twarz?
A co?
Pewnie. Pierwsza zasada podziemnego kręgu to nie rozmawiać o podziemnym kręgu.
Zabawne.
Druga zasada to nie rozmawiać o podziemnym kręgu.
- Ja wam za to płacę? - To za darmo.
Nowa stylówa.
Podoba ci się?
Jak z Hot Topic.
Z czego?
- Co to za Hot Topic? - Nie wiem, ale chyba mnie obraził.
Cynthia, dolać ci?
W końcu gdzieś tam jest już 16.
Tutaj jest 16. 16.15.
No to dobrze.
Tylko mnie nie pytaj, jak się trzymam. Kiepsko i nie chcę o tym gadać…
Boże, co ci się stało w oko?
Skoro ty nic nie mówisz, to ja też.
Joe, Joe, Joe…
Tylko ty możesz mi pomóc.
- Super. - Pokaż mi menu cateringowe.
Urządzam przyjęcie w klubie sąsiedzkim. Jestem jego nową członkinią.
Gratulacje.
Kto cię zdzielił w twarz?
Jakie przyjęcie urządziłaś, jak cię przyjęli?
Piknik samochodowy.
Licealni futboliści w strojach sportowych rozdawali skrzydełka,
a Tom serwował piwo z beczki.
Brzmi bardzo fajnie.
Cholera.
Słodka, zrobisz mi piernikowe latte?
Ciebie też zapraszam.
Nie musisz, skoro chodzi ci o catering.
Zapraszam cię, bo chcę.
Przyjaźnimy się.
No i chcę cateringu.
Dziękuję.
Cześć, Ellen.
Przychodzę z białą flagą.
- No z białym winem. To to samo. - Czego chcesz, Georgia?
Robię obiady urodzinowe dla bliźniąt.
Marcus chce hamburgery, a Maxine ziti z kurczakiem…
Nawaliłam. Powinnam ci powiedzieć o Marcusie i o Ginny.
Nie mam dobrej wymówki. Powinnam i przepraszam.
Zwykle zajmuję się wszystkim sama i…
tylko tak potrafię to wyjaśnić, ale…
tęsknię za tobą,
za moją przyjaciółką.
No dobrze. Ja za tobą też.
Proszę.
Lepiej polej.
Dostałam nauczkę i przyszłam ci powiedzieć,
że wczoraj przyłapałam Marcusa, jak wchodził oknem.
A ten to kto? Slater ze Śmiertelnego zauroczenia?
Dobre. Na to nie wpadłam.
Nie do wiary. Mają nas za głupie?
Tak.
Nie mogą normalnie się spotykać i wchodzić drzwiami?
O nie, żadnych słodyczy po tym, jak ugotowałam dwa obiady urodzinowe.
Mamo, w urodziny zasady nie obowiązują. Cześć, Georgia.
Wszystkiego najlepszego.
- Masz fajne plany urodzinowe? - Bez Ginny.
Maxine, nieładnie jest chować urazę. Ludzie popełniają błędy.
Odpychaj wszystkich, to nikt ci nie zostanie.
Marcus, zabiję cię!
Serio? Ginny ci nie wystarczy, to zabrałeś jeszcze Abby?
- I robisz mi to w moje urodziny! - W nasze urodziny. I nic ci nie robię.
Nie ty decydujesz, kto ma słuszność.
MODA ŚLUBNA
- Hej. - Hej.
No dobra.
Nie, nie do…
- Dobra. - Co my tu mamy?
- Tak. Ha, ha. - Ale ich dużo.
- Dobra. - Jak paczka cukierków…
- Mam lidera. - Dobra.
- Tatusiek. - No dobra, odłóż go.
- Jak on w ogóle działa? - No już.
- Tatuśku… - Już.
- Jego się nie da zatrzymać. - Odłóż.
- Delikatnie, tatuśku. - Tak.
Ostrożnie. Do czego w ogóle jest to?
Mamo, nie mogę znaleźć…
Muszę pukać.
Teraz to wiem.
Naprawdę jestem na dobrej drodze do nagrody dla matki roku, co nie?
To jak? Mam się martwić, że tak z nią schrzaniłam,
że będzie wdychać heroinę i dołączy do cyrku?
Co jest?
Nic. Po prostu…
Wiesz co? Mogę cię o coś spytać bez twojego złoszczenia się?
Nie obiecuję.
Austin.
Pomożesz mi zrozumieć,
dlaczego nie chcesz posłuchać tej nauczycielki…
Jestem zła.
Mówię poważnie.
Patrzyłem, jak moi rodzice przechodzą przez coś bardzo podobnego z Chrisem.
Austin i Chris nie są tacy sami.
Wiem o tym.
Nie mówię, że są.
Ale Austinowi też mogłoby się przydać trochę więcej pomocy,
a są takie programy.
Nie przypnę mu łatki, która już z nim zostanie.
Będą go inaczej postrzegać. Nic mu nie jest. Tyle.
Dlaczego mu nie pomóc? Nie jesteś sama.
To nie twoje dzieci!
- Wow. - Za ostro to wyszło.
Chodzi mi o to, że sobie z tym poradzę. OK? To wszystko.
- Dobrze? - Nie. Wiesz co?
Dotarło to do mnie. Granica została wyznaczona.
Nie dowiem się o nowym chłopaku Ginny.
Nie zaufa mi się i nie pozwoli pomóc z Austinem.
Tak jak ty mi ufasz w pracy?
Co to ma znaczyć?
Co i rusz udowadniam swoje umiejętności, a wy mnie pomijacie.
Zaręczyliśmy się i jestem wykluczana. Co to ma być?
Chodzi ci o Nicka? Wiem, że był trochę…
To wiem i mam go gdzieś. To ty jesteś szefem.
I odłóż tatuśka tam, gdzie go znalazłeś.
Hej.
Przepraszam za tamto.
Brawo.
W sumie to brawo, Paul. Zaskakujące.
Słodka, chciałam z tobą o czymś porozmawiać.
- Boże. - Nie, to nic złego.
Wychodzę za mąż,
a ty jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
Będziesz moją pierwszą druhną?
Mamo, tak, oczywiście.
- Tak? - Tak.
Obym tylko z tobą za bardzo nie schrzaniła. Zrobiłam to?
Nie, wszystko ze mną dobrze.
To dobrze.
Dobra.
- Hurra. - Hurra.
To świetny trik,
jeśli nie robisz pełnej kreski eyelinerem na powiece.
Pozwala osiągnąć tę taką głębię i ciemny odcień w tym miejscu.
Aby podkreślić powiekę,
nałożę więcej konturówki przy zewnętrznym kąciku oka.
Podobno tarantule smakują jak taki ziemisty crack.
Wiedziałam, że powiesz coś takiego.
Ta chrupkość…
Fajne włosy.
Dzięki.
Ja sama zawsze chciałam ufarbować.
Pamiętasz, jak miałyśmy 11 lat, polałyśmy sobie głowy piwem twojego taty
i leżałyśmy w słońcu, żeby mieć pasemka?
Co za żenada.
- Powinnyśmy to piwo wypić. - Powinnyśmy… Dokładnie.
Max.
Ale ona dramatyzuje.
To jakiś absurd.
To trochę zabawne.
- Jest o wiele lepiej. - Porozmawiajmy o twojej matce.
Możemy nie mówić o niej „moja matka”? Jak Kathy Bates.
Jaką macie relację?
Ona… nie jest taką zwyczajną mamą.
Właśnie paliła zioło z moim chłopakiem.
No oficjalnie nie jest moim chłopakiem.
Co o tym myślisz?
Ona po prostu robi takie rzeczy.
To cię stresuje?
Nie. Ona po prostu taka jest.
Mogę panią o coś zapytać?
Oczywiście.
Nasza osobowość i to, do czego jesteśmy zdolni…
Na ile jest to określone z góry? Na przykład… genetycznie.
Czemu mnie o to pytasz?
To tylko taka głupia myśl. Nic takiego.
To moment, kiedy masz rozpoznać, co czujesz,
co skłania cię do robienia sobie krzywdy.
Musisz przyznać, jak czujesz się naprawdę, bo inaczej nie będzie lepiej.
Jasne.
Wiem o tym.
Tak jak mówiłam… wszystko ze mną dobrze.
Fajny ten niebieski. Ładnie.
Dzięki.
Mama prosiła, żebyście spali u mnie w piątek.
W sumie to tylko Austin. Ja śpię u koleżanki.
Simone?
To nic takiego.
Co tam w szkole?
Max mnie nienawidzi.
Zdziwiłabyś się, jak mało inni o nas myślą.
Zwykle bym się zgodziła,
ale Max mnie nienawidzi i dużo o tym myśli.
Próbowałaś z nią porozmawiać?
OK, nie jesteś za.
A jak tam Bracia?
Gość, który jej się podoba, polubił twoje zdjęcie,
więc jest przeszczęśliwa.
A jak tam na terapii?
Nie przypalam się, jeśli o to pytasz.
Nie o to pytam.
Terapia działa.
Jest o wiele lepiej.
No to opowiedz mi o tej Simone „nic takiego”.
Anthony Green…
Pamięta pan jakiekolwiek szczegóły sprawy?
Czy pamiętam sprawę zaginięcia sprzed ponad dekady?
To Nowy Orlean. Wie pan, z iloma mamy do czynienia?
- O co chodzi? - Jego żona.
Ją pamiętam.
Było mi jej żal.
Śliczna, młoda.
Czyli pan sobie przypomniał.
Prowadził nielegalny hazard, a ona wzięła winę na siebie.
Aresztowano ją,
a jak tylko wyszła, on dał nogę.
Karygodne.
Czyli nikt jej o nic nie podejrzewał w sprawie jego zaginięcia?
Jak miałaby zabić chłopa i przenieść ciało? Proszę spojrzeć.
Musi być jej z tym bardzo dobrze.
Z czym?
Wszyscy jej nie doceniają.
Hej.
Hej, jak tam u taty?
Dobrze.
O nie.
Co?
Tańce w salonie!
Mam już dość tego, że wszyscy są tu, kurna, tacy poważni.
Co się tu dzieje?
Paul, musisz wiedzieć, w co się pakujesz.
Spoko, to mi pasuje.
To ja już pójdę.
Czekaj, o której masz godzinę powrotu?
Godzinę powrotu?
- Ma taką, prawda? - Tak.
Tak?
Nie wiem.
Wrócę o rozsądnej porze.
Słodka, wszystko gra?
Tak, jest OK.
Dajemy.
No już.
DO ELLEN GINNY DO WAS IDZIE
Ginny! Nie widziałam, jak wchodzisz drzwiami.
Ale tu miło.
Wcisnę się tutaj.
No dobrze.
To o czym rozmawiamy?
Moja mama pani powiedziała, prawda?
Posiedźmy tu sobie całą noc.
Chyba się pogodziły.
Nie rozumiem. To nie ja zrobiłam coś złego.
Słonko, ja tam nie wiem.
Złe wieści, mi amors.
Piwnica jest zalana.
- Oby to był jakiś eufemizm. - Sorka, nie będzie dziś imprezy.
Nie może mi się to dziać.
Spójrz na pozytywy.
Przyjaciółki ci teraz niepotrzebne.
- Żartowałam. - Buźka, Max.
- Hej, Ginny. - Pa, Ginny.
- Nie! Przepraszam bardzo. Nie. - Czego teraz chcesz?
To ja jestem zła, nie ty.
Przepraszam bardzo. Czy zakłóciłam równowagę wszechświata,
sugerując, że coś nie jest o tobie?
OK, to zabolało. No i suka z ciebie. To ty zrobiłaś coś złego!
I podoba ci się to, nie? Ja nawaliłam, a ty jesteś idealna.
Nie, ale nie spałam z twoim bratem.
- Super, bo to byłoby przestępstwo. - Okłamałaś mnie!
I co z tego?
Mam ci mówić wszystko? Nie na tym polega przyjaźń.
Nie polega na zdradzaniu sobie
każdej najskrytszej myśli i każdego sekretu.
Dla mnie przyjaźń to wzajemne wsparcie.
Przyjaciółka nie odrzuciłaby kogoś, nie wiedząc wszystkiego.
Wszystkiego?
Mam wiedzieć dokładnie, jak bzykałaś się z moim bratem? Chyba wiem.
„Ginny, jestem mroczny i ponury, a od kolorów bolą mnie oczy”.
„Marcus, ja właśnie odnajduję siebie”.
„Wskażesz mi drogę penisem?”
- Dużo mówisz, ale nie zawsze z sensem. - Ktoś ufarbował włosy i nabrał ikry.
Przeprosisz mnie?
- To jakiś żart. - Nie, Max.
Bo cię kocham.
Wiesz? Tak bardzo, a ty mnie zraniłaś.
Boże.
Czasem czuję, że moje przeżycia są dla ciebie zupełnie niewidoczne.
Próbowałam nie kochać twojego brata. Naprawdę.
Ale sama nie wiem. Wy, Bakerowie, macie jakieś DNA z feromonami.
- Kochasz go? - Tak.
Tak naprawdę? Jego tłuste włosy ci nie przeszkadzają?
Naprawdę.
Nie wiedziałam.
Rozumiem go, a on rozumie mnie.
Próbowaliśmy to powstrzymać, bo ciebie też kocham.
- To byłabyś moją bratową. - No może nie idźmy tak daleko, ale…
Bardzo przepraszam, że byłam taka wredna.
Tak bardzo ostatnio cierpię, że wycieka to jak z kranu.
Byłam straszną suką, wielką sukowatą suką.
Może i dobrze, że piwnica Brodiego zalana,
bo nie mam kogo zaprosić na imprezę.
Chcę, żebyśmy były pogodzone.
Ja też.
Bardzo za tobą tęsknię.
Co to ma być? Zespół znów razem?
Nie.
Nie, Ginny. Nie.
- Tak. Tak, Ginny. Tak. - Cicho. Nie wiesz, o co chodzi.
Nie wiem, ale wiem, że tego chcę.
Dobra.
Na twoje urodziny możesz dostać moje urodziny.
Hurra!
Co to znaczy?
- Impreza u mnie. - Co?
Dobra. Jestem agresywnie podekscytowana. Zróbmy to.
- Georgia. Paul. - Joe!
Świętujemy ostatnią noc wolności Paula. Jutro oficjalnie się wprowadzi.
Koniec epoki.
No jasne. Gratulacje.
Butelka wina na koszt firmy.
Nie musisz…
Joe chyba się trochę w tobie podkochuje.
No coś ty. Wcale nie.
Skoro tak mówisz.
Tak!
Dobra!
- Nic tu o mnie nie gadać. - Spoko.
Słuchajcie…
- Zdrówko. - Hurra!
Hurra!
Błędy zostały popełnione. Przeze mnie.
Uczucia zostały zranione. Chciałabym móc to zmienić.
Mnóstwo żalu.
Czy to są przeprosiny?
Przepraszam.
Jestem dupkiem
i cię kocham.
Zróbmy kawiarnię.
- Karmelowe macchiato na koszt firmy. - Reszta.
Maluję listek, bo jestem artystką. Proszę, jest gorąca.
Dziwne jesteście.
Mój cherubinek, aniołek, demon, moja księżniczka trafiona strzałą miłości.
- Czyli Marcus. Masz okropny gust. - Dziękuję.
Ej, to ma podobno złote płatki, które wypalają dziury w gardle,
żeby alkohol szybciej zadziałał.
Doskonale!
- Chcesz? - Tak.
Za MANG!
Nie… Nie kłamałaś.
- Cześć. - Hej.
Hej.
Idź na górę.
Przyniosę coś do picia.
Zaszłam od samego patrzenia.
Słodcy jesteście.
Fajnie było na próbie.
Tak, ale czuję się strasznie niepewnie.
Musimy po prostu więcej poćwiczyć.
Tutaj?
W kuchni?
O Boże, Silver! Hurra!
O Boże, hurra. Tak się cieszę, że przyszłaś.
Dobrze się bawisz?
- Bardzo. - To fajnie.
Cieszę się.
Czemu Sophie jeszcze nie ma?
Myślicie, że nie przyjdzie? Zaprosiłam ją.
- Chcesz jeszcze shota? - Tak.
Hej.
Porozmawiamy?
Taki naprawdę dobry, wiesz?
Chwila.
Hej, Zion, co tam?
Sorry, że przeszkadzam. Dzwoniłem do Ginny, ale nie odbiera.
Austin może obejrzeć film od 13 roku życia?
Dzwoniłeś do Ginny? Dlaczego…
Może obejrzeć taki film. Pa.
Wszystko w porządku?
- Ellen? Hej. - Cześć.
Gówniarze nas wykiwali.
No to…
Wszyscy obwiniają mnie za nasze zerwanie, a to nie tylko przeze mnie.
Wiem.
Przepraszam, że ci tak okropnie nagadałem.
Ja też przepraszam.
Najgorsze było to, że mi nie uwierzyłeś,
że było, jak mówiłam.
Mówiłeś, że dramatyzuję, jakby to była moja wina.
Wiem.
Czy czujesz czasem taką presję,
żeby wszędzie pasować i non stop zachowywać się idealnie?
Tak.
Bez przerwy.
Nie powinienem uderzyć Marcusa.
- Nie powinnam mu wysłać tego zdjęcia. - Tak, to zabolało.
Naprawdę cię kochałem.
Pierwszy raz w życiu kogoś kochałem.
Nie mów Samancie.
Proszę, daj mi jej powiedzieć.
Ja też cię kochałam. Jeśli to pomoże.
Ale nie tak samo, prawda?
Hej.
Niech będzie dla ciebie dobry.
Zasługujesz na to.
Nie mów nikomu.
No powiedz. Co się stało?
To?
Mecz hokeja.
Mecz hokeja?
Grasz w hokeja?
Prawoskrzydłowy Brookline Bulldogs.
Mogę się wyżyć.
Wyżyć?
Pozbyć wściekłości.
Uwielbiam hokeja.
Nie gadaj.
To będzie rok Leafsów.
Wynocha. Wyjdź z mojej restauracji.
No dobra.
Potrzebujemy ksywki.
Jak…
Garcus?
Nie, ksywki, którą będziesz mnie nazywać.
Słoneczko?
Fuj. Nie, coś słodkiego. Na przykład…
Kituś.
W skrócie Kit?
- Nie, nie Kit. - Podoba mi się. Słodkie.
Kicik? Dziwna Maź?
- Dobra, nie. - Kicik. Nie?
Nie, nie Kit. Coś innego.
A może… „kotku”?
Dlaczego to robisz?
Co?
Nigdzie się nie wybieram.
Jakbyś myślała, że odejdę, i temu nie ufała…
Bo temu nie ufam.
Jeśli mama mnie czegoś nauczyła, to tego, żeby nikomu nie ufać, nawet jej.
Zwłaszcza jej.
I żadnym mężczyznom. Nigdy nie ufaj mężczyźnie…
Nigdzie się nie wybieram.
Ja też.
Dobra, Kit.
No to…
czym jesteśmy?
Jak to?
Chcę poznać twoje zamiary.
Dlaczego nie możesz tego powiedzieć?
Nie wiem, po prostu…
myślałem, myślę…
że jestem po przejściach. Boję się, że to spieprzę.
Nie chcę tego spieprzyć.
Chcę, żebyś była moją dziewczyną.
Nie patrz tak na mnie. Przestań.
- Nie bywam w związkach, sorry. - Dobra, dobra.
Kocham cię, Virginio Miller.
Dziś, jutro,
zawsze.
- Nie… Nie musisz. - Spokojnie.
OK.
O cholera.
Właśnie o tym mówię.
Matka! To matka! Matka!
Cała przyjemność po mojej stronie. Proszę bardzo.
Boże.
Fajnie było?
Witajcie w naszym domu.
Hej!
Hurra.
Brawa dla prawdziwych bohaterów.
Za to, że mnie poczęli. Hurra!
- Chodź. - Napijecie się czegoś?
Nie?
To co ty dziś taki elegancki?
Miałem mieć randkę.
To bardzo fajnie.
Niefajnie?
Po jakimś czasie…
robi się przygnębiająco.
Nie. Ty nie masz szczęścia w miłości?
Dlaczego tak trudno w to uwierzyć?
Bo mam oczy.
No bo hello.
Do tego masz własny interes.
Nie może być.
Musi tu chodzić o coś więcej.
Osoba, z którą chcę być, nie patrzy na mnie w ten sposób, więc…
Przykro mi.
Samotne uczucie.
Niemal jak wtedy, gdy osoba, z którą chcesz być,
już cię nie poznaje.
Tom nie pamiętał dziś mojego imienia.
Dlatego nie chcę wracać do domu.
Zdrowie.
Gdyby cokolwiek się stało,
mama i ja bylibyśmy za to odpowiedzialni. Rozumiesz?
Tak. Wiem, przepraszam. To było głupie.
Więcej się po tobie spodziewamy.
Georgia, masz coś do dodania?
Mam.
Niedobra Ginny.
OK.
Kurczę.
Słuchaj, przepraszam cię za tamto.
To wspaniale, że ci na nich zależy.
Po prostu tak długo zajmowałam się nimi sama, że…
Będziesz w rodzinie Randolphów, a one będą również moimi dziećmi.
Niczego bardziej nie pragnę.
W porządku.
Co cię tak cieszy?
Urządziła imprezkę.
Jak z Szalonej imprezy czy American Pie.
I z tego powodu się cieszymy?
Bo aż tak z nią nie schrzaniłam. To normalna nastolatka. Niesamowite.
Dobra. Skoro tak mówisz.
Tak.
Tak bardzo chcę być zwyczajna.
Ale rozglądam się
i czuję, jakby od innych oddzielał mnie mur.
Rozumiem, dlaczego mama to zrobiła.
Czuła, że musi.
Zrobiła to dla mnie.
Mam krew na rękach.
My dwie przeciwko światu.
Winna.
Ginny?
Dobry wieczór, pani doktor.
U mnie…
w porządku… Coraz lepiej.
Ginny, dlaczego zadzwoniłaś?
Czy chcesz zrobić sobie krzywdę?
Nie jest ze mną dobrze.
Napisy: Katarzyna Puścian