- Wrócę później. Idę do szkoły Austina. - OK. Do wieczora.
W co ty grasz, dziewczynko?
- O co ci chodzi? - Nie rób tego.
- Czego? - Virginia, myślisz, że to jakaś gra?
Czy myślę, że to gra? Nie, to nie jest gra.
Tylko ty urządzasz sobie gierki.
Czego ty ode mnie chcesz?
Musisz dorosnąć, do cholery. Dorośnij wreszcie.
Jestem taka wściekła, że mogłabym…
Mnie zabić?
Austin, idziemy!
Ciekawie jest uświadomić sobie, że całe twoje życie było kłamstwem.
Ginny, jedyne, czego możesz być pewna, to fakt, że nikomu nie można ufać.
Poza mną.
Ja zawsze będę przy tobie.
No już, bierz kurtkę.
Zabawna sprawa z tym zaufaniem.
Tak łatwo je nadwyrężyć.
A zdrada…
pozostawia metaliczny posmak.
Bardzo miło jest mi uczyć Austina, ale ma zaległości w kilku przedmiotach.
Jednym z powodów są pewnie częste przeprowadzki.
To bystry chłopak. Szybciutko wszystko nadrobi.
Nie chodzi tylko o to.
- Ma jakieś objawy zaburzeń lękowych? - Lękowych?
On ma dziewięć lat.
Bardzo bym chciała, żeby spotkał się z nim pedagog
i ocenił, czy jest mu potrzebne nauczanie specjalne.
Nie, Austin tego nie potrzebuje, czymkolwiek to jest.
Nic mu nie jest. Skoro ma zaległości, więcej się pouczymy.
- Dopilnuję tego. - Proszę pani…
Przepraszam, że przeszkadzam.
Oddaj to. Już.
Powiedział, że zabrał to z kącika refleksji.
Był w jego plecaku.
Wieki kazała mi tam siedzieć.
Kwadrans, żebyś zapamiętał, że nikogo nie nazywamy „zakrwawionym smarkiem”.
Ale Tiffany Griffin to zakrwawiony smark.
Tak mi przykro.
Jest mu ze wszystkim tak ciężko.
- Rozumiem. - Nieprawda.
Nie obwiniaj taty.
Zach, nie można brać sobie czegoś, co do nas nie należy.
- Jest pani zajęta. To ja w takim razie… - Nie…
Dziękuję. Dziękuję za zwrot.
- Co to jest nauczanie specjalne? - Podsłuchiwałeś? Nie wyprę się ciebie.
LICEUM W WELLSBURY
Hunter.
Hej.
Dziękuję.
Nie ma… sprawy.
Mój wróg numer jeden?
To… nic takiego.
Wszystko gra?
O co chodziło?
To nic takiego.
No co?
- Spotkamy się później? - Nie mogę, mam terapię.
Muszę już iść. Na razie.
Ej, Sophie wygląda na taką szczęśliwą.
Coś okropnego.
„Bądźcie życzliwi, to nic nie kosztuje”.
To, jak wyrwałaś mi serce, było bardzo życzliwe.
Nie usunęła naszych fotek.
Co to znaczy?
Że cię kocha, tęskni i chce do ciebie wrócić.
Naprawdę?
Nie.
Idealnie.
Bo w musicalu gram złą wiedźmę, której nikt nie kocha, co…
bardzo różni się od mojego życia.
Po co je nosisz?
Nie mają szkieł.
Ale jesteś dziwny.
Co?
Zach, teraz się z nim przyjaźnisz?
Zamknij się.
Zach.
POMYŚL PRZEZ CHWILĘ!
SUKNIE ŚLUBNE
Coś mi mówi, że to nie do pracy.
- Hej. - Hej.
Wszystko OK?
Tak. Oglądam sobie suknie.
Suknie, które… zdecydowanie wykraczają poza nasz budżet.
Pogadajmy o tym budżecie.
- A konkretnie? - Jest do bani.
Niestety, milady, jestem tylko skromnym urzędnikiem państwowym,
a więc…
ogranicz się trochę.
Do czegoś… kameralnego.
A twoi rodzice? Co nam dadzą w prezencie ślubnym?
Nie wesele, a to chciałaś zasugerować.
Rozmawialiśmy o tym.
Nie biorę pieniędzy od rodziców. Nigdy nie brałem i nie zacznę.
A kto ci opłacił studia? Z czyjego konta na Netfliksie korzystamy?
Georgia.
Wybacz, ale jeśli ktoś ma pieniądze
i chce ci je dać, to nie twoja sprawa.
Tak. Ślub bierzesz raz w życiu.
Lub dwa razy przed trzydziestką jak puszczalska.
Czy to szkic planu finansowego, o który cię prosiłem?
Podsumowując, Wellsbury jest bardzo drogie.
To wiemy.
Cynthia się nie myliła.
Większość budżetu trafia do szkół.
Jaki jest budżet szkół?
89 milionów dolarów.
Chryste.
- No i jak? - Boże, Jess, ta jest wspaniała.
Wiemy już, kto jedzie limuzyną?
Derek wypożyczy hummera.
- Coś ty. - O Boże.
- Ja nie mogę. - Ale się cieszę!
Ładna.
Cudowny kolor.
- Dzięki. - Też szukasz sukni na bal?
Mamo.
Bardzo cię proszę. Czy mogę kupić tę torebkę?
„Mamo”?
Opowiadałaś mi o swoim dzieciństwie i o tym, co cię tu sprowadza.
To wierzchołek góry lodowej z dzieciństwa.
Mówiłaś, że dorastałaś w biedzie.
Czy czułaś się czasem zaniedbywana?
Nie.
Tak nie było.
Georgia o nas dbała.
Tylko jej metody budzą wątpliwości.
Jaki to ma związek z robieniem sobie krzywdy?
Mamy identyfikować twoje stresory.
Kiedy ostatni raz zrobiłaś sobie krzywdę?
W Święto Dziękczynienia.
Rozumiem.
I co się wtedy działo?
Pamiętasz, co czułaś podczas święta?
Nie.
Wyczuwam, że jesteś zła.
Serio? Ten doktorat wyraźnie się przydaje.
Przepraszam.
Musimy nauczyć się współpracować, żebym pomogła ci pomóc samej sobie.
Czyli mam pani zaufać?
Czy to dla ciebie problem? Na to wygląda.
A nie muszę? Po to ludzie chodzą na terapię.
A ty dlaczego przyszłaś?
Żeby wydobrzeć.
Żeby nie robić sobie krzywdy.
Dziękuję.
Chcę, żebyś wypróbowała te narzędzia.
Gumka ma odwracać uwagę.
Kiedy będziesz chciała zrobić sobie krzywdę,
strzel z gumki, aby odwrócić swoją uwagę, pomyśleć o czymś innym.
A kiedy niebezpieczeństwo minie, zapisz swoje uczucia w notatniku.
Jeśli będziesz przekonana, że zrobisz sobie krzywdę,
zadzwoń do mnie.
Myślisz, że dasz radę?
Chcę usłyszeć, że spróbujesz.
Samo to, że ci je dałam, nic nie pomoże.
Wypróbuję narzędzia.
I to dobrze, że jesteś zła.
Pozwalasz sobie czuć.
Pamiętaj o rozpoznawaniu stresorów.
Nic nie widzę.
Nic nie widzisz? Nie może tak być.
No dobrze.
Ufasz mi?
Dobrze.
Przepraszam, córka musiała to wziąć.
Nie zauważyłam.
Żaden problem.
Wiesz, że w domu Edith Wharton organizują wesela?
W The Mount.
Romantycznie, prawda?
Nie wiedziałem, że jesteś miłośniczką Edith Wharton.
Kobiety z klubu sąsiedzkiego były tam na weselach. Rozmawiały o tym.
Rozumiem.
Przykro mi, że nie dostałaś się do klubu. Wiem, że bardzo tego chciałaś.
Nie powiedziałam ostatniego słowa.
Nie chcę wiedzieć, co to znaczy.
A może…
stodoła?
- Stodoła? - Taka czarująca, rustykalna stodoła.
- Ze świniami? - Nie ze świniami. No dobra.
Kolega z żoną znaleźli taką stodołę w Maine,
w której się pobrali. Coś… pięknego.
- Ja lubię świnie. - Ty lepiej odrabiaj lekcje.
Żeby mnie już nie wzywano na „rozmowy”.
Co to?
Do Austina.
Wow, ale super!
Paul, chcesz go przekupić?
Co? Nie, to nie ode mnie.
Uwielbiam tę grę.
Hej, mamo. Wchodź śmiało.
Grzebałaś mi w torebce?
Użyłaś danych Austina. Niech coś z tego ma.
Zrobiłam to z konieczności.
Podoba ci się tu? W tym domu?
Prawie go straciliśmy.
Ale po co wciąż ją masz?
Mam niską zdolność kredytową. Jak to się stało?
Myślisz, że jesteś taka sprytna, ale igrasz z ogniem.
Nie boję się ciebie.
Mnie?
To ja boję się ciebie.
Nie można ci ufać.
- O co chodziło? - A co słyszałeś?
Nic. Tylko trzaśnięcie drzwiami. Kłócicie się?
Nie, to nic takiego.
OK…
- Dużo tego „nic takiego”. - Co to ma znaczyć?
Po prostu…
coraz trudniej jest udawać,
że nic się z tobą nie dzieje.
To tobie jest trudno, tak?
Skoro tak ci ze mną trudno, to może sobie idź.
Co ty robisz?
Nic nie robię. Przyłazisz tu i we wszystko się wpieprzasz. To irytujące.
Nie mam na to ochoty.
Pozwolenie na kort do pickleball. Wręczam osobiście.
Ekscytujące.
Cudownie.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Paul zgodził się na The Mount?
Wiem, że po sprawie z Cynthią szanse mogą być znikome, ale…
To nic osobistego. Takie mamy zasady.
Jest lista oczekujących.
Poza tym mam tu mały kryzys.
Zaginął tomik wierszy Emily Dickinson.
Co?
Po prostu zniknął. Ktoś w środku nocy otworzył gablotę.
No coś okropnego. Kto mógłby to zrobić?
Mam nadzieję, że nie któryś z członków, ale…
Może to tylko taki żart.
Towarzystwo historyczne odbiera nam wszystkie eksponaty. Okropność.
Na szali jest reputacja całego klubu.
Na pewno się znajdzie.
Wszystko w porządku?
Tak.
Zamienisz się?
- Hej. - Cześć, Padma.
Zrobisz mi latte z solonym karmelem?
Bracia…
Cześć.
- Cześć. - Hej.
Cześć.
Co się stało?
Wszystko.
Dostaliśmy dziś zdjęcia obsady.
Wyglądam jak groszek czekoladowy.
- Nie jest… aż tak źle. - Nie o to chodzi. Co mówiła Beyoncé?
Czarnych dziewczyn nie oświetlamy niebieskim.
- Właśnie. - Biały tupet.
Patrzcie, co zrobili Bryonowi.
Ale i tak ciacho.
Pasujecie do siebie.
Masz plany na wieczór?
Powolną śmierć.
Mam pomysł.
Świetnie tu karmią.
Ładnie tu, ale nie jakoś elegancko.
- To. - Cześć.
Cześć, Ginny.
Co podać?
Poprosimy frytki z batatów.
- Pewnie. Zaraz… przyniosę. - Fajnie.
Ej, skąd te ponure miny?
- Znikąd. - Znikąd.
Dwoje Grinchów.
Dobra.
Jak było na próbie?
Moja postać to zła, brzydka wiedźma.
Jedna z moich kwestii to: „Poliki drgają mi od jadu”.
No to fajnie.
Mamo, to tragedia.
Nie ma małych ról, są tylko mali aktorzy.
Tato, fu.
Chciałam grać główną rolę, być megasexy i może odzyskać Sophie.
Musisz zapomnieć o Sophie.
To najbardziej nieczuła rzecz, jaką mogłaś powiedzieć.
Kochałam ją i nie mogę ot tak o niej zapomnieć.
To tak, jakbym kazała ci zapomnieć o tacie.
Nie jest to chyba to samo. Mam nadzieję.
Ale wy jesteście wredni.
Mam złamane serce i co noc płaczę do poduszki.
Ja nic nie słyszę.
Bo jesteś zbyt zajęty waleniem konia!
A ciebie co trapi?
Globalne ocieplenie.
Halo?
Barwinek, lawenda czy oset?
To ostatnie brzmi dziwnie erotycznie, ale spoko.
Słucham?
Myślę o ślubnej palecie barw.
Chciałam tylko spytać,
czy przyjdziesz.
Słodka…
Wiem, wiem.
Wiem.
Chyba nie mogę.
Rozumiem, tylko…
To dziwne, że może jesteś moim jedynym przyjacielem?
Nie, to nie jest dziwne. Jesteś dla mnie bardzo ważna. Przecież wiesz.
Kocham cię.
Zawsze będę cię kochał.
Tak. Ja też.
Ale fajnie.
Właśnie dlatego nie mogę przyjść.
Rozumiem, po prostu…
ja nie mam rodziny. Rodziną jesteś ty.
Oset.
- Tak myślisz? - Zdecydowanie.
Zaufaj fotografowi.
Dobra. A teraz nakrycia stołu.
No dobra. Próbuję być wyrozumiały…
OK, OK.
Nic o weselu. Same tematy rodzicielskie.
Słuchaj, twoja córka to demon.
Belzebub i Bracia właśnie weszły, więc muszę kończyć.
Ginny tam jest?
A kto to jest Bracia?
Halo?
Ogromnie panu dziękuję. To coś niesamowitego.
Nie ma sprawy.
- Jesteś w dobrych rękach. Jest świetny. - To widać.
Gdzie zrobił pan to?
Zdjęcie dla National Geographic z ostatniej podróży do Indii.
Normalka.
Gdzie jeszcze pan był?
Wszędzie.
Tak. W najgroźniejszych miejscach świata.
Od Himalajów po bary motocyklowe w Georgii.
Dobra, tato, zostaw to na książkę.
No dobrze, zaczynamy.
No dobra.
Po prostu zachowuj się naturalnie.
Ramiona w górę.
Teraz je opuść.
Oddychaj.
Jakbyś nie znała radości.
Patrz na mnie wściekła.
Nienawidzisz mnie. Dobrze.
Teraz masz złamaną nogę i cierpisz,
ale to taki słodki ból, z wydętymi ustami.
Tak.
Ginny, leć tam.
- Co? - Ginny, proszę cię, chodź tu.
No dobrze.
Dobra. Tak.
Ginny, chodź tu.
O mój Boże.
Ona jest wszędzie.
Prześladuje mnie.
O mój… Wygląda fenomenalnie.
Obie tak wyglądają.
Nie chcę dziś widzieć, jak dobrze wygląda. Absolutnie nie.
Co?
Atak skurczów.
I białe ubranie?
No wiem. Nie przypominaj mi.
Chcesz jakąś tabletkę?
Nie.
Albo kaganiec.
Kotku, nie dosięgnę.
Press, nie wytrzymałbyś okresu.
Gotowi?
Chyba tak.
Zaczynamy.
Pamiętam nasze trudne chwile
Teraz nie wydają się już takie złe
Mimo wszystko
Powiem ci jedno
Zupełnie nie żałuję żadnej wspólnej chwili
Bo byliśmy dziećmi Od samego początku
I gdybym okazję miał
Powiedziałbym ci
Że nie jesteś dla mnie dobra
A miłość to trucizna Na którą nie ma lekarstwa
Dlatego się stąd wynoszę Bo dłużej tego nie zniosę
Ucieknę w siną dal, w szeroką dolinę
Bo nie widzę powodu Dla którego zostać bym miał
Pozostanie na miejscu Dziecinadą zdaje się
Hunter, stary, wszystko gra?
No co?
To o nikim nie było.
Nie. No weźcie, brawa dla zespołu.
Dobra robota! Tak!
- Świetna piosenka! - Kotku, ekstra.
- Smutna, ale świetna. - Hurra.
Jordan, nie nadążałeś w refrenie.
Mordeczko, ja pochłonąłem żelka z ziołem.
No i…
Kotku, chcesz jednego? Może ci pomóc na skurcze.
Słuchaj, na jakim haju musiałabym być, żeby już nigdy o niczym nie myśleć?
To było naprawdę coś. Dziękuję.
Spoko.
Dobrze, że powiększasz grono znajomych.
Czyli „wreszcie masz czarnych znajomych”?
A jak tam u doktor Lily?
Mam zapisywać uczucia w pamiętniku.
Co mam tam napisać?
„Jesteś tam, Boże? To ja, Ginny”.
„Drogi pamiętniku, chcę się przypalić”.
A może wiersze? Podobało ci się pisanie wiersza na konkurs.
Ale nie wygrałam.
Bo w terapii chodzi o zwycięstwo.
Wiersz, który napisałaś, był piękny. I był od serca.
Może spróbujesz?
Drogi pamiętniku, przypalić się chcę
Kiedy ja wreszcie ogarnę się?
Boże, ozdrowiała. To cud.
Dziękuję, Boże. Dziękuję, Freudzie. Dziękuję, Amando Gorman.
Jest ten uśmiech.
Miło go widzieć.
- Dzięki, że nie powiedziałeś mamie. - Ważne, żebyś była zdrowa i bezpieczna.
- CO ZA OKROPNY DZIEŃ - MIŁE POWITANIE
HA, HA
CHCIAŁABYM CI POWIEDZIEĆ
Ginny, przycisz to!
Lepiej, żebym tam nie weszła.
Trochę żałośnie.
Masz teraz przerwę?
Nie, mam chemię.
Nie chcę gadać.
Luzik.
Przepraszam.
- Co? - Przepraszam.
- Co? - Dobra, dobra.
Co tam piszesz?
Wiersze.
Fu.
- Zabrzmiało to okropnie. - Dlaczego? Wiersze są spoko.
Powiesz mi jakiś?
Wiersz?
Tak.
Dobra.
Podaj mi dowolne słowo.
Gwiazdka.
- Gwiazdka? - Aha.
Z niczym się nie rymuje.
- Nie musi się rymować. - Wiem.
Gwiazdka.
Gwiazdka jest jak Halloween
Widzę duchy
- Fajnie. - Cicho, tworzę wiersz.
Gwiazdka jest jak Halloween
Widzę duchy
W powietrzu kurz, duchota burz
I kraba róż
Widzisz? Rymuje się. Co nie?
Nie ma cię i czuję napięcie
Sensu zniknięcie
Wrócisz do mnie?
Oszukuję się czy może mózgu mam spięcie?
Czuję drganie, zakurzone powietrze
Jestem głupia? Tak Lecz czy coś uratować da się jeszcze?
O cholera.
Uparcie w miejscu tkwię Uwolnić się nie chcę
Wyjechać nie mogę Z miejsca, gdzie widzę ciebie jeszcze
Powrotu szansę dać ci chcę Byś naprawił je
Lecz to tylko mrzonki me
Tamta noc tu jest
Tamta kłótnia też
Wracam. Wróciłem.
To nie o tobie. To tylko wiersz.
- OK. - I tak.
Gwiazdka jest jak Halloween
Widzę duchy
Rzygać się chce.
Obciągniesz mu? Tak to trochę wygląda.
Odwal się, Max.
Spadaj, Marcus.
Możemy chwilę pogadać?
- Nie, dzięki. - Wiem, wiem.
Chciałam ci tylko powiedzieć,
że byłam w Blue Farm i widziałam tam Sophie.
Co?
Była na randce z facetem.
- Chciałam, żebyś usłyszała to ode mnie… - Wal się.
- Nawet jak na ciebie to niezłe dno. - Max, ja nie…
Nie, daj mi spokój.
Chcesz olać tę lekcję i popalić zioło?
Aha.
Ale tu ślicznie.
W moim pokoju?
No dobrze.
Tak.
Gdybyś mogła wyglądać jak ktoś inny, kto by to był?
Sama nie wiem.
Willow Smith.
- A ty? - Hailey Bieber, to jasne. To królowa.
To zaszczyt istnieć w tym samym czasie, co ona.
Racja.
- Dziękuję. - Spoko.
Obciągnąć, poślubić, zabić.
Jordan, Press, Brodie.
Ohyda.
Dajesz.
- Dawaj. - Obrzydliwe.
Dobra.
Obciągnęłabym…
Brodiemu.
No jacha.
Zabiłabym Pressa.
No jacha.
A poślubiłabym Jordana.
Co? Jordana. Poślubiłabym Jordana!
Masz tu cały sklep.
W miarę możliwości staram się nie opuszczać tych czterech ścian.
Ostatnie dni z mamą były strasznie dziwne.
Jest tak dziwnie…
cicho.
Przykro mi.
Nie twoja wina. To wina mojego taty, bo odszedł.
Tak, ale to do bani. Rozumiem cię.
Aha.
Pewnie skończy się na tym, że będę obciągać jednemu za drugim.
Przez niego. Kompleks tatusia.
À propos…
Ty już na serio jesteś z Bakerem, co nie?
Prawda?
Tak. Myślę, że tak.
Zdecydowana odpowiedź.
Gadamy ze sobą i…
często u mnie śpi.
- Toż to bulwersujące! - Nie.
- To nie tak. - Jak to nie?
Nie, jest miło. On jest…
Jest…
Naprawdę go lubisz.
Tak.
Załóżmy girlsband Kompleks Tatusia.
Nastoletnie ciąże.
Gdybym jako nastolatka zaszła w ciążę, mama by mnie usunęła.
Nie dziecko, ale mnie tak.
Jak my byśmy wyglądały w ciąży?
Sexy.
Jesteś bardzo ładna. Wiesz o tym?
Fuj.
To dla mnie jakiś obłęd, że twoja mama była w tym momencie w ciąży.
W naszym wieku. To mogłybyśmy być my. Ale u mnie zero seksu. Ludzie są okropni.
No i nie chcę nikogo obgadywać…
Coś ty, obgaduj. Dawaj.
Maxine zachowuje się jak…
Powiedz to.
…wściekła
suka.
- Właśnie. Tak. Zgadzam się. - Po prostu… weź trochę przyhamuj.
- Co nie? Przyhamuj. - Właśnie.
Nie cierpię Norah za to, że ślepo podąża za Max.
Wiem. Okropne.
A ja nie cierpię Huntera za obwinianie mnie.
Ja nie cierpię Pressa
za bycie takim posranym socjopatą.
- Przeraża mnie. - Co to ma…
Ale ty też, więc…
Przerażam cię?
Bardzo. Zdecydowanie tak.
Co ty…
Boisz się, Miller?
Lepiej ci?
A jak myślisz?
Zrobimy coś szalonego?
Tak. Może. A co?
To przykład tego, jak mnie przerażasz.
Josh Spear. To z nim Sophie była na randce.
Jest płatność na Venmo.
- Przykro mi, słonko. - Po prostu nie czaję.
Tak szybko ode mnie do niego? Dopiero co zerwałyśmy. Czuję się głupio.
Zapomnisz o niej o wiele szybciej, niż myślisz.
Nie za bardzo mnie tym wspierasz.
Nie wspieram cię?
Ginny Miller. Abby Littman.
Byłyście na wagarach?
Proszę ze mną.
Halo?
To ja.
Rozumiem.
Skoro Ginny mówi, że była u dentysty, po co pani dzwoni?
Sugeruje pani, że moja córka kłamie?
Nie, nic się nie stało.
Rozumiem. Jasne, że musi pani sprawdzać.
Dobrze.
Wielkie dzięki. Do widzenia.
- Cześć. - Cześć.
Proszę.
No dobrze, chodźmy.
Hej.
Cześć, mamo.
Wiem, że ostatnio było ci ciężko, więc…
kupiłam ci prezent.
Z bardzo ładną dziewczyną na torbie.
Mamo, ale śliczny.
Dzięki.
Kocham cię.
Ja ciebie też, skarbie.
Przepraszam za takie najście.
Zach bawił się chyba nową grą Austina i Austin nie może jej znaleźć.
Boże. OK. Wybacz ten bałagan. Nie mam czasu i mam załamanie nerwowe.
I muszę znaleźć jego plecak.
Tak.
Chryste, straszne. Chciałabym, żeby mnie odłączono.
To byłoby miłosierne, ale nie można bawić się w Boga.
- Bardzo cię przepraszam. - Coś ty.
A to co?
O kurde.
Kurde.
Kurde!
Kurde do kwadratu!
Wysłali o tym maila. Musiał ją zwędzić.
Pewnie jesteś zachwycona.
Nie, naprawdę nie.
Wiem, jak trudno jest dziecku stracić tatę.
Austin milczał miesiąc po aresztowaniu ojca.
Chciałam powiedzieć, że każę jego tacie z nim pogadać, ale…
tego nie powiem.
Słuchaj. Matki muszą trzymać się razem.
Jasne.
Nie jestem potworem.
Udam, że tego nie widziałam.
Co powiesz na to?
Wezmę książkę i oddam ją do klubu.
Powiem, że ktoś anonimowo zwrócił ją do ratusza. Nie wspomnę o Zachu.
Zrobiłabyś to?
Oczywiście.
A może ty mogłabyś zrobić jeden drobiażdżek dla mnie.
Jedzenie tylko na przerwie.
Jesteś na haju?
- Nie. - Jesteś totalnie upalona.
Co się z tobą dzieje?
Nic.
Masz kolejną randkę?
Jejciu.
Surowy Joe.
Ale ja jestem upalona. Tak.
Widzę wpływ Marcusa.
A może to ja mam wpływ na niego.
Mogę cię o coś spytać?
Co zaszło między tobą i Hunterem?
Bo na próbie był
bardzo smutny.
Dlaczego? Co mówił?
Napisał piosenkę.
Tylko nie to.
Do bani jest być z kimś, kto podoba ci się bardziej niż ty jemu.
Hunter mi się podobał.
Ale Marcus o wiele bardziej.
Przepraszam.
Po prostu rozumiem smutek Huntera.
Tak, jestem złą osobą, która zdradziła idealnego Huntera.
Jestem złoczyńcą, jestem zła. Super jest nienawidzić Ginny.
A to nie tylko przeze mnie. On nie jest bez winy.
Sorry, że to z siebie wyrzucam…
Mam teraz wiele na głowie, wiesz?
A z nikim do końca nie mogę o tym porozmawiać,
nawet z terapeutką.
Właśnie, chodzę na terapię.
Po co ja ci to mówię? Jestem…
na strasznym haju.
Nie myślę, że jesteś zła.
Dziękuję.
Udało mi się. Jesteśmy w klubie sąsiedzkim.
Naprawdę?
- Mimo że Cynthia zmieszała cię z błotem? - Zmieniła zdanie. Biedaczce teraz ciężko.
Zdradzisz, jak tego dokonałaś?
Nieważne. Jak zwykle dostałaś to, czego chciałaś.
Uszczęśliwi cię to, prawda?
Bardzo.
Wszystko jest idealne.
Twoje włosy.
Podobają się?
Okropne.
Nie tak szybko, panienko.
Kryłam cię dziś, nie ma za co.
Gdzie byłaś? Wiem, że nie u dentysty.
Paliłam zioło i wagarowałam. To chciałaś usłyszeć?
Tak, spełnienie marzeń.
Paul na pewno ma przy tym być?
Skończyłem. Mogę wyjść.
Paul się ze mną żeni. Może wiedzieć wszystko.
Na pewno? Wszystko?
Idź do pokoju.
- Już. - Dlaczego?
Taka z nas szczęśliwa rodzinka. Ty, ja, Paul, Austin,
Mary.
Kim jest Mary?
Zaczekaj…
Co sprawia, że ktoś jest złą osobą?
Złą osobą?
Tak.
Pragnienie robienia złych rzeczy.
A jeśli ktoś robi te rzeczy, bo myśli, że musi?
Myślę, że rzadko zdarza się, że coś jest tylko dobre albo tylko złe.
Zwykle jest to coś pośrodku.
A jak to coś niezaprzeczalnie strasznego? Może tu być jakieś odkupienie?
Potrzebuję szczegółów.
Chodzi o moją mamę.
Zrobiła coś totalnie…
Nie mogę nawet powiedzieć.
Pomyśl o czymś najgorszym.
A co? Zamordowała kogoś?
OK.
Cholera.
Coś się właśnie zmieniło.
Wiem, że to coś bardzo złego i mrocznego,
a teraz pojawiło się tu coś między nami.
Nie. Coś ty.
To moja matka.
Kobieta, która mnie urodziła, a zrobiła coś…
tak przerażającego i…
- Kto jeszcze o tym wie? - Nie wiem.
Taki jeden facet, prywatny detektyw.
A kogo zabiła?
Chryste.
Co?
„A kogo zabiła?”. Jakby to było normalne pytanie.
Nie, nie jest normalne.
Nie podoba mi się twój spokój. Naprawdę mnie przeraża.
Jak możesz być taki spokojny po tym, co usłyszałeś?
U twojej mamy wiele mnie nie zdziwi.
- Jest… - Psycholką.
Jest jak żywioł.
Usuwa pewnie wszystko, co stanie jej na drodze. To…
ma w sumie sens.
Nic nie ma sensu. Żartujesz sobie?
- Dosłownie nic nie ma sensu. - Hej, oddychaj.
Czy ja taka jestem?
Jak żywioł.
A jesteś?
Nie wiem.
Kogo zabiła?
Mojego ojczyma.
Porządny facet?
Nie, raczej nie.
No to OK.
Co?
„No to OK”?
Czyli w porządku? Nie jest porządny, to pora umierać?
Czy ty chcesz, żebym się na ciebie wkurzył?
Nie ty to zrobiłaś.
Nie, ale o tym wiem i mam wrażenie, jakbym to zrobiła.
A jak to zrobiła?
Trucizną.
- Kozacko. - Marcus.
Cholera, nie mogę…
uwierzyć, że twoja mama kogoś zabiła.
Tak.
Hej.
- Co ty… Co ty robisz? - Po prostu… nie chcę myśleć.
Ej, nie. Nie.
No weź.
- Nieważne. Muszę… już iść. - Nie. No weź.
- Ginny… Przestań. - Pójdę…
- Marcus… - Przestań.
Ciekawe, jakie to uczucie…
kiedy powietrze opuszcza twoje płuca.
Kiedy wiesz, że to twój ostatni oddech.
Chodź tutaj.
Chodź do mnie.
Marcus, nie możesz nikomu o tym powiedzieć. Mówię poważnie.
Nie powiem.
Chodź tu.
Spokojnie.
Nie chcę być jak ona.
Nie chcę być jak żywioł.
Dlaczego to zrobiłaś?
Nie pytaj, jak nie chcesz znać odpowiedzi.
Muszę wiedzieć.
Dla ciebie.
Dla mnie.
Dla mojej rodziny.
Nie zrobiłam tego z lekkim sercem.
Nie jestem dumna ze sposobu, ale z tego, że nas tu doprowadziłam.
Nie mówiłam, że jestem dobrą osobą.
Jesteś moją mamą.
Muszę wierzyć, że jesteś dobrą osobą.
Byłoby miło, co?
Gdyby to było takie proste.
Dlaczego to zrobiłam?
Nie wiem, czy miałam jakieś inne wyjście.
Zawsze mogłaś nie mordować.
Niemordowanie to wyjście.
Masz w ogóle wyrzuty sumienia?
Ginny, mnie nikt nie chronił.
Nikt.
Nie wiesz, jakie ty masz ze mną szczęście. Zabiłabym dla ciebie. Naprawdę bym zabiła.
Pomyśl o tym.
To nie byle co.
I mogę się mylić, być okropna,
paskudna i nic niewarta.
Dobra, nie jestem nic warta.
Ale ty jesteś.
Do mnie należało zapewnienie ci tego.
I to zrobiłam. Myśl, co chcesz, ale to zrobiłam.
Wzięłam na siebie cały ten mrok i go wchłonęłam.
Stałam się nim
jak, kurna, Bane.
Rozumiesz?
Żebyś ty, moja córka, miała dobre życie.
Ochroniłam cię.
Bo ta ręka nie zatrzymuje się na udzie,
a ja całe dzieciństwo marzyłam, żeby moja mama tę rękę zatrzymała.
Mam dużo demonów, w mojej przeszłości jest wiele koszmarów.
I miałam wybór.
Mogłam żyć przeszłością, tonąć w niej,
czuć ją codziennie, żyć w niej.
Ale trzeba żyć dla przyszłości.
Inaczej przeszłość cię pożre.
Życie to coś więcej niż to piekło.
Ty i Austin, wy jesteście moją przyszłością.
To dla was żyję.
Jak tylko test wykazał, że jestem w ciąży…
Miałam… 15 lat. Byłam młodsza od ciebie.
Pasek zrobił się różowy w przydrożnej łazience w Georgii
i wszystko musiało się zmienić.
Wyszłam z łazienki i zobaczyłam jakieś dzieciaki. Były takie wesołe.
Zupełnie beztroskie.
Miały ładne ubrania, uśmiechały się.
Były kochane.
Widać było, że były kochane, że ktoś o nie dbał.
Były w moim wieku,
ale one były kochane,
a ja nie byłam.
W tamtej chwili obiecałam sobie, że nie będziesz jak ja, tylko jak one.
I wiedziałam, że zrobię wszystko, absolutnie wszystko, żeby tak się stało.
Długo to trwało i nie było łatwo, ale udało mi się.
Wsadziłam cię do autobusu z tymi dzieciakami.
Możesz mnie nienawidzić, mieć mnie za najgorszą matkę świata. Może to prawda,
ale jeździsz tym autobusem.
Zrobiłam, co musiałam, i zrobiłabym to ponownie. Nie mam wyrzutów sumienia.
Wszystko, co robię, robię dla ciebie i twojego brata.
Jeśli mi nie ufasz, zaufaj temu.
A twoje włosy bardzo mi się podobają.
Dzięki, mamo.
Chodź tutaj.
Ale nie możesz nikomu powiedzieć. Wiesz to, prawda? Obiecaj.
Obiecuję.
My dwie przeciwko światu, prawda?
Mamo, jeśli już jej nie używasz, mogę moją grę?
Skomplikowana sprawa z tym zaufaniem…
bo zaufanie działa w obie strony.
Teraz siedzimy w tym razem.
Napisy: Katarzyna Puścian