Moje dzieciństwo to my dwie przeciwko światu.
Ta piękna twarz.
Każdy ją zauważał.
Ona się uśmiechała,
a ja wiedziałam, że jest tylko moja.
Taki nasz sekret.
Jako dziecko myślałam, że jest magiczna.
Niebezpieczeństwo powinno mieć znaki ostrzegawcze.
Co tam czytasz?
Niepokój i szaleństwo emocji?
„Przypowieść o siewcy”.
Co to jest przypowieść albo siewca? Brzmi farmersko.
Farmer Ezechiel używa przypowieści i staje się siewcą zboża.
- To Octavia Butler. - Była super w tym filmie o matmie.
- Octavia Spencer. - No weź.
Sama nie wiesz, co to znaczy. Co to jest siewca?
- Użyj w zdaniu. - Chciałaś coś?
- Co to za mina? - Moja.
„Moja”.
Powieść o upadku Ameryki przez kapitalistyczny faszyzm.
Aha. Ten siewca.
- Nie rozsiadaj się. - Martwię się o ciebie, słodka.
Dlatego tak widać ci zmarszczki?
Nie rań mamusi. Karmi cię i ubiera.
Nazywanie siebie „mamusią” przeraża.
Ej!
No dobra, OK. Jesteś dzieckiem.
- Ty jesteś moim dzieckiem. - Co?
- Przestań! - Słuchaj się przypowieści.
- Podążaj za śpiewem aniołów. - Przypowieść to historia z morałem.
- Idź do światła. - Mamo.
Mamo, przestań. Nie mogę oddychać.
Nic ci nie jest. Słyszysz?
Wszystko będzie dobrze.
Mamusia się tym zajmie.
- Mamo! - Kocham cię, słodka. Nic ci nie jest.
Wszystko będzie dobrze.
Ginny?
W porządku, Gumisiu?
Tak.
Na pewno?
Tak, wszystko gra.
OK.
Wszystko będzie dobrze.
Witajcie ponownie, zołzy!
Maxine, nie nazywaj babci i dziadka zołzami.
Cześć, kochanie.
- Cześć, złotko. - Cześć.
Ale wyrosłaś.
- Co u ciebie? - Ale się stęskniłam.
Zapytaj Clinta, czy jest gotów na przegraną Patsów.
Chyba śnisz, staruszku.
Czy ja tam widziałem „starego”?
Czy to dyniowe whoopie pies?
W rzeczy samej.
Hurra!
Ellen.
Gdzie Marcus?
Nie najlepiej się czuje.
Tak.
Ciężki przypadek „jestem dupkiem”.
Niedługo zejdzie.
Babcia i dziadek już są.
Mama spanikuje. Dziękczynienie na haju.
- Nie biorę udziału. - Jasne.
Marcus, przyjechali dziadkowie.
Kiepsko się czuję.
Trochę zmęczony, zaczerwienione oczka.
Wiesz, co jest kiepskie?
Kolejne pytanie mojej matki, gdzie jesteś.
Odpuszczę dziękowanie.
Ależ oczywiście. W takim razie odwołajmy święto.
To święto dla uczczenia naszych osiągnięć w ludobójstwie.
Białe święto kolonizacji.
Ale to nie koniec sadyzmu.
Do tego wizerunek wesołego indyka.
Symbolem tego święta jest zwierzę, które masowo zarzynamy. Mroczne.
- To nie jedz indyka. - Nie chodzi o niego.
- Sam mu to powiedz. - Też nie chcesz iść?
Nie, ja chcę whoopie pie.
Dziesięć minut albo zabieram telefon.
Super. Życie tracimy przykuci do ekranów dla dawki dopaminy.
Czy daje nam to spełnienie? Nie.
Ja dałabym sobie wszyć telefon w rękę.
Nie to dziecko. Pomaluję ściany na biało i zabiorę przybory do rysowania.
W reżimach faszystowskich sztuka kwitnie. Praska Wiosna.
Nie jestem psycholożką,
ale coś jest z nim wyraźnie klinicznie nie tak.
Odeślijmy go gdzieś.
Byłoby super.
Dziesięć minut!
Rozmawiałaś… z nią już?
Z kim?
- Wiesz z kim. - Z twoją tajemną laską? Nie.
- Opuściła ponad tydzień szkoły. - Boże, ale mi dramat.
W siódmej klasie opuściłam trzy przez mononukleozę. Dramat,
bo Mike całował mnie, Norah i Abby, a tylko ja się zaraziłam.
- Może zaraziłeś ją tym albo HPV. - Nie jest chora.
Zabrała mój motor.
- Co? - Mój motor.
Nie ma go. Zabrała go.
No to mamy kradzież. Motoru.
- Można za to siedzieć. - Zależy ci w ogóle?
Nie.
Ani trochę.
- W porządku? - Co? Tak.
Kleptomanka ukradła mi bluzkę.
Aha. Czyli to… twoja bluzka?
Aha.
- Tęsknisz za nimi. - Nie, wcale nie.
Tak mi dobrze.
Cisza i spokój. Nikt nie patrzy na każdy mój ruch.
No nie wiem. Ja tam lubię patrzeć na każdy twój ruch.
Chodź tutaj.
Słuchaj.
Wychodzisz za mnie za mąż.
- Właśnie się wahałam. - O nie. Wychodzisz.
W takim razie zgoda.
Wydaje mi się, że jako twój narzeczony dość dobrze cię znam.
No lepiej niż większość ludzi.
Tęsknisz.
Nie rozmawiałaś z nimi od dwóch tygodni, cierpisz i…
No dobra.
Przyszłam tu po bluzkę.
Wiem, że się denerwujesz.
Jest OK.
Jeśli chce strzelać fochy i uciekać bez słowa, droga wolna.
Chcieli dystansu, proszę bardzo. Do woli.
Faktycznie nic ci nie jest. Zen.
Jak mogła uciec? Po tym, co dla niej zrobiłam.
Nie wiem. Ale nie wyżywaj się na patelni.
I tak jest zła, bo umyliśmy ją w zmywarce.
Patelnia chce odpocząć.
OK…
Ich matka ponownie wychodzi za mąż.
To duża zmiana.
Ginny jest też nastolatką.
Buntuje się. To u nich normalne.
Dlatego się nie denerwuję. Jest…
Jest OK. Prawda?
Jestem zestresowana… przed poznaniem twoich rodziców.
Dlaczego?
Są mili.
Tak jakby. Ale będą tobą zachwyceni.
Niezamężną wdową i matką dwojga?
Pokochają cię, bo ja cię kocham.
Ale słodki kit.
Mamo, Święto Dziękczynienia.
I jestem za ciebie bardzo wdzięczna.
Gdzie moje kluczyki?
Zion zaraz zawiezie cię do dziadków.
Widzimy się jutro, OK?
Inne dzieci spędzają Święto Dziękczynienia z obojgiem rodziców.
Płacą dziś o połowę więcej.
Będzie nas stać na fajne rzeczy jak jedzonko i prąd.
To święto jest do bani. Wiesz, które jest fajne?
Piątek po nim. Wiesz dlaczego?
Bo jedzenie jest przecenione.
- Smażenie na głębokim tłuszczu. - Wszystkiego?
- A co chcesz? - Placek dyniowy.
E tam. Coś trudniejszego.
Twinkie.
Smażone to przysmak.
Nie da się ich usmażyć na głębokim tłuszczu.
Zdecydowanie da się je tak usmażyć.
Bo to Piątek-Smażątek. Cały piątek wszystko smażymy.
Hurra!
- Hurra! - Hurra!
TOJAD NAJMOCNIEJSZY MA PIĘKNE KWIATY, ALE MOŻE ZABIJAĆ.
To tojad.
Niesamowicie trujący. Może spowodować zawał.
Po co matce taka roślina?
Jak Kenny Drexel, mężczyzna w szczytowej formie,
mógł nagle dostać zawału?
Jeśli mama to zrobiła…
jeśli kogoś zabiła…
zrób to, co słuszne.
Ginny, co robisz?
Zastanawiam się, jak to by było dostać zawału i się udusić.
Aha.
Nie byłoby to przyjemne.
Nie, do bani.
Czy kiedyś wrócimy do domu?
A chcesz?
Czemu mamę nie obchodzi, że uciekliśmy?
Obchodzi. Wierz mi, obchodzi.
Nie dzwoniła.
A nie jesteś na nią zły, że nie wysłała Gilowi twoich listów?
A Piątek-Smażątek?
Jak chcesz, to wracaj.
Razem z mamą i Paulem będziecie szczęśliwą blond rodzinką z Wellsbury.
Ale ty jesteś moją rodziną.
Wiem.
Przepraszam.
Jest jeszcze mnóstwo do zrobienia.
Zwykle jestem spokojny i opanowany,
ale moja mama jeszcze nigdy u mnie nie była, bo mieszkałem w norach.
Będą tu za 45 minut i przydałaby mi się pomoc.
Austin, zabierz zabawki z salonu.
Dziękuję.
Ginny…
wstaniesz?
Co się dzieje?
Nic. Jest OK.
Wiem, że denerwujesz się zaręczynami mamy.
Myślałaś, że będziemy rodziną.
Bo mi to powiedziałeś.
- Nie panuję nad tym, co twoja mama… - Tato, jest OK.
Jeszcze to przećwicz, zanim przyjadą dziadkowie.
Żeby wyszło naturalnie, bez wysiłku.
- Zaraz zejdę. - OK.
Szybko, to wyliżesz łyżkę po placku z batatów.
- Dobrze. - No dobrze.
Mamo, kiedy obiad?
Hej.
Chcesz muffina?
Mamy ich mnóstwo.
Nie będzie indyka?
Tata zawsze go kroi.
Większy ruch niż u łowców tornad.
Aha.
Byłoby miło, gdyby pracownicy ot tak nie znikali.
Ja tylko odbieram zamówienie.
Twój słynny domowy farsz żurawinowy.
Paul czeka w aucie. Jadę poznać przyszłych teściów.
Jejciu.
Dobry ten placek?
Aha. I ostatni. Zapłać u Padmy.
Aha, Joe, skaner znowu zaczął pikać…
Joe, masz fajne świąteczne plany?
Gotowe.
To wszystko?
Halo, odetchnij, kapitanie.
O cholera.
Wygląda okropnie.
Bądź miła.
Jak byś wyglądała, gdyby twój mąż umierał?
Wyglądałam bosko.
Na ostatnią chwilę, ale czy mogę zamówić coś z menu świątecznego?
Zagapiłam się, a Zach bardzo chciał indyka…
Pewnie. Co tylko chcesz.
- Padma? - Tak?
Dwie porcje indyka, farsz żurawinowy,
ziemniaki, które nam zostały,
i ostatni placek.
Dobrze.
Dostałaś nasz koszyk z muffinami?
Proszę bardzo.
Nie. Na koszt firmy.
Nie musisz.
Żaden problem.
Dziękuję.
Moja mała Virginia!
Dobry Boże, udusisz ją.
Spójrz na nią. Jest piękna.
- Hej. - Hej.
Wiesz, że masz dziury w dżinsach?
Corbin, to taka moda.
Nie słuchaj go. Nie zna się.
Nie to co babcia.
Znam młodzież z Jack and Jill.
Jack and Jill nie jest trendy.
Znasz kogoś czarnego o imieniu Jack albo Jill?
Co to Jack and Jill?
Po czym poznać, że ktoś ma białą mamę?
Przytul się do cioci.
Nareszcie. Weź od cioci torby.
- Cześć. - Hej, mamo.
Cześć.
- Cześć, babciu. - A cóż to za młodzieniec?
- Ile masz wzrostu? - Nie wiem.
- Nie wiesz? - Nie wie?
Chodź tutaj.
- Hej. - Cześć.
Pamiętasz, czego cię uczyłem?
Pięknie. Niezły uścisk dłoni. Stanowczy.
Co to za mina? Wszystko gra?
Tak, jest OK.
Mamo,
oprowadzę cię.
Dobrze.
- Bardzo ładnie, kochanie. Fajnie. - Ładnie.
Lepiej niż „fajnie”.
Ktoś tu zaczął odnosić sukcesy. Dobra, Zion.
Patrzcie na te belki.
Porządna podpora. Porządny budynek, Zion.
Dzięki. Powiem właścicielowi.
Mój mały Zion tak nam pięknie wyrósł.
Bywało różnie,
jak nie chciał studiować, a być artystą.
A teraz jest artystą, no więc…
Dobrze.
Uśmiechnij się albo babcia nie da ci spokoju.
A po angielsku?
- To koreański, babciu. - Tak, to niegrzeczne.
- Georgia będzie? - Nie.
Pokłóciliśmy się, bo nie wysłała tacie listów do więzienia. Uciekliśmy.
No dobrze, dobrze.
Od paru dni mieszkają ze mną.
Georgia jest dziś z nowym narzeczonym, Paulem.
Rozumiem.
Lynette, nie rób awantury.
Ja nic nie mówię. Mówiłam coś?
Mów, co chcesz. Nie chcę jej tu.
Przepraszam bardzo.
Ty tak o matce?
Nie.
Paul to burmistrz.
No proszę.
Zgłodniałem. Wy też?
Napiłabym się czegoś.
O cholera.
- Co? - Dom jak z obrazka.
Nie lubię, jak się denerwujesz. To niepokojące.
Nie denerwuję się.
Przekonałaś mnie.
Cieszę się.
Poznajmy bogatych rodziców.
Hej, robimy to.
Robimy.
No to…
robimy to.
Kiedyś kupię ci taki dom.
- Georgia. - Dzień dobry.
- Miło mi… - Pokaż.
No proszę, Paul.
Zapraszam. Napijesz się czegoś?
- Poproszę. - Mamy wszystko.
Georgia, ten domowy farsz żurawinowy jest boski.
Dziękuję. Stary rodzinny przepis.
No proszę, gotuje.
Aha, gotuje.
Na to wygląda.
- Chris, chcesz trochę? - Nie jadam farszu.
Przez konsystencję.
- Przykro mi. Kwestia zmysłów. - Nie szkodzi.
Farsz jest jak papka.
Georgia, co indyk zjadł na Święto Dziękczynienia?
- Nie wiem. - Nic.
Był już pełny.
No nie.
Antyhumor.
Anty-antyhumor.
Whit, podobno grałeś w golfa z Arnoldem Palmerem.
W rzeczy samej.
Ale słuchaj.
Po zakończeniu gry odwraca się do mnie i mówi, cytuję…
„Dobra robota, Whit”.
…„Dobra robota, Whit”.
Imponujące.
Nie zachęcaj go.
Czy komuś dolać?
Mamo, zwolnij.
Święto Dziękczynienia to picie.
Panie, dziękujemy Ci
za liczne błogosławieństwa i miłość.
Dziękujemy za pyszne jedzenie, które zjemy,
i za tych, którzy zebrali się przy stole.
Za to, że możemy się spotkać pod jednym dachem.
Wszystko, co dobre, pochodzi od Ciebie.
Jesteśmy Ci nieskończenie wdzięczni.
- Amen. - Amen.
Austin, makaronu z serem?
Tak. I sałatki ziemniaczanej. Bez fasolki.
- Jest dobra. - Smażona na głębokim tłuszczu.
Mama tak robi. Prawda, Ginny?
Piątek-Smażątek.
Gdzie to wino?
Zdecydowanie za mało tu alkoholu.
Tutaj, ciociu.
Ginny…
masz chłopaka?
Mamo, daj jej spokój.
No właśnie.
Masz chłopaka?
Nie.
Bo się bawisz czy skupiasz na szkole?
Szkoła.
Widzisz? Mądra dziewczyna. Zawsze była mądra.
Zion, włącz mecz. Zobaczę, jak tam Eagles sobie radzą.
Nie muszę włączać, żeby to wiedzieć.
Przegrywają. Zawsze przegrywają.
Dobra, synu. Zostałeś wydziedziczony.
Dobra.
Fasolka jest OK.
I taka właśnie ma być.
Nie w jakiejś zapiekance z zupą grzybową na wierzchu.
Zapiekanki z fasolki?
Co ty robisz? Co…
Mecz.
Patsowie są jacyś nieprzytomni.
Belichick bez Brady’ego daje radę.
Wygrał AFC East i… Ile ma tych wygranych?
280.
Statystyki Chrisa. Brawo.
Miło widzieć tyle ciepła w rodzinie.
I w domu.
Mówiłam właśnie Paulowi,
że wspaniale musiało być dorastać w takim domu.
Chłopcy robili, co mogli, żeby nabałaganić.
Serio?
Słyszałam, że sama masz dwójkę.
Zgadza się. 16 i 9 lat. Są dziś z tatą.
Którym?
Córki.
Georgia, następny żart.
Co indyczka powiedziała nieposłusznym dzieciom?
Nie wiem.
Gdyby ojciec to widział,
przewróciłby się
w garze.
- Podwójne „no nie”. - Rozwija się.
- Ten mi się podoba. - W sumie niezły.
Pracujesz z Paulem, prawda?
To wspaniały czas dla kobiet w polityce.
- Co? Co to niby znaczy? - No co?
Jestem feministą.
Zagraj w golfa z moim kumplem z bractwa
Artym Clossem, kongresmenem. Może ci pomóc.
Nie potrzebuję pomocy. Wygrałem wybory.
Gramy tu w szachy, nie w warcaby.
Całego życia w Wellsbury nie spędzisz.
Uwielbiają go. Zwłaszcza teraz, gdy ma rodzinę.
Georgia, podasz mi ten farsz? Tak dobry, że nie mogę się oprzeć.
Przyjechali w nocy, zdenerwowani.
Zadzwoniłem do Georgii. Zostali na trochę.
A kiedy to było?
I jest zaręczona?
Rok nawet nie minął od śmierci męża, a już jest zaręczona.
- Wiesz, kogo ja lubiłam? - No proszę, zaczyna się.
Mamo, rozstaliśmy się z Raquel.
Właśnie z taką kobietą powinieneś być.
Studiowała na Spelmanie, wykształcona.
Ma z tobą o wiele więcej wspólnego.
- Spotykasz się z kimś? - Dopiero przyjechałem.
Kochanie, musisz wrócić do gry.
Znaleźć partnerkę na swoim poziomie.
- Która pomoże ci z Ginny. - Co to ma znaczyć?
Potrzebuje kontaktu ze społecznością.
- Prawda? - Potrzebuje korzeni.
Wieczne przeprowadzki przez Georgię,
a teraz zamieszkały w tym białym miasteczku.
Ginny nie zna nawet Jack and Jill.
Myślisz, że Georgia ma pojęcie, co Ginny przeżywa?
Nic o tym nie wie.
Wyraźnie widać, że z Ginny coś jest nie tak.
Nie odezwała się ani słowem.
- Coś się dzieje. - Przechodzi przemianę.
Georgia jest tak skupiona na sobie.
Pojęcia nie ma, czego potrzebuje Ginny.
Przykro mi, kochanie.
Paul…
Było miło. Musimy?
Dziewczyna ma za sobą historię.
- Dwa światy. - Czy ona jest stabilna?
Wieczne przeprowadzki, kilku ojców.
Nie do wiary.
Z taką kobietą można się zabawić,
a nie się z nią ożenić.
Święto spędza bez dzieci.
Coś mi tu nie pasuje.
Mamo, proszę cię.
Jej dzieci będą twoimi dziećmi. Pomyślałeś o tym?
Tak, pomyślałem. Myślałem o wszystkim.
Kocham ją i jej dzieci. Żenię się z nią.
To małżeństwo, wielka sprawa,
a ty wiążesz się z tą kobietą na zawsze.
Nie mam nic przeciwko niej,
ale to nie jest kobieta dla ciebie.
- Jest bardzo ładna, przyznaję. - Koniec rozmowy.
- A Meredith? Ją lubiłam. - Mamo…
- Hej. - Niezmiernie miło było państwa poznać.
Tak. Nie mogę się doczekać, aż dołączę do rodziny.
No dobrze.
- Najlepszego. - Najlepszego.
- Pa. - Wzajemnie.
- Pa, pa. - Pa, pa.
Ja ją lubię.
Twoja mama jest niebezpieczna.
Nie chcę, żeby dzieci mieszkały z kimś zdolnym do morderstwa.
Jeśli mama to zrobiła…
jeśli kogoś zabiła…
zrób to, co słuszne.
Raz, dwa, trzy, cztery…
O kurczę.
Czuję się, jakbym jeździł większym samochodem niż zwykle,
jakbym nie przywykł do takich rozmiarów.
Naleję sobie wody.
OK.
DODAJ ZDJĘCIA
TOŻSAMOŚĆ? MĘŻCZYZNA
Cześć, słodka.
Udane święto?
Bez takich mi tu.
Co?
Jaka matka nie spędza święta z dziećmi?
Georgia, to był twój pomysł.
Nie obwiniaj mnie. Zawsze mnie obwiniasz.
Nigdy cię nie obwiniam. Co się dzieje? Co się stało?
Nie jestem złą mamą. Nie jestem.
Myślę, że jesteś świetną mamą.
Teraz jesteś protekcjonalny.
Rozumiem. Fajny humorek.
A może chcesz się kłócić, bo tęsknisz za dziećmi?
Chcesz z nimi pogadać?
Nie i nie mów jej, że dzwoniłam.
Jedna z was będzie musiała ustąpić.
Co się stało? Zdenerwowałaś się.
Myślisz, że tak dobrze mnie znasz?
W tej chwili mogę powiedzieć, że nie znam cię wcale.
Chodzi o Paula?
Dziękczynienie rodziny spędzają razem.
Prawda?
Kiedyś musiałam brać podwójne zmiany, ale…
A jak twój wieczór?
Masz pozdrowienia od rodziców.
Jasne.
Ginny się denerwuje.
Nie ona jedna.
Dać ci ją?
A ona chce?
Bardzo dojrzałe.
Austin mówił o Piątku-Smażątku.
Naprawdę?
Serio?
Pamiętasz, jak smażyliśmy piwo?
Byliśmy głupi.
Raczej pijani.
No weź, urządź Piątek-Smażątek. Jesteś ich mamą. Kochają cię.
Ale uciekli.
Tak jak ja.
Nie tak jak ty.
Nie ma to z tym nic wspólnego.
Słuchaj, musisz być ponad to.
Ale ty mnie wkurzasz.
Czyli co z tym Piątkiem-Smażątkiem? Będzie?
Tak, będzie.
- Super. Przywiozę ich. - Możesz dołączyć.
Usmażyć z nami kupę żarcia.
Raczej nie.
Dobra. OK.
No to do jutra.
Ej.
Co by cię nie zdenerwowało,
chrzanić ich.
Dzięki, że odebrałeś.
To mama?
Tęskni za wami.
Mam to gdzieś.
Ja też. Mam to gdzieś.
- Brakuje jej kontroli nad nami, nie nas. - To nie fair i nieprawda.
- Nie znasz jej. - Chyba jednak znam ją całkiem nieźle.
Do kogo dzwoniłaś?
Nie aż tak przebiegła.
Pamiętaj, że ja cię znam.
Czyżby?
Do Ziona.
Do Pana Pingwina. Mój ulubieniec.
Przywiezie ich na Piątek-Smażątek.
Serio?
To dobrze.
Najwyższy czas. Ten konflikt robił się już niedorzeczny.
Co?
- Tato, nie. - Ginny, już czas.
Nie, ty nic nie wiesz. Nie rozumiesz.
- To mi powiedz. - Będzie udawać.
Sztuczny uśmiech i zachowanie, jakby świat mi się nie zawalił.
Ja ją znam, tato.
Ja ją znam, Paul.
Będzie się dąsać jak bachor.
Ale nie zareaguję na to.
Uśmiech na twarzy.
Tak właśnie robią rodziny w święta. Udają, że się lubią.
Może nie powinno mnie być na dniu smażenia.
Piątku-Smażątku.
Nie jest tak wytworny jak święta Randolphów.
Nie o to chodzi.
O Ziona? Bo nie zostaje. Tylko ich przywiezie.
Nie chodzi o niego.
Skoro dzieci są aż tak zdenerwowane naszym związkiem, może powinniście
celebrować rodzinną tradycję tym razem beze mnie.
Mówiłam, że nie chodzi o ciebie.
Jasne, że chodzi. O nas.
Wszystko dzieje się strasznie szybko. Rozumiem to.
To musi być…
wstrząsające.
Tu masz rację.
To wstrząsające.
Gumisiu, wiem, że szybko się zaręczyli.
Mówiąc szczerze, też mi niełatwo, ale mama zasługuje na szczęście,
a Paul ją uszczęśliwia.
Nie chodzi o Paula, tato.
Mama zawsze ma nowego faceta.
Pierdnie i ośmiu się w niej zakochuje.
Gdybym przy każdym panikowała, byłabym na lekach.
Cudownie, naprawdę mi lepiej.
Lubię Paula, co tylko pogarsza sprawę.
Nie chodzi o Paula, tylko o mamę.
Nie wiem, o co się kłócicie,
ale mama za tobą tęskni. Cierpi.
Ta tradycja jest dla niej ważna. Zasmuci się.
Byle mamusia się nie smuciła.
Ginny.
Powiedz jej, że jestem chora, że mam szkarlatynę.
Masz to, na co zmarła Beth z Małych kobietek?
Tak.
Hej. Wszystko jest dobrze.
Nie. Nie jest. Nie jest dobrze.
Nie jest ze mną dobrze. Naprawdę.
Nie widzisz tego?
Hej. Spokojnie. Oddychaj.
Już dobrze. Jestem przy tobie.
Dobrze? Jestem tu. Trzymaj się mnie.
Trzymaj. Jestem tu. Oddychaj.
Spokojnie. Spójrz na mnie.
Dobrze?
Połóż rękę na klatce.
Oddychaj.
Oddychaj. Jestem tu. Jestem prawdziwy.
Nigdzie się nie wybieram.
Jestem z tobą.
Spokojnie.
Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Co to było?
Napad paniki.
Miałaś już kiedyś?
Skąd wiedziałeś, co robić?
Twoja mama je miewała.
Ginny, co się dzieje?
Spokojnie.
Zawsze będę po twojej stronie. Możesz powiedzieć.
Nie bądź zły.
Nie będę zły.
Słowo?
Ginny, co się dzieje?
Robię coś takiego…
Robię sobie krzywdę.
OK.
Ale co…
masz na myśli? Jak robisz sobie krzywdę?
Czasem się przypalam.
Przepraszam, tato.
Przepraszam.
Hej. Spokojnie.
Chcę, żeby było ze mną dobrze.
Cieszę się, że mi powiedziałaś.
Jest gorzej.
Tak mi przykro. Nie miałem pojęcia.
Chcę przestać.
Znajdę ci pomoc, dobrze? Obiecuję.
Mogę tu z tobą mieszkać?
Tak. Oczywiście.
Nie martw się. Wszystko rozwiążemy.
Jutro porozmawiamy o tym z mamą.
Tato, nie. Proszę.
Nie możemy tego przed nią ukrywać.
Musimy ci znaleźć pomoc, terapię.
Potrzebuję tylko, żebyś nie odsyłał mnie do mamy.
Proszę. Tego mi trzeba. Nie chcę, żeby wiedziała.
Musi wiedzieć, że robisz sobie krzywdę.
Jesteś po mojej stronie, a zaraz chcesz mnie wydać mamie.
Świetnie owinęła cię sobie wokół palca. Jak zawsze.
Wiem, że nie mogę jej ufać, ale tobie zaufałam.
Zaufałam. Chcę, żebyś zachował się jak tata,
a nie potrafisz.
- Właśnie to robię. - Nie.
Boże, tato.
Może gdybyś przy nas był,
zauważyłbyś coś.
Zauważyłbyś, jaka jest naprawdę, do czego jest zdolna.
Ale cię nie było.
A myślałam, że możesz pomóc.
Bo mogę. I pomogę.
Niepotrzebnie ci powiedziałam.
Ginny.
Uwielbiam Piątek-Smażątek.
Ale uczta.
Czterdzieści godzin bez snu.
Jadę na oparach, batonikach i sennych marach.
Świetna z ciebie mama. Wiesz o tym?
Sam nie jesteś najgorszy.
Hej.
Witaj z powrotem.
Pożyczyłam twój motor.
Zauważyłem.
Gdzie byłaś?
Pisałem do ciebie…
Byłam u taty.
OK…
Przepraszam, że go wzięłam.
I że ci nie odpisałam.
To wszystko?
Wybaczysz mi?
Nie ma sprawy.
Marcus, nie chodziło o ciebie.
Nie myślałem, że chodziło.
Ginny, co tu robisz?
Oddaję Marcusowi motor.
Motocykl powrócił, bo Ginny go zwróciła.
Nowe informacje.
Zamierzałeś mi powiedzieć?
No dobrze.
Chyba muszę sobie pogadać z twoją mamą.
Dobrze? Chodź.
Później możecie się na siebie pogapić.
Austin!
Rozumiem. Tak teraz będzie? Jesteśmy źli?
- Tak. - Ale ja bardziej.
Jestem wściekła.
Jestem tak zła, że zaraz…
Mamo, przestań!
Nie znoszę cię. Idź sobie. Zostaw mnie.
- Sama mnie trzymasz. - No idź!
Boże, mówię poważnie.
Mój Boże, co ja widzę? Urosłeś co najmniej pół metra.
- Czym on cię karmi? - To tylko dwa tygodnie.
Dzięki, że ich przywiozłeś.
Musimy porozmawiać.
- Dobra. Brzmi poważnie. - Bo takie jest.
- Paul! - Co tam?
Zion jednak zostanie.
Super.
Smażymy twinkies?
Smażone twinkies to prawdziwe życie.
Umieśćcie to na moim nagrobku.
Twoja córka właśnie zwróciła motocykl mojego syna.
Pożyczyła go.
Ale pewnie wiedziałaś i mi nie powiedziałaś.
Nie. Nic nie wiedziałam.
Mieliśmy kaski.
Świetnie. Bezpieczeństwo przede wszystkim.
Często jeżdżę z tatą.
To co innego. On prowadzi, siedzisz z tyłu.
Gdzie tam. Daje ci prowadzić. Jasne.
Tylko na parkingu.
- Co to? - Piątek-Smażątek!
No dobra, nieważne.
- Trzymaj Ginny z dala od mojego garażu. - Najwyraźniej nie panuję nad córką.
Fajna kurtka.
Usmażę sobie banana.
Nie kwestionuję. Oreo było moją nauczką.
Ktoś chce?
- Austin? - Pewnie.
Super. Ginny?
Ginny, Paul zadał ci pytanie.
No więc…
jesteście teraz razem?
Nie, nie jesteśmy razem.
Chyba jednak zrzucę trochę kalorii.
- Pogramy w piłę? - Pewnie.
Dobra. Chodź.
Max, Abby przyszła na brunch!
Hej.
Mam bajgle pizzowe.
Co ty wyprawiasz?
Brunch po Święcie Dziękczynienia to nasza tradycja od piątej klasy.
No nie wierzę.
Max, bardzo cię przepraszam.
Strasznie mi głupio.
Przepraszasz?
- Głupio ci? - Przeprosiłam.
- Na nią nie patrz. - Max.
Niby jesteś moją przyjaciółką,
a masz przede mną wielką tajemnicę o moim bracie.
Przychodzisz nieproszona z bajglami jakby nigdy nic.
- Norah? - Dla mnie chodzi o zdradę.
- A dla mnie o tajemnice. - No weźcie.
No nie wiem. Może jesteś fałszywa.
Ohyda.
Nie czaję. Ale może taka teraz jesteś.
Nie wiem, mam to gdzieś, nic nie czuję. Ogólnie.
Kocham cię. Serio. Ciebie nie. Żart. Pa.
Pa.
Boże, trochę ostro.
Żartujesz? Zasłużyła.
Możesz być zła, ale to było dramatyczne.
Było dramatycznie, co nie?
Jesteś złą osobą.
Po prostu czuję, jak w moich żyłach płynie władza.
Jestem potworem napędzanym zemstą.
- Świątecznie. - Szkoda, że nie zostawiła bajgli.
Boże, przestań.
Co z tą Abby?
Jej rodzice się rozwodzą.
Dużo przeszła. Jest na terapii.
Rzeczywiście jej to pomoże.
Nie wierzysz w terapię?
To kant. Chodzi o zarabianie kasy.
Jęczenie o problemach nikomu nie pomoże.
No co?
Ginny, pomóż mi w kuchni.
Myślisz, że to ja jestem złym rodzicem? Nie to co tata.
Widzę, jak na siebie patrzycie.
„Mamie odbiło. Jest złą osobą”. Co nie?
Dlatego uciekłaś do tatusia.
To nie fair.
To ja wszystko poświęciłam.
Oceniaj mnie do woli, ale byłam przy tobie.
Gdzie był wtedy, kiedy byłyśmy same i nie miałyśmy nic?
W jakimś egzotycznym miejscu, ciesząc się życiem. Nie to co ja.
Nie zła mama, co nie?
Gdzie jesteś?
Gdzie jesteś, Zion? Zion?
Tak?
Fatalne wyczucie czasu.
- Co się dzieje? - Chciałeś pogadać.
To mówcie.
Ginny…
chce trochę ze mną pomieszkać.
No jasne.
- Jasne, że chce. - To nie jest zły pomysł.
- Nie? - Na trochę.
Nabierzecie dystansu.
- Chcesz się wyprowadzić? - Zadomowicie się z Paulem.
Bo chodzi tu o Paula, prawda?
- Nie. - Co?
Nie zgadzam się.
Jestem twoją matką
i Bóg w swojej nieskończonej mądrości powierzył mi cię.
- Mam prawa. Nie zgadzam się. - Georgia…
A Austin?
Austin, chcesz wrócić do domu? Będziemy jeść lody.
Tak!
Austin chce wrócić.
Tato, nie.
- Nie. - Słuchaj, to nie wszystko.
Mówię ci, przestań.
- Ginny… - Dość.
- Ginny, musimy. - Nie!
- Tato, nie. Dość. - Ginny… Nie.
Wrócę do domu!
Chcę wrócić.
Po prostu przestań.
Czyli podjęliśmy decyzję.
Ginny, gówniaro jedna!
Przegapiłaś mój najwspanialszy wieczór.
Paul wygrał.
I kto jest pierwszą damą…
Nagle pojawił się brakujący element układanki.
I widzę to.
Widzę ją.
To, kim jest naprawdę.
STAN LUIZJANA AKT MAŁŻEŃSTWA
AKT URODZENIA
Jak ja to przegapiłam?
Zawsze była tą osobą.
A. GREEN NOWY ORLEAN
Zjadłem kanapkę z resztek i zaraz umrę.
Kończysz?
Robię plan lekcji na przyszły tydzień.
Plan? To trzecioklasiści.
Kot rymuje się z płot i młot?
Tego się wtedy uczyłeś?
A ukończyłeś elitarną uczelnię.
No wiesz…
Zaraz skończę.
Ta piękna twarz.
Wygląda tak samo, bo jest taka sama.
To ja się zmieniłam.
To swojej twarzy teraz nie poznaję.
TATA UMÓWIŁEM CIĘ NA TERAPIĘ NA PONIEDZIAŁEK
KOCHAM CIĘ, GUMISIU
Co ty tu robisz?
- Mam sobie iść? - Tak.
Nie.
Cześć.
Przepraszam.
- Nie powinnam… - Nie szkodzi.
Ja też.
Musiałam wyjechać.
Nie mogłam z nią mieszkać.
Z twoją mamą?
Co się stało?
Jest źle.
- Strasznie źle. Nie wiem, co robić. - Spokojnie.
Moja rodzina jest w rozsypce.
- Ja też. - Hej.
To tak jak ja.
Nie rozumiesz.
Za dużo nie wiem.
Nic nie wiem, ale…
ty masz dla mnie sens.
Nie zrezygnuję z tego.
Zostaniesz na noc?
Tak. Zdecydowanie.
Chodź.
Georgia.
Otwórz drzwi.
Georgia, otwieraj drzwi!
Georgia!
Myślisz, że ujdzie ci to na sucho? Zabiję cię, Georgio Miller.
Zabiję cię!
Jeśli ty lub ktoś, kogo znasz, zmaga się z myślami o samookaleczeniu,
informacje i pomoc można znaleźć na stronie
www.wannatalkaboutit.com.
Napisy: Katarzyna Puścian