NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Miłość.
Wszyscy myślą, że miłość jest piękna.
To bajka.
Ja wiem swoje. Widziałam, co miłość zrobiła z rodzicami.
Jedno bez drugiego nie jest szczęśliwe.
Nie mogą się rozdzielić.
Miłość jest pasożytnicza, bolesna i uciążliwa.
Nie ufam miłości.
PRZEPRASZAM PROSZĘ, ODPOWIEDZ
Okropnie zmienia ludzi.
DAJ ZNAĆ, CZY WSZYSTKO DOBRZE
Cześć.
Wiesz coś?
Kiedy ostatnio rozmawiałam z Ellen, miał tomografię.
Nic mu nie będzie.
Nie wiesz tego.
Porozmawiamy o tym?
O czym?
O tobie i tacie, czy o tym, że Marcus miał wypadek?
Obojętnie. O jednym i drugim.
Chcę się przespać.
Dobrze. Rozumiem.
Kocham cię.
Miłość.
Wzloty. Upadki.
Jest prosta. Jest trudna.
To kawał skur…
Jakieś wieści?
Nic mu nie jest. Jest w domu.
Ma wstrząśnienie mózgu i otarcia. Mogło być gorzej.
Wracaj do łóżka.
Nie mogę. Muszę iść do pracy.
- Możesz się spóźnić. - Nie.
Co?
Muszę się przebrać.
Dobra. Zapomniałem, jak to działa.
Będziesz ignorować moje telefony i nie będziemy gadać przez osiem miesięcy.
Zrobię śniadanie.
Dalej, Marty.
ZAŁATWIONE?
W porządku, Georgio.
Nie panikuj. Dasz radę.
Nie ma powodu do paniki.
Bob, pierwszy dzień miesiąca to taka subiektywna miara czasu.
Cześć, Zion.
O mój Boże. Ginny!
Spójrz na siebie! Jesteś taka duża.
Gdzie byłaś?
Uciekłaś nocą. Wezwaliśmy gliny. Szukaliśmy wszędzie.
Przykro mi.
Przykro ci? Tyle masz mi do powiedzenia?
Przykro ci.
Tak. Pozwoliłbyś swoim rodzicom przejąć nad nią opiekę.
- Stracilibyśmy ją. - Więc odeszłaś?
Cholera, jestem jej ojcem!
Popełniłam błąd.
Za szybko wszedł w zakręt i wypadł z drogi.
Ma wstrząśnienie mózgu.
O mój Boże. To straszne.
Też kiedyś to miałam na nartach. Jest okropnie.
Zemdlał i wymiotował?
Tańczył, biegał i stepował?
Tak, dostał pełny pakiet.
Nic mu nie będzie?
Pozbiera się, ale może za kilka miesięcy…
To takie głupie. Czemu jechał na motocyklu?
Nie ma prawa jazdy i nie umie jeździć.
Mógł zginąć. Co go opętało?
Toksyczna męskość?
- Dlaczego? - Nie wiem.
- Dobra. - Cześć.
Chodź tu.
Cześć, laski.
Nazywamy się MANG.
Nie.
Jak się masz?
To było straszne. Dosłownie.
Tata płakał. Nigdy nie widziałam, żeby płakał.
Przykro mi, Max.
Dzięki za wsparcie.
Kocham cię.
- To najnowsza wersja. - Jaki jest teraz wpływ?
- Mamy dane od jesieni. - Przepraszam za spóźnienie.
Dobra.
- Bierzmy się do pracy. - Dobrze się czujesz?
- Tak. Świetnie. - Na pewno?
Wyglądasz na trochę… zmęczoną.
Jest uprzejmy. Wyglądasz do dupy.
Dziękuję. Siedziałam do późna.
Syn Ellen miał wypadek. To była długa noc.
O Boże. Nic mu nie jest? Wszystko w porządku?
Tak. W porządku. Nic mu nie jest.
Dobrze. Świetnie.
To nasz ostatni wiec przed wyborami,
więc plan jest prosty.
Mówisz do ładnych ludzi swoją ładną buźką.
Uśmiech, czar, pasja.
Oby to wystarczyło, żeby ci dobrzy pokonali rudego demona.
Świetnie. Dziękuję, Nick.
Georgio.
- Jeśli chodzi o wczoraj… - Tak.
Przepraszam.
Ja też.
Wszystko gra?
Tak.
PRACUJĘ DZISIAJ. ODBIERZESZ MNIE?
Wysoki Sądzie, Kenny Drexel był zdrowy,
ale akonit, czyli tojad, może wywołać niemal natychmiastowy zawał.
To nie jest roślina domowa, a jest na balkonie wdowy.
To ona w razie śmierci Kenny’ego dziedziczyła jego fortunę.
Nie szuka się tego w czasie autopsji, jeśli nie podejrzewa się morderstwa.
I ta toksyna może być w jego organizmie?
Chcecie ekshumować ciało i je zbadać?
Tak.
Macie pozwolenie od krewnych?
Tak.
Rozumiem, że testament jest podważany.
Czy to nie motywuje tej prośby?
Poznałem Georgię Miller i uważam ją za niebezpieczną.
Dobrze.
Zezwalam na ekshumację ciała Kenny’ego Drexela do badań.
Gotowy czy nie! Szukam!
Austin?
Gdzie jesteś?
Znajdę cię.
Mam cię!
Teraz ja się chowam.
Jeszcze raz moja kolej.
Nie tak to działa.
Dobra.
Raz, dwa, trzy,
cztery, pięć, sześć…
18, 19, 20.
Gotowy czy nie! Szukam!
Austin! Gdzie jesteś?
Mam cię!
Zanim wyjdziesz, uzupełnij sztućce na stołach.
Patrz, Sing Sing!
Musical z samymi białymi za kratkami!
To fikcja.
Tak.
Widziałaś moje długopisy?
Nie wiem, gdzie są.
Mam wrażenie, że dopiero co je kupiłem.
Jakby to był potwornie nudny odcinek Strefy mroku.
Co się dzieje?
Nic.
Nic. Dobra.
Chcesz porozmawiać o niczym?
Lubię nieodpowiednią osobę.
Kogoś w T-shircie i jeżdżącego na deskorolce?
Skąd to…
Daj spokój. Widzę.
To takie skomplikowane.
Wszyscy by się wściekli. Oboje jesteśmy zagubieni.
To byłaby katastrofa. Ale nie wiem.
Gdy myślałam, że może go zabraknąć, to mnie dobiło.
Więc…
Daj mi radę!
Zawsze zachowujesz się jak hipsterski Yoda.
Dobra.
Jesteśmy sumą naszego otoczenia.
Rzeczywistość tworzą nasze doświadczenia,
a miłość to śmierć obowiązku.
Ale nie możesz użyć tego ostatniego, bo jest z Gry o tron.
Nie trywializuj. To skomplikowana sytuacja.
Nieprawda.
Jak to?
Widziałem, jak na siebie patrzycie.
To nic skomplikowanego.
Jeśli chcesz mojej rady,
bądź brutalnie szczera.
Albo…
przeniosę się do Gwatemali.
Dobry plan B.
Bierz swoje rzeczy. Spadamy.
- Cześć. - Cześć.
W serialu Zdrówko, kiedy Norm wchodzi do baru,
Sam od razu nalewa mu piwo.
Jestem w tym scenariuszu Samem?
Wolisz być Diane?
Diane porzuciła serial, więc nie.
Ginny z tobą rozmawiała?
Nie.
W porządku?
Kiepsko wyglądasz.
- Dzięki, Joe! - Nie, tylko w porównaniu.
W porównaniu z tym, jak zwykle wyglądasz, czyli…
Jasne.
…wspaniale.
Kontynuuj. Serio.
Jestem gotowa.
Nie, proszę. To… Nie.
To chateau bouclier z 2017 roku.
I było pyszne, Sam.
Dolna szuflada biurka.
Dziękuję. Powodzenia.
Nie musimy wracać.
Możemy odjechać i zacząć nowe życie.
Dobrze cię wyszkoliłam.
Czy Paul wie o Zionie?
A Hunter o Marcusie?
Podoba ci się.
To mój przyjaciel i został ranny.
- Wiesz, co robisz? - A ty?
Tak! To wszystko było częścią mojego planu.
Nie chcę, żebyś cierpiała, mamo.
Nie rozwalaj nam życia z powodu taty.
- To dotyczy też mnie. - Wiem! Nie martw się.
To była chwilowa słabość.
Teraz już panuję nad sytuacją.
Cześć!
Zanieśmy kolację Bakerom jako rodzina.
Jako rodzina.
Pójdę się przebrać, poczekajcie na mnie.
Dobra? Dwie minuty.
Tylko dwie minuty.
Co robisz?
Znam naszą historię i wiem, że żałujesz tej nocy.
Nie jesteśmy dziećmi. To się może udać.
Spotykam się z kimś!
Co?
Weź wino.
Jak było w pracy?
Nie cierpię krawatów.
Nie musiałeś przyjmować pracy u ojca.
Musiałem. Wiesz o tym.
Nie wkurzaj się.
Chodź tu.
Ktoś musi iść spać.
Chodź, śpiochu.
Gotuje.
Przystojny i jeszcze gotuje. Życie jest niesprawiedliwe.
Mówisz, jaki przystojny jest ten gotujący facet?
O mój Boże. Wiesz co?
Co?
Sophie dostała się na Uniwersytet Nowojorski.
Super, nie?
Mogę do niej wpadać na weekendy. Będziemy nowojorską parą.
- Co? - Nic.
Też umiem gotować.
Co u ciebie? Źle wyglądasz.
Miło, że wszyscy tak szczerze dzielą się dziś opiniami.
Wyglądasz na spiętą.
Chodzi o Ziona czy coś innego?
Dobra. Nałóżcie sobie!
Chodź tu.
Iść po Marcusa?
Odpoczywa.
Dobrze.
Domowe dania są dobre w ciężkie dni.
Tato Ginny, jak długo tu zostaniesz?
Na zawsze.
Ciekawie.
Georgio, jak tam praca?
Czy Paul będzie dalej burmistrzem?
Miejmy nadzieję.
Paul dzwonił spytać o Marcusa. Miło, prawda?
Jest bardzo troskliwy.
Dał mi telefon do neurologa ze szpitala Mass General.
To dopiero burmistrz.
Cynthia może się troszczyć, ale ja chcę burmistrza, który działa.
Pewnie, że działa.
Clint chce wiedzieć, co jest nie tak z Maxine. Dobre pytanie.
No co? Zionie, ale podmiejskie sztywniaki, no nie?
Nie, mała. Jestem tu nowy. Radź sobie sama.
Clint, podsunąłeś mi pomysł.
Spotyka się z Paulem czy z tym facetem?
Ginny, jak tam Hunter?
Wszystko…
dobrze.
Przepraszam. Muszę iść do łazienki.
Marcus.
Cześć.
Szukałam łazienki.
Przyniosłam mu pracę domową. Jego mama mnie wpuściła.
Podoba ci się?
Co? Nie.
Będzie dla ciebie kiepski.
Skrzywdzi cię. Jest porąbany.
Jest samolubny.
Jest głupi.
Myślę,
że też mu się podobasz.
Padmo?
Nie mów nikomu.
Mogę pomóc.
Dam sobie radę.
Jesteś zbyt dumna, kotku.
Nie jestem już spłukanym artystą. Pomogę.
Mówiłeś, że zostaniesz tu na zawsze.
Czyli w końcu o tym porozmawiamy? Dobrze.
Pamiętasz Raquelle?
Tak, chciałam porozmawiać o twoich byłych.
Chciała się ustatkować.
A ty nie chciałeś.
Chciałem.
Tylko nie z nią.
Znam cię.
Nie dopasujesz się do małomiasteczkowego życia.
Nie. To brzmi okropnie.
Ale mam 33 lata. Stworzyłem wiele prac.
Mogę sprzedawać je z każdego miejsca. Piszę książkę.
Nienawidzisz takich miejsc!
Mam mieszkanie w Bostonie.
Chcę ciebie.
Zawsze chciałem ciebie.
Wiem, że też mnie kochasz.
Znam naszą przeszłość, ale zwiedziłem świat od Everestu po Bombaj
i tylko przy tobie czuję się jak w domu.
Tutaj.
To mój dom.
Mogę wrócić do domu?
- Ale nas łoją. - Kiepsko.
- Jaki jest plan? - Poparcie spadło.
Cynthia trafia do ludzi.
Czuję się jak w zawieszeniu.
Musimy iść naprzód.
- Dzień dobry, Georgio. - Cynthia Fuller.
Burmistrzyni, która się troszczy.
Jest matką.
Troszczy się bardziej niż ktokolwiek inny.
- Co się dzieje? - Fajny teatrzyk.
Ale Paul Randolph…
działa.
Graliśmy w obronie. Czas na atak.
Mieliśmy nie walić poniżej pasa,
być jak Michelle Obama.
A co, jeśli zadziałamy pozytywnie?
Dokonamy natychmiastowych zmian na wiecu.
Zorganizujemy ludzi. Niech zgłaszają się do wolontariatów.
Czytanie dzieciom, rozdawanie ubrań.
- To od razu pomoże. - Sadzenie drzew.
Malowanie płotów.
- Zbudowanie rampy dla wózków. - Uśmiechanie się do pięknych zdjęć.
Wysłuchałeś swoich wyborców i dotrzymujesz obietnic.
Pokażemy Wellsbury, że ma burmistrza, który się troszczy i działa.
Bardzo mi się to podoba.
- Do dzieła. - Jasne.
Dobra.
- Świetna robota. - Dzięki.
Czy Zion wspominał, jak długo tu zostanie?
Nigdy nie zostaje na długo.
Spoko.
- Twoja mama mnie wpuściła. - Cześć, moja piękna Nowojorczanko.
Autobus z Bostonu do Nowego Jorku kosztuje osiem dolców.
Mniej niż latte.
Wszystko gra?
Max…
Często czuję się samotniczką
albo czuję, że przyjaciele mnie nie znają.
Może nie wiem, jak być przy nich sobą, ale…
Jesteś jak wakacje od tego wszystkiego.
Wakacje.
Jestem osobą, a nie miejscem.
Zrywasz ze mną?
Tak.
O mój Boże.
Nie mówiłam tego na poważnie…
Zrywasz ze mną?
To naprawdę trudne.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Wszystko z tobą w porządku. Jesteś wspaniałą dziewczyną.
Po prostu…
Nie sądzę, żeby nam się udało, kiedy pójdę na studia.
Jest dopiero listopad.
Nie kochasz mnie?
Nie czuję się tak,
jak chciałabym się czuć,
gdyby tak było.
Przytulimy się?
Tak.
- Pójdę już. - Tak.
Co?
Przestaniesz?
W obiektywie świat ma sens.
I co ci teraz mówi?
Jesteś wkurzona.
Błagałam, żebyś nie spał z mamą.
Jest szczęśliwa. Bardziej niż kiedykolwiek.
Szanuję to.
To nie baw się nią.
- To nie jest takie proste. - Jest.
- Czemu nie dasz jej spokoju? - Serce nie sługa.
Jeśli kogoś kochasz, nie da się temu zaprzeczyć.
Mam to z twoją mamą.
Chcę, żebyśmy byli prawdziwą rodziną.
Jak tam książka?
- Jest dobra. - Odkryłaś już kod?
Knob Hill 47.
To adres mieszkania w Bostonie.
Zamieszkajmy tam razem.
- Naprawdę to robisz? - Jasne.
Ale… mama się zgodziła?
- Ale co z Paulem? - Porozmawia z nim.
Zajęło nam to z twoją mamą dużo czasu.
Jesteście dupkami, więc…
SOS, DOM MAX
Nie rozumiem. Myślałam, że mnie kocha.
Skarbie. Nie wiem.
Jest niedojrzała. Jasne?
Jej strata. Nie jest na twoim poziomie.
Chcę, żeby była.
Jestem samotna na swoim poziomie. Mogę zmienić poziom?
- Czego chce? - Jest do bani.
Jest baniowata.
- Dobre. - Wiesz co?
Już o niej zapomniałam. Jaka Sophie?
Ta nudziara, która wypina tyłek w necie?
Jej fotki! Jest taka seksowna!
Nigdy nie będę z kimś tak seksownym.
Myślicie, że jestem dla niej za brzydka?
Co? Nie z tymi kośćmi policzkowymi.
Max, nie powinnaś być smutna. Lepiej się wściekaj.
Tak jest zdrowiej.
- Na pewno? - Wściekłość.
Walić ją! Za kogo się uważa? Mam dość. Dla mnie jest martwa.
Jest pogrzebana.
- Na dnie oceanu. - Jedzą ją ryby.
Tak! Jedzą ją ryby!
Wściekłość!
Tak.
Dobra. Wiesz, co poprawi ci humor?
- Śmierć? - Nie.
Oreo. Norah, idź po oreo.
O rany.
W porządku.
Czuję, że mam dziurę
w piersi.
Bez przerwy o niej myślę i zastanawiam się,
czy myśli o mnie.
Po prostu się zmyła.
Zmyła się.
Nie sądziłam, że miłość jest taka.
Naprawdę? Obczaj moją rodzinę. Przez nią nigdy nie miałam chłopaka.
- Cholera. - Dobra.
Słuchaj, Max, miłość nie zawsze taka jest.
Poczujesz to, kiedy pokocha cię odpowiednia osoba.
Widzisz?
To miłość.
Muszę iść do łazienki.
Będzie dobrze.
Co tu robisz?
To twój pokój?
Jak się czujesz?
Cóż…
Tak mi przykro.
Bardzo przepraszam.
Wiem, że ignorujesz moje SMS-y.
Wiem, że to moja wina.
Mówiłam takie okropne rzeczy i…
Przeze mnie zostałeś ranny. Nienawidzisz mnie?
Nie ignorowałem cię.
Nie widziałem telefonu od wypadku. Pewnie leży na poboczu.
Nie możemy.
Cześć.
Jak leci?
Max chce zadzwonić do Sophie.
Przyszłam po ciebie.
Abby…
Nie muszę wiedzieć, co to było. Dobra?
Nasza przyjaciółka jest zdruzgotana i czuje się zdradzona.
Mogłoby być gorzej, tylko gdyby odkryła, że jej nowa przyjaciółka,
którą wspierała i dla której była cudowna,
potajemnie liże się z jej bratem bliźniakiem.
- Muszę jej powiedzieć. - Nie. Nie musisz.
Naprawdę nie. Jeśli powiesz, będziesz złą kumpelą.
Pomyśl o tym.
Mam dość rozwodu rodziców.
Nie mogę stracić też MANG, a do tego by doszło.
Zniszczyłabyś nas.
Przepraszam i doceniam nasz wspólny czas.
I nie życzę ci źle. Muszę tylko poznać powód.
Miałaś ją powstrzymać!
Ugryzła mnie!
Dlaczego mnie nie kochasz?
Zrobiłam coś?
Dwa dni temu pisałaś,
że zawsze będzie ci na mnie zależeć!
- Rozłącz się. - Wywyższasz się?
Nie możesz, bo jesteś żarciem dla ryb!
- Nie! Przestań! - W porządku? Wyżyłaś się?
- Trochę. - Boże.
Dostałam. Dziękuję, Marty.
Mam dług u ciebie i Gusa.
Jesteś nieźle porąbana. Wiesz?
Wiem.
ZBIÓRKA KSIĄŻEK
ZBIÓRKA ŻYWNOŚCI
Burmistrz wysłuchał waszych problemów.
Są duże, małe, osobiste, publiczne, ale wszystkie są ważne.
Dlatego zamiast organizować wiec, postanowił działać.
Bądźmy szczerzy. Łatwo się troszczyć. Wszyscy się troszczymy.
O wiele trudniej jest działać.
Głosujcie na Paula Randolpha, burmistrza, który działa!
Dobra!
- Dobra. To wygląda dobrze. - Dziękuję.
Jak leci? Jest fantastycznie.
Dobra. Kto jest gotowy na adopcję?
Jason, widzę cię!
Wiem, że twoje dzieci proszą o psa.
Chodź tu.
Uda się.
- Zajmę się schroniskiem. - A ja recyklingiem.
Nieźle.
Świetnie to wygląda!
To naprawdę coś.
Louise, pomożesz Barneyowi?
Za mną.
Co?
Oglądałam dziś dokument.
Wiesz, że pingwiny nie latają?
Nie wiedziałam.
Nic nie groziło im na tyle, żeby musiały odlecieć,
więc nigdy się nie nauczyły.
- Orki jedzą pingwiny. - Właśnie.
Wszystkie zagrożenia były w oceanie, więc…
pływają.
Nie układa się między nami.
Nie rób tego. Jestem jej ojcem.
Nie uciekaj. Prawie rok nie widziałem córki.
- To nie w porządku. - Wiem.
Wiem. Nie uciekam.
Jesteś zły,
ale mnie kochasz.
Chcę, żebyś mnie dalej kochał.
Przestaniesz, jeśli będę dla ciebie więzieniem.
Chcę, żebyś miał wszystko, czego chcesz.
Nie mogę cię powstrzymywać.
Jesteśmy jak pingwiny.
Nie umiemy latać,
ale może nauczymy się pływać.
Widziałeś reakcję tłumu?
Byłeś niesamowity!
To wszystko twoja zasługa.
- Możemy wygrać. - Wiem.
Wiedziałem.
Zion chce zostać i dać nam szansę.
Przepraszam.
Nie do wiary.
Spałam z nim.
Wyżyłaś się?
Daj spokój. Wiedziałem, że się z nim prześpisz.
Przepraszam.
Nie. Nie rób tego.
Nie zrywaj ze mną, bo okazałaś słabość
i uległaś skomplikowanym uczuciom.
Bo o to tu chodzi, prawda?
Nie jesteś taka krótkowzroczna, żeby tego nie widzieć.
- Mamy wspólną przeszłość. - Właśnie! To tyle!
Zion to twoja przeszłość. Nie jest twoją przyszłością.
Nie owijaj w bawełnę. Jesteśmy tymi samymi ludźmi.
Jesteśmy ulepieni z tej samej gliny.
Wiedziałem o tym od numeru z organicznymi obiadami.
Władza.
Poczułaś tam władzę.
Potrzebujemy władzy.
Żywimy się nią.
Oboje musimy coś udowodnić i to zrobimy.
Razem możemy być niepokonani. Zion nie widzi cię od tej strony.
Musisz wybrać.
Kupiłem ci to po pierwszej randce,
bo wiedziałem, że taka kobieta jak ty pojawia się tylko raz w życiu.
Georgio Miller, rozumiem cię.
Widzę, że jesteś nienasycona.
Widzę, że to cię gryzie, że nie możesz spać w nocy,
a on tego nie widzi.
Czego chcesz dla siebie?
Co widzisz, kiedy zamykasz oczy i to sobie wyobrażasz?
Czego naprawdę chcesz?
Co to ma być?
Wyjeżdżam.
Wyjeżdżasz.
Po tym wszystkim i po całej tej gadce?
To tyle?
Tylko tak pieprzyłeś?
Wpadłeś tutaj jak tornado, a teraz wyjeżdżasz.
Idealnie.
- Nie chcę wyjeżdżać. - Wyjaśnij mi…
Ty tego chcesz.
Skąd wiesz, czego chcę?
Znam cię najlepiej na świecie.
Widziałem cię dziś.
Chcesz tego wszystkiego,
a nie mnie.
I chcę, żebyś miała wszystko, czego chcesz.
Tato! Cześć!
Cześć.
Tutaj pracuję.
Fajnie, co? Od farmy do stołu.
Tak.
Jest spoko.
Mała. Musimy pogadać.
Możesz usiąść na chwilę?
Wyjeżdżasz.
Znowu to samo z mamą.
Słuchaj, bardzo cię kocham.
Co się stało?
Miałaś rację.
Macie tu swoje życie. To nie fair, że w nim mieszam.
Miałeś nie mieszać w życiu mamy.
Ja chcę, żebyś tu był. Co się stało?
Będę niedaleko. Masz mój nowy adres.
Będziemy się często widywać.
Miało być inaczej.
Uwierzyłam ci.
Dałam sobie wierzyć. Jestem taka głupia.
Słuchaj, wiem.
Przykro mi, Gumisiu. Naprawdę.
Co zrobiła mama?
To niczyja wina. Nie wiń swojej matki.
Jestem dumny z tego, kim się stałaś.
Ciekawe wejście.
Naśladuję kumpla.
Cześć.
Mój tata wyjechał.
- Przykro mi. - Chyba cię kocham.
Co?
Próbowałam z tym walczyć, bo, no wiesz,
ale dużo o tobie myślę. Więcej, niż powinnam.
Kocham też Huntera, więc to zagmatwane,
ale ciągle o tobie myślę.
Nie chcę być jak moi rodzice i przed tym uciekać.
Kocham cię.
Więc…
sporo powiedziałam,
ale tego nie żałuję, bo miłości nie można zaprzeczyć.
Więc…
Teraz żałuję.
Cofam to.
Czy ja umieram?
Czy…
Czekaj.
To nie przez problemy z tatą?
- Czasem tak trudno cię lubić. - Uczucia są trudne.
To chyba kiepskie na wstrząśnienie mózgu.
Wybacz.
Mam to gdzieś.
Po prostu…
lubię twoją twarz.
Tak.
Tym razem nie byłem prawiczkiem. I trochę googlowałem.
Czekaj. Co?
- Po prostu zrobiłem rozeznanie. - Nie.
Byłeś prawiczkiem, kiedy…
- Tak. - Czemu mi nie powiedziałeś?
Chciałem ci zaimponować.
Kupiłabym balony.
Słuchaj…
Mój kumpel niedawno zmarł.
Przez kilka miesięcy później było ze mną…
bardzo źle.
Kiedy rozmawiałem z ludźmi w szkole,
chciałem na nich krzyczeć:
„Pomóżcie mi!”.
Ale tego nie robiłem.
Myślałem o śmierci.
Często.
Że przynajmniej jest taka opcja.
Zrobiło się…
bardzo mrocznie
i…
przestraszyłem się.
Widziałem zapalniczkę.
Nie musimy o tym rozmawiać,
ale możemy…
jeśli chcesz krzyczeć po pomoc.
Targają mną…
różne uczucia.
Jakby miały mi wybuchnąć przez oczy i zęby.
A przypalanie się…
je skupia.
To dla mnie ujście.
A potem czuję się lepiej.
Dobra.
Ale może…
pogadaj z kimś.
Chodziłem na terapię,
brałem leki.
Poprawiło się.
Tak.
Myślałam, że to w porządku, bo nikt o tym nie wiedział.
Chodź tu.
Co teraz?
Nie mam pojęcia.
Kocham cię.
POWINNIŚMY POROZMAWIAĆ
Austin?
Co jest? Co robisz w moim pokoju?
Wszystko gra?
Austin? Co się dzieje?
HASŁO
Jakby ktoś się was spodziewał.
Tak.
CZEK NIEZNALEZIONY
Fałszowała listy od twojego ojca i nie wysłała twoich?
Co za gówno.
Georgia może zabrać mi Ziona, ale nie zabierze ci Gila.
Chodź. Wyślemy je.
Brak szacunku w tej willi jest oburzający.
Max! Odrób lekcje!
Wciąż jestem w żałobie.
Wyłącz to!
Marcus, znalazłam twój telefon.
PROSZĘ, ODPISZ
Ginny?
MARTWIĘ SIĘ O CIEBIE
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz