NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Paul Randolph podaje się
za przykładnego mieszkańca Wellsbury,
ale pozostaje w związku z kobietą ze swojego biura.
Cynthia Fuller jest opoką społeczności.
Wie, czego potrzebuje miasto.
Głos na Cynthię to głos na burmistrza, który się troszczy.
Jestem Cynthia Fuller i podpisuję się pod tym ogłoszeniem.
No to jest problem.
To moje najgorsze zdjęcie!
Zbliża się kolacja z kwestą, więc skupmy się na tym.
Pozwolimy jej na to? To był osobisty atak.
To polityka. Wybory są za dwa tygodnie.
Musimy trzymać się programu.
- Bądźmy ponad to! - Walmy poniżej pasa!
Podkopmy ich, podpalmy, wykurzmy!
Nie. Trzymajmy fason, skupmy się na przyszłości
i pomyślmy, jak się odbić.
Przyjąłem.
Cynthia jest bezczelna.
Moja mama ciężko harowała.
Nigdy nie widziałam, żeby tak przejmowała się pracą.
Jestem z niej dumna, a ta S odwala takie G?
Suka, gówno, popieram.
Czekaj. Dzieje się!
Nie wiem, co myśleć, Marcusie.
Czuję, że się dla ciebie nie liczę.
Lubisz mnie?
Wiesz, że tak.
Nie wiem.
Mówiłem. Po prostu nie mogę.
Czego? Rozmawiać?
Czy spotykać się bez zobowiązań?
- Czego nie możesz? - Wszystkiego!
Przepraszam.
Cholera.
Lepiej zachować czujność.
Widzę to po moich rodzicach, kiedy się schodzą.
Zawsze jest źle.
Kończy się cierpieniem.
Stary, ale się stresuję.
Mam wysypkę w dziwnych miejscach. To nic miłego.
Jestem wolontariuszką w gazetce,
mam pracę domową, szkołę i próby.
Chcę się przez to posiekać na kotlety.
Rozumiem cię.
Jestem wypalony. Mam piłkę nożną, zespół i korki.
Macie napięte harmonogramy.
Nie, normalne.
Potrzebujemy tego na studia, co jest bez sensu,
bo psychologia się nie przyda, gdy planeta wybuchnie.
To na studia?
Wolontariat w Peru i wygranie konkursu biznesowego…
Mówi o mnie. Zrobiłem to.
Jakie miałaś zajęcia?
Jezu.
Flet, francuski, fortepian, hokeja, koszykówkę, piłkę nożną,
stepowanie, balet, hip-hop, jazz, garncarstwo…
karate i teatr.
Proszę o ciszę! Siadajcie.
Chcę coś ogłosić.
Weźmiemy udział
w krajowym konkursie Pulitzera na esej.
Temat to: „Gdzie jest twoje miejsce?”.
Wybiorę jedno z was do konkursu regionalnego.
To idealne do podań na studia. Tak, Maxine?
A jeśli moje miejsce jest w ciemnym pokoju z odcinkiem Biura?
Muszę pisać?
Tak.
O Boże. Jest tutaj.
Panikujesz.
Oddychaj.
Nie uprawiałam karate.
W porządku. Dobra.
Mówisz płynnie po koreańsku i grasz na pianinie.
Jest spoko.
Dobra. Muszę wygrać ten konkurs.
TATA PODOBA CI SIĘ JESIEŃ?
- Czego chce twój tata? - Nie wiem. Podziwiać liście.
Carpe diem, wąchaj kwiaty! Nie rozumie. Moja mama też nie.
Nie zapisali mnie na karate.
Boże, musisz odpuścić to karate.
- Nie. - Gdzie jest Norah?
Mam wrażenie, że zaginęła w akcji.
Ale nie tak jak Max, która kompletnie zniknęła.
Max ma zbyt dużo zajęć i się załamuje.
Proszę. O to chodzi.
Tak się dzieje w związkach.
Znika się… przed przyjaciółmi.
Ja mogę się z tobą umówić, Abs.
- Możesz mi obciągnąć. - Wal się, Press.
Wszystko gra?
Tak, w porządku.
Spoko. Fajnie. Tylko…
mam gorszy dzień.
Niektóre dni to diamenty, a inne to tylko kamienie.
- Dzięki, Konfucjuszu. - Nienawidzę was.
Ginny to moja jedyna przyjaciółka.
Dobra. Chcesz o tym pogadać?
ZIMNO TU. DOBRZE, ŻE MAM KURTKĘ.
O Boże. Jest tutaj.
Dobra. Troska o mnie była krótkotrwała.
Tato!
Cześć!
Nie wierzę, że tu jesteś!
Ale dorosłaś!
A to kto?
To Hunter, mój chłopak.
Chłopak?
Dzień dobry, panie Miller.
Mów mi Zion. Miło cię poznać.
Zion, dobrze.
Podwieźć cię do domu? Wziąłem motocykl.
Tęskniłam za nim.
Tak, zróbmy to. Dziękuję.
Do jutra.
- Jasne. - Świetnie.
Więc masz chłopaka?
Nie jesteś już dzieckiem, co?
Niezły silnik!
Marcusie, to mój tata.
Miło mi.
Jestem Zion.
Dlatego umiesz jeździć.
Dobra.
- Zion! - Cześć, mały!
Cześć.
Chodź tu.
Cześć.
Dzięki za płotek.
Cześć, kotku.
Ładna sukienka!
Taka zwiewna. W sam raz na tę pogodę.
To nepalskie kości do gry zrobione z kości.
Super!
Pamiętnik szerpy Anga Tharkaya,
słynnego przewodnika po Mount Evereście.
Wciągająca książka.
Niektóre słowa są podkreślone.
To kod?
Nie.
Tato, chodzę na zaawansowany angielski i mamy konkurs na esej
o tym, gdzie jest nasze miejsce.
Napiszę o Wellsbury.
Podoba ci się tu?
A ja dźgnąłem kogoś w rękę!
W porządku…
Zrobimy bazę z koców?
Mama z kimś chodzi.
Naprawdę?
To dobry facet?
Tak.
Dobry.
Tak. Możemy zrobić bazę. Idź po koce.
Pomogę ci!
Co się dzieje między Ginny a chłopakiem z naprzeciwka?
Z Marcusem?
Coś wyczułem. Chyba coś między nimi jest.
- Co? - Nie znasz się.
Ma chłopaka. Są uroczy.
Tak, Huntera.
Jego też poznałem.
Wiedziałabym, gdyby coś między nimi było.
Wiem, co się dzieje w tym domu.
Jestem jak Oko Saurona. Widzę wszystko.
Co u Raquelle?
Zerwaliśmy.
- Szkoda. - Tak.
Co poradzić?
Baza z koców!
Dobra, do dzieła.
Nie możesz spać?
Więc tata wrócił.
Doprawdy?
Nie zauważyłam.
Tylko nie rób niczego głupiego, mamo.
Jak to?
Idź do światła.
Podoba ci się to.
- Bądź ostrożna. - Zawsze jestem ostrożna.
Poza tym przez kampanię całe miasto cię obserwuje.
Widziałaś reklamę.
Poza tym jest Paul.
Lubimy Paula.
Tak, lubimy Paula.
Naprawdę lubimy Paula.
Nigdy nie byłaś taka szczęśliwa.
Ta praca, to miasto…
Nigdy nie byłaś taka normalna.
Może niech tak zostanie?
Co to ma znaczyć?
Obie wiemy, że jesteś tu ze mną, żeby nie iść do taty.
Tego nie wiemy.
Czy może być tylko moim tatą, a nie twoim byłym?
Nie martw się mną i twoim tatą, kotku.
Obiecuję, dobrze?
Wyglądacie na szczęśliwych nowożeńców.
Dał mi i Ginny stabilny dom.
Uratował nas.
Wszystko w porządku.
Pójdę już.
To tyle? Skończyliśmy?
Od czasu aresztowania zmieniłaś sytuację dla córki.
Podkreślę to w raporcie końcowym.
Dziękuję! Co za ulga.
Mówiłem, że się tobą zaopiekuję, żonko.
- Dokąd idziesz? - Na zewnątrz.
Wolę, żebyś została ze mną.
Anthony, nie opuszczałam hotelu od trzech dni.
Oszaleję.
Mogę z powrotem wezwać opiekę społeczną.
Dobra.
Byliśmy na ostatniej części Władcy pierścieni.
Dużo się dzieje, obejrzymy ją dwa razy.
Dobra, włączę ponownie…
„Odmieniłam życie w postępowej utopii,
gdzie rozwija się kreatywność i współczucie…
Wellsbury to moje miejsce”.
Cóż, to jest…
zdecydowanie dobrze napisane.
Co? Co jest nie tak?
To prawda?
Czy Wellsbury to naprawdę twoje miejsce?
To esej. Wygrana w konkursie pomoże mi dostać się na dobre studia.
Na dobre studia!
Tak!
Bez urazy. Wiem, że chodziłeś na różne zajęcia
w różnych miejscach, ale tu robi się inaczej.
Nie obrażam się.
Jak to poprawić?
Zastanowię się.
Paul Randolph nie ma dzieci,
więc jak możemy mu ufać w kwestii rodziny i edukacji?
Bo spotyka się z kobietą z dwójką dzieci
z dwóch różnych ojców?
- Co? - Wpadłaś!
Nazywam się Cynthia Fuller…
To było totalnie nie na miejscu.
Jak to na nas wpływa?
Od czasu kampanii oszczerstw Cynthii,
Towarzystwo Historyczne i Kościół Unitariański się wycofały.
Nie mówisz poważnie!
Nie, zgrywam się.
Dobra.
W porządku?
Przyjechał Zion.
Zion.
Pan pingwin.
Zatrzymał się u nas.
Śpi na kanapie.
Dobrze. Powinienem się martwić?
Nie.
Dobrze. Ufam ci.
Dobrze.
Chętnie go poznam.
Słucham?
To ojciec Ginny. Jest w twoim życiu.
Nasz związek jest poważny. Muszę go poznać. Coś nie tak?
Nie.
W porządku.
To brzmi fajnie.
Zaplanujemy coś.
Dobrze. Może być kolacja dzisiaj.
Kolacja? Dzisiaj?
Tak. Czemu nie?
Czemu nie? Dobra.
Georgio,
możesz zamknąć drzwi?
- Tak. - Świetnie.
Twoja miłość ogrzewa tę zimną celę.
- Tylko kraty mogą nas rozdzielić. - A kiedy stąd wyjdę?
Czy…
„Czy świat zrozumie…”
Czy świat zrozumie!
- Racja, cholera! - Tak.
To uzasadnienie ilustruje…
Zbyt sztywno.
Dobra, idę na lekcję.
Dasz radę.
Cześć, nieznajome.
Wpadniemy dziś jako MANG do Blue Farm?
Nie mogę, wybacz.
Jeszcze nie znam tekstu i mam problemy z lekcjami.
Dobrze. A ty, Norah?
No tak. Nie ma jej tutaj.
Co się z nami stało, MANG?
Jezu, dobij mnie. Nie dam rady. Proszę, Boże.
- Kocham cię! - Ja ciebie nie! Żart.
Wszystko wygląda pysznie.
Zion jest świetnym kucharzem.
Paul też!
Zrobił śniadanie.
Było pyszne.
Zion, jesteś fotografem?
Między innymi. Nie definiuje mnie to, co akurat robię.
Można mieć tylko jedno zajęcie.
Niektórzy tak wolą, jeśli mają ważną pracę.
Paul, jak to jest być burmistrzem tej postępowej utopii?
Wspaniale. Mam nadzieję, że nadal będę to robił po wyborach.
- Co teraz fotografujesz? - Pracuję nad książką.
- Co? - Mam umowę z wydawnictwem.
Zion, to niesamowite!
Już od dawna. Ginny ci nie mówiła?
Co? Nigdy nie pytasz o tatę.
Niesamowite. Gratulacje.
O czym piszesz?
O plemieniu Raute z Nepalu.
To ostatni nomadzi. Nigdzie nie zostają ponad miesiąc.
Fascynująca kultura. Jakiś czas z nimi mieszkałem.
Znam tę okolicę. Daleki zachód Nepalu?
Byłeś tam?
Wspinałem się w Himalajach.
- Jaką trasą? - Na Annapurnę.
A ja Snowmanem.
Przeszedłeś trasę Snowman? Kozacko!
To 25 dni na himalajskich grzbietach.
- Super! - Tak!
- Pokazać ci naszą bazę? - Co się dzieje?
Oczywiście, że tak!
Chodźmy. Jazda!
Udała nam się.
Ale czad.
Wchodzą do bazy z koców.
Dobra.
Na pewno nie chcesz zostać?
Nie, masz gościa.
Słuchaj.
Między nami wszystko gra?
Tak.
Oczywiście.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Lubię go.
Dokąd idziecie?
Znaleźć jej miejsce.
To tajemnicze i irytujące.
Córciu.
Jak się masz?
Wyprowadził się?
Oboje bardzo cię kochamy.
Dobra z ciebie terapeutka.
Tak wiele się nie zmieni.
Co za pieprzenie.
Abigail…
CHCECIE SIĘ DZIŚ SPOTKAĆ?
To najtrudniejsza rzecz na świecie.
Przynajmniej nie dramatyzujesz.
Przytul mnie!
Nie mam na nią siły.
O Boże. Zaszła straszliwa pomyłka!
Nie chcemy cię tu.
- Cześć, Sophie. - Cześć.
- Salon jest nasz. - Jest wspólny.
Marcus, wyjdź!
Nie idzie.
Wszystko w porządku?
Chodzi o dziewczynę.
Wciąż o niej myślę.
Żartujesz sobie?
Chyba nie chce mnie znać.
Powiedz Padmie, że nawaliłeś, jesteś idiotą i przepraszasz.
Bądź szczery.
Tak, Padmie.
Ginny radziła mi szczerość z Sophie i jesteśmy razem.
Ginny tak radziła?
Kochanie.
Jak ci się podoba?
Nie wiem.
Może być.
Rozumiem. Jesteś teraz fajna.
Nie. Fajni ludzie nie mówią, że są fajni.
Uczysz się.
To musisz być fajna.
Co jeszcze się dzieje?
Mama jest psychopatką.
Wiesz, że ma siostrę?
Poznałaś Maddie?
Wiesz, że jej rodzice żyją?
Czyli mam dziadków, o których nie wiedziałam.
To nie fair, że ich nie poznałam.
Słuchaj, rozumiem.
Ale poznałem twoich dziadków i dla Georgii są martwi.
Zrobiła to, żeby być dobrą mamą.
Mama kocha cię ponad wszystko.
Ja też.
- Dobra, ale jest wariatką. - Przestań.
Serio nie uważasz jej za wariatkę?
Nie powiem tego.
Twoja mama jest wariatką,
ale taką, którą lepiej mieć po swojej stronie.
Tam dom twój, gdzie serce twoje.
Jako podróżnik nie mam jednego domu.
Diasporyczne zakłócenia, szokujące mnie wspomnienia.
Czuję wszystko.
Nienawidzę, kiedy ma rację.
Zabieram dom ze sobą, nigdy nie jestem sam.
Jako imigrant zawsze jestem w domu.
Chcę, żeby świat poczuł to, co ja.
Ich miłość jest jedna na milion.
Moje serce jest dla mnie domem.
Jest dla mnie domem.
Ty jesteś dla mnie domem.
Podobało ci się?
Czemu to było dobre?
Bo ma fajne życie?
Bo mówił z głębi serca.
Tylko ty możesz wyrazić swoją prawdę.
Esej.
Cieszę się, że lubisz Wellsbury i masz przyjaciół,
ale dorastasz i musisz opowiedzieć własną historię.
Co tam, mała?
Jak długo zostaniesz?
Mam na plecach datę ważności czy…
Tato…
Potrzebuję cię.
Równoważysz mamę.
Chcę, żebyś tu był.
Nie popełniaj z mamą tych samych błędów.
O czym ty mówisz?
Nie możecie się sobie oprzeć i zawsze potem musisz odejść.
Zostań na dłużej.
Jak leci?
Jestem Zion,
ojciec tej małej.
Moja córeczka i ja
jedziemy na biwak i pieczemy pianki.
Ma lepkie palce.
„Tato, umyj je”.
Więc myję.
Moja córeczka i ja idziemy przez Wielki Kanion.
Jest zmęczona.
„Tato, weź mnie na barana”.
Więc biorę.
Moja córeczka i ja bawimy się w magiczny dywan.
Suwam ją na dywanie w różne strony. „Tato, zrób magiczny dywan!”
Więc robię. „Tato, zrób magiczny dywan!”
Więc robię!
Moja córeczka nie jest już taka mała.
Chce robić wszystko sama.
„Tato, nie wiesz, o czym mówisz.
Tato, nie rozumiesz.
Tato, wyluzuj”.
Moja córeczka dorasta.
Po co jej tata?
„Tato…
chcę, żebyś został”.
Więc zostaję.
A koleś, który recytował pentametrem jambicznym?
To był odjazd.
Dobrze się bawiliście?
Tata zabrał mnie na poetycki slam w Bostonie.
Każdy występ był czadowy!
Tata wyszedł na scenę i myślałam, że wybuchnę,
ale to było świetne.
Stworzył wiersz o ojcostwie.
Był jak Langston Hughes. To było inspirujące.
Tak to brzmi.
Też miałam inspirujący wieczór.
Może napiszę o tym wiersz!
Zobaczmy.
Macierzyństwo.
Robienie prania.
Bezzapachowy płyn do prania dla wrażliwej skóry.
Nagle twarz w oknie!
Zdrada.
Rozczarowanie. Zmartwienie, gniew.
Palący gniew. Wściekłość.
Pytania.
Tyle pytań.
Czemu ten obcy gość wchodzi nocą przez okno
mojej 16-letniej córki?
Od jak dawna to się ciągnie?
Czy uprawiają seks?
Czy się zabezpieczają?
Przecież ma chłopaka. Co się wyrabia, do diabła?
Gniew!
Furia!
Macierzyństwo.
Nieźle.
Do stu diabłów, czemu Marcus Baker wchodzi przez twoje okno?
Przyjaźnimy się! To nic takiego.
- Nie… - Rozumiesz.
Dlaczego robisz z tego taką aferę?
Czy Maxine wie?
Czy Hunter wie, że Marcus bawi się w Spider-Mana?
Przyganiał kocioł garnkowi.
Co to ma znaczyć?
Jest coś między tobą a tatą.
Ja to widziałam, Austin, Paul pewnie też.
Marcus to mój przyjaciel.
Rozumie mnie, a ja jego. To wszystko!
Od teraz sama będę prać!
Grozisz mi?
Proszę bardzo!
- Pierz! Zaszalej. - Jesteś najgorszą mamą na świecie.
Nie mów tak do matki.
- Zasługuje na twój szacunek. - Szanuj mnie, gnojku!
Nienawidzę cię!
Ja ciebie bardziej!
Nie miej dzieci. Nie polecam.
Myślę, że dobrze sobie poradziłaś.
Dobra, nie tak okropnie.
Więc…
Co?
Nie! Serio, teraz?
Kiedy jestem cieniem człowieka, którym kiedyś byłam?
- Miałem rację. - Nienawidzę cię bardziej niż jej.
„Wiem, co dzieje się w tym domu!
Widzę wszystko, wiem wszystko. Jestem Sauronem.
Złym okiem. Bogiem!”
Oby nie uprawiali seksu.
Staje się kobietą. Nie powstrzymamy tego.
Będzie uprawiać seks i popełniać błędy. Musimy ją zachęcać, a nie piętnować.
Czemu mamy zachęcać do błędów córkę, którą mieliśmy jako nastolatkowie?
Chociaż bierze pigułki.
Zawsze to robisz. Musisz wszystkich kontrolować.
Nie wszystkich.
Mam gdzieś, co robi Ryan Reynolds.
Brakowało mi tego.
Muszę się położyć.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Pa, mamo. - Miłego dnia!
Najbardziej mnie definiuje…
dom z rodziną i gitarą.
Następna jest Ginny Miller.
Dorastając, myślałam…
Myślałam, że ludzie rodzą się ze skrzywionymi głowami,
bo tak zawsze na mnie patrzyli.
Okienka…
odhacz jedno,
potem kolejne.
Inni tego nie wiedzą. Oni tak między warstwami nie siedzą.
Nikt nie zmienia się, nie drży, nie decyduje…
która część mnie dzisiaj pasuje?
Który aspekt mnie najmniej urazi i najlepiej się wpasuje,
sukces odniesie i zadziała, bym w cech centrali się chowała,
co o mym losie decyduje, a jednak jak oszustka się czuję?
Zawsze zagubiona, o drogę wypytuję,
a inni palcami mnie wytykają.
Jak tornada, tam, gdzie wieje wiatr, mną miotają.
Dorotka nie chce się dziś bawić.
Do egzaminów się uczy.
Chce pasować do kluczy.
Okienko jest puste, podpuszcza mnie, bym coś wybrała.
W tej kwestii mistrzynią się stałam.
W okienku mam całe życie spakowane. Mam to opracowane.
W godzinę pakuję całą siebie, bo tam, gdzie są korzenie,
jest moc, ale jestem w tej glebie.
Moja krew jest jak woda i olej, co pozostają niezmieszane.
Stare książki mego ojca po kątach czytane.
Aparat, co chwyta w migawce wspomnienia,
by ocalić je od zapomnienia.
Zapalniczka, która pożar wywołała.
Wszystko łatwo przeniosę, com w okienko wpakowała.
Ale ludzie wolą, gdy to jest ukryte.
Nakazy i zakazy, te granice nieprzebyte.
Widzę tak jasno oba światy,
że skaczę, tańczę między nimi, wpadam tam niepostrzeżenie.
Między nimi mam swą ziemię.
Zaznacz wszystko.
O mój Boże!
Halo?
Zwycięzcą jest…
Hunter Chen.
Okradziono cię.
- Cześć. - Cześć.
- Nie masz do mnie żalu, prawda? - Nie.
Super.
Idziesz?
Zaraz dołączę.
Zanim coś powiesz…
esej Huntera był przemyślany.
Miał początek, środek i koniec.
Spełniał kryteria, żeby wygrać etap regionalny.
Mój miał początek, środek i koniec.
Ginny, był bardzo dobry.
Tylko… zbyt niekonwencjonalny.
Nie mogę tego załapać.
Pokaż.
Po prostu…
Tak.
Co?
A jeśli mnie zmrozi na scenie i zrobię z siebie idiotkę?
Chyba mam atak paniki.
Nie.
Będziesz niesamowita.
Na pewno możemy tu być?
Denerwuję się.
Twoja mama mnie przeraża.
Myśli, że wie wszystko, ale nic nie wie o mnie i moim życiu.
Dobra.
Ale twój tata też tu jest?
Może zejdźmy na dół.
Co znaczy „zbyt niekonwencjonalny”?
Powinnam była wygrać. Gitten to rasista.
Nie zasłużyłam na wygraną?
Twoja praca była mocna.
Podobała mi się.
Uwierz mi, rozumiem, ale mieliśmy napisać esej,
a tego nie zrobiłaś.
To było niekonwencjonalne.
Jesteś po stronie Gittena? Mówisz poważnie?
Mówię tylko, że jeśli przejmujesz się nim i tym,
co o tobie myśli,
czemu z nim zadzierasz?
Muszę się wypowiadać, bo jestem osobą. Mam głos.
Dobra.
Jesteś artystą. Powinieneś kumać.
Dokładnie.
Nie napisałem piosenki.
Chodzi o przeżycie. Nie wychylam się.
Robię to, co każą.
Jesteś z tego dumny?
Czemu nie mogę być sobą?
- Bo jesteś pół-Tajwańczykiem. - Dokładnie.
Nie jestem biały, więc Gitten nie jest rasistą.
Ja nie jestem biała w inny sposób.
Azjaci są stereotypowo uznawani za utalentowanych geniuszy.
Czarne kobiety są uznawane za głupie, leniwe, wściekłe.
Tobie nie przybijają żółwików.
Wiesz, co mnie czeka?
Muszę iść do wojska, kiedy skończę 19 lat, bo jestem facetem.
Albo zrzec się obywatelstwa, bo jestem też Amerykaninem.
Ale to unikanie poboru i wyjdę na amerykańską pipę.
Gdy pojechałem na Tajwan,
myślałem, że w końcu będę wśród swoich.
Ale sprowadzono mnie na ziemię.
Tam też nie pasowałem.
Nie masz pojęcia, jak to jest.
Przestałem być spoko gitarzystą?
Ciężko pracowałem nad esejem i trzymałem się zasad.
A gdybym ja się trzymała,
to mogłabym wygrać?
Nie rozumiesz! Jesteś bliżej bycia białym niż ja!
Razem tworzymy białego!
Znam więcej mandaryńskiego niż ty.
Żaden z ciebie Azjata!
Wybacz, że jestem za mało chiński,
ale ty nie zajadasz się kurczakiem.
A Brodie twerkuje lepiej od ciebie.
Podobał mi się twój wiersz, ale popracuj nad rapem, ziom.
Jak bardzo jesteś czarna?
Słucham?
Co?
Serio, co?
Bo jeśli tak chcesz się bawić, to proszę.
Zawody w tym, kto ma gorzej. Jazda.
Poznałaś moją rodzinę.
Spadam stąd.
Widzę swoją twarz w twoim odbiciu
To metafora czegoś więcej Niż sugeruję
Skarbie, leczy moją duszę
To połączenie, które czuję…
Przestań.
Co się stało, Gumisiu?
Nic.
Hunter wygrał konkurs, jestem ze wszystkim do tyłu,
nie mogę nadgonić, a mama mogła zapisać mnie na zajęcia.
- Więc to wina twojej matki? - Tak.
O co naprawdę chodzi?
Jesteś czarny.
- Jestem czarny? - Mama jest biała, a ja…
- Jesteś Virginią Miller. - Czad.
Nigdy nie dowiem się, jaki jest twój świat,
twoja mama też nie,
ale nie zaznasz szczęścia, póki nie pogodzisz się z tym, kim jesteś.
- Dlatego twój wiersz był wspaniały. - Tak?
Sporo tu moich prac.
Poza tym.
Jest super!
Kto to namalował?
BLUE FARM. TERAZ. SOS.
Cześć. Gdzie byłaś?
Wiecie, po co tu jesteśmy?
Chyba tak.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Moi rodzice się rozwodzą.
- Co? - Boże, Abby.
- Nie. - Bardzo mi przykro.
Tak. Mój tata wyprowadził się wczoraj.
Cholera.
Przykro mi, Abby.
Wiem z pierwszej ręki, jakie to do bani.
Wszystko gra?
Nie, nie gra.
Całkowicie mnie porzuciłyście.
Miałam najgorszy tydzień w życiu
i was potrzebowałam.
Potrzebowałam was,
ale byłyście zajęte.
Złe z was kumpele.
A MANG?
MANG nie żyje, więc…
Przepraszam,
ale też miałam wiele problemów rodzinnych.
Nie wszystko kręci się wokół ciebie.
A ja uprawiałam seks.
Wal się, Ginny.
Czasem jesteś straszną suką.
Nie zrobię tego.
Przepraszam.
Norah, czy to twoja mama?
Bev, powiedz, co powiedziała twoja córka.
Asystentka, a raczej dziewczyna burmistrza,
można się pogubić, trzyma broń w domu.
Norah była przerażona.
Czy Georgia powiadomiła mnie, matkę Norah,
że w jej domu jest broń? Nie.
To niebezpieczne!
Błagałam ją, żeby tego nie robiła.
Niepotrzebnie mówiłam jej o broni.
Spanikowała przez to.
Właśnie dlatego was unikałam.
Nie dziwię się, że jesteś wściekła.
Przepraszam.
Uderzę się, jeśli chcesz.
Przepraszam, chwila.
Uprawiałaś seks?
Co?
Tak!
Co masz dla mnie?
TOJAD
TO TRUJĄCA ROŚLINA
POWODUJE NIEWYDOLNOŚĆ SERCA
Amber Lynn.
Tak.
Znalazłem coś.
Nigdy nie zgadniesz.
Chcesz lodu?
Lodu? Tak, poproszę.
Skarbie! Leci Skarb narodów.
Deklaracja!
Przygotowałam tematy do dyskusji.
Tak.
Musimy pogadać.
Dobra.
- Nie powinnaś dziś przychodzić. - Dlaczego?
Trzymasz broń w domu z dziećmi. Coś ty sobie myślała?
- Jestem przeciwny broni. - Jestem samotną kobietą.
Reprezentujesz mnie.
Pracujesz w moim biurze. Pomagasz przy kampanii.
- Tyle dla ciebie znaczę? - Nie.
Więcej, co tylko pogarsza sprawę.
To nic osobistego i przykro mi, ale jeśli przyjdziesz na zbiórkę,
ludzie nic nie wpłacą. Nie mogę na to pozwolić.
Więc jako twój szef mówię ci, żebyś została w domu.
A jako mój chłopak?
Jako twój chłopak proszę, żebyś była szczera.
Nie jesteśmy już na Południu.
To nie jest śmieszne.
Przepraszam. Masz rację.
Nie pasuję tu. Kogo ja oszukuję? Nie jestem mamą z Wellsbury.
Nie daj sobie tego robić.
Przeskoczyłaś motocyklem aligatora.
Możesz wszystko.
Abby uderzyła mnie dziś w twarz.
Naprawdę…
Ginny?
Mogę wejść?
Śpię.
Ginny, musimy pogadać.
Daj spokój. Pogadaj ze mną.
Daruj sobie.
Skończ bzykać mamę. Mogę poczekać.
- Ginny? - Jezu!
Jak długo tu jesteś?
Co robisz?
Co tu robisz, Marcusie?
Mama miała rację.
To…
to nie jest prawdziwe.
To niezdrowe.
Ta gówniana przyjaźń z napięciem seksualnym i tajemnicami…
- Jest do bani. - Ginny…
Nie! Mówię poważnie.
Udowodnij, że się mylę. Co chcesz powiedzieć?
Chyba cię kocham.
Nieprawda.
Co robiłaś?
Nie wierzę, że mi się podobałeś.
Czaiłeś mi się pod oknem jak frajer.
Nie pozwolę, żebyś mnie skrzywdził jak Padmę.
Wiesz, jaki masz problem?
Nie jesteś zdolny do niczego prawdziwego.
Jesteś śmieszny!
Wynocha.
Nie kumasz?
Kazałam ci wyjść. Czego nie rozumiesz?
I nie wracaj!
Ból…
może być przytłaczający.
Dorastając, czułam się nieważna, bez głosu, zagubiona.
Nie liczę się.
Nigdy się nie liczyłam.
Pewnie, że się krzywdzę.
Gdy nie masz głosu, musisz jakoś krzyczeć.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz