- Cześć. - Jak się dziś miewasz?
Mieliśmy się spotkać. Gdzie jesteś?
Niestety dziś nie dam rady.
Serio? Zabraknie mi wymówek na wymykanie się ze szkoły.
Spokojnie. Coś wymyślimy.
Do usłyszenia.
Nie przyjdzie.
Co powiedział?
„Coś wymyślimy”. Chyba wie, co knujemy.
To możliwe.
Bavani sądzi, że wszędzie ma szpiegów.
Ufam każdemu z tych żołnierzy.
Sześć kolejnych wróżek okradziono. W sześciu różnych rejonach Solarii.
Myślisz, że gra na czas.
Codziennie zbiera siły.
Więcej wiedźm krwi. Więcej magii. Niedługo będzie silniejszy ode mnie.
Musimy go powstrzymać, zanim będzie silniejszy od Bloom.
Trzeci raz mnie wystawił.
Nie rozumiem, czemu to nie działa.
Może dlatego, że Rosalind stoi dziesięć metrów dalej?
A może nie ma po co się z tobą spotkać?
I to na twoim terenie.
Smoczego Płomienia, niszczyciela światów.
Jesteście mocno negatywne. Może poszukajcie pozytywów.
Rosalind robi z ciebie przynętę.
I to niezbyt zachęcającą. Upokarzające.
To był mój pomysł. Sebastian chce się ze mną spotkać.
W najlepszym razie go złapiemy. W najgorszym dostaniemy odpowiedzi.
Naprawdę nie może być gorzej?
Posprzątałam łazienki.
Pomogłam Doris z przygotowaniami.
Czy po badaniu w szklarni
mogę mieć wolne popołudnie?
Chcesz odpoczywać, gdy uczniowie uczą się magii?
Ciesz się, że wciąż tu jesteś.
Przyjdź do mojego biura. Znajdę ci coś do roboty.
Sebastian ukradł magię Musy. Będzie wiedział, jak ją odzyskać.
Tylko to się liczy.
Tego szukasz?
Nie jestem wścibska, ale to solariańska pieczęć.
To z królewskich archiwów.
Kilka dni temu napisałam do mamy, prosząc o wybaczenie i przysługę.
Udało się.
Intrygujące.
Serio?
Jestem sierotą bez magii,
która musi sprzątać w szkole.
Mała tajemnica może mnie rozweseli.
Napiszę do ciebie później. Słowo.
- Możemy jej ufać. - To Beatrix.
- Ty ufasz Rosalind. - Nie znacie się na ludziach.
Rosalind jest po naszej stronie od samego początku.
Lubicie mi jeździć, że z nią trzymam,
ale gdyby nie to, Musa wyleciałaby ze szkoły.
Czy to absolutnie konieczne?
Tak. Te blizny są tak małe, że ledwo je widzę.
Leczył cię jakiś wymiatacz.
Albo wymiataczka. Nie, to źle brzmiało.
Świetnie się spisałaś. Flora i ja właśnie o tym rozmawiałyśmy.
Tak.
- W czym pomóc? - W Bastionie skończyła się kora wierzby.
Wybacz. Flora ma wszystkie zioła.
Testuje lekarstwo na kontrolę umysłu.
Nie podoba mi się, że mogą przejąć czyjeś ciało.
- Jest wolnym duchem. - Wiem.
Musicie przy mnie?
Nic nie robimy, Terro.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi, a nie bratnimi duszami.
A propos, co tam u gołąbeczków?
Dziwna reakcja. Ponoć był epicki pocałunek.
A potem epicka cisza. Podobno ma jakiś projekt.
- Aisha nie ma podzielnej uwagi. - Powiemy, żeby ją dzieliła.
Wybaczcie, ale Musę czeka magiczna rehabilitacja.
Silva prosił o Musę.
Potrzebuje kolejnego raportu na temat wydarzeń w chacie.
Dobra.
Nie powiedziałaś nikomu o tym, co ci mówiłam?
Oczywiście, że nie.
Ty powiesz, gdy będziesz gotowa.
Czego chce Silva?
Niczego. Uznałem, że ci pomogę.
Codziennie robisz tam jakieś ćwiczenia z oddychania.
Jakieś pierdoły z jogi.
Nazywa to „Terra-robik”. Myśli, że pies z głową w dół aportuje moją magię.
Dziękuję. Podwójnie.
Dziękuję, że mnie tu przyniosłeś.
Niczego nie pamiętam.
Tak, byłaś nieprzytomna.
Rzuciłem cię przez ramię i zwiałem.
Rzuciłeś mnie?
Sorki. Następnym razem będę ratować cię ostrożniej.
Idę na trening.
Wołaj w razie potrzeby.
Mogę iść z tobą?
Mam się spotkać z Rosalind,
ale jeśli powiem, że pomagam Specjalistom…
Tak, możesz mi pomóc w sparingu.
Dobra.
Jak było na treningu?
Nie poszedłem.
Nie byłem w nastroju.
Może warto być aktywnym.
Dla odwrócenia uwagi.
Silva mówił, że go nie złapaliście.
Do dupy.
Tak.
Muszę coś dać Sebastianowi, jakąś łapówkę.
Co masz?
Poza zdolnością do unicestwienia Innoświata, może…
fajne buty?
A może książkę?
O wiedźmach krwi. Pamiętasz? Sprawdzałaś ją u mnie w domu.
Tak.
Oczywiście, że pamiętam.
Z powodu misji.
To jedyne, co zapadło mi w pamięć.
I jeszcze pożar.
Serio?
A co? Coś się między nami wydarzyło?
Serio, nie pamiętam.
To jest jakby znajome.
Musisz odświeżyć mi pamięć.
Nie możesz ignorować Andreasa,
skupiając się na mnie.
Jesteś pewna?
Muszę lecieć.
Mam wartę.
Napiszę później. Dobra?
- Jak się miewa? - Niedobrze.
Chociaż udaje co innego.
Gray też nie mówi o uczuciach?
Jestem bardziej zamknięta niż on.
Gdzie się podziewa?
Mamy zbyt wiele na głowie.
Sebastiana. Musę.
Muszę się skupić.
Sky ma pewną sugestię.
Zaproponuję Sebastianowi książkę.
Mam lepszy pomysł.
Nie spotykaj się ze złą wiedźmą
i nie dawaj mu księgi ze złymi sekretami,
a magię Musy odzyskamy same.
Pokazać ci coś?
To kryształ konwergencji.
Dobra. W moim świecie to brzmi śmiesznie.
Pozwala wróżkom łączyć magię. To relikwia. Bardzo rzadka.
Dobrze mieszkać z księżniczką.
Oto moja teoria. Magia wróżek jest jak akumulator.
Zgarniacze wysysają energię,
ale to wciąż akumulator.
Musa wciąż jest wróżką. Musimy ją tylko rozruszać.
Czy to niebezpieczne?
Tak, ale nie bardziej niż twój plan.
- W planie narażam tylko siebie. - Nawaliłam w pubie.
Byłam z Greyem i zostawiłam cię samą.
Ale wróciłam. Załatwię to.
Nie spotykaj się z Sebastianem.
Próbował namieszać ci w głowie.
Ma w zanadrzu inne sztuczki.
Proszę! Andreasie, nie!
Rób, co musisz.
Przepraszam.
Wracajcie do akademika.
Jest 2.00.
No już.
Mało zabawne.
ANDREAS Z ERAKLIONU, MISTRZ, ALFEJCZYK
OJCIEC
Piękny nagrobek.
Właśnie go dostarczono.
Z kamieniołomu w Eraklyonie, gdzie się wychował.
Prosty tekst,
ale zabrakło miejsca na „sentymentalnego kretyna”.
Jego by to bawiło.
Zależało pani na nim.
Dziwisz się?
Myślałam, że ma pani podejście do śmierci w stylu Rosalind.
- Zimne i pozbawione emocji. - Tak myślałaś.
Pochowałam wielu przyjaciół.
Umiem poradzić sobie ze śmiercią, w której jest większy sens,
ale coś takiego?
Do dupy.
Przykro mi.
- Możemy odwołać trening… - Nie.
Musisz być w formie.
Sebastian już zabrał mi kogoś bliskiego.
Nie pozwolę na więcej.
- Nie ciągniesz. - Terro, niedługo tu będą.
Nowy wystrój?
Potrzebujemy miejsca na ceremonię konwergencji Musy.
Jaką ceremonię?
Zanim…
Zanim zaczniemy,
od paru dni nie byłyśmy razem.
Więc mam ogłoszenie.
Nic złego ani dziwnego.
Może to dziwne. Ale nie sądzę.
Poza tym to nic takiego.
To dla mnie ważne, ale nie potrzebuję tortu.
Nie, żeby to była taka okazja.
Więc…
Jestem lesbijką.
Jakaś część mnie zawsze o tym wiedziała,
a teraz dzielę się nią z wami.
Dostosujcie swoje postrzeganie mnie.
Muszę przesunąć ten dywan.
Ktoś mi pomoże?
Terro.
To bardzo miłe.
Będziemy pomagać ci w podrywie.
Wyrwiemy jakąś laskę.
To heteronormatywny paradygmat, którego nie popieram.
Serio? Na pewno masz już kogoś na oku.
Znamy ją?
- Kto? - Ciekawie.
- Znamy ją? - Muszę ją poznać.
Nie przyszłyśmy tutaj na mój coming-out.
To impreza dla Musy i jej magii, więc się tym zajmijmy.
Jaka impreza?
Możemy się cofnąć? Co to za impreza?
Dywan sam się nie przesunie.
Dobra. Pewnie.
DYREKTORKA
Tak?
Sky, jak się masz?
- Zmęczony po warcie, ale… - Widać.
Miałeś wartę, bo Saul mówił, że możemy ci ufać.
Możecie mi ufać. Co się dzieje?
Ktoś włamał się do wschodniego skrzydła.
Ktoś wszedł do mojego biura i pomieszał dokumenty.
Dokumenty z ruchami wojsk i listą uzbrojenia.
Wiedźmy by za nie zabiły.
Ale nie musiały zabijać.
Tylko przemknąć obok naszego lojalnego, ale zaspanego strażnika.
Czyli wiedźma się tu włamała?
Tak. Wygląda na to, że mamy szpiega. Co widziałeś?
Nic nie widziałem, przysięgam.
Chciałabym ci wierzyć, ale…
Jeśli mówi, że nic nie widział, to nic nie widział.
Dziękuję. Możesz odejść.
Nie chcę zaglądać darowanemu koniowi w zęby,
ale jak bardzo to niebezpieczne?
Powiem szczerze.
To surowa magia, więc tak, to ryzykowne, ale…
Wierzę w nas.
Zróbmy to.
Ostrzegam, że nie próbowałam magii minerałów, bądźcie wyrozumiałe.
Dobra. Do dzieła.
Dobrze. Ściągnijcie.
Dobrze, Muso.
Otwórz się na magię, jak zwykle.
Reszta z nas niech otworzy się na Musę.
Powinnam coś czuć?
Tak.
Skupiacie się?
Jeszcze raz.
Nie. Nadal nic.
Chyba nie mamy dość mocy.
Smoczy Płomień?
Na pewno?
Jeśli go opanujesz.
Opanuję.
Wszystkie gotowe?
No dobrze.
Spróbujmy jeszcze raz.
Działa, prawda?
Coś działa. Czuję moją magię. Jest potężna.
Nigdy się tak nie czułam.
Gotowa? Jeszcze trochę dodam.
Czekaj.
- Jesteśmy już tak blisko. - Chwila.
Skup się, Muso. Obiecuję.
Przestańcie!
Co się stało?
Nie działało.
Działało.
Muso! Co się stało?
- Jeszcze trzymasz magię? - Nie.
- Bloom, a ty? - Nie.
Dobra.
Trochę się martwiłam.
Pójdę poszukać Musy.
To był dobry pomysł, Aisho. Naprawdę.
Wezwę Sebastiana.
Zdobędę informacje o Musie i wrócę.
Jak podwędzisz książkę Rosalind?
Stella uważa, że możemy ufać Beatrix. Przekonamy się.
Tu Beatrix ze szkoły Alfea.
Aktualizujemy dane i chcemy potwierdzić datę urodzenia i adres Luke’a.
Mam dość.
Cudownie. Dziękuję.
Rosalind szuka szpiega,
więc sprawdzam dane każdego ucznia w Alfei.
Wykonałam już sto telefonów. Zostało tylko sto.
To brzmi okropnie.
- Pomóc? - Czego chcesz?
Zamknij się i przesuń się.
To poetyckie.
W zeszłym roku wszyscy mnie szanowali.
Byłam potężna. Ludzie się mnie bali.
Teraz płaszczę się u stóp Rosalind, żeby nie wylecieć.
Wiesz, że nie zaszkodzi poudawać.
Ja płaszczyłam się przed mamą.
A nawet jeszcze gorzej.
Zrobiłaś to, żeby dostać paczkę dla Aishy.
Głównie tak, ale…
Sama nie wiem.
Mam dość bycia pomijaną.
Nie próbowałam jeszcze być grzeczną księżniczką.
Tęsknisz za przywilejami.
Muszę prosić cię o przysługę.
Masz dostęp do biura Rosalind?
Gdy Beatrix zaktualizuje dane,
będę mógł je porównać z dokumentami rekrutacyjnymi.
Dobry plan.
Tak, dlatego to trochę przesada.
Gdy zaczniemy się rozglądać, szpieg ucieknie.
Dopilnuję, żeby nie uciekł zbyt daleko.
Obawiam się, że przestraszymy uczniów.
Dużo dziś gadasz.
Mówię, co myślę. Nie jestem Andreasem.
A ja nie jestem Farah.
Jeśli chcesz się przydać, znajdź swojego wychowanka
i wyciągnij coś z niego na temat włamania.
Albo ja to zrobię.
Mam nadzieję, że kiedy skończę, będzie mógł układać zdania.
Ale nie obiecuję.
W czym mogę pomóc?
Stella ma lekcje.
Zaniosę książkę Bloom.
- Masz ją? - Dziwne.
Nie przeprosisz za zabicie mojego taty?
Był moim tatą, Beatrix.
Chciał zabić Silvę.
Nie miałem wyboru.
Wiesz o tym.
Dzięki temu wszyscy inni ci odpuszczą.
Ale nie ja.
Beatrix dała radę. Może się zmieniła.
Nie liczyłbym na to.
Czemu spotykacie się w Pierwszym Świecie?
Zdaje się, że mu się podoba.
Pójdę już.
Tak.
Napiszę…
Zamknięte.
Cóż…
dobrze, że się pocałowaliśmy.
Będę cię wspierać, nieważne, co zrobisz…
- Ale mam nie iść. - Nie mówiłem tak.
Wspaniałe w tobie jest to, że nigdy nie mówisz o swoich problemach.
Jestem silniejsza od niego.
Znacznie silniejsza.
Nie masz się czym martwić.
Wiesz, czemu nie gadam z tobą o moich problemach?
Bo jesteś rozwiązaniem.
Dam radę.
Obiecuję.
Ty słabeuszu.
Jesteś dziewczyną, więc się hamuję.
Mizogin.
I może nieźle się ruszasz, ale nie jesteś Specjalistką.
Możesz oberwać.
To ma sens.
W dodatku za tą agresją kryje się coś więcej.
Nie wiem co.
Muso, tu jesteś.
Zapomnij.
Już wiem.
Dziwnie. Riven, dasz nam chwilę?
Co robiliście?
Nie mam nic więcej do powiedzenia.
Ale ja mam.
Mam dość gadania, prób i Terra-robiku. Dość.
Raz nam się nie udało. Nie możesz się poddać.
Fajnie, że poznałaś siebie, ale nie znasz wszystkich.
Możesz pilnować własnego nosa?
Nie w tym przypadku.
Możesz narzekać i nazywać mnie apodyktyczną i irytującą,
ale nie odpuszczę.
Póki nie odzyskasz magii. Muso!
- Co jest? - Terro.
To przesada.
Nie zrobiłam tego specjalnie.
Coś nie tak z moją magią.
To efekt uboczny ceremonii.
Nie skończyłyśmy jej, więc dalej łączymy się z kryształem.
Nieustannie ją przekazujemy.
Masz rację. Czuję to.
I Terra straciła kontrolę.
To co robimy?
No cóż…
Co?
Grey, przepraszam.
Nie sądziłam…
Że wpadnę jak czubek bez zapowiedzi. Wybacz.
Musimy pogadać.
Pogadamy na osobności?
Nie możemy. Nie teraz.
Przepraszam. Ale później napiszę.
Coś spieprzyłem?
Nie, Grey.
Mamy parę kryzysów i…
Obiecuję, że wszystko gra.
Przyjdź, kiedy będziesz mogła.
Dobrze.
A to co?
Rozwiązanie jednego z naszych kryzysów. Dzięki.
Powiedz mu więcej,
a zrozumie, czemu musisz go unikać.
- To podstawa związków. - Nic mu nie będzie, nam też.
Skup swoją magię.
- Jak się czujesz? - Normalnie.
Właśnie. Musimy tylko uwolnić naszą magię do kryształu.
- Załatwione. - Jeszcze nie. Zadzwonię do Bloom.
Kawę? Coś na ząb?
Zamówiłem stek z kurczaka.
Co to takiego?
Dziękuję.
Kiedy umówiłam spotkanie w Pierwszym Świecie,
miałam na myśli bardziej tajemne miejsce,
jak podziemny parking.
Nuda.
Uwielbiam kicz z tego świata.
A to typowo kiczowata amerykańska knajpa.
W dodatku
mało komu ufam.
- Co robisz? - Powinnaś mnie nienawidzić.
Przeze mnie twoja kumpela straciła magię, a chłopak ojca.
Jestem zmorą wróżek, a jednak tu przyszłaś.
Wyjaśnij mi to.
Nienawidzę cię.
Powinieneś gnić w solariańskim więzieniu.
Lepiej dla wszystkich, żeby było jakieś „ale”.
Tylko ty przywrócisz magię mojej przyjaciółki.
Ile to dla ciebie znaczy?
Stara książka w zamian za magię.
Kto na tym zyska?
Nie umiesz oddać jej magii?
Kontroferta. Daj mi książkę, a powiem ci jak.
Wiedza za wiedzę. Zgoda?
Powiem tyle.
Ze wszystkich informacji, jakie mam, te są najnudniejsze.
Dużo wiem, Bloom.
Dużo o tobie wiem.
Może wolisz wiedzieć to?
Powiedz, jak odzyskać magię.
Bezinteresownie.
Imponująco.
To zabawne,
ale odpowiedzi masz tutaj.
Umiesz to odczytać?
Oczywiście.
Udawałem, że nie umiem.
Było zabawnie.
To książka mojego ojca.
Była jego, zanim zmarł.
Interesował się wiedźmami krwi.
Mieliśmy w domu kupę fajnych gratów.
Szkoda, że już po nich.
- Jesteś z Aster Dell. - Tak.
Dlatego cię znam.
Ojca fascynował Smoczy Płomień.
Ale mówimy o czym innym. Mówimy o magii Musy.
Są dwa sposoby.
Można odwrócić proces.
Zgarniacz wyssie ją ze mnie
i odda jej.
Łatwo się na to nie zgodzę.
Druga opcja.
Zabij mnie.
Wszyscy odzyskają magię.
Chyba wolałbyś, żebym tego nie wiedziała.
Mieliśmy umowę.
W dodatku…
czy byłabyś w stanie mnie zabić?
Mamy impas.
Interesy z tobą to przyjemność.
Coś jeszcze?
To wszystko.
Nie gadaj z nim.
Już to zrobiłam.
I?
Powiedział, jak odzyskać magię Musy.
Albo ją odda, albo go zabijemy.
Kiepsko.
Ale chociaż wiemy.
Wracasz już?
Ciekawe, czy mogę mu coś jeszcze dać.
Masz sperdoładowaną magię.
Co?
Ceremonia w niej namieszała. Namieszała nam wszystkim.
Wracaj i ją rozładuj, bo stracisz kontrolę.
Byłam z nim i wszystko gra.
- Panuję nad magią. - Wróć do domu.
Nic mi nie jest. Serio.
Mamy problem.
Przejdźmy się.
Poproszę o rachunek.
Byłeś pijany, prawda?
Wczoraj.
Dlatego nie pamiętasz.
Grey znalazł mnie we wschodnim skrzydle.
Walniesz mi pogadankę?
Nie.
Gdy myślałem, że zabiłem Andreasa, piłem przez dwa lata.
Tak.
Byłeś jeszcze dzieckiem.
Gdy podrosłeś, zrozumiałem, że mam zadanie do wykonania.
Wciąż próbuję je wypełnić, Sky.
Nie mogę trenować.
- Gdy podnoszę miecz… - Wracasz do tego. Wiem.
To minie.
To trochę potrwa i nie będzie łatwo,
ale będziesz w stanie walczyć.
Przetrwasz to. To nasza rola.
Prawie zacząłem się z nim dogadywać.
Myślałem, że dojdzie…
do pojednania.
Że coś z tego będzie.
I w tym problem.
Nie przewidzisz przyszłości.
Jesteśmy żołnierzami.
Nie mamy tego luksusu.
Wybacz, to popieprzone.
Życie jest popieprzone. I wiesz co? Ma w dupie twoje plany.
Ale jeśli się z tym pogodzisz, staniesz się niewzruszony.
Jak każdy wielki wojownik.
Mam iść przez życie w stanie ciągłej niepewności?
Gotowości.
Może ty tak umiesz.
Nie wiem, czy chcę takiego życia.
Ej, nie przy wszystkich.
Spierdalaj, Craig.
Nienawidzą nas, co?
Pewnie.
Siedzimy na środku bieżni. To nieznośne.
Co?
Widzę, że nas nienawidzą,
ale miło jest tego nie słyszeć.
Terra już idzie.
Nie żartuje, wiesz? Nie spocznie, póki nie odzyskasz magii.
I co mam z tym zrobić?
Powiedz prawdę.
- Jak to? - Daj spokój.
Wiem, co się stało.
Kłamałem.
Byłaś przytomna.
Dotarłem parę sekund przed atakiem.
Widziałem cię.
Widziałem, jak ją oddajesz.
Powstrzymałbym cię, ale mnie też zaatakowały.
Zanim je odparłem, było już po wszystkim.
Nie wiesz, jak ciężko mi było.
- Całe życie… - Oczywiście, że nie wiem.
Nikt nie wie.
To twoje życie.
Przeżyj je, jak chcesz.
Jebać wszystkich innych.
Sądzę,
że ludzie to zrozumieją.
No nie wiem.
- Gotowa spadać? - Nie mów nikomu.
Pospieszmy się. Mamy problem z Bloom.
Są gdzieś w Pierwszym Świecie.
- I co mam zrobić? - Znaleźć ją.
Może powstrzymać.
Chyba już na to nieco za późno.
Musimy spróbować. Jeśli straci panowanie nad sobą…
To go zabije. Tak.
- Innoświat tylko na tym zyska. - Pani tego chce.
Myślałyście, że Beatrix jest w stanie coś przede mną ukryć?
I tego chce?
Powiedziała pani.
Kryształ był dobrym pomysłem.
Jeśli Bloom nie straci panowania, to sprawdzę ten sposób.
Ale pewnie nie będę musiała.
Nie jest zabójczynią.
Jeszcze się o tym przekonamy.
Tu jest bardziej złowieszczo.
Tylko dla kogo?
Mnie czy ciebie?
Mam dość gierek.
Przestaniemy udawać, że chcesz odzyskać magię koleżanki?
Tylko dlatego pozwolili ci przyjść?
Bo udawałaś, że chodzi o nią?
Nie mówię, że ci nie zależy, ale…
wszyscy są samolubni.
Chcesz odpowiedzi.
Mogę ci je dać.
Czego chcesz?
Za wielką tajemnicę?
Święty graal?
To proste.
Smoczy Płomień.
Daj mi go, a opowiem ci o twoim pochodzeniu.
Nie będę potrzebował innej magii, więc ją oddam.
Wszyscy zyskają.
I co z nim zrobisz?
Pomszczę Aster Dell.
Ale nie zabiję wszystkich wróżek i nie zniszczę Innoświata.
Nie chcę używać Płomienia do rozpętania wojny.
To w stylu Rosalind.
Ona nie chce wojny.
Tylko tego chce.
Mój ojciec był taki sam.
Dobrali się w korcu gówna.
Znali się?
Byli oczywiście wrogami.
Mieli obsesję na punkcie starożytnej wojny.
Smoczy Płomień był kartą atutową.
Ty nią byłaś.
Niestety dla wszystkich z Aster Dell
mój ojciec cię znalazł,
sprowadził do domu i…
resztę już znasz.
Twój ojciec mnie porwał?
Nie, mówiłem jasno. Nie porwał cię.
Znalazł cię, Bloom.
Co to znaczy, Sebastianie?
Gdzie mnie znalazł?
Umowa była taka,
że dam ci odpowiedzi w zamian za Smoczy Płomień.
Ostatnia szansa.
Nie ma mowy.
Dobra.
Nie chcę, żebyś odchodziła z pustymi rękami,
więc dam ci smakowity kąsek.
Nie tego sekretu pragniesz, ale ci się przyda.
Mówiłem, że wiem, co stało się z Dowling.
Nie żyje.
Rosalind ją zabiła.
Co?
Niespodzianka.
Informacja, nie czyn.
To bardzo w stylu Rosalind.
- To niemożliwe. - Serio?
- Nie sądzisz? - Nie.
Gdy się zastanowisz,
nie jesteś w stanie sobie tego wyobrazić?
Możesz ją sobie wykopać.
Spoczywała na cmentarzu,
gdy spoufalałaś się z Rosalind.
Przykro mi.
Trzeba było trzymać się mnie.
- Luke, co tam? - Wszystko gra?
To trochę nietypowe, ale potrzebuję przysługi.
Mam problemy rodzinne.
Wiem, że Rosalind wszystko zamknęła,
ale muszę się wydostać.
Da się jakoś wyjść?
Nie sądzę.
Spoko. Tak myślałem. Ale dzięki.
Miałem zadzwonić, gdy ktoś zechce wyjść.
I co?
Potwierdzam instrukcje.
- Tak? - Wszystko gra.
Zaufałam ci.
- A ty wygadałaś Rosalind. - Mówiłaś, że trzeba udawać.
To nie to samo.
Masz rację.
Jak ty nie udajesz, mamusia cię olewa.
A mnie Rosalind by wykopała. Wiesz, co ze mną wtedy będzie?
Ja też nie.
- Beatrix… - Nie mam niczego.
Niczego i nikogo.
Nie dziw się, że zrobię wszystko, żeby przetrwać.
Aisho. Bloom dzwoniła?
Tak. Rosalind zabiła Dowling.
- Jak brzmiała przez telefon? - Na wściekłą.
Mówiłam, że musi przyjść rozładować magię,
zanim zmierzymy się z Rosalind.
Ale?
Rosalind spotka się z nią przy portalu.
Rosalind.
Wie pani, gdzie byłam.
Od twoich przyjaciółek.
Cieszę się, że jesteś cała.
Martwiła się pani?
Ani trochę.
Nasza droga wiedźma krwi też jest w jednym kawałku?
Tak.
Podziwiam twoje opanowanie.
Czasem bywa ciężko, więc…
Mogłam powiedzieć, gdzie idę.
To rozsądne posunięcie. Inaczej coś by wyczuł.
I wszystko by się wydało.
Jak poszło?
Wierzy, że panią zdradzę.
Dobrze.
Dobrze cię wyszkoliłam i jesteś przekonująca.
Jesteśmy do siebie podobne.
Przeszkadza ci to?
Że jesteśmy podobne?
Coś się zmieniło.
Ale co?
Sebastian powiedział ci coś nieprzyjemnego?
O mnie?
To tutaj?
Tu ją zabiłaś?
Trochę na prawo.
Ty potworze!
Dorośnij.
To boli!
Chciałam zrobić to razem.
Plan A był wspaniały.
Tylko my dwie. Potężne wróżki ramię w ramię.
Wzór dla Innoświata.
Nie jestem jak ty.
To prawda.
Plan B będzie nieco inny.
Wiesz, że nawet gdy jesteś w zawieszeniu,
mogę wyciągać z ciebie Smoczy Płomień?
To, co chciałam zrobić razem,
mogę zrobić sama.
Prawda jest taka,
że jeśli chcesz zmienić świat na lepsze,
musisz być gotowa na wszystko.
Szkoda, że ty nie jesteś.
Pocieszę cię, Farah też była słaba.
A może jednak
się myliłam.
Bloom, co ty zrobiłaś?
Straciłam kontrolę.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz