SERIAL NETFLIX
Dasz wiarę? Nie do wiary.
Co to było?
Może Spalony.
- Ty dupku. - Ty mięczaku.
Jak chcecie się bawić językami albo czymś innym,
to tam.
Nieźle jak na wróżkę umysłu.
Nie przestawaj. Będzie lepiej.
Cholera. Wybacz, tylko żartowałem.
Wiem. Podoba mi się.
Na pewno? Bo poczułem ogromny przypływ wstrętu.
To nie ja.
Halo?
Zabawne, Nick.
- Drugi raz ci się nie uda. - To chyba nie Nick.
Chodźmy.
Ivy.
Chodź.
- Nie mogę. - Jak to? Chodźmy!
Nie mogę się ruszyć.
- Ivy! - Musisz stąd uciekać, Devin.
Uciekaj!
Kto tam jest?
Nick?
Co?
Wasze emocje są narzędziem.
I tylko tym.
Są źródłem energii. Kazano wam je kontrolować.
To nie zawsze działa.
W walce polegajcie na instynkcie.
Uwolnijcie się.
Tak odkryjecie swoją moc.
Środek stawki.
Od miesiąca oceniam uczniów. Taki masz wynik.
Ale nie jestem najgorsza.
Staram się.
Bzdura.
W zeszłym roku się zmieniłaś. Namieszałaś w szkole, szukając odpowiedzi.
Jesteś potężna.
Lenisz się.
Gdy Dowling była dyrektorką, dobrze mi szło.
Lojalność jest ważna. Trzeba ją cenić.
Ale tu jest zbędna.
Farah uciekła, Bloom.
Nie wiem, czy bała się konsekwencji po zamknięciu mnie,
czy zobaczyła napis na ścianie, kiedy Luna mnie przywróciła, ale uciekła.
Nie wierzę.
- Armia Solariańska jej szuka. - Odwołano poszukiwania.
To było marnotrawstwo zasobów.
- A pani to nie obchodzi? - W ogóle.
Z Saulem zostawili mi szkołę słabeuszy nieprzygotowanych na zagrożenia.
Jakie zagrożenia?
Spaleni się nie pokazują.
Myślisz, że oni są najgorsi?
Innoświat różni się od twojego.
Nie masz pojęcia, jakie koszmary tu istnieją,
ale ja mam.
Moim zadaniem jest przygotować was do walki.
Farah i Saul nie mieli do tego kwalifikacji.
Dawny reżim odszedł, Bloom.
Ale… Silva jest…
Saul Silva stoi w tej chwili przed sądem za swoje zbrodnie.
Powtórzę się. Stary reżim odszedł.
Czas powitać nowy.
Przez Rosalind ktoś zginie.
- Wydaje się wredniejsza. - To przez fryzurę.
Uzyskiwanie magii w stresie jest groźne. Uczniowie nie są gotowi.
Jeśli mnie to boli, to ich tym bardziej.
Rosalind ma to gdzieś. Dla niej liczą się wyniki.
Ile wytrzymasz?
Nie zabiję się dla niej.
Nie uznaję jej za dyrektorkę. Tylko Dowling.
Wybierzmy się w weekend do pobliskich miasteczek.
Popytamy o nią.
Bloom, chcę znaleźć Dowling,
ale od miesięcy szukała jej Solariańska armia.
Może nie wiedzą, gdzie szukać? Albo nadal gdzieś się ukrywa?
Mówię tylko, że to wszystko jest tylko tymczasowe.
Szkoła wróci do dawnego stanu.
Nie odwracaj się, ktoś się gapi.
Jakiś czubek. Przyjrzę się lepiej.
Nienawidzę 99% zmian Rosalind, ale te mundurki są…
Rozegraj to dobrze, a dam ci przymierzyć.
- Na pewno pakowałam. - Wszędzie szukałaś?
Chyba tak. Ten plecak ma mnóstwo kieszeni.
- Czad. Kupiłam go… - Nie gadaj, tylko szukaj.
- Przystaniemy? - Nie.
To fartuch. Widać go tam nie ma.
Zostawiłam go w pokoju i spóźnię się na zmianę w Szklarni.
Może mogłabyś… Mówię do siebie. Świetnie. Cześć.
Trudno, że wstydzisz się, że cię z nami zobaczą,
ale mogłabyś ostrzegać, zanim…
Czemu miałabym się wstydzić Musy?
Nie jestem stosownie ubrana do szkoły.
Założyłam podróbki crocsów.
A co z nimi nie tak?
Miałaś już nie używać magii niewidzialności.
Niby nie, ale nikt mnie nie widział. Nawet jeśli, to co mi zrobią?
Powiedzą mamie? Nie gadamy.
To dobrze czy źle?
Jest twoją mamą, ale też potworem.
- Próbuję dostosować troskę. - Dostosuj gdzie indziej.
- Chodźmy przez skrzydło wschodnie. - To nowość.
Sprawka Rosalind.
Nie chcę pytać, czy wiecie, kim jestem, ale… wiecie?
Przez ścianę nie przejdziesz. Uwaga, jestem obleśny.
Ja to ocenię.
Jak było w Szklarni?
Pełna sala. Sześciu specjalistów. Dwie wróżki.
Nie spoczną, póki nas nie wykończą.
Pamiętaj słowa taty.
Wiem. Tak.
Niby stan policyjny. Cicho sza.
Sam, to nie żart.
Wyrzuciła bliźniaki w swoim pierwszym tygodniu.
- Jak te z Lśnienia. - Szczęściary.
Ale teraz zaginęły.
A w zeszłym tygodniu jeszcze dwójka uczniów.
Specjalistka i wróżka umysłu.
To pewnie przypadek, ale może nie ryzykujmy?
Idziesz do pokoju? Przyda mi się muza Musy.
Nie.
Nie chodzi o was, tylko…
To zasada Terry. I się z nią zgadzam.
Żadnych chłopaków.
Nie tylko wy jesteście razem.
U ciebie będzie ciszej.
Brawo. Jestem tu od trzech godzin i nie widziałem nikogo poza tobą.
Tak. To spokojne miejsce. Miło tu i prywatnie.
To wybawienie. Treningi specjalistów są zatłoczone i męczące.
Jestem Grey.
A moje oczy są tutaj.
Aisha. Moja torba jest tam na dole. Kapiesz na nią.
Niefajnie.
Będziesz tu często przychodzić…?
Widziałaś gniazdo jastrzębia w zakolu?
Kiedyś je uwielbiałem, ale nie widziałem…
Zachowaj dystans. Dziobie, jeśli podejdziesz za blisko.
Kumplujecie się?
Może opracujemy jakiś grafik pływania.
Nie musimy na siebie wpadać.
Dziobie, jeśli podejdziesz za blisko.
To opracuj.
Mały książę i dorobkiewicz. To powinno być dobre.
Pierwsza krew.
Boisz się, że pobrudzisz nowy strój?
Może wolisz iść na ZPT?
Tego uczył Saul?
Nosił fartuch?
No dalej. Nie skrzywdzimy się nawzajem.
Kto wygra?
Sky może coś stracić.
Dane musi się wykazać.
Duża presja.
Sky da mu przestrzeń,
da mu myśleć, że wygrywa, a wtedy się odbije.
Trzy, dwa…
Ale to trudniejsza walka. Sky nie będzie ciąć.
Z kolei Dane…
Nieźle.
Ale z niego dupek.
Tak. I to twój tata.
Czyli kiedyś zagrozisz i mi?
Dane. Twoi fani przyślą ci później fotki fiutów.
Opatrzmy go. Będziesz się tłumaczyć.
Lubię herbatkę, ale jeśli chcesz…
- Co się stało? - Tylko sparing między przyjaciółmi.
- Ty to zrobiłeś? - Zatkało?
Przy okazji, Bea chce dziś wpaść. Ty też?
Zawsze.
Co?
No weź.
Powiedz.
- Nie tylko ja. Wszyscy chcą wiedzieć. - Co masz na myśli?
Ty, Dane i Beatrix. Co wy…
Co kto robi z ustami?
Narysuję ci diagram. Postawisz przy łóżku.
Nie o to chodzi. Nieważne.
Im bardziej ci to przeszkadza, tym bardziej go to jara.
POKÓJ JEST PUSTY
Mogę iść?
Hej. Chwila.
Chcę tylko…
to zrobić.
Zdejmij koszulkę.
Ty pierwsza.
Sky.
No dobrze.
Jest źle?
Irytująco źle.
- Andreas każe walczyć do pierwszej krwi. - To słabe.
Nawet jak na niego.
W porządku.
Nic mi nie jest.
Słyszałeś coś?
O procesie Silvy w Solarii?
Niedługo mają być wieści, prawda?
Nie wiem. I mam to gdzieś.
Rozczochrane włosy, zadyszka, pusty pokój.
Czyli dzisiaj serwują nieporadne, nudne bzykanie.
Chyba że wstrzymujesz się do ślubu?
Czego chce Rosalind?
Przysłała swoją pomocnicę, bo czegoś chce.
Nie jestem jej pomocnicą.
- To nie chce mnie widzieć? - Ma wiadomość. O Silvie.
Wysyłają go do Polaris.
Beatrix nie kłamała.
Zamarznięta Północ? To jak wyrok śmierci.
Najpierw Dowling, teraz Silva. Może to zrobić mojemu ojcu.
Sam mówi, że robi dobrą minę dla Rosalind. Nie jest zachwycony…
To była samoobrona.
Andreas zabiłby go, gdyby nie walczył. Ma prawnika?
Myślisz, że był proces? To nie Pierwszy Świat.
Był trybunał, a potem dekret królowej.
Jeśli twoja mama wydała dekret, nie może go cofnąć?
Nawet gdybyśmy rozmawiały, nie zmienia zdania.
Jutro go odeślą. Andreas poprowadzi transfer.
Musimy coś zrobić.
Kampanie pisania listów były dotąd bardzo skuteczne.
Ale to trwa.
Nie do końca myślę o kampanii pisania listów.
Myślę o aktywnym działaniu.
W zeszłym semestrze nie szalałyśmy na tyle,
żeby zadrzeć z Solarią.
Nie da się ot tak sprzeciwić Solarii.
Nawet jeśli, straż Solariańska jest brutalna.
- Są skupieni i… - Chodzi o Silvę.
To nasz jedyny łącznik z Dowling. Z dawnymi czasami.
Jeśli damy im go wygnać,
znajdą powód, by zrobić to samo z moim tatą.
Dla jasności, mówimy o ucieczce z więzienia, prawda?
Nie możemy powiedzieć Aishy, bo będzie próbowała nas powstrzymać.
Bloom już mi powiedziała.
W zeszłym semestrze nauczyłam się słuchać Aishy.
Jest mądra.
Byłam przeciwna uwolnieniu Rosalind, bo to był głupi pomysł.
To też głupi pomysł, ale jeśli go zaplanuję, to się uda.
Będziecie tylko gadać, czy zaczniecie czarować?
To zwykły transport.
Zabierzemy więźnia na Long Shore, gdzie wejdzie na statek do Polaris.
Żołnierze Solarian zajmą się najcięższą robotą.
Tylko ich wspieramy.
Będzie ci ciężko? Człowiek, który cię wychował w kajdanach.
Będziesz patrzeć na jego wygnanie.
Dam radę.
Nieprzekonujące.
Nie jedziesz.
Co?
Poważnie?
Pomówmy o słabościach.
Słabością jest to, że ja nie jadę.
Blondas się nie przyda, ale ja tak.
Rosalind chce cię tu.
To głupie.
Odejdźcie.
Nigdy nie mów tak o Rosalind przy innych.
- Walić to… - Nie rób tego.
Kazała ci zostać, bo zna twoją wartość.
Czyżby?
Myślałam, że gdy jej pomogę,
powie mi, skąd pochodzę, i może nauczy jakichś tajnych czarów.
A chodzę za nią z notatnikiem jak pieprzona sekretarka.
Dobrze, że się już nie ukrywamy,
ale wtedy mogłam robić, co chciałam.
Przez 16 lat byliśmy sami, błyskawico.
Było wiadomo, że będzie ciężko.
Zaufaj mi, wynagrodzi ci to w swoim czasie.
Co tu robisz?
Troszkę obciach.
Powiedz.
Wspieram Sky’a.
Śledziłaś go?
Mówiłam, że obciach.
Obciachowe to masz buty. Śledzenie jest żałosne.
Tylko nikomu nie mów.
Nie jestem kablem.
Ale idź na terapię czy coś.
Minęły miesiące.
Jezu.
- Wiem. Dokładnie. - Aisho.
Jastrzębica.
Idziesz dziś nad rzekę? Czy jest wolna?
Śmiało.
Zawsze możesz do mnie dołączyć. Pokażę ci to i owo.
Założę dziś nowe kąpielówki. Pasują mi do oczu.
- Skąd go znasz? - To współlokator Sama. A ty skąd?
Nie znam. Jest wkurzający.
Czuję irytację.
- Ale też jakieś mrowienie. - Stella wysłała mapę trasy.
- Może to złe słowo. - Powinnyśmy ułożyć plan.
- Ciepłe, przyjemne… - Utopię cię.
Zbliżą się do szkoły na jakieś 10 kilometrów.
Trasa Andreasa prowadzi przez rzekę,
ale Terra mówi, że most spłonął kilka tygodni temu.
Przez pijaną wróżkę ognia.
Nikt nie powiedział dorosłym.
Musimy skręcić w tę boczną drogę, która i tak lepiej nas skryje.
- Tam musimy ich zatrzymać. - Mogę ich wysadzić.
Tak. Albo ja mogę zalać silnik.
Tak, to mądrzejsze. I cichsze.
Musa zauważy podejrzliwe osoby.
- Ludzki detektor nastroju. - A potem czas na Stellę.
Niewidzialna bierze klucz i go wyciąga. Dasz radę?
Oczywiście.
Oby ręce mi nie poodpadały od nadmiaru roboty.
Tak, Terro?
Powinnyśmy to docenić.
Pracujemy razem, mimo tego, co robi Rosalind.
Zespół w pokoju Winx.
Nawet Stella, chociaż zaprzeczy, cieszy się, że jest z nami.
Chcę, żebyśmy wszystkie pamiętały, że choćby zrobiło się źle,
tutaj idzie nam dobrze.
Rozmawiałam z prefektami wróżek i specjalistów.
Wszyscy byli wczoraj w pokojach.
I tak by się nie przyznali.
Brakuje tylko tej pary, Ivy i Devina.
Ale przepadli parę dni temu.
Wie pani coś o tym?
Tylko to, że żadne z nich nie było szczególnie bystre.
Co o nich mówią?
Jest sporo plotek.
Mówi się, że złapała ich pani po ciszy nocnej i mają karę.
To oczywiście absurd.
Ale fakt, że się nie odezwali, jest deko niepokojący.
Zwłaszcza że zaginęły też inne wróżki. Wyrzucone bliźniaczki.
Śledzi pani tę sprawę. Jeśli coś jest nie tak…
Dam ci znać. Tak samo jak innym.
Przydam się, jak będę wiedzieć.
Już się przydajesz.
Jest pani we wschodnim skrzydle co noc.
Ma pani tajemniczą książkę w biurze.
To dziwne, że odkąd pani się tu pojawiła,
wróżki ze szkoły zaczęły znikać.
Nieudolne, ale zawsze wróżki.
Ukrywanie przede mną tajemnic jest głupie i marnuje mój talent.
James, zrobisz sobie przerwę?
Beatrix posprząta resztę.
Wiem, że byłeś zajęty.
Ale chcę porozmawiać.
Dobrze. Zajmijmy się tym teraz.
Szesnaście lat temu Rosalind kazała mi się ukryć.
Wszyscy myśleli, że nie żyję. To jej się przydało.
Nie mogłem się z nikim kontaktować. Łącznie z moim synem.
Nie bierz tego do siebie, Sky. To był rozkaz.
Saul dał mi go, gdy byłem mały.
Powiedział, że jest twój. Chcę ci go oddać.
Nie wiem, czyje to niewyważone gówno…
ale nie moje.
Pijesz w dzień?
Chcesz dołączyć? Riven wyszedł, więc mamy wolną chatę.
Nie mogę.
Muszę mieć czysty umysł. Czeka mnie ciężkie popołudnie.
Czyli?
Silva…
- Albo nie mów. - Sky…
Znam cię na tyle dobrze,
że wiem, że cię nie powstrzymam.
Jeśli Silva zostanie zesłany, nie wróci.
Nigdy.
Jest ważną częścią szkoły.
Dlatego to robisz?
Potrzebujesz go, Sky.
To gówniana sprawa, Bloom. Bez względu na to, czy ci się uda.
Nie jest tego wart.
Wyglądasz jak gówno, Saul.
I tak cuchniesz.
Byłem w więzieniu od miesięcy. Jaką ty masz wymówkę?
Mimo wszystko wciąż jesteś tylko chłopcem na posyłki Rosalind.
Obaj wybraliśmy przywódcę.
I tylko ty jesteś w kajdanach.
Ruszamy.
- Możesz przesunąć się do przodu? - Jakoś wytrzymasz.
- Nie jedz tu, tata się wkurzy. - Będę ostrożna, słowo.
Potrzebujemy muzyki.
Potrzebujemy Stelli.
To pewnie ona.
Grey?
Skąd on…
- Dałaś mu mój numer? - Nie złość się.
- Jaki Grey? - Kto?
Odwdzięczam się za poznanie mnie z Samem.
- To co innego. - To opowiadaj.
Też chcemy się dowiedzieć.
- Mamy co robić. Co jeszcze? - Koleś, który ci się podoba?
- Podoba ci się? - Nie!
Słuchaj wróżki umysłu.
Poprosił Sama o twój numer. A Sam mnie.
Mieszka z Samem?
- Specjalista Gray? Ten mięśniak? - Co?
GDZIE JESTEŚ?
SZYBCIEJ! CZEKAMY NA CIEBIE W AUCIE.
Zapraszam do biura.
Powalone.
To nie jest jakiś przestępca. To Silva.
Wkrótce nie będziemy musieli o nim myśleć.
Naprawdę nie masz wątpliwości?
Dlaczego nie masz wątpliwości?
Kiedyś ciągle wątpiłem.
Pamiętasz, jaki byłem słaby w zeszłym roku?
Aż poznałem Beatrix, a potem ciebie.
- Znam siebie. - Dane…
Wiem, że nie odwzajemnisz moich uczuć.
Ale nadal dostaję to, czego chcę.
Wiem, że ty też, więc nie myśl za dużo.
Wtorek drugiego o 10, poniedziałek szóstego o 15.37.
Dziedziniec.
Środa ósmego o 7. Stołówka.
Podjazd dziesiątego.
Wczoraj we wschodnim skrzydle.
I tak dalej.
Zastanawiałam się, co jest dla ciebie niejasne
w zakazie magii niewidzialności?
Zadzwoniła pani do mojej mamy, a ona jedzie mnie ukarać?
Nie jedzie. Ma dość nagradzania cię uwagą za złe zachowanie.
Użyłaś magii niewidzialności, żeby uciec, dlatego jej zabroniła.
Mówiła, że jeśli nie posłuchasz…
Co to?
Zdejmij bluzę.
Wolałabym nie robić tego za ciebie.
Uniemożliwi ci to użycie tej mocy.
I zatrzyma cię na terenie szkoły.
- Musimy jechać. - Bez Stelli plan nie wypali.
Coś wymyślimy.
Może załatwię kwitnienie i pyłki, żeby strażnicy mieli ataki alergii?
Zignorujcie. To by nie zadziałało.
Zaraz, mam inny pomysł. Nie, zaczekajcie. To jest dobre.
Może Aisha sprawi, żeby wszystkim zachciało się sikać. Genialne, nie?
W burzy mózgów nie ma złych pomysłów, ale zrób przerwę.
Sprawdzę, czy nie ma innej drogi.
Hologramy. A jeśli użyjemy hologramów? Możecie zrobić z Bloom złudzenie i…
Możesz przestać?
Mój pierwszy plan był dobry. Nie mamy czasu na kolejny.
W porządku. Dasz radę.
Rzucę okiem na mapy.
Co zrobiłaś?
Już lepiej przyjmuję emocje ludzi,
więc zmniejszyłam jej strach.
W tajemnicy?
Inaczej strach by wrócił. To nic takiego.
To bardzo zły pomysł.
Chodź. Powinnyśmy jej pomóc.
Cholera!
Coś tu zostało zaatakowane. Krew z fioletem.
To się tu zdarza?
Wszystko się tu zdarza. Później to sprawdzę.
Są drobne modyfikacje, ale pierwsza połowa planu jest taka sama.
Chodźmy.
Eskorta będzie musiała jechać na północ w górę rzeki.
Zaleję silnik transportera.
Dalej będzie ciężko.
Bez magii niewidzialności Stelli musimy pomóc Silvie uciec samodzielnie.
- Terra zdobędzie klucz. - Stój.
Przeniosą Silvę w mniej bezpieczne miejsce.
Pnącza Terry mają ograniczony zasięg.
Moja woda nie.
Wyczucie czasu jest najważniejsze.
Potem to w rękach Silvy.
- Nic się nie dzieje. - Trzeba odwrócić ich uwagę.
Wyciągniesz paliwo?
Co do cholery?
Stój!
Saul!
Gdzie on jest?
Nie może wiecznie wstrzymywać oddechu.
Uspokaja się. W porządku.
- Jak długo go tam utrzymasz? - Aż odejdą.
Idziemy w dół rzeki. Wypłynie on albo jego trup.
Ostatnia jest tarczyca.
- Po co to Rosalind? - To nie nasza sprawa.
Całymi dniami mamy robotę z rannymi uczniami.
Niech chociaż powie, dlaczego zbieramy dla niej te zioła.
Wiem. Jesteś zmęczony.
- Ja też, ale zagryź zęby. - Nie mogę, tato.
Nie jestem tobą.
Szczerze mówiąc, wyglądasz żałośnie, kiedy tak udajesz.
Sam!
Nie mów tak do mnie.
A Rosalind może? Może mówić do ciebie, co chce.
Musisz wyjść.
No pewnie.
Nie pyskuj.
Chyba że mam przyjrzeć się bliżej,
którzy uczniowie mogą być odpowiedzialni
za unikanie straży na tyle długo, by zrobić graffiti?
Od kilku tygodni nikogo nie wyrzuciłam.
Korci mnie.
Ale najpierw musimy omówić to, co się dziś stało.
Musimy porozmawiać o Saulu Silvie.
To najbardziej nierozważna rzecz, jaką zrobiłyście.
- To chyba nieprawda. - Przegapił pan poprzedni rok?
Kiedy Bloom oszalała i wypuściła złą dyrektorkę.
Co teraz?
Jedziemy do Blackbridge.
Tuż przy rynku mój kumpel Sebastian ma sklep.
Pomógł nam pokonać Rosalind.
Ukryje mnie.
Nieźle na tym zarabiałem jako na Airbnb.
Oczekuję jakiegoś wynagrodzenia.
Wino będzie dobre. Whiskey lepsza. Byle nie jakiś sikacz.
A jeśli chodzi o tę żulerską brodę,
to masz starą maszynkę. Ostrza są jeszcze spoko.
Daj znać, to przyniosę ci plasterki.
- Dziękuję. - Do usług.
Jestem z Silvą w sklepie Sebastiana,
ale lepiej poczekaj do jutra.
- Jeśli przyjedziesz po treningu… - Nie przyjadę, Bloom.
Sky.
Porozmawiaj z nim przez telefon.
Cieszę się, że nic ci nie jest, że się udało
i dostałaś to, czego chciałaś, ale…
nie chcę z nim rozmawiać.
I jak?
Nie znaleźliśmy ciała, więc mogło być gorzej.
Strzały w plecy. Dzika jazda.
Potem żałośnie plusnął w rzekę.
- Już po nim! - Myślisz, że to zabawne?
Sky! Nie, tylko rozmawialiśmy.
Tak? O gościu postrzelonym w plecy?
Wygłupiam się. Uspokój się, stary.
Nie uspokoję.
Dobra. Ale obaj pamiętamy, co było ostatnim razem.
Sky! Puść go, do cholery!
Stary…
Daj znać, gdy zechcesz pogadać.
Wybacz, Saul.
Sky zmieni zdanie.
Kiedy był pan w Kapitolu, mówili coś o Dowling?
Szukałam, ale armia Solariańśka się poddaje.
Chciałbym wiedzieć, gdzie jest.
Ale nie traćmy nadziei. Sebastian umie znajdować różne rzeczy.
Jestem jak terier.
Ale taki fajniejszy.
Może inny pies. Jakie psy są fajne?
Mam odpuścić? Wracać do szkoły i zachowywać się normalnie?
Nie.
Nie, bo nic nie jest normalne.
Musisz o tym pamiętać, bo Rosalind was przemęczy,
żebyście zapomnieli, co jest normalne.
Wygląda na to, że Luna
zezwoliła Rosalind na dostęp do Królewskich Archiwów.
- Cholera. - Co jest w Królewskich Archiwach?
- Starożytne teksty. Potężne relikwie. - Porządny towar.
Coś planuje. Coś dużego.
To moja wina.
Wszystko.
Dowling. Pan. Wszystko, co dzieje się z Alfeą jest przez to,
że byłam samolubna i szukałam odpowiedzi.
Wypuściłam Rosalind i…
Ktoś by ją wypuścił. Nie mogła tam być wiecznie.
Ale co do jednego masz rację.
Cokolwiek knuje,
zaczęło się 17 lat temu.
Od ciebie.
- Zaskoczyły mnie twoje moce. - Mnie też.
- Świetne. - Niesamowite.
Nie odzywałaś się cały dzień. Potrzebowałyśmy cię.
Miałyśmy być razem. Wygłosiłam mowę.
Może niech nam wszystko opowie.
Rosalind wezwała mnie do swojego biura.
Najwyraźniej nie byłam tak dyskretna, jak myślałam.
Wszystko gra?
Tak.
W porządku. Tylko…
dała mi ostrzeżenie.
Masz gościa.
- Gdzie byłaś? - Wyluzuj.
Wybacz, po prostu…
Chodzi o tatę i Rosalind i…
Czasem tylko ty umiesz podnieść mnie na duchu.
Chodź tu.
KIEDY WRACASZ?
POKÓJ JEST TWÓJ
- Nic mu nie jest. - Nie wygląda.
Daj mu czas, żeby ochłonął, dobra?
Dobra.
Skończyliśmy z emocjami na dziś?
Miałam gówniany dzień i chciałabym, żebyście pomogli mi go zapomnieć.
Nie bierz tego do siebie.
Andreas miał swoje wady. Jak wszyscy.
Sky’a tam nie ma.
Na pewno wygląda to żałośnie.
Muszę się napić.
Bałam się.
Powstrzymuję się.
Skupiałam się tylko na swojej magii i sobie
i efekty były kiepskie.
Mam inne zdanie.
Dzięki tobie tu jestem.
Dokładnie.
Wszyscy w szkole nienawidzą pani i pani czynów.
Niezadowolenie mas.
Co będzie, jeśli go posłuchasz?
Motłochu?
Nic.
Zupełnie nic.
Na pewno nic ważnego. Każdy stanie się gruby i szczęśliwy.
Świat stanie w miejscu.
Albo wszyscy zginą.
- Ponuro. - Takie życie.
Tak naprawdę
mam gdzieś, że ludzie mnie nienawidzą.
Nie obchodzi mnie, co myślą. Dzięki temu coś robię.
Coś panią obchodzi.
Na przykład ja.
Nie chcę się powstrzymywać.
Poprosiłam o codzienne lekcje.
Dużo czasu z Rosalind.
Dowiem się, co knuje. Wykorzystamy to, by ją pokonać.
Myślisz…
że posuwam się za daleko?
Dobra. Kocham cię.
Naprawdę, kumpelo.
Ale nie mogę być twoim kompasem moralnym.
Mówisz, że zawsze mam rację, ale to dla mnie duża presja.
Ale dalej będę mówić, co myślę.
Mogę spytać o Graya?
Są ohydne.
Ale?
Dość wygodne.
Odkąd masz ten klejnot, nie możesz tak po prostu zniknąć.
No i?
Znowu musisz się przejmować tym, jak wyglądasz.
Mówiłaś współlokatorkom o nowej błyskotce?
Wstydzę się, że ty wiesz.
A pokój pełen współczucia przyprawia mnie o dreszcze.
Luzik.
Moja sytuacja jest równie popieprzona. Jeśli nie bardziej.
Prześcigamy się w tym, kto ma gorzej?
Bo nie wiesz nawet połowy.
- Chyba wygram. - Pomocy!
Boże. Co ci się stało?
Rosalind.
Cholera.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz