NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Powiedz, co tu robisz.
- Niczego nie mówi. - Mogę ją zmusić.
Robisz jej krzywdę.
Przebijam się przez jej mentalne bariery.
To bezbolesne.
Ona udaje.
Ciekawe, czy ktoś pani uwierzy.
Wątpię w to.
Moja wersja jest lepsza.
Będzie krążyć po szkole, kiedy to się skończy.
Wiadomo, że Beatrix była zaburzona,
ale dyrektorka miała pieprzoną obsesję.
Callum chciał ci pomóc. Czemu go zabiłaś?
Powiedzą, że pani Dowling codziennie
brutalnie dźgała jej kruchy umysł.
Nie jesteś krucha.
Gdzie byłaś z Bloom? Pomogła ci we włamaniu?
„Krzyki Beatrix niosły się po szkole”.
Masz coś wspólnego z pojawieniem się Spalonych?
„Pewnej nocy
krzyki ustały”.
„Nikt nie wie, co się z nią stało, ale wszyscy wiedzą, kto to zrobił”.
Beatrix.
Nie ty jesteś tu ofiarą.
Może nie dla pani.
Ale nie mogę obiecać, że reszta się zgodzi.
Przepraszam.
Nie taką wersję chciała pani usłyszeć?
NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
NOTATKI 12.15. DOWLING I SILVA.
- Nocny spacer? - Tak.
- Chciałam się przewietrzyć. - Akurat tutaj?
- Wiem, co robisz. - Niczego nie wiesz.
Chcesz z nią pogadać.
Z Beatrix.
Mogę ci pomóc.
Jak to?
Jutro będę stał tu na warcie.
Przyjdziesz się przewietrzyć?
Gdzie on jest?
Nie wiem. Zostań.
Bloom?
Bloom!
Zajmę się nim!
Ile musimy jeszcze walczyć z tymi dziwnymi atrapami?
Dopóki jakiejś nie pokonamy?
Krwawisz.
- Bardzo? - Nie. Chcesz, żebym…
Tak, jasne.
Proszę bardzo.
Zagojone.
Dziękuję.
Szkoda, że nie mówią, jak z nimi walczyć.
Zdaliśmy wszystkie inne testy.
Ognia!
Nie trenowałeś w zeszłym roku?
Tak, ale było zupełnie inaczej.
Teraz to prawdziwe gry wojenne.
Zanim zaczęli uczyć, byli żołnierzami,
więc to w sumie pasuje do ich marki.
Profesorze Harvey? Podpowie nam pan?
Każda porażka zbliża was o krok do sukcesu.
Bardzo dobra lekcja. Jak zwykle.
Cierpliwości.
Magia ognia jest skuteczna, jeśli odpowiednio się jej używa.
W środku każdego Spalonego jest magiczny rdzeń zwany żarem.
Z czasem i wyczuciem możesz użyć swojej magii, by go zniszczyć.
Ale kluczem jest wzajemne zaufanie.
Musisz ufać Specjaliście,
że go powstrzyma na czas przywołania magii,
a ty musisz ufać wróżce, że wykona swoje zadanie.
Oto jest pytanie. Czy mogę ci zaufać?
Właściwie chcę cię spytać o to samo.
Kto to był?
„Dobra lekcja. Jak zwykle”.
Od mojej wycieczki z Beatrix nie spuszczają ze mnie oka.
Muszę uważać, żeby mnie nie uznali za jej nikczemną sługuskę.
- To Beatrix jest łotrzycą z Bonda? - Złe określenie.
Pomożesz jej wyryć laserem imię na Księżycu?
- Cicho. - Ukraść wieżę Eiffla?
Możemy znowu spróbować?
To będzie ich piąta próba.
- I jak? - On się lekko zdyszał.
Ona jest sfrustrowana, ale żadne nie jest zmęczone.
Dobrze.
Wiedzą, że ich czytam, ale i tak czuję, że to inwazja.
Nie mogę używać magii przeciwko wrogom?
Nie każda magia wróżek nadaje się do walki.
Wsparcie jest równie, jeśli nie bardziej ważne.
Możesz nam pomóc ocenić kruche stany umysłu
albo ujawnić ukrytych wrogów.
Takich jak Beatrix?
Właśnie.
A co u niej?
Dowiedziała się pani, czemu zabiła Calluma?
Skoncentrujmy się.
Kto następny?
Te krępujące pnącza są niezłe.
Dzięki. Sekret tkwi w tym, że celuloza jest wytrzymała na rozciąganie.
Wytrzymała na rozciąganie. Brzmi seksownie.
Ma rację.
Naprawdę wymiatasz.
Dzięki.
- Ty też. - Spierdalaj.
Byłem do dupy.
Po dwóch próbach Aisha rzuciła walkę i przeszła na wsparcie.
No cóż.
To był dziwny tydzień.
Przepraszam. Wiem, że ty i Beatrix byliście blisko, więc to musi być trudne.
Spoko ruchy, Riv!
Nigdy nie widziałem, żeby ktoś umierał tak często.
Wystąp w szkolnym Mam talent.
Co to było?
Gówniany pojazd od małego potwora, którego sam stworzyłem.
Albo którego stworzyła Beatrix.
Wciąż na nią leci
w dziwny, gejowski sposób.
Jest w ogóle gejem?
Niczego już nie wiem.
No to na razie.
Proszę pana.
Łączenie mnie w parę z Bloom jest dość oczywiste.
Jest potężną wróżką. Ty silnym Specjalistą. Nikt nie oponował.
Co wiesz?
Nie wspominała o wycieczce z Beatrix.
Naprawdę, Bloom niczego nie knuje.
Im więcej czasu z nią spędzam, tym bardziej to widzę. I dlatego…
O co chodzi?
Stella wyjechała.
Riven jest w rozsypce. A osobę, z którą spędzam tyle czasu, szpieguję.
Robisz ważną rzecz. Musisz mi zaufać.
Wszystko, co robię i co robiłem, ma na celu ochronę Innoświata.
Twój tata był taki sam.
Tak, to samotna praca, ale jest w niej honor.
Nie musisz wstawać.
Na ziemi wyraźnie ci wygodnie.
Daj znać, kiedy zaczniesz się starać.
Mam dziecko w domu. Nie potrzebuję drugiego w terenie.
Choć sądząc po tym, że Spalony prawie cię ubił,
Sky bardziej by się przydał.
Skąd wiesz, jak by się przydał?
Kiedy ostatni raz widziałeś syna?
Znowu robi sekcję?
- A jak myślisz? - Musimy lepiej ich poznać.
Albo możemy go skazić.
Cudownie!
Nieźle wam dziś poszło.
Dwie minuty, piętnaście sekund.
To najkrótszy czas, w jakim zabiliście Spalonego.
Następnym razem spróbujcie to zrobić w mniej niż dwie minuty.
Pamiętacie nasze wyszkolenie?
- Rosalind… - Urządziła nam piekło.
Wciąż mam blizny.
Nikt nie pokonał symulacji. Większość się poddała.
Nie są jeszcze gotowi, dlatego ich szkolimy.
Marco? Co się stało?
Noura i ja tropiliśmy Spalonego niedaleko szkoły.
Zabiliśmy go i przestaliśmy być czujni.
Nie był sam.
- Przyniosę Zanbaq. - Jak blisko szkoły był?
Noura i batalion się nim zajmą. Bez obaw.
Ale uczono nas, że Spaleni polują w pojedynkę.
A ci poruszali się razem.
To rzadkie, ale się zdarza.
Powinniśmy ostrzec Solarian.
Próbowaliśmy. Od kilku dni się nie odzywają.
Zabrali swoich ludzi z batalionu.
Co?
Kiedy ostatnio rozmawiałaś z Luną?
Powinienem o czymś wiedzieć?
Ponad tydzień temu królowa zabrała stąd córkę.
Od tamtej pory trzyma dystans.
Nie zostało nam wielu ludzi.
Jeśli Solarianie nas opuszczą, będzie kłopot.
5 ŚCIAN STĄD. BĘDĘ W 45 SEKUND. DAJ ZNAĆ.
Przepraszam. Siła nawyku.
Skoro teraz już wiesz, że jestem z Samem…
Nie przestawaj. Nie chcę przypadkiem zobaczyć seksta od mojego brata.
Myślisz, że nic, tylko słucham muzyki na łóżku,
odrabiam lekcje i sekstuję z Samem.
Jeszcze kilka roślin i nie będzie tam tak upiornie.
Przywołujesz ducha Stelli?
Nie, ale pusty pokój przyprawia mnie o dreszcze.
Minął już tydzień. Musimy pogodzić się z tym, że nie wróci.
Choć jesteśmy ciekawe, co u niej
i chcemy do niej napisać, zadzwonić, sprawdzić jej Insta, Snapa, Tumblra…
Chwila. Tęsknisz za Stellą?
Nie.
Była wredna, obrażała nas i wyjechała bez pożegnania,
co było najwredniejsze.
Chcesz, żebym cię obraziła? Poczujesz się lepiej?
Co? Nie!
Może. Na przykład moje ciuchy?
Bo zrobiłam je sama. To chyba…
żałosne?
Co to było?
Może wystarczy już zieleni?
Nie dość, że zalewa nas dziwnym żalem za Stellą,
to jeszcze zagraca jej pokój roślinami.
JESTEŚ TAM?
Bloom?
Wiesz, że możemy pogadać?
Wiem, że nie chcesz już ufać Dowling,
ale ja bym nigdy…
Możemy pogadać.
O wszystkim.
- Tylko we dwie. - Wiem.
Chcę się skupić na treningu.
Za długo olewałam szkołę.
ZACZYNAM WARTĘ.
Muszę to odebrać.
Musimy pogadać o Bloom.
Od tygodni myślała tylko o biologicznych rodzicach i Rosalind,
a teraz w ogóle jej nie obchodzą.
Naprawdę mamy uwierzyć, że jej przeszło?
Coś przed nami ukrywa. Tylko nie wiem co.
Po co pisze do Dane’a?
Pisała do Dane’a?
Według Rivena wciąż jest po stronie Beatrix.
Jest nieprzytomny.
Co mu zrobiłeś?
Spokojnie. To łagodny środek. Za godzinę się obudzi.
Czeka na ciebie.
Nie spieszyłaś się.
- Zabiłaś Calluma? - Prosto z mostu.
- Grzeczna dziewczynka. - Zabiłaś?
Krótka odpowiedź? Tak.
Jak mogłaś, Beatrix?
Chcę znać długą odpowiedź?
Może średnią? Callum nie był tylko asystentem.
Chciał tego samego, co ja.
Uwolnić Rosalind?
To bardziej złożone niż „zła Beatrix zabija pechowego asystenta”.
Taką wersję przyjęła kadra, prawda?
W sumie to rozumiem. Kogo obchodzą niuanse?
Dowling, Harvey i Silva nie zawsze mówili mi prawdę.
- Ale to nie znaczy, że ty mówiłaś. - Nie wierzysz, że spalili Aster Dell?
Jeśli naprawdę zabili moich rodziców…
Muszę wiedzieć, co zaszło.
Znam kogoś, kto może ci powiedzieć.
Gdzie ją trzymają?
Mogę ci pokazać, jak do niej dotrzeć.
Do Rosalind.
Czego chcesz?
Te śliczne dodatki od Dowling zajebiście bolą.
Kiedy wyjdziesz, Dane da ci błyskotkę, która pomoże je usunąć.
To taka bateria dla wróżek.
Naładujesz ją magią w Kamiennym Kręgu.
Mam cię uwolnić?
Nie ufasz mi.
Nie powinnaś.
Nie powinnaś ufać przyjaciołom ani nauczycielom. Tylko Rosalind.
Jeśli chcesz ją zobaczyć,
to twoja jedyna opcja.
Wiem, że się przyjaźnicie, ale…
Czemu jej pomagam?
To proste.
Tylko dzięki niej poczułem, że bycie innym to coś dobrego.
A co ty tu robisz?
No tak. Tylko Beatrix dała mi odpowiedzi.
Nie wiem, jak daleko się posunę, żeby je zdobyć.
Lubisz trzymać ten wielki kij?
- Rozumiem, że tak. - Chyba puszczę pawia.
Widziałem cię na treningach z panią Dowling.
Masz niezłe ruchy jak na wróżkę umysłu.
Kiedyś byłam tancerką.
- Trochę tęsknię za ruchem. - Szkoda.
Jesteś wróżką.
Mają gdzieś, kim chcesz być. Masz być taka, jak chcą oni.
Nienawidzisz tego miejsca, co?
Wypierdalaj z mojej głowy.
Wróżki umysłu.
Lepiej się z nimi nie zadawać.
Powodzenia z nią, stary.
- O co chodziło? - O nic.
Chcesz iść do pokoju?
To seksowne. Tak jak ty.
Bez gadania bardziej.
Nie chcę mówić „agresywna”, ale…
Nie wierzę, że to mówię, ale…
nie jestem może empatą, ale mam empatię.
Co się dzieje?
Wkurzają mnie treningi.
Siedzę z boku i nic nie mogę robić.
- Wróżki umysłu są potężne… - Bzdury!
Jesteśmy bezsilne, kiedy robi się źle.
Chodzi o coś więcej niż treningi.
Coś się stało?
Nie.
To znaczy tak. Dawno temu.
Sprawy rodzinne.
A całe to trenowanie po prostu…
To nic takiego.
Po prostu się frustruję.
Na twoim miejscu wykorzystałabym tę frustrację,
póki wciąż możesz.
Niech będzie. Frustruj się.
Nie osądzaj mojego słusznego i męskiego lęku przed duchami.
Są obiektywnie straszne i…
- Nastrój prysnął. - Tak.
- Ubiorę się już. - No tak.
Muszę znaleźć Terrę i Aishę.
- Do zobaczenia. - Pa.
Pokażesz się już?
Nowa magia. Nieźle.
Dzięki.
Mam doświadczenie.
Od kiedy się tu kryjesz?
Od paru dni.
Chcesz o tym pogadać?
To tutaj przychodzą prymuski?
Tak. W pokoju czasem robi się za głośno.
Co to jest?
To jest książka.
Nie wiesz, co to?
Nie chcę tego robić.
Nie chcę kłamstw ani gierek.
Nie ma żadnych gierek.
Silva kazał mi cię śledzić.
Mówiłem mu, że oszalał.
Że nic się nie dzieje.
Że jesteś tylko sfrustrowana, chcesz odpowiedzi i…
Szpiegowałeś mnie?
- Ślepo go posłuchałeś. - Dał mi rozkaz.
Mógł go dać każdemu, ale wykorzystał ciebie
i naszą przyjaźń.
Ale to ja jestem zła.
Co to jest?
Próbuję być po twojej stronie.
Bardzo mi to utrudniasz.
Bloom.
Możesz mi zaufać.
Nie jestem tego pewna.
Ale może cię przekonam, że robię coś słusznego.
Zacznijmy od tego. Słyszałeś o Aster Dell?
Na początku było dobrze, ale…
nie wiesz, jak to jest.
Jaka ona jest.
Kto?
Moja matka.
Nie mogę pojąć,
czemu jeden Spalony poza Barierą jest tak dużym problemem.
Dwóch Spalonych przemieszcza się razem.
Nie było tak od czasu…
Od bardzo dawna.
Problem się pogłębia. Dlaczego wycofałaś oddziały?
Kilka dni temu uciekłam.
Pewnie szuka mnie cała armia.
Ale nikt o tym nie wie.
Twoja szkoła to niejedyne zmartwienie mojej krainy.
Nie będzie cię tu szukać?
Nie. Przynajmniej nie od razu.
Najpierw musiałaby przyznać, że straciła kontrolę.
A to niemożliwe.
Alfea nie jest bezbronna. Trenujecie uczniów do walki.
Nie tego miałaś uczyć mojej córki?
Prezentuj siłę i moc.
Nigdy nie okazuj słabości.
Tylko na tym jej zależy.
Jestem przedłużeniem jej siły.
To kara za to,
że nie pomogłam Stelli tak, jak chciałaś?
Moja magia musi być potężna za wszelką cenę.
- Tego mnie nauczyła. - To nie jest kara.
Ale powinnaś rozważyć zmianę metod
w świetle tych zagrożeń.
W dzieciństwie mnie uczyła.
Kiedy pozytywne emocje nie działały,
zaraz przechodziła do negatywnych.
Na całego.
Moje metody są skuteczne.
Nie sprawiają, że uczennice tracą kontrolę i oślepiają swoje koleżanki.
To przez nią moja magia jest nieobliczalna.
Daj mi znać, kiedy Spalony zostanie
zlikwidowany.
Bardzo lubiłam Ricki.
Nie chciałam jej skrzywdzić. Po prostu straciłam kontrolę i…
Dla mojej mamy było lepiej…
żeby myślano, że zrobiłam to celowo.
Bo nawet jeśli jestem szaloną suką albo potworem, to przynajmniej
nie jestem słaba.
To porąbane, Stel.
Mnie to mówisz?
Od razu po powrocie zaczęło się od nowa. Dlatego…
tu jestem.
Póki nie wymyślę, co dalej.
Proszę, nie mów nikomu.
Nie musisz się ukrywać.
- Nie przeszkadzasz dziewczynom. - Żartujesz?
Wiesz, jakie są krytyczne?
Jarasz teraz na maksa, co?
I do tego na dziedzińcu. Sprytne.
No. Chcesz?
Co z tobą?
O, znowu jej na mnie zależy.
- Zawsze mi zależało. - Tak? Raz zawaliłem, a ty mnie olałaś.
Liczy się tylko Beatrix?
Przez nią nigdy tak się nie czułem.
Ale kogoś zamordowała.
- Idę sobie. - Wcale nie.
- Co kombinujesz z Bloom? - Gadaj.
- Albo… - Co?
Nie skrzywdzisz mnie.
To pewnie zależy od twojej definicji krzywdy.
Może nie fizycznie,
ale jestem gotowa zostawić cię tu, dopóki nie powiesz.
Duża ta butelka.
Obyś wytrzymał, bo będzie kłopot.
Masz dwie opcje.
Gadasz albo powiemy Silvie i Dowling.
Spędziłem w Alfei całe życie.
- Silva mnie wychował. - Widziałam Aster Dell na własne oczy.
Nie pomógłby w masakrze wioski.
Nawet gdyby myślał, że zabija Spalonych?
Gdyby myślał, że tak ocali przed śmiercią innych?
Nie uważam, że Dowling i Silva są źli.
Myślę, że chronią to miejsce, ale też siebie.
Cokolwiek wydarzyło się tamtego dnia,
nie powiedzą mi tego.
Wiem, jak to jest nie znać swoich rodziców.
Przynajmniej wychował cię ktoś, kto ich znał.
Słyszałeś opowieści.
Widziałeś zdjęcia.
Zimno ci?
Dam ci moją buzę.
Dzięki, ale jestem wróżką ognia.
No tak.
Nigdy nie potrzebujesz niczyjej pomocy.
Taki mój urok.
Frustrujący urok.
Bo jesteś naprawiaczem, a mnie nie trzeba naprawiać.
Tak, jestem.
A co myślałaś?
Jestem synem bohatera wojennego.
Słyszałem mnóstwo opowieści o wielkim Andreasie.
Prawie jakby nadal żył.
Ale nie żyje.
Jest ideałem.
Wiesz, jak trudno mu sprostać?
Nawet Silva wydaje się
grać jakąś rolę z poczucia obowiązku.
A ja chcę tylko…
Hej.
Sky.
Jestem naprawiaczem,
bo tego się ode mnie oczekuje.
Bo…
kiedy naprawiam innych, nie muszę myśleć, jak bardzo sam jestem zryty.
Sky.
Wszyscy jesteśmy zryci.
To też ma swój urok.
Wciąż nie wiem, co to jest.
Wciąż mi nie ufasz.
Wprost przeciwnie.
Ale jeśli ci powiem, to mnie powstrzymasz.
Co się dzieje?
To środek usypiający.
Dane mówił, że działa krótko. Przepraszam.
Cholera!
- O rany! - Dobry chłopak.
Szczerze. Radzę sobie lepiej czy gorzej niż Silva?
Pierwsza rana od Spalonego zawsze jest najbardziej bolesna.
Potraktuj to jako rytuał przejścia.
To znaczy, że gorzej.
Syn Andreasa pomógł pokonać tego, który cię dorwał?
Będzie dobrym żołnierzem.
Ma też jego mniej chwalebne cechy? Żądzę krwi?
Byliśmy z nim ostrożni.
Nie jest swoim ojcem.
Musimy to robić dwa razy dziennie, bo się rozprzestrzeni.
Powoli.
W ciągu tygodni lub miesięcy.
Nie martwię się. Noura i batalion dziś go wytropią.
No proszę.
O wilku mowa.
Jak sytuacja?
Nie żyją.
Co?
Cały batalion.
Wszyscy nie żyją.
Chyba złamałam nogę.
- Nie mogę… - Wyślemy kogoś.
Nie rozumiesz.
Musisz dostać się do Bariery, Nouro.
Jest za tobą. Uciekaj!
Nouro, uciekaj! Teraz!
Przepraszam. Nie zabiłam tego, który cię zaatakował.
Biegnij. Dasz radę. Pamiętaj o treningu.
Wszystkim nie ucieknę!
„Wszystkim”?
Uciekniesz. Szybko.
Wstawaj!
Nouro!
- Muszę się tam dostać… - Czekaj.
Powiedziała „wszystkich”.
Ilu ich tam jest?
Zajmiemy się tym. Masz moje słowo.
Noura…
GDZIE JESTEŚ, DANE?
- Nie przyjdzie. - Co ty wyprawiasz?
- Uwalniasz Beatrix? - Dowling kłamie.
Wszyscy tu kłamią. Nie wiecie tego, co ja.
Wiemy. Dane powiedział nam o Aster Dell.
Czyli rozumiecie, że…
Nie. Mój tata nigdy nie zrobiłby czegoś takiego.
Beatrix to oszustka i morderczyni.
Jesteś jego córką, a ty służysz Dowling. Nie przekonam was.
Wcale nie służę Dowling.
Od wielu dni szpieguję ją dla ciebie.
- Co? - Widziałam, jak bardzo się stara.
Wszyscy starają się nas ochronić.
Kłamali o śmierci Rosalind przez 16 lat.
O zbrodni wojennej. Chcecie im wierzyć, ale są szkodliwi, a może groźni!
Sama się posłuchaj. Mówisz, jakbyś oszalała.
Jeśli dasz nam klucz, nikomu nie powiemy, co robisz.
Ale jeśli nie dasz…
Nie chcę, żebyś też trafiła do celi.
Bloom.
Jesteśmy twoimi przyjaciółkami.
- Wiem, że to trudne. - Nie wiesz.
Żadna z was nie wie.
NIEWAŻNE. WRACAMY DO POKOJU.
GDZIE JESTEŚ? MUSO?
Jak możecie słuchać Aishy, jakby wszystko wiedziała?
Ciężko mi siedzieć cicho, kiedy pokój trafia szlag.
Wszystkiego nie rozbiję.
- To ty rozbijasz rzeczy? - Mam swoje zdanie.
Nie mogę go wypowiedzieć, więc bawię się w ducha.
Nie wiem, co możemy zrobić.
Możemy o tym zapomnieć i…
Gdzie byłaś? Czemu nie odpisujesz?
Przepraszam.
Byłam zajęta, Sam tu był i…
- W naszym pokoju? - Już dobrze. Powstrzymałyśmy Bloom.
Chyba jej odbija.
Wiem, że miałyśmy tego nie robić, ale chyba musimy powiedzieć Dowling.
Ani mi się waż.
Myślę, że naprawdę powinnyśmy.
Stella ma na ten temat zdanie.
Co?
Nie będę tego ciągle sprzątać, więc im powiedz.
Mam swoje zdanie.
Dla was wszystkich świat jest czarno-biały.
Bloom jest upierdliwa, ale zasługuje, żeby wiedzieć, kim jest,
a nie słuchać bajeczek kadry.
Możemy się martwić, czy mamy rację,
albo pomóc przyjaciółce.
Co wybieracie?
CO NAJMNIEJ 5, MOŻE 6. WŁÓŻ PANCERZ. IDZIEMY NA POLOWANIE.
- Słucham. - Chcę ją zobaczyć.
Rosalind.
Mówiłam ci, że…
Wiem, że żyje. Dość tych kłamstw.
ZBIÓRKA NA DZIEDZIŃCU
Nie mam teraz na to czasu.
Jestem z Aster Dell.
Tak.
Tam się urodziłam. Tam mieszkali moi rodzice.
Dopóki pani, pan Silva i profesor Harvey go nie zniszczyli.
Czy to prawda?
Jak mogliście?
Śmierć Spalonych była ważniejsza niż ludzkie życie?
- Myślisz, że to było celowe? - Tak mówi Beatrix.
Że Rosalind miała kryzys sumienia, a wy i tak to zrobiliście.
Rosalind.
Po tylu latach wciąż manipuluje ludźmi.
Co to znaczy?
Co się stało tamtego dnia?
Tamtego dnia popełniłam błąd.
Rosalind była moją mentorką.
Najpotężniejszą wróżką w Alfei. Groźną, ale szanowaną.
Nigdy w nią nie wątpiłam.
Kiedy powiedziała o Spalonych, poszliśmy do Aster Dell.
Wyzwoliliśmy wtedy wyjątkowo potężną magię.
Wcześniej nie wiedzieliśmy, że magię można łączyć.
To był sekret Rosalind.
Nie pierwszy.
Ale nigdy w nią nie wątpiliśmy.
Powiedziała, że dołożyła starań, żeby ewakuować wioskę.
Powiedziała, że w wybuchu zginą tylko Spaleni.
Mogliśmy w nią zwątpić.
Kiedy zrozumieliśmy, co zrobiła…
Co my zrobiliśmy…
Myślę o tym dniu od 16 lat.
Jeśli jesteś z Aster Dell…
nie ma słów, które mogłyby naprawić krzywdę, jaką ci wyrządziłam.
Dlaczego to zrobiła?
Dlaczego?
Była fanatyczką. Za wszelką cenę chciała zabijać Spalonych.
Wiedziała, że znając prawdę, odmówilibyśmy.
A ja? Czemu mnie uratowała?
Czemu umieściła mnie w ludzkim świecie…
Tego nie wiem. Rosalind wiele przede mną ukrywała.
Dlatego chcę z nią porozmawiać.
Beatrix mówiła, że trzymacie ją…
Cokolwiek może ci dać, nie jest warte tego, żeby ją wypuszczać.
Pomogę ci znaleźć odpowiedzi.
Masz moje słowo.
Musimy iść.
Teraz.
Jutro.
Potrzebujesz odpowiedzi.
Inni je przed tobą ukrywali. My nie chcemy takie być.
Gdzie Aisha?
Targały nią różne emocje
i nie do końca zgadzała się z…
- Jest w pokoju. - Tak.
O więcej chyba nie mogłabym prosić.
Czyli pomożecie mi
uwolnić Beatrix?
Właśnie na to Aisha za bardzo nie chciała się zgodzić.
I tak nigdy nie lubiła moich pomysłów.
Wyglądasz beznadziejnie.
Tak się czuję, więc ma to sens.
Agentka Terra przycisnęła Dane’a.
Powiedział, że Bloom ma magiczny klucz, a ty zniknąłeś…
Gdzie Dane?
Szykuje się.
- Powiedz, że Beatrix… - Wciąż siedzi.
- Ale są większe problemy. - Co się dzieje?
Wzywają nas do Bariery.
A już zaczynałam w ciebie wątpić.
Możemy to zrobić?
Wciąż muszę się tym zająć.
Gotowe.
Spróbuję wzmocnić odgłosy lasu.
Tam są.
- Spóźniłeś się. - Musiałem…
Ilu ich jest?
Nie możesz być tak blisko Bariery.
- To nie dodatkowe zadanie. - Nie po to przyszłam.
Musicie wiedzieć, co się dzieje.
Kiedy przyjdzie Dane, możemy go wepchnąć.
To dość okrutne, rozbrajać nim pułapkę.
Chętnie to zrobi.
Jeśli nie, i tak to zrobimy.
A ty?
Chętnie to zrobisz?
To było przyjemniejsze niż rozbijanie donic. Widzicie?
Uwolnić ją, pomóc Bloom i znów ją uwięzić.
Proste. Moje pomysły rządzą.
Pewnie będę tego żałować, ale…
wszystko gra?
Właśnie uwolniłam więźniarkę i włamałam się do biura dyrektorki.
Odkąd pamiętam, zawsze kiedy się bałam albo miałam wątpliwości,
zwracałam się o pomoc do jednej osoby.
Mojego taty.
Wiedziałam, że jeśli zamknę oczy w ciemności,
on poprowadzi mnie w dobrą stronę.
Ale nie wiem, czyby mnie tu zaprowadził.
Nawet najlepsi rodzice robią to, co sami uważają za najlepsze.
W pewnym momencie musimy się uniezależnić.
Swoją drogą, ten strój…
Wszystko, czego szukałam, jest za tymi drzwiami.
Będziemy tu na ciebie czekać.
Witaj, Bloom.
Rosalind?
Napisy: Marzena Falkowska