Alfie!
Cooper!
Co ty tu robisz?
Wiedziałam, że tęskniłeś.
Nie chciałam, żebyś dłużej czekał.
Zawsze myślisz o moich uczuciach.
Jak było? Urządziliście mamie fajne urodziny?
Było super.
Szkoda, że nie zadzwoniłeś.
Mogłam złożyć jej życzenia.
Nie chcę, byś tak ich poznała.
A co im o mnie powiedziałeś?
A takie tam…
O Boże! Nie powiedziałeś im o mnie?
Jeszcze nie. Ale to dla mnie normalne.
Nie od razu mówię im, gdy się z kimś spotykam.
Kilka razy się sparzyłem.
Czyli że co? Nie ufasz mi?
Wierz mi, tu nie chodzi o ciebie.
Tylko o mnie.
Mam spotkanie z Antoine'em.
Pogadamy później?
Zdecydowanie o tym jeszcze pogadamy.
Mogę pocałować moją laskę?
Nie bądźmy jedną z tych par,
które nieustannie tylko analizują swój związek.
Boże. Nie znoszę takich ludzi. Są tacy wkurzający.
EMILY W PARYŻU
DO ANTOINE'A Możemy się dziś spotkać? To ważne.
Muszę jechać na Orly. Spóźnię się na lot.
Dopiero przyleciałeś.
Mamy w tym tygodniu dwie duże imprezy.
Możesz lecieć ze mną.
To będzie spektakularna impreza.
Prowadzę firmę.
A ostatnio nie jest tak łatwo.
Ja też prowadzę firmę.
Miałam nadzieję, że pójdziesz ze mną
jutro na premierę do opery.
Wiesz, dlaczego nam się układa?
Możemy być razem i nadal robić to, co chcemy.
Nie musisz przyjeżdżać do Saint-Tropez.
A ty nie musisz iść do opery.
Właśnie.
Powinniśmy cieszyć się każdą sekundą razem.
Życie jest krótkie.
No to leć, zanim spóźnisz się na samolot.
Restauracja musi być lepsza.
Co to znaczy?
Musimy podnieść poprzeczkę we wszystkim, także w deserach.
- Potrzebuję cukiernika. - Twoje desery są świetne.
Niewystarczająco.
Cukiernicy są drodzy.
To cena za gwiazdkę Michelin.
Gwiazdkę Michelin? Marzenia.
Zgadza się, to moje marzenie.
Restauracja już jest popularna.
I chcę, by była świetna.
Jeszcze jedno. Chcę podwyżki.
Chwila. Dopiero zaczynamy wychodzić na swoje.
To zły moment.
Mam ofertę od innej restauracji. Lepsza pensja i możliwości.
Zrobiłbyś krok w tył. Jesteś właścicielem.
To ty nim jesteś.
Twoja firma widnieje na szyldzie.
Sprawdzę finanse. Zobaczymy, co da się zrobić.
Dobrze.
Ale niczego nie obiecuję.
Przepraszam.
Uderzyłeś z grubej rury.
Przepraszam.
- Dzięki za pomoc. - Nie ma sprawy.
Szefa już nie ma.
Powiesz mi, skąd ta nagła zmiana?
To zostanie między nami?
Oczywiście.
Uwielbiamy wasze kampanie modowe.
Jesteśmy ciekawi, co zaplanowaliście dla Ami.
Wszyscy jesteśmy fanami tej marki.
Tak.
Chcemy podkreślić romans Ami Paris
z jej rodzinnym miastem.
Kampania świętuje miłość
w paryskim stylu.
Momentem kulminacyjnym będą zaręczyny z zaskoczenia,
które pokażemy na żywo na Instagramie.
Brzmi świetnie.
I tak romantycznie.
Jak szybko znajdziemy jakąś parę?
Dopasujemy się do waszych potrzeb.
Nie wystarczy ich znaleźć. Musimy też ich sprawdzić.
Jeśli mają być twarzami marki.
Trzeba się upewnić, że mają te same plany.
Jedno może się z tym obnosić,
a drugie trzymać związek w tajemnicy.
Trzeba to rozważyć,
żeby kampania nie odbiła nam się czkawką.
Ale nie odbije się. Jestem pewna.
Znajdziemy idealną parę
i zadbamy o sukces kampanii.
Alfie nie powiedział o nas rodzinie,
bo nie wie, czy może mi ufać.
Z całym szacunkiem, ale byłaś trochę niezdecydowana.
To było dawno temu.
Zaufanie wymaga czasu.
Musisz uzbroić się w cierpliwość.
Masz rację.
Nie podoba mi się to, ale masz rację.
Co u ciebie i Nicolasa?
Nadal co wieczór przychodzi do La Trompette Bleue?
Tylko do jutra.
- Kończy mi się angaż. - Co? Czemu?
Stawiają na kabaret w stylu Crazy Horse.
Występy nago.
Normalnie i tak czuję się obnażona, więc nie, dziękuję.
To okropne.
I pozwalasz mi tak paplać o Alfiem?
Czemu nie powiedziałaś?
Nic się nie stało. Dowiedziałam się wczoraj.
I omówiłam to już z Nicolasem.
Bardzo mnie wspiera.
Skoro Alfie już wrócił, może pójdziemy we czwórkę na drinka?
Nico byłby chętny?
Pewnie za mną nie przepada po chaosie z Cadault.
Trochę go wtedy zaskoczyłaś.
Mnie też.
Postawiłaś mnie w trudnej sytuacji,
bo moja najlepsza przyjaciółka
upokorzyła mojego chłopaka przed jego tatą.
Zawsze cię wspieram, ale czuję,
że ty wybrałaś pracę zamiast mnie.
Rozumiem. Strasznie cię przepraszam.
Masz rację. Powinnam była cię ostrzec,
ale to wymknęło nam się spod kontroli.
Po moim jutrzejszym łabędzim śpiewie
Nicolas urządza dla mnie imprezę.
Może przyjdziesz i załagodzimy sytuację?
Oczywiście. Możesz liczyć na mnie i Alfiego.
Nawet jeśli trzyma mnie w tajemnicy.
Trochę tajemnicy wam nie zaszkodzi.
Przeżyjecie.
ISABELLE - Uwielbiam operę, ale jutro nie mogę. Merci!
LAURENT Nie ma mnie w mieście, wybacz.
Tak, to nic takiego.
Mam na jutro bilety do opery, ale…
Na premierę Wesela Figara?
Uwielbiam ją!
Ta dramaturgia! Arie!
Chcesz pójść ze mną?
Z przyjemnością!
Muszę przymierzyć smoking.
Ostatni raz miałem go na pogrzebie ojca, ale musi pasować.
Co myślisz o tych parach?
To dla firmy odzieżowej.
Chcą nakręcić na żywo spontaniczne oświadczyny, ale osoba,
której ktoś się oświadczy, nie będzie nic wiedzieć.
Jaki idiota chciałby tak obnażyć swoje życie osobiste?
Taki, które chce dobrze zarobić.
Takich lubię.
W Paryżu jest tyle miejsc do pracy z lepszym światłem niż mój bar.
Przyszliśmy na drinka, ale mam sytuację kryzysową.
Klient Emily zapłaci duże pieniądze za to,
żeby ktoś oświadczył się partnerce
do jakiejś kampanii modowej.
Znasz może taką parę?
Co się tu dzieje? Czegoś nie wiem?
Nic takiego. Chodzi o mnie i o Camille.
Myślałam, że się dogadaliście.
Bo tak było. I planuję się oświadczyć.
Leci kaska!
Wiedziałeś?
Dziś mi powiedział.
Tak szybko.
Gratulacje! Tak się cieszę.
Camille jeszcze nic nie wie.
To będzie duża niespodzianka.
I oby szczęśliwe zakończenie.
To odpowiedź na twoje problemy.
Ty potrzebujesz kasy, a ty wspaniałej pary.
Oczywiście musielibyśmy was sprawdzić.
I znaleźć miejsce na transmisję na żywo,
które spodobałoby się Ami.
Na pewno by ci to odpowiadało?
Musisz liczyć na to, że powie „tak”.
Muszę wracać do kuchni.
Przemyśl to.
Nie jesteś zachwycona tym pomysłem?
Nie mają tego je ne sais quoi do kampanii?
Są do niej idealni. Po prostu…
Kilka dni temu Gabriel mówił, że są w martwym punkcie
i nie był pewien, czy będą razem.
Każda para ma taki moment.
Wtedy czas na zerwanie
albo zobowiązanie.
Wszystko albo nic.
Tak, to chyba prawda.
On na pewno wie, co robi.
GABRIEL Ten pomysł z wielkimi zaręczynami
to amerykański wynalazek.
ALE TO FRANCUSKA FIRMA PŁACI DUŻĄ KASĘ NAM
I POTENCJALNIE TOBIE ;) ALE TAK SERIO: ŻADNEJ PRESJI.
ZATEM MUSZĘ ZNALEŹĆ MIEJSCE.
MASZ CZAS JUTRO RANO?
JASNE
DOBRZE
I DZIĘKI :)
DOBRANOC
To tylko wstępne poszukiwania.
Zawsze możesz się wycofać.
Miałbym się wycofać?
Nie, skądże.
To najbardziej filmowa opcja.
Klasyczny zabytek, wspaniałe widoki.
Choć kręcilibyśmy z góry,
żeby było widać całe miasto.
Jest pięknie, ale za dużo tu turystów.
Bo to kultowe miejsce.
Uporządkowalibyśmy trochę ten tłum.
Choć nie za bardzo, by było autentycznie.
Tak!
O Boże, pobieramy się!
Pobieramy się!
Chyba nie ty pierwsza wpadłaś na ten pomysł.
Żaden problem. Mam inne opcje.
Muzeum życia romantycznego.
Co sądzisz? Urocze, prawda?
Świetne na Instagram. Dużo sztuki dla twojej koneserki.
Tak, ale gust Camille jest bardziej awangardowy.
Czytałaś coś George Sand?
Chyba o nim słyszałam.
O niej.
W takim razie nie.
Uczą o niej w szkole. Była bardzo postępowa.
Wywrotowa pisarka. Ubierała się po męsku
i ignorowała zasady dla kobiet.
Piszą, że zostawiła męża dla romantycznego buntu.
Podobno dużo romansowała z facetami.
I z kobietami.
Może to nie jest aż takie romantyczne miejsce.
Czemu nie?
Związki są skomplikowane.
Pasja sprawia, że ludzie robią szalone rzeczy.
Ale atmosfera chyba nie pasuje do twoich zaręczyn.
Sam nie wiem.
Tylko dwie osoby w związku wiedzą, czym dla siebie są.
Mam jeszcze inne opcje.
To chyba moja ulubiona.
Ściana miłości.
Kaligraf spisał ponad 300 sposobów, by powiedzieć „kocham cię”.
Współpracował z muralistą, by wygrawerować je na kafelkach z lawy.
Ciekawe, czemu akurat z lawy.
Bo przetrwają wiecznie.
To piękne.
Proste, ale poruszające.
Spodoba jej się.
Mogę o coś zapytać?
Co stało się między wami, gdy Camille wróciła z Grecji,
że nagle chcecie się pobrać?
Otworzyliśmy się przed sobą jak nigdy wcześniej.
Pamiętasz tę restaurację w Prowansji?
Kucharza z dziećmi.
Czułem, że to moja przyszłość.
Chcę zacząć ją budować.
Już czas.
Pieniądze z kampanii mi w tym pomogą.
Więc czas się zaręczyć!
Dziękuję.
Za twoją przyjaźń.
Za drogę długą, wzdłuż i wszerz.
Serial Złotka.
Złotka?
Nieważne.
Nie ma za co, przyjacielu.
Poproszę stek z antrykotu i sałatkę.
Bardzo śmieszne.
Znasz kelnerów, którzy tak świetnie wyglądają?
Nie twój interes.
Czemu masz na sobie smoking o 10 rano?
Będę towarzyszył madame Grateau na Weselu Figara dziś wieczorem.
Nie mam czasu, by iść po pracy do domu.
Randka w operze. Czeka cię wspaniały wieczór.
Mam nadzieję, że jesteś tak podekscytowana jak ja.
Dobrze, jesteście wszyscy.
Znalazłam idealną parę.
Gabriel oświadczy się Camille.
Przystojny szef kuchni
i hipnotyczna piękność z galerii sztuki.
Emily, znów ci się udało.
Znów jej się udało.
Mogę przygotować prezentację,
jeśli chcesz pokazać ją dziś Georgesowi.
Oczywiście. Chcemy zrobić to jak najszybciej.
Świetnie.
Sylvie.
Co?
Muszę z tobą porozmawiać.
Jestem zajęta.
Możesz zaczekać do lunchu?
Dobrze. Z winem będzie łatwiej.
Lunch! Świetny pomysł.
Dokąd pójdziemy?
No co?
Uwielbiam to miejsce!
Prezentacja jest taka niedoceniana.
Skoro mowa o niedocenianiu…
Julien, uspokój się.
Emily porwała mojego klienta
niczym chudy sęp w crop topie.
I to nie pierwszy raz.
Rozumiem twoją frustrację…
Ale jej nie podzielasz.
Gdy Emily wygrywa, to firma też.
Gramy w jednym zespole.
Podaj pieczywo.
Emily nie gra zespołowo.
Nikomu nie chce podać piłki!
Mam większe doświadczenie. Jestem starszy stażem.
Na litość boską, mówię po francusku!
Dobrze. Porozmawiam z nią.
Ale nie spędzę całego lunchu,
słuchając twoich skarg na Emily.
Jak długo mogę to znosić?
O nie!
Dobra, mam co innego do roboty.
Wybaczcie.
Nie mam na to czasu.
Sylvie…
Zobacz, co narobiłeś.
Zobacz.
No dobrze.
Chciałeś podwyżkę,
ale Alfie miał lepszą propozycję.
Damy ci udziały w restauracji.
Co to oznacza konkretnie?
Że dostaniesz udział w zyskach
i podejmujesz decyzje z nami,
skoro będą związane z twoją pensją.
Na przykład zatrudnienie drogiego cukiernika.
Restauracja odniesie sukces, to ty też.
- A jeśli nie… - Odniesie.
Wiem, że będziesz harował jak wół, by ją ulepszyć,
bo twoje nazwisko będzie na szyldzie.
Serio?
Mogę zmienić nazwę?
Restauracja będzie twoja.
Ja będę cichym wspólnikiem.
Ty będziesz cicho?
Mniej więcej.
Co sądzisz?
Możesz postawić na siebie
albo przyjąć inną ofertę.
Umowa stoi?
Umowa stoi. Dziękuję, Antoine.
Musimy wracać do biura. Przyślemy ci wszystkie papiery.
Zaraz wyjdę.
Proszę, proszę, właściciel restauracji.
Chyba musisz odrzucić tę drugą ofertę.
Jasne.
To było…
Zmyślone, by zyskać przewagę?
- Skąd wiedziałeś? - Bo cię znam.
Jesteś moim kumplem.
Nie mogę uwierzyć.
To uwierz. I bierz się do roboty.
Au revoir, szefie.
Jesteś wolna po południu? Mam dobre wieści.
Jadę do Muzeum Orsay. Spotkamy się tam?
Świetnie.
Rany! To niesamowite.
Nadal nie mogę uwierzyć.
Ja mogę.
Tak długo na to pracowałeś.
Pamiętasz, jak byliśmy tu na jednej z pierwszych randek?
Dopiero dostałeś pracę w kuchni.
W tym okropnym miejscu w 11. dzielnicy.
Szef kuchni był niezłym dupkiem.
Moja najgorsza praca.
Ale się cieszyłeś.
Miałeś tyle marzeń. Pamiętasz?
Pamiętam tę randkę. Strasznie mnie onieśmielałaś.
Ja?
Czemu?
Bo wiedziałaś tu wszystko.
Nie, to ty nic nie wiedziałeś.
A teraz zobacz. Przychodzisz tu tak często jak ja.
No co?
Camille.
Gdy byliśmy tu pierwszy raz, miałem wielkie marzenia.
A teraz są jeszcze większe.
Widzę naszą wspólną przyszłość.
Ja też.
Pobierzmy się.
Z ust mi to wyjęłaś.
Czyli zgadzasz się?
Dziękuję, że zjawiłeś się tak szybko.
Cieszymy się, bo znaleźliśmy wam parę.
Są szykowni i bajeczni.
On właśnie do mnie dzwoni.
Wyjdę na chwilę.
Wszystko w porządku?
Właśnie zaręczyłem się z Camille.
Co? Jak to?
Oświadczyła mi się i się zgodziłem.
Wybacz. Mam nadzieję, że to nie kłopot.
Nie przepraszaj.
Tak się cieszę.
Ale jestem z klientem, więc muszę kończyć.
Dobrze, pa.
Ściana miłości to czarujący ukryty klejnot Paryża.
Niczym wasze logo,
sprytnie ukryte, więc nieliczni o nim wiedzą.
Każdy, kto rozpoznaje tego motylka,
na pewno zna się na stylu.
To nie motylek.
Teraz widzę. To balon.
Jak mówiłem…
Pozwolisz? Chodzi o naszą parę.
I tak bym cię nie powstrzymał.
Są tak zakochani, że nie mogli czekać.
Właśnie się zaręczyli.
- Co? - Odrzucili tyle kasy?
Dla zakochanych pieniądze nie mają znaczenia.
Dlatego zastanawiam się, czy oświadczyny
faktycznie są takie romantyczne.
Chcemy sztucznie stworzyć moment, który powinien wypłynąć z serca.
Chyba masz rację.
Proponuję inny kierunek.
Emily, możemy zamienić słowo?
Nie, chcę to usłyszeć.
Ja także.
Ustawimy waszą markę w pierwszym rzędzie.
Logo przypomina balon.
Co powiecie na lot balonem?
A właściwie balonami.
Latałyby z zakochanymi nad francuską wsią.
Byłoby przepięknie. Jak we śnie.
„Miłość wisi w powietrzu”.
I mamy hasło przewodnie.
Podoba mi się. Kiedy możemy to zorganizować?
Będziemy musieli się pospieszyć.
Naprawdę pospieszyć.
Ale powinno się udać.
Świetnie.
Miłość wisi w powietrzu.
Tak, mam różne pomysły.
Ten był świetny. „Miłość wisi w powietrzu”.
Luc?
Ja?
Co jest?
Co się dzieje?
Namoczyłem koszulę w zlewie
i chyba jest już lepiej.
Ale nie dość dobrze.
Oczywiście.
Jak widać.
Po pracy pojadę rowerem do domu się przebrać.
Choć pewnie się spocę.
Tak naprawdę dużo się nie pocę,
choć jeśli nie wezmę prysznica…
Ale jestem gotowy cierpieć dla sztuki.
Luc.
To był stresujący dzień i źle się czuję.
Raczej nie dam dziś rady.
O nie!
Tak czekałem na piękny wieczór w operze.
Ja też, Luc.
- Szczerze… Co? - Luc.
Przepraszam, muszę odebrać. Możesz wyjść?
Mamo? Wszystko w porządku?
Oczywiście, kochanie.
Dzwonię, by zapytać, co u ciebie.
Wiem, że ten dzień może być trudny.
A co dzisiaj jest?
Nie okłamuj matki.
Rocznice zawsze są trudne,
gdy komuś nie wychodzi.
Nadal jesteśmy z Laurentem małżeństwem.
Ostatnio dużo się widujemy.
Wspaniale.
A co robicie dziś wieczorem?
On jest w Saint-Tropez.
W waszą rocznicę.
Sylvie, dlaczego ty to znosisz?
Idę dziś do opery.
Chciałabym móc ci towarzyszyć.
Dzięki za telefon, mamo.
Kocham cię.
Pa.
Jestem w komitecie benefisu,
a mój gość się nie zjawi.
Czy mogę oddać komuś bilet?
Przykro mi.
Już za późno.
Jesteś pewna?
Co ty tu robisz?
Myślałaś, że zapomniałem?
Tak.
Dobra, zapomniałem.
Ale jak sobie przypomniałem, od razu wsiadłem w samolot.
Nie chcę cię tu ciągnąć, jeśli tego nie chcesz.
Doceniam to.
Ale chcę spędzić rocznicę z moją żoną.
Byłaś zajebista.
Najlepsze zostawiłaś na koniec.
Dziękuję.
Musiałam im przypomnieć, z czego rezygnują.
Mindy! Ciao!
- Hej. - Byłaś świetna.
Pojęcia nie mam, kto to był.
Nico przesadził z listą gości.
Tylko proszę. Gdyby ktoś chciał, żebym ich wam przedstawiła,
sami spytajcie ich o imiona.
Jasne.
Dzięki, kocham wam.
Idę się przywitać z kandydatkami na Miss Uniwersum.
- Na razie. - Dajesz, dziewczyno.
Przyniesiesz mi kieliszek rosé?
Oczywiście, kochanie.
Nicolas.
- Hej. - Emily.
Super impreza. Dzięki, że ją zorganizowałeś.
Mindy było przykro, że kończy angaż,
więc chciałem poprawić jej humor.
Oboje chcemy, by była szczęśliwa.
Ona naprawdę cię lubi.
Wiem, że ty pewnie za mną teraz nie przepadasz,
ale mam nadzieję, że możemy o tym zapomnieć
dla dobra Mindy.
Łatwo ci mówić.
Nie upokorzono cię na oczach całej rodziny.
Masz pojęcie, jakie to uczucie?
Nie mam.
Naprawdę mi przykro.
Nie jesteś gotowy, by o tym rozmawiać,
a ja nie chcę psuć wieczoru.
Więc możesz posadzić mnie na drugim końcu stołu.
Bonsoir, kochani. Czy wszyscy są grzeczni?
Tak, właśnie mówiłam mu, że…
Niestety Emily nie może dziś zostać.
O nie! Co się stało?
Tak mi przykro.
Miałam ci powiedzieć. Alfie ma kolację biznesową.
Chodzi o Maison Lavaux, więc też muszę tam być.
Pomylił daty i już jesteśmy spóźnieni.
- Przepraszam. - Rozumiem. Praca jest ważna.
Uczcimy to niedługo, dobrze? Ja stawiam.
Jasne.
- Powinniśmy siadać do stołu. - Tak.
Miłego wieczoru.
Dobrze, chodźmy.
Co się dzieje?
Nicolas ma prawo być na mnie zły,
ale nie wierzę, że próbował zepsuć Mindy wieczór.
Ma szczęście, że nie wylądował pod śmietnikiem.
Walczyłbyś o mnie?
Zrobiłbym wszystko.
No, prawie wszystko.
Nadal się złościsz, że nie powiedziałem o nas rodzinie.
Nie złoszczę się, tylko…
Chcę zrozumieć.
Czego się tak boisz?
No dobrze.
Ostatnią dziewczynę im przedstawiłem,
a ona się wystraszyła i ze mną zerwała.
Poprzednia mówiła,
że mnie kocha…
ale nie była pewna na 100%.
- Inna… - Dobra, przepraszam.
Zawsze, gdy myślę, że to coś poważnego,
i mówię rodzinie,
tracę grunt pod nogami.
To zawsze niespodziewane.
Wiesz, jak to jest?
Tak.
Wiem.
Mój ostatni chłopak był
w Chicago. Długo byliśmy razem.
Myślałam, że się pobierzemy.
Teraz myślę, że to niedorzeczne.
Nie mógł przylecieć i mnie tu odwiedzić.
To musiało być straszne.
Tak, druzgocące.
Bardziej, niż byłam gotowa przyznać.
Rzuciłam się w wir pracy, żeby zapomnieć.
Ale potem ty się tu przeniosłeś,
żeby dać nam szansę.
Przeniosłem się dla pracy.
I dla ciebie.
Gdy to zrobiłeś…
to było ważne.
W końcu facet, któremu zależy.
Nie chcę wywierać na tobie nacisku.
Powiesz rodzinie, jak będziesz gotowy.
W końcu będziesz musiał, bo nigdzie się nie wybieram.
Jestem gotowy. FaceTime z moją mamą?
- Co? - Czy wolisz zadzwonić?
Nie teraz, bo pewnie śpi.
- Słuszna uwaga. - No.
To może zalegalizujemy związek na Insta.
Nadal tak można? Dzieciaki tak robią?
Właściwie to…
mam lepszy pomysł.
Teraz dowie się o nas cały świat.
To troszkę straszniejsze, niż myślałam.
Ja też się boję.
Jesteś tego warta.
Napisy: Anna Kurzajczyk