Tak, dobrze.
Masz talent, stary.
Chwila.
Tak. Dobrze.
Wystarczy!
Nie podoba ci się?
Tak.
Pokażcie silną postawę biznesową.
Świetnie. Super.
Tak.
Już wystarczy.
W porządku. Mamy to. Dziękuję.
Bonjour, Luc.
Wszyscy…
- Wyglądacie super. - Wiem.
Po co te zdjęcia?
Będziemy wysyłać prospekty.
A moje zdjęcie?
Lepiej zapytaj Sylvie.
Oficjalnie nie jesteś częścią firmy,
bo nie masz jeszcze wizy.
Wypełniłam dla ciebie już masę papierów.
Naprawdę nie mam na to ochoty.
EMILY W PARYŻU
Mogę jakoś pomóc?
Muszę napisać list, dlaczego jesteś tak wyjątkowa.
I w czym lepsza od Francuzów.
Tylko mi nie mów o Instagramie.
Za takie rzeczy tu deportują.
Dopóki nie masz wizy, będziesz dostawać minimalną pensję.
Resztę musisz zarobić z prowizji.
Jak sprzedawczyni samochodów?
Nie, jak Amerykanka bez wizy.
Jesz to, co ubijesz.
Ale przecież jesteś sprytna.
Jestem pewna, że dasz sobie radę.
Posłuchajcie.
Cześć.
Prospekty wysyłamy do starych klientów i ludzi,
których już znamy.
Jeśli ta firma ma przetrwać, musimy zdobyć nowych klientów.
Mam pomysły na socjale.
Przygotuj propozycję.
Chcę figurować na La Liste.
To podniesie widoczność firmy i pokaże,
że jestem jej dyrektorką.
Zobaczymy, które z was załatwi mi rozmowę z Janine Dubois.
Janine Dubois. Brzmi znajomo.
No jasne.
To autorka comiesięcznej rubryki w Le Monde
„10 twarzy zmieniających Paryż”.
Każdy ją czyta.
Jeszcze nie udało nam się wcisnąć naszych klientów na La Liste.
To suka.
Wiedziałam! Śledzi mnie.
Śledzi ciebie?
Śledzi ją?
A czemu ty mnie nie śledzisz?
Cześć, Janine!
Dzięki, że śledzisz moje konto.
Mam idealną propozycję do La Liste…
Dzięki.
Stolik zaraz będzie gotowy.
Mindy akurat dojdzie.
Mówiłam jej o twoim nowym mieszkaniu.
Zgadzamy się, że powinieneś urządzić w sobotę parapetówkę.
Tym razem przyjdziesz?
Obiecuję.
Zróbmy coś wielkiego. Zaprośmy wszystkich znajomych.
Czyli jakieś osiem osób.
Na dobrej imprezie na jednego znajomego przypada 10 nieznajomych.
Zapraszam na imprezę. Przeniosłem się do Paryża.
Wracaj do domu, Wyspiarzu.
Widzimy się, kolego.
Wyspiarzu? Na pewno się zobaczycie.
Niezły tekst, co?
Boże, to Nicolas de Leon. Jeden z dyrektorów JVMA.
Poznałam go na retrospekcji Pierre'a. Jest bardzo miły.
Bardzo miły?
Powinienem być zazdrosny?
Moje zainteresowanie jest czysto biznesowe.
Hej! Przepraszam za spóźnienie.
Cześć.
Dobra, dobra.
O Boże.
Nicolas?
Mindy Chen?
- Nie wierzę! - Hej.
Cześć. Co za szaleństwo!
Chwila, ciebie też znam. Skąd się znacie?
Mieszkamy razem.
A wy skąd się znacie?
Byliśmy razem w szkole z internatem w Szwajcarii. Le Rosey.
Mindy była bardzo niegrzeczna i sprzedawała zioło w akademiku.
- To ty byłeś niegrzeczny. - Raczej ty.
- Nie, ty byłeś niegrzeczny. - To ty byłaś…
Oboje byliście chyba niegrzeczni.
Wybacz, to mój chłopak, Alfie. Alfie, Nicolas.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Jestem już spóźniony. Do kiedy jesteś w Paryżu?
Mieszkam tu.
Nie wierzę!
No tak.
Alfie robi w sobotę imprezę. Powinieneś przyjść.
Tak, nie. Nie, tak. Powinieneś przyjść.
Zadzwoń do mojego biura.
- Mindy Chen. - Nicolas de Leon.
- Cieszę się! - Ja też.
- Ciao. - Pa.
Nie mogę uwierzyć, że się znacie.
A ja, że jest taki sexy.
Wszystkie się w nim kochałyśmy.
Poza tym to nie było tylko zioło.
Ale o tym kiedy indziej.
Nie musisz mi o tym opowiadać.
- Muszę. - Nie musisz.
WYKRYTO FRANCUSKI
TŁUMACZENIE
Zaciekawiłaś mnie. A terminy gonią. Kogo proponujesz?
Masz dziś wolny lunch?
Z tobą? Non.
A z Janine Dubois?
Serio? Jak ci się to udało?
Śledzi mnie na Insta.
Śledzi ciebie?
Więc te miliony selfie nie poszły na marne.
Uznam to za „tak”.
Janine jest très wpływowa.
Decyduje, kto jest kim,
dlatego zaprosiłam ją tu,
by dowiedziała się o Chez Lavaux.
Dzięki. Postaram się jej zaimponować.
Widać, że się denerwuję?
Spokojnie. Ty też jesteś très wpływowa.
Emily.
Janine. Bonjour, enchantée.
Jak leci?
Nie byłam tu jeszcze. Fajne miejsce.
Skąd jesteś?
Z Australii.
Też jesteś ekspatką.
No tak. Nie mam wielu Francuzów wśród obserwatorów.
Ich strata. Śledzę cię,
odkąd Brigitte Macron udostępniła twój post.
Wydałaś mi się pokrewną duszą.
Myślałam, że mnie za to deportują.
Nie, trzeba się jakoś bronić.
Tylko tak zasłużysz tu na szacunek.
Dziękuję, że zgodziłaś się porozmawiać z Sylvie.
Do pięt jej nie dorastam.
Radzisz sobie całkiem nieźle.
Masz wizę pracowniczą?
To skomplikowana sytuacja.
Jak ty udowodniłaś, że jesteś w tym tak świetna,
że Francuz cię nie zastąpi?
Nie udowodniłam.
Wyszłam za Francuza.
To jakieś wyjście.
Coś wspaniale pachnie.
Zaprosiłam cię tu, bo mają niesamowite jedzenie.
Gabriel, szef kuchni w Chez Lavaux.
Janine Dubois. Miło mi.
Emily mówi, że twoje dania są niesamowite.
Jestem gotowa na oczarowanie.
Liczę na to.
Na przystawkę krem ze szparagów.
Boże, są wspaniałe.
Nie tylko „Le Sexy Chef”, ale umie też gotować.
No tak.
Emily świetnie zachwalała twój interes.
Od strony marketingowej.
Widzisz. Très wpływowa. Jest świetna w swojej pracy.
Przestań. Teraz ja się czerwienię.
Smacznego.
Tu masz własną odpowiedź na problem z wizą.
Janine.
Sylvie Grateau.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie trzeba, Sylvie.
Miło cię poznać.
Zaczęłyśmy bez ciebie. Nie masz nic przeciwko?
Skądże.
- Jesteś Brytyjką? - Australijką.
Australijka, a tak świetnie wyczuwasz puls Paryża.
Czasami łatwiej jest spojrzeć na to z zewnątrz.
- Jasne. - Nie byłam w Australii.
Tylko w Outback Steakhouse.
Moja rodzina chodziła tam na specjalne okazje.
Nie żył ten, kto nie próbował ich smażonego kwiatu cebuli.
Emily uraczyła cię swoimi opowieściami z Chicago?
Jeszcze nie.
Od czego zaczniemy?
Opowiedz mi, jak otworzyłaś agencję.
Co się zainspirowało?
Przepraszam.
O Boże.
Tu jesteś. Co to za ludzie?
Zaprosiłem cały budynek.
Oby nie skończyły nam się trunki.
Mamy trzy beczki piwa, skrzynkę szampana
i stos butelek Grey Goose do moich martini.
To wystarczy nawet na dwa budynki.
O Boże.
Nicolas de Leon naprawdę przyszedł. Przepraszam.
Nicolas, przyszedłeś.
Dzięki za zaproszenie.
Nie ma za co.
Bardzo dobre.
To Domaine de Lalisse.
Jedna z marek w Agence Grateau.
Widziałem socjale Champère. Sprytnie.
Nie widziałem Mindy. Przyszła już?
Zaraz powinna być.
Gratulacje z okazji przejęcia Pierre'a Cadault.
To wielki talent.
Tak, zyskuje ostatnio na popularności.
To prawda. I, jak pewnie wiesz,
to dzięki naszej pracy w Savoir.
Tak, jest wam wdzięczny za inspirację.
Więc dostrzegasz naszą wartość.
Chciałabym móc współpracować przy koncie Pierre'a.
Możemy być konsultantami.
We Francji na imprezach nie mówimy o interesach.
To mieszkanie to praktycznie brytyjskie ziemie.
Przepraszam, widzę Mindy.
- Dzięki, Emily. - Nie ma za co.
Ty jesteś Emily?
- Cześć. - Jestem Sofia.
Jestem koleżanką Camille. Zaprosiła mnie tu.
Tak, jesteś tą artystką.
Tyle słyszałam o twojej wystawie.
Muszę ją zobaczyć. Jak długo będziesz w Paryżu?
Jeszcze tydzień. Potem wracam do Grecji.
Camille jest moją konsjerżką i przewodniczką.
Nie znam tu nikogo, więc nie miała wyboru.
Teraz znasz też mnie.
Przyszła już?
Nie wiem, nie widziałam jej.
Ale za to mam tu
saucisson en croûte.
Elegancko.
To kiełbaski w cieście, nie mów nikomu.
Pa.
Myślałam, że będziesz zawodowo grać w polo.
W szkole byłeś świetny.
Nazywaliśmy cię Nacho.
- Serio? - Tak.
Ojcu pewnie by się nie spodobało.
Wszystkie dzieci muszą pracować w firmie.
Ale to niezła fucha.
Byłem niedawno na wyjeździe firmowym na Fidżi.
Jak miło. Ja dla rozrywki występowałam w metrze.
Dostałam fuchę w klubie jazzowym, więc to już legal.
Ty nigdy nie będziesz na legalu.
Co to ma znaczyć?
Już w szkole byłaś buntowniczką.
Bycie buntowniczką ma swoje minusy.
Rodzice cię odcinają.
Ciężki temat, a to dopiero mój pierwszy kieliszek.
Nie szkodzi.
Miło pogadać z kimś, komu nie musisz się tłumaczyć.
To prawda.
Chodź tutaj.
Fajnie, że na ciebie wpadłem.
Jasne.
- Tu jesteś. - Cześć.
Nicolas, to mój chłopak, Benoît.
- Miło mi, Benoît. - Wzajemnie.
Razem występujemy.
W tym tygodniu dołączy do mnie na scenie
w La Trompette Bleue.
Serio? Jak to?
Nalegałam i się zgodzili.
To Nicolas. Ze szkoły z internatem.
Szkoły z internatem?
Le Rosey. W Szwajcarii.
A gdzie by indziej? Byliście w tej samej klasie?
Nacho był kilka klas wyżej.
Myślałem, że ma na imię Nicolas.
Tak, Nicolas. Wtedy prawie mnie nie zauważał.
Zauważałem,
ale w tamtym wieku trzy lata to duża różnica.
Ja miałem osiemnastkę, a ona była dzieciakiem.
Ale teraz trzy lata to nic, prawda?
To prawda.
Przepraszam, muszę już iść.
- Miło było cię spotkać. - Wzajemnie.
- Miło cię poznać. - No.
La Trompette Bleue.
Przyjaźnicie się?
Nie, to stara znajomość.
Dziękuję za miły wieczór.
Dziękuję, że wpadłeś.
Jutro JVMA sponsoruje imprezę
z premierą kremu do opalania w hotelu Molitor.
Zarezerwuję leżaki dla VIP-ów.
Przyjdź z Mindy.
Uwielbiamy leżaki dla VIP-ów, więc wpadniemy na pewno.
Do zobaczenia.
Nie przepadam za miastem, ale Paryż naprawdę jest magiczny.
Mieszkam tu i nadal nie mogę uwierzyć, jaki jest piękny.
Ludzie też są piękni.
Gościom z Grecji nie dorównują.
Ta wystawa przeszła moje oczekiwania.
Wiem, niesamowicie ją przyjęto.
Mówiłam o tobie.
To było wyjątkowe doświadczenie.
Móc z tobą pracować i cię poznać.
Nie chcę tego kończyć.
A ty?
Ja też nie.
Świetnie wygląda.
Trochę brakuje mi już powietrza. Pokażesz mi dach?
Oczywiście.
Trochę tam wietrznie i zimno.
Jest pięknie, ale możemy wrócić innym razem?
Dobra.
Mindy, tutaj!
Nicolas naprawdę się postarał.
Przysłał też szampana.
W końcu ktoś rozumie moje potrzeby.
Widziałaś go już?
Nie, ale znajdzie nas.
Widziałam coś na imprezie Alfiego,
ale nie chcę rozsiewać plotek.
Uwielbiam takie początki historii.
Widziałam na dachu, jak Camille i Sofia się całują.
Sexy! Czemu zawsze omija mnie najlepsze?
Najlepsze? To okropne.
Ma romans, a Gabriel nie ma pojęcia.
- Co mam zrobić? - Romans?
Całowały się na imprezie. Za mało wychodzisz.
To był niezły pocałunek.
Emily Jane Cooper, occupe-toi de tes oignons.
Okupuj własne cebule?
Pilnuj własnej cebuli. Czyli nie wtrącaj się.
Już raz przez ciebie zerwali.
Nie mogły całować się na innym dachu?
- Bonjour. - Hej.
Chcą panie spróbować nowego kremu Soleil De Paris?
Jest przezroczysty, nietłusty
i pachnie cytrusami.
Ja wezmę jeden. Dziękuję.
Wychowali mnie bogacze, ale darmowej próbce nie odmówię.
Soleil De Paris.
Wiesz, jaka piosenka idealnie pasuje do reklamy?
Dobry Boże, daj spokój choć na dwie minuty.
„Mon Soleil”, którą napisał Benoît.
Musimy powiedzieć Nicolasowi.
Byłby zainteresowany?
Czemu nie? To dobra piosenka.
Benoît przydałaby się kasa.
I trochę stracił pewność siebie, jak dostałam pracę
w La Trompette Bleue bez niego.
Może sprzedaż piosenki pomoże mu ją odbudować.
Jak się masz?
Bonjour, Nicolas! Tu jesteś. Cześć.
Cześć, Nicolas.
Emily, cześć. Mindy.
Wspaniała impreza.
Nacho, naprawdę się postarałeś.
Emily, nie patrz tak na mnie.
Nie stresuj się.
Nie złożę ci żadnych skandalicznych propozycji dla siebie.
Ale mamy piosenkę,
która świetnie pasuje do reklamy Soleil De Paris.
Ma tytuł „Mon Soleil”.
Benoît ją napisał. Poznaliście się.
- Twój chłopak? - Tak.
Powinieneś jej posłuchać. Mindy ją śpiewa.
Dobra, dobra.
Jeśli Mindy ją śpiewa, z przyjemnością jej posłucham.
Naprawdę?
Puść mu remiks.
Co mam zrobić?
Trzymać mu telefon przy uchu?
- Wyślę ci ją. - Daj telefon.
- Dawaj. - Po co?
- Daj telefon. - Nie.
Zaraz wracam.
Nie rób nic dziwnego.
Emily.
To właśnie ta piosenka.
To ty?
Tak.
Brak mi słów.
To świetna piosenka. Wprowadza tę atmosferę. Popatrz!
To ty…
Już idę.
Wybaczcie, moi marketingowcy nie dają mi spokoju.
W Agence Grateau załatwiamy takie rzeczy sami.
Nie odpuszczasz, co?
- Nie odpuszcza. - Nie.
Pogadamy jeszcze o tej piosence.
- Pomysł jest fajny. Ciao. - Ciao.
Stara! Jesteś w tym taka dobra.
Wiem.
To ogromna szansa dla Benoît.
Powiem mu przy kolacji.
Tak! Głośniej!
Spodobała mu się i słuchaj tego:
chce ją kupić do reklamy Soleil De Paris.
- Ten, z którym nie byłaś? - Bo nie byłam.
To duża szansa.
Jeśli ta się spodoba, mogą być następne.
Mógłbyś zarabiać na muzyce
i promować zespół.
Naprawdę mnie o to prosisz?
To piosenka miłosna dla ciebie.
- To pewnie nic nie znaczy. - Znaczy wszystko.
Ale masz wielki talent.
Możesz napisać kolejne piosenki i zarobić.
W życiu są ważniejsze rzeczy niż pieniądze.
Wiem.
Może nie chcę, by ta piosenka wylądowała w kretyńskiej reklamie.
Wybacz, napaliłam się. Ale rozumiem.
Napiszę Emily, że nie chcesz.
- Dziękuję. - Żaden problem.
Pogadamy o tym, co zaśpiewamy jutro w klubie?
- Na to się napaliłem. - Jasne.
Fajnie.
Nicolas, przykro mi,
ale Benoît nie chce sprzedać tej piosenki.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Artyści to dziwne stworzenia.
Ale dam ci szansę z kontem Soleil De Paris.
- Serio? - Tak.
Nie dlatego, że jesteś na La Liste.
Ale gratuluję.
Wychodzisz poza schematy. Ja też powinienem.
Czekaj, jestem na La Liste?
WYJĄTKOWA AMERYKANKA
Wybacz, ale oddzwonię później.
Ale cieszę się z naszej współpracy.
Pa.
O Boże.
Gabriel?
A gdzie Sylvie? Co za katastrofa.
Chwileczkę.
Halo?
Widziałaś?
Właśnie widzę.
Ludzie dzwonią, nasza skrzynka jest pełna.
Mamy rezerwacje na dwa miesiące naprzód.
Tak się cieszę.
Ale Sylvie nie ma na liście i nie wiem, co teraz zrobi.
Na którym jestem miejscu?
Co?
Nie ma mnie tam.
Emily.
Więc nie jestem twarzą zmieniającą Paryż.
Pieprzyć La Liste. Kto to w ogóle czyta?
Każdy, kto się tu liczy.
Jak to przyjęła?
A jak myślisz?
Jesteś na La Liste, a ona nie. Jak to się stało?
Nie wiem.
Emily.
Sylvie chce cię widzieć w swoim gabinecie.
Jest naprawdę wkurzona?
Powodzenia.
Sylvie, nie miałam pojęcia.
Miałaś promować tę firmę, nie siebie i swojego szefa kuchni.
Czy rozumiesz, pod jaką jestem presją,
by ludzie dowiedzieli się o Agence Grateau?
By przekonać ich, że się do tego nadaję.
Opowiadałam jej, jaka jesteś wspaniała.
Jesteś Amerykanką, ona Australijką, dogadałyście się.
Rozumiem, że możesz tak to odbierać,
ale nie zrobiłam tego celowo.
Jak usłyszysz moją dobrą wiadomość, może o tym zapomnisz.
Co znowu?
Zdobyłam dla nas nowego dużego klienta.
JVMA.
To niemożliwe.
Może nie całe JVMA,
ale markę, z którą pracują. Od czegoś trzeba zacząć.
Agence Grateau reprezentuje teraz Soleil De Paris.
Dobrze, to dobra wiadomość.
A ten artykuł oszczędzi mi tortur przy twoim podaniu o wizę.
Rozumiem, czemu nikt już nie ufa prasie.
A JVMA…
Dobra robota.
Dziś było wspaniale.
Nigdy nie mieliśmy tylu rezerwacji.
Zdrowie numeru osiem.
Dziękuję.
Ale nie byłoby mnie tu, gdyby nie numer jeden.
Za numer jeden.
- Cześć wszystkim! - Hej!
- Mój numer osiem! - Cześć.
Ty musisz być Gabriel. Sofia.
Miło cię w końcu poznać.
No tak, nie znacie się.
Dziękuję za użyczenie mi swojej dziewczyny.
Nie ma sprawy.
Czego się napijecie?
- Gin z tonikiem? - Tak.
Po drugiej piosence
wyjdziesz z gitarą.
Ja będę przy pianinie. Prosto i elegancko.
Jak spodobamy się razem, może mnie zatrudnią.
Mam nadzieję.
Dla ciebie.
Masz pięć minut.
Jakie piękne. Dziękuję.
Nie są ode mnie.
Więc od kogo…
Są od niego, prawda?
To tylko kwiaty.
Nie chodzi tylko o to.
Widziałem, jak rozmawialiście na imprezie.
To stara znajomość.
Z drogiej szkoły z internatem.
Nigdy nie będę częścią tego życia.
Znowu to samo?
Mówisz poważnie?
Mam dość przepraszania za to, kim jestem.
Nie zmienię swojej przeszłości.
Jeśli będziesz miał mi to za złe, to nie mamy przyszłości.
- Pokaż kartkę. - Nie…
Widzimy się na scenie.
Benoît, nie…
NIE MOGĘ KUPIĆ PIOSENKI, TO MOŻE CHOCIAŻ KOLACJA? - NACHO
O Boże.
Powiedz mi coś, dziewczyno…
Czy jesteś szczęśliwa W tym nowoczesnym świecie?
Czy potrzebujesz czegoś więcej?
Może szukasz czegoś innego?
Powiedz mi coś, chłopaku
Nie masz dość wypełniania tej pustki?
Czy potrzebujesz czegoś więcej?
Nie jest ci trudno trzymać taki poziom?
Wybacz, że nie ma cię na La Liste. Jest dla nowicjuszy.
Zajrzyj do Sekcji stylu na LeMonde.fr.
SYLVIE GRATEAU: LUKSUSY W JEJ AGENCJI
Stoję na krawędzi
Patrz, jak nurkuję
Nigdy nie sięgnę dna
Rozbiję się o powierzchnię
Gdzie nie mogą nas skrzywdzić
Napisy: Anna Kurzajczyk