Así, non te movas.
Tes talento, tío.
Un momento.
Así mellor.
Abonda!
Non che gusta?
Si.
Veña, esa pose de empresarios.
Moi ben. Encántame.
Si, si, si.
- Veña, xa está. - Vale.
Moi ben, xa o temos. Grazas a todos.
Bonjour, Luc.
- Estades todos guapísimos. - Xa.
Por que?
Para a nota de prensa.
Non debería saír eu tamén?
Mellor pregúntalle a Sylvie.
Verás, Emily, non es parte oficial da axencia
ata teres o visado.
Xa che cubrín montes de documentos e é o último que me apetece facer.
Podo facer algo para axudar?
Teño que xustificar por que traballas mellor
- ca calquera francés. - Pois…
Non digas a conta de Instagram. Así seguro que te deportan.
Ata que che aproben o visado cobrarás un soldo base baixo
e terás que gañar o resto en comisións.
Coma unha vendedora de coches?
Non, coma unha americana sen visado laboral.
Comes o que cazas.
Pero es moi espelida,
seguro que te amañas ben.
Todo o mundo, atención!
Ola.
Esas notas de prensa son para antigos clientes
e para os que xa coñecemos.
Pero a supervivencia da axencia depende de atraer novos clientes.
Teño ideas para redes.
Quero unha proposta.
E o que quero de verdade é entrar en La Liste.
Iso aumentaría a nosa visibilidade
e lexitimaríame como directora.
Así que a ver quen me consegue unha entrevista con Janine Dubois.
Janine Dubois, sóame ese nome.
Pois claro.
Janine escribe unha columna mensual en Le Monde:
"As dez caras que cambian París."
Todo o mundo o le.
Sempre intentamos que os clientes entren en La liste, é imposible.
- É unha mala pécora. - Sabíao! Ségueme!
Séguete?
Séguea?
Por que non me segues, Emily?
@emilyinparis OLA, JANINE!
GRAZAS POR SEGUIRME.
TEÑO UNHA IDEA SOBRE ALGUÉN PERFECTO PARA LA LISTE.
Si, grazas.
A mesa debería estar nun par de minutos.
Xenial, Mindy vén agora.
Conteille o do teu novo piso
e as dúas cremos que deberías inauguralo cunha festa o sábado.
E desta volta vas vir?
Prométocho.
Hai que montala! Invitemos a todos os coñecidos.
Oito persoas?
Nunha boa festa a proporción é dun amigo por cada dez descoñecidos.
Monsieur, veña á miña festa. Mudeime a París.
Lisca de aquí, guiri.
Vereite alí, meu.
Guiri? Este seguro que vai.
Boa conversa.
Ese é Nicolas de Leon, un dos directores de JVMA.
Coñecino na homenaxe a Pierre. Foi moi simpático.
Moi simpático?
Debería ter celos, Cooper?
O interese que teño en Nicolas é só profesional.
Perdoade, chego tarde.
Ola!
Veña, veña.
Mi madriña!
Nicolas?
Mindy Chen?
- Non pode ser. - Ola.
Ola, isto é de tolos!
Un momento, coñézote. De que vos coñecedes?
Compartimos piso.
E vós?
Fomos ó mesmo internado en Suíza, a Le Rosey.
Mindy era unha fedella, vendía herba no seu cuarto.
- Como? O fedello eras ti. - Non, ti.
- Que fedello! - Sabes que eras…
Canto fedello hai por aquí.
Perdoa, este é Alfie, o meu mozo. Alfie, Nicolas.
- Encantado. - Igualmente, meu.
Vou apuradísimo. Canto tempo quedas en París?
Agora vivo aquí.
- Non cho creo! - Pois si.
Alfie fai unha festa o sábado, deberías vir.
Si. Non. Non, si. Pero si, deberías vir.
- Fala coa oficina. - Vale.
- Mindy Chen. - Nicolas de Leon.
- Encántame. - E a min.
- Vale, abur. - Deica.
A ver, literalmente non creo que coñezas a Nicolas.
Nin eu que estea tan bo.
Todas estaban toliñas por el. Eu incluída.
Ademais, non era só herba.
Cóntovolo noutro momento.
Non preciso escoitar iso.
- Si tal. - Non, en serio.
JANINE DUBOIS @janine_laliste
FRANCÉS DETECTADO
TRADUCIÓN:
Estou intrigada. E vou mal de tempo. A quen tes?
Tes o almorzo libre?
Contigo? Non.
E con Janine Dubois?
En serio? Como o conseguiches?
- Por Instagram. - Janine Dubois séguete?
Supoño que tanto selfie por fin pagou a pena.
Entendo iso coma un "si".
Janine é très influínte e decide quen está de moda.
Pensei en traela para que te coñeza a ti e a Chez Lavaux.
- Grazas, dareino todo para impresionala. - Merci.
Parezo nerviosa? Estou nerviosa.
Tranquila. Ti tamén es très influínte.
Emily?
Janine. Bonjour, enchantée.
Que tal?
Nunca estivera aquí, moi chulo.
Non es francesa?
Australiana.
Ti tamén vés de fóra.
Debería supoñelo, non me seguen moitos franceses.
Peor para eles. Eu sígote
dende que Brigitte Macron rechouchiou o da Vaga-Jeune.
Pensei: "Esta é a miña alma xemelga."
Eu pensei que me ían botar do país.
Non, hai que devolvérllela.
É a única forma de que te respecten.
Agradézoche que saques tempo para falar de Sylvie.
É o tipo de muller que aspiro ser.
Creo que che vai ben sendo ti.
Tes un visado laboral?
En fin, é complicado.
Como demostraches que eras mellor no traballo
ca un francés?
Non o fixen.
En lugar diso, casei con un.
É unha idea.
Como recende isto!
Si, tróuxente aquí porque a comida é extraordinaria.
Son Gabriel, o chef.
Janine Dubois. Encantada de coñecerte.
Emily di que a comida é extraordinaria.
Lista para marabillarme.
Espero iso como mínimo.
Propoño comezar cunha velouté de espárragos.
Vaia, incrible.
Non só está bo coma o pan, sabe cociñar.
Así é.
Creo que vin o teu paquete no Instagram de Emily.
O paquete publicitario.
Ves? Très influínte. É moi boa no seu.
Para, anda, que me poño colorada.
Que aproveite.
Aí tes a resposta ó teu problema co visado.
Janine.
Sylvie Grateau. Perdón por facerte agardar.
Non pasa nada. Alédame coñecerte.
Non che importará que comezaramos sen ti?
Para nada.
- Es inglesa? - É de Australia.
Para ser australiana, tes París controlado.
Ás veces é máis doado mirar dende fóra.
- Certo. - Eu só coñezo Australia
polo Outback Steakhouse.
Levábanme de nena nas ocasións especiais.
Non sabes o que é bo ata probar a súa cebola con queixo.
Emily non che contou historias de Chicago?
Non aínda.
Ben, por onde comezamos?
Pois poderías falarme un pouco de como abriches a axencia.
Que te inspirou?
Perdón.
Mi madriña!
Aí estás. E toda esta xente?
Invitei todo o edificio.
Espero que haxa bebida dabondo.
Tres barrís de birra, unha caixa de champaña
e Grey Goose para os meus martinis especiais.
É dabondo para dous edificios.
Mi madriña!
Ó final si que veu Nicolas de Leon! Un momento.
Nicolas, viñeches.
- Si, grazas por invitarme. - Pois claro.
Moi bo.
É Domaine de Lalisse.
Unha das marcas de Agence Grateau.
Vin as redes de Champère. Moi enxeñoso.
Non vexo a Mindy. Non chegou?
Seguro que está de camiño.
Por certo, parabéns por adquirir Pierre Cadault.
Ten moito talento.
Grazas. Está outra vez en voga.
Está. E, como sabes,
iso pasou grazas a Savoir.
Si, adoita gabarte como inspiración.
Entón aprecias o noso valor.
Oxalá houbera unha forma de traballar xuntos con Pierre.
Coma asesores externos, talvez.
Sabes que en Francia non falamos de traballo nas festas?
Este piso é tecnicamente solo británico.
Desculpa, xa vin a Mindy.
- Merci, Emily. - De rien.
Ti es Emily?
- Ola. - Ola, son Sofía.
Son amiga de Camille, quedamos aquí.
Si, ti es a artista.
Oín marabillas da túa obra.
Teño moitas ganas de vela. Canto tempo quedas?
Outra semana e logo volvo a Grecia.
Camille está sendo a miña conserxe e guía.
Só a coñezo a ela, non se pode librar.
Agora coñécesme a min.
Aínda non chegou?
Non sei, non a vin.
Pero toma…
saucisson en croûte.
Que elegante.
Son bolos preñados, pero ti caladiña.
Deica.
Non te dedicaches ó polo profesional?
Non, dábaseche moi ben.
Chamabámosche Nacho.
- En serio? - Si.
Creo que a meu pai non lle gustaría.
Espera que os fillos traballemos na empresa.
Pero ten vantaxes.
Hai dúas semanas estivemos en Fidxi.
Incrible. Hai dúas semanas eu tocaba no metro.
Pero agora toco nun club de jazz, todo legal.
Non creo que sexas legal nunca.
Que queres dicir?
Xa eras unha rebelde no internado.
Xa, o malo de ser rebelde
é que teus pais che pechan a billa.
Xa estamos intensos e só vou pola primeira copa.
Non pasa nada.
Presta falar con alguén sen dar explicacións.
Pois si.
Ven aquí.
Que alegría atoparte.
Penso o mesmo.
- Aquí estás. - Ola.
Nicolas, este é o meu mozo, Benoît.
- Encantado, Benoît. - Encantado.
Tocamos xuntos
e, de feito, tamén me acompañará no escenario esta semana
en La Trompette Bleue.
- De verdade? Dende cando? - Dende que insistín e dixeron que si.
El é Nicolas. Un amigo do internado.
Internado?
Le Rosey. En Suíza.
Onde se non? Iades na mesma clase?
Nacho ía uns cursos por diante.
Non se chamaba Nicolas?
Iso, Nicolas. Pero el nin sabía que eu existía.
Sabía que existía,
pero a esa idade tres anos é moita diferenza.
Eu ía cumprir os 18 e ela era só unha nena.
Pero agora tres anos non son nada, certo?
Moi certo.
Se me desculpades, teño que ir indo.
- Foi xenial verte. - O mesmo digo.
- Un pracer. - Si.
La Trompette Bleue.
Vinvos moi mecosos.
Só somos vellos amigos.
- Grazas por unha tarde xenial. - Non, grazas a ti por vir.
Mañá JVMA patrocina un evento
para unha crema solar no Hôtel Molitor.
Téñovos hamacas na zona VIP. E que veña Mindy.
Se temos hamacas na zona VIP, iremos fixo.
Deica logo.
Non me van moito as cidades, pero París é máxico.
Eu vivo aquí e nunca canso do fermoso que é.
A xente tamén é fermosa.
Non tanto coma as visitas de Grecia.
Atopei moito máis do que agardaba.
Si, acolleron moi ben a exposición.
Falaba de ti.
Foi unha experiencia moi especial.
Traballar contigo e coñecerte mellor.
Non quero que acabe.
E ti?
Eu tampouco.
Ola.
Que boa pinta.
Isto está un pouco ás cheas. Ensínasme a azotea?
Por suposto.
A verdade é que vai algo de vento e frío.
Unha preciosidade, pero xa viremos outro día.
Vale logo.
Mindy, aquí!
Como se porta Nicolas!
Ademais, enviounos champaña.
Por fin alguén que sabe o que necesito.
Víchelo?
Aínda non, xa nos atopará.
Vin algo na festa que prefería non ter visto.
pero non quero rexoubar.
Encántanme as historias que comezan así.
Estaba na azotea e vin a Camille e Sofia papando!
Sexy. Nunca estou cando pasan cousas boas.
Non é bo, é terrible.
Ten unha aventura e Gabriel non o sabe.
- Que fago eu agora? - Aventura?
Viches dúas mozas bicándose, tes que saír máis.
Pero vaites co bico!
Emily Jane Cooper, occupe-toi de tes oignons.
Que ocupe as cebolas?
"Mira das túas cebolas." Atende ó teu.
Camille e Gabriel xa romperon por ti unha vez.
Por que non podían papar noutra azotea?
- Bonjour. - Ola.
Queren probar a nova crema de sol mineral Soleil De Paris?
É transparente, non graxa
e cun lixeiro aroma cítrico.
Eu só quero unha, grazas.
Que? Aínda que me criara rica, préstanme as mostras de balde.
Soleil De Paris.
Sabes que canción iría pintada para a campaña?
Ceo Santo, por favor, descansa un minuto, Em.
"Mon Soleil", o tema de Benoît para ti.
Hai que convencer a Nicolas para que a use.
Cres que lle interesaría?
Por que non? É un temazo.
A Benoît viríanlle moi ben os cartos.
Ademais creo que lle quedou tocada a autoestima
ó tocar sen el en La Trompette Bleue.
Se vende a canción fixo que se anima.
Que tal estás?
Bonjour, Nicolas! Velaí estás!
Ola, Nicolas.
Ola, Emily. Ola, Mindy.
Ola, isto é impresionante.
Nacho, cumpriches o prometido.
Emily, non me mires así.
Reláxate.
Non farei máis propostas insolentes… para min.
Un amigo compuxo un tema
perfecto para un anuncio de Soleil De Paris.
Titúlase "Mon Soleil".
Escribiuna Benoît, lémbraste?
- O teu mozo, non? - Si.
Deberías oíla. Mindy canta e está fantástica.
Non, cala.
Se canta Mindy, encantaríame oíla.
En serio?
Ponlle a versión remix.
E como? Pégolle o móbil á orella tres minutos?
- Mellor envíocha. - Non, dámo.
- Dáme o móbil. - Para que? Non.
- Agora volvo. - Emily, non fagas nada raro.
Emily.
Vaia, pois esta é a canción…
Esa es ti?
Son.
Quedei abraiado.
E que é moi boa. Dá boa vibra. Mira para a xente.
Mira que es…
Vale, xa vou.
Perdoade, os de publicidade maréanme con cada detalle.
Non sería o caso con Agence Grateau, pero…
Non cansas, eh!
- Non cansa, non. - Pois non.
- Falaremos logo da canción. - Vale.
- Gústame a idea. Abur. - Abur.
Hostia, tía! Que ben se che dá isto!
Seino.
É unha oportunidade enorme para Benoît.
Direillo esta noite ceando.
Iso é! Máis alto!
Encantoulle e non vas crer isto:
quere comprar o tema para o anuncio de Soleil De Paris.
- O que non era o teu mozo? - Non era.
É unha oportunidade enorme, Benoît.
Se lles gusta a canción poderían pedir outras
e poderías gañar diñeiro compoñendo
mentres segues coa banda.
Non creo que me pidas isto.
É unha canción de amor para ti.
- Non significa nada? - Significa todo.
Pero tes moito talento.
Podes escribir cancións e gañar cartos.
Na vida hai cousas máis importantes cós cartos.
Seino.
Pode que teña outras ideas á parte dun anuncio de crema de sol.
Pois vale.
Perdoa, emocioneime. Xa o pillo.
Dígolle a Emily que non.
- Grazas. - Sen problema.
Podemos falar do que cantaremos mañá no club?
- Iso si que me emociona. - Claro.
Xenial.
Nicolas, síntoo moito,
pero resulta que Benoît non quere vendela.
Intentáchelo.
Os artistas son peculiares,
pero quero probarte con Soleil De Paris.
- De verdade? - Si.
E non porque saias en La Liste,
aínda que parabéns.
Pensas diferente. E eu tamén debería.
Como? Que saio en La Liste?
A AMERICANA EXCEPCIONAL EMILY COOPER
Perdoa, chámote logo, pero teño moitas ganas de traballar contigo.
Vale, deica.
Mi madriña.
Vaites! Gabriel?
Onde está Sylvie? Vaia desastre!
- Señora, ten que pagar. - Un segundo.
Diga?
Víchelo?
Acabo de velo.
O número de reservas está que arde.
Se segue así, temos para dous meses.
Alédome moito, Gabriel,
pero Sylvie non aparece e non sei que vai facer.
A ver, que posto ocupo?
Que?
Non aparezo.
Emily.
Non son unha das caras que cambia París.
Que lle dean a La Liste. Ademais, quen le en papel?
A xente importante de París.
Que tal está?
Ti que pensas?
Ti saes en La Liste e ela non. Como foi iso?
Non sei.
Emily.
Sylvie quere verte no despacho agora mesmo.
Está moi cabreada?
Boa sorte.
Sylvie, non tiña nin idea.
Tiñas que promover a axencia, non a ti mesma e o teu chef.
Sabes a presión á que estou sometida
só para dar a coñecer Agence Grateau?
Que saiban que estamos á altura.
Só falei do incrible que es.
Ti es americana, ela australiana, vaia contubernio.
Entendo por que te sentes así,
pero creme, é o último que quería.
E cando oias as novas que che traio, seguro que o esqueces.
E agora que?
Conseguín un novo cliente, un enorme.
JVMA.
Non, imposible.
Vale, non todo JVMA,
só unha marca coa que traballan. É un comezo, non?
Agence Grateau representa agora Soleil De Paris.
Iso si que son boas novas.
E supoño que isto me aforrará a tortura de cubrir o teu visado.
Entendo que ninguén se fíe da prensa.
E o de JVMA…
Bo traballo.
Esta noite foi incrible. Nunca tiveramos tantos clientes.
Polo número oito.
Grazas,
pero non estaría aquí hoxe se non fora pola número un.
- Pola número un. - Pola número un.
- Ola, rapaces! - Ola!
- Onde está o meu oito? - Ola.
Debes de ser Gabriel. Son Sofia.
- Encantado, Sofia. - Claro, non vos coñeciades,
Grazas por deixarme a moza esta semana.
Un pracer.
Que queredes tomar?
- Un gin tonic? - Gin tonic.
Despois do meu segundo tema
entras ti coa guitarra
e eu entro co piano, todo moi simple e elegante.
Se lles gustamos, podería ser algo habitual.
Oxalá.
Para ti. Entras en cinco minutos.
Son preciosas, grazas.
Non son miñas.
Que? Entón quen…
Son del, a que si?
Só son flores, Benoît.
Non é só iso, de acordo?
Vin como lle falabas na festa.
Somos vellos amigos.
Si, dun internado de relambidos nunha vida que nunca verei nin entenderei.
Xa estás?
En serio? Eu…
Estou cansa de desculparme por quen son.
Non podo cambiar o meu pasado.
Se te vai amolar sempre, talvez non teñamos futuro.
- Podo ver a tarxeta? - Ti…
Véxote no escenario.
Benoît, non…
SE NON PODO MERCAR A CANCIÓN, PODO INVITARTE A CEAR?
Ceo santo.
Dime algo, rapaza.
Es feliz neste mundo moderno
ou precisas algo máis?
Estás buscando algo diferente?
Dime algo, rapaz.
Non cansas de encher ese baleiro?
Ou precisas algo máis?
Non é difícil ir sempre de duro?
JANINE: SINTO O DE LA LISTE, É PARA OS NOVOS.
MIRA A SECCIÓN DE ESTILO DE LEMONDE.FR.
SYLVIE GRATEAU: UN LUXO DE AXENCIA
Estou á beira do precipicio.
Mira como me mergullo.
Nunca chegarei ó fondo.
Atravesemos a superficie
cara onde non poidan mancarnos.
Subtítulos: Abraham Díaz López