Dobra, powiedz szczerze.
Dlaczego zostałeś w Paryżu?
Już nie pamiętam.
Chyba dla pracy.
Nikt nie miał wpływu na twoją decyzję?
Wiem, co sugerujesz.
I tak. Był ktoś taki.
Tak myślałam.
Antoine. Tak.
Zostałem dla niego.
Kto by nie został dla takiego elegancika?
Lepiej już pójdę.
Nie możemy zostać w łóżku jeszcze kilku minut?
Cooper.
Nie sądziłem, że dożyję dnia, że nie będziesz chciała iść do pracy.
Wiem, ja też.
Ale wszędzie jest taki mętlik.
Poza tym.
Z tobą.
Tylko tego chcę.
Więc nieważne, czemu zostałeś w Paryżu,
cieszę się, że zostałeś.
Ja też.
EMILY W PARYŻU
Winda znowu się zepsuła?
Tym razem utknęła na górze.
To trzeci raz w tym tygodniu.
Dobrze to powiedziałam?
Chyba tak.
Winda jest delikatna.
Taki już urok tego budynku.
A przez panią długo się nadwyrężała.
Nie. Jest zepsuta.
Nie. Zepsuta.
Bez jaj!
Załatwisz to?
Ja nie dam rady.
Gilbert Group mnie ciśnie, bo tracimy klientów.
Zaplanowali na jutro spotkanie na Zoomie.
To jedyna rzecz w moim życiu, która nie jest w dziecięcych wymiotach.
Naprawimy?
Teraz.
To budynek tylko dla mieszkańców.
Nie może pani mieć tu biura.
To nie biuro. Moje mieszkanie to tymczasowe miejsce spotkań.
Tymczasowe? Ci ludzie przychodzą tu od tygodni.
Dzień dobry, Colette! Pięknie dziś pani wygląda.
Nie wolno zostawiać rowerów w korytarzu!
Prawie się o niego potknęłam!
Zostaw go na zewnątrz.
Nie, ktoś mi go ukradnie.
To nie jeździj nim do pracy.
Widzicie? To jest biuro. Zgłoszę to!
Miłego dnia, Colette.
Zgłoszę to.
Miłego dnia!
Nie złość się, ale przestawiłem trochę mebli,
żeby otworzyć tu przestrzeń.
Jest lepiej, co?
Przestaw je z powrotem.
Zgadzam się.
Emily.
Cześć, Luc.
Wybacz kłopot, ale potrzebuję przysługi.
Mamy problemy z windą,
a skoro znasz Henriego tak dobrze…
Oczywiście.
- Porozmawiam z nim. - Merci.
Nie ma za co. Pa.
Co znowu knujecie z Emily?
Niczego nie knujemy.
Pomagam jej tylko z naprawą windy w Savoir.
Mam dobre relacje z menedżerem budynku, Henrim.
Skoro macie takie dobre relacje,
może zabierzemy go na kolację?
Henriego? Jasne.
Merci.
- Wygląda pan zupełnie jak ten pies! - Co?
Znów robisz nieproszona zdjęcia na Insta?
Przerabiałyśmy już to.
To do prezentacji o psim żarciu.
Psie żarcie?
Ależ jesteście zdesperowani.
Nawet mi nie mów.
Dziś rano znów obudziłam się sama.
Wprowadziłaś się do hotelu Alfiego?
Nie. Ale pracownicy zaczynają dziwnie na mnie patrzeć.
Każde ich „bonjour” jest teraz wymuszone.
A dasz radę wyjść z łóżka, żeby przyjść dziś do klubu?
Jasne! Nie przegapiłabym tego.
Zrobisz sobie dzięki temu świetną reklamę.
Ten klub to kultowe miejsce. Tylko wolałabym nie występować sama.
Ja z tobą będę.
Wiem.
Mówiłam o Benoît.
Przyzwyczaiłam się, że słucham jego znaków.
A gdy się denerwuję,
patrzę na jego rozpiętą do pępka koszulę
i się uspokajam.
Ten shih tzu ma taką grzywkę jak ty.
Ta grzywka to też po traumie?
Nie? Dobra.
Co za ekskluzywny klub.
Nieźle, Mindy.
Naprawdę wkroczyła na salony.
Jestem z niej taka dumna.
Mogę zapytać cię o pracę?
Podziwiam, że dopiero teraz.
Uczę się.
Myślisz, że Antoine wróci do Savoir, skoro Sylvie ma zakaz konkurencji?
Jestem jego dyrektorem finansowym, a nie kreatywnym.
Ale bierzesz udział w tych dyskusjach, prawda?
To jak PR i marketing połączone w jedno.
Savoir ma długą historię z Maison Lavaux…
A to za co?
Tak poczułem.
Co mówiłaś?
Nie wiem. Zapomniałam.
Gołąbeczki?
Tutaj.
Proszę, proszę.
A gdzie Gabriel?
Utknął w pracy.
Chciał przyjść, ale restauracja ma dziś komplet.
Znowu? Nieźle.
Świetnie mu idzie,
ale odkąd się wprowadziłam, widzimy się mniej.
Gdy mieszkaliśmy oddzielnie, bardziej się staraliśmy.
Randki. Pocałunki w klubach.
Mam nadzieję, że to doceniacie.
Jasne.
Panie Henri.
W końcu się spotykamy.
Wspaniale będzie się lepiej poznać.
Naprawdę?
Merci.
Powiedziano mi, że mam się do pani nigdy nie odzywać.
Co? Skąd!
Co za okropne nieporozumienie.
Mówiłaś, żeby ten brudny…
Świetna koszula.
Pięknie wydobywa kolor pańskich oczu.
Tak?
Nie zauważyłam, że są takie piękne.
Merci.
Pracowałem dla pani przez 15 lat,
ale nie sądziłem, że mnie pani w ogóle dostrzega.
Onieśmielał mnie pan.
Gdzie tam.
Nie mogę uwierzyć, że odeszła pani z Savoir.
To ci Amerykanie.
Wyrzucili nas z biura. W naszym własnym kraju. Da pan wiarę?
Mogli tak zrobić? To legalne?
Sylvie otworzyła własną firmę…
Brakuje mi pracy w tamtym budynku.
I spotkań z panem.
Gdyby tylko można pozbyć się tych…
intruzów.
Sama nie wiem.
Czy ktoś ma ochotę na Saint-Émilion?
Chętnie, poproszę.
Tańsze wina są na tej stronie…
Pan wybiera.
Niech pan zamówi to, co najlepsze.
Dajcie mi 24 godziny.
Potraktuję ich jak inne szkodniki w budynku.
Wykurzę ich stamtąd.
Wyglądasz bosko.
Dzięki, ale spójrz na nie.
Czemu?
Édith Piaf, Josephine Baker, Eartha Kitt.
Występowały tu?
I korzystały z tej garderoby.
Niesamowite.
Raczej onieśmielające.
Czuję, że się na mnie gapią
i zastanawiają: „Co ta suka tu robi?”.
To twoje miejsce.
Zmienili listę piosenek, dodali smyczki.
Czuję się, jakbym śpiewała z orkiestrą.
Nic ci nie będzie.
Jak się zdenerwujesz, wyobraź sobie widownię nago.
To nigdy nie działa.
To wyobraź sobie mnie nago.
No dobrze. Weź głęboki oddech.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Mogę zrobić coś jeszcze?
Brzmi fantastycznie.
To prawda.
- Rozporek. - Co?
Dziękuję.
Gorąco tu czy spociłam się od tych schodów?
Jest cieplej niż zwykle.
Dzwoniłam do Henriego w sprawie windy,
ale nie odbiera.
Próbuj dalej.
Potencjalni klienci nie powinni wchodzić schodami.
Na szczęście żadnych nie mamy.
To nie żart.
Nie wiem, jak ubrać to w ładne słowa
dla Gilbert Group na Zoomie.
Prawie załatwiłam nowego klienta.
Edgard and Cooper, jedzenie dla zwierząt z Belgii.
To nie luksusowa marka, ale…
Teraz mogliby nawet sprzedawać psie gówna. Nieważne.
Pokaż prezentację.
Ludzie przypominają zwierzaki.
W tej kampanii pójdziemy o krok dalej
i zmienimy ludzi w ich pupili
z pomocą filtra od Edgard and Cooper.
Zaczynasz od zdjęcia.
To słodki kociak w kapeluszu.
Nie wiem czemu.
Potem za pomocą aparatu w telefonie albo komputerze…
Ale jestem czerwona.
Jak pomidor z cyckami.
- Gorąco tu, prawda? - Tak. A Francuzi nie uznają klimy.
Otwórz okno. Mleko mi się warzy.
Zaplombowane.
Typowe. Zapomnij. Gdzie ten filtr?
O rany. Ale super.
Kody QR na opakowaniach i w reklamach to linki do apki.
Klienci mogą przesyłać zdjęcia swoich futrzanych maleństw
i chwalić się awatarem na socjalach.
Uwielbiam imprezki.
J'adore!
Ale nie mów „futrzane maleństwa”.
To obraża ludzi z prawdziwymi maleństwami.
Wiedziałam. Ogrzewanie jest włączone. W środku lata!
Mam tu gadać na Zoomie? To jak praca w mikrofalówce.
Bonjour.
Wszyscy mieszkańcy podpisali petycję.
Sylvie.
Co to?
Jeśli nie przeniesiecie biura, czeka was eksmisja…
To nie będzie konieczne.
Ale…
Jak idzie, mój drogi?
Nasz plan jest w toku.
Henri? Jesteś tu?
Genialne.
Amerykanie nienawidzą upałów.
To dopiero początek.
Proszę działać.
W naszym biurze jest bardzo gorąco!
Chciałaś wejść? Odczekałbym chwilę.
I skończył się papier.
Luc.
No co?
Tak.
Im szybciej tam wrócimy,
tym szybciej będziemy mogli to uczcić kolejną butelką Saint-Émilion.
Pozdrów go.
Już niedługo, proszę pani.
Henri, jesteś tam?
Proszę.
Proszę mi wierzyć.
Nie wiem, czy to upał, czy brak snu.
Zjadłabym takie trzy.
Spotkanie się zaczyna.
Nie pospieszaj mnie. Dostanę czkawki.
Co to było?
Brzmiało jak…
O Boże, mój croissant.
Mój croissant.
- Wynocha. - Sio!
Sio!
- Myślisz, że zna francuski? - Warto spróbować.
Wynocha.
Sio.
Zabierz tego gołębia.
- Jak? - Dorastałaś ze zwierzętami.
Z psami, a nie z ptakami.
O rety…
Idź.
- Tak. Idź. - Dalej.
Au revoir.
- Oui. - Très bien.
- Dalej. Merci. - Très bien.
A teraz znajdź Henry'ego. Henriego?
Tak, zajmę się tym.
Henri.
Bonjour, Chicago. Ça va?
Hej, Madeline. Jak się masz?
Chyba masz włączony jakiś filtr.
Faktycznie, przepraszam.
Nie wiem, jak go wyłączyć. Próbuję.
Chyba strzałką w dół.
W dół.
W ustawieniach wideo.
To nie to.
Mamy oddzwonić później?
Właściwie to część nowej kampanii,
nad którą pracuje Emily.
Realistyczna, prawda?
Jest tam Emily? Może ona by pomogła?
Dobry pomysł.
Zaczekajcie, na chwilę się wyciszę.
Emily, wracaj! Wyłącz ten pieprzony filtr!
Madeline, nie wyciszyłaś się.
Désolée.
Wybaczcie.
Wspomniałaś o nowej kampanii.
Opowiesz nam o przygotowaniach?
I przychodach za kolejny kwartał.
Oczywiście. Mamy kilka obiecujących kontaktów.
Masz w biurze gołębia?
Oui.
Nasz dozorca przyjdzie się tym zająć.
Na czym skończyliśmy?
Jak idą poszukiwania francuskiego dyrektora?
Très bien.
Może wydawać się inaczej,
ale obiecuję, że wszystko jest pod kontrolą.
Widzisz? Gorąco.
Très chaud.
Emily, gdzie byłaś?
Szukałam go.
Nie mogłam usunąć kociego filtra.
Upokorzyłam się
przed całym zarządem Gilbert Group.
Madeline, tak mi przykro.
A ty…
Nie możemy tak pracować.
To biuro to jakaś katastrofa!
Pani wybaczy. Jak mogę pomóc?
W środku jest gołąb!
Gołąb!
Jak robicie bałagan…
Jak tu wleciał, skoro okna są zaplombowane?
Zamiast tego robimy łopatkę jagnięcą.
Reszta jest dobrze. Możesz drukować.
Dziękuję.
Potwierdzam menu na dziś.
Robisz sobie czasem wolne?
Prowadziłeś kiedyś restaurację?
No dobra.
Pytam, bo razem z Cooper rozmawialiśmy z Camille.
Brakuje jej ciebie.
Odrobina romantyzmu dobrze by wam zrobiła.
Emily cię tu przysłała?
Co? Nie.
Mówię jak kumpel kumplowi.
Dzięki za troskę, ale między mną a Camille jest dobrze.
Naprawdę.
Nasz związek jest trochę przewidywalny,
ale dobrze nam się układa.
Chciałbym chodzić na koncerty i kolacje,
ale jestem tu cały dzień,
więc po pracy nie mam już ochoty na restauracje.
Mam pomysł.
Dostałem twoje wiadomości. Co jest?
Wczorajszy występ był dobry?
- Dobry? Byłaś świetna. - Ty też.
Cieszę się, że pomogłem.
Pewnie jestem za bardzo przesądna,
ale chcę zrobić to samo, co wczoraj.
- Dobrze. - Świetnie.
Masz na myśli tamto?
Nie wyjdę tam, póki nie skończę.
Tutaj? Teraz?
- Była pomyłka z garderobą. - Jasne.
- Nie chcesz? - Chcę.
Tylko że…
Chwila. Dobra, zróbmy to.
Musisz mnie rozpiąć.
Moje spuchnięte kostki nie zatęsknią za schodami.
Więc Henri naprawia windę?
Nie. Opuszczamy to biuro.
Powiedziałam Gilbert Group, że zrywam umowę.
Mam ich pełne poparcie.
Naprawdę? Zawsze lubiłam to miejsce.
Ja go nienawidzę.
Będziemy pracować z mojego hotelu, aż coś znajdziemy.
Dalej, pakuj się.
Wynośmy się z tej gołębiej pachy.
Chodźmy.
Załatwione, proszę pani.
Wyobrażam sobie, jak gonisz tego gołębia.
Co za widok!
Przysięgam, był wielki jak orzeł.
Co?
Dziwnie będzie nie pracować w tym biurze.
Był jak mój drugi paryski dom.
I tak za dużo pracujesz.
I myślałem, że to jest twój drugi dom.
Dużo tu bywasz.
Nie więcej niż ty.
Racja. Wejdziemy na kieliszek przed snem?
Jasne.
Nie lubię…
Bonsoir.
Jeszcze otwarte?
Powinienem był wystawić znak. Dziś tylko jeden stolik.
Nieźle, stary.
Zgadzam się.
Przepraszamy, że przeszkadzamy. Cieszcie się romantyczną kolacją.
Nie odsyłajcie jedzenia do kucharza, nie znosi tego.
Pa.
- Zostaw. - Typowe.
- Chyba im się układa. - To prawda.
Jak facet tak się stara, chyba mu się dziś poszczęści.
Nie tylko jemu.
A co z Mindy?
Będzie w klubie do pierwszej.
Chyba jednak polubiłem jazz.
O Boże.
W końcu! Już myślałam, że nie…
Benoît je przysłał.
Przeprasza, ale nie da dziś rady.
DASZ RADĘ SAMA. BENOÎT. PS. SPÓJRZ POD KWIATY
Merde.
W porządku?
Mogę jakoś pomóc?
Nie trzeba.
Cześć.
Miałam iść schodami, ale zobaczyłam windę.
- Co za luksus. - Wiem.
A gdzie Jack?
Moja au pair Josette zabrała go na spacer.
W wózku. Sam jeszcze nie chodzi.
Umówiłam spotkanie z Edgard and Cooper.
Mogłybyśmy spotkać się z nimi
w kawiarni do pracy Unicorners.
W trzeciej dzielnicy, jest super.
- Odwołaj to. - Czemu?
Zdobyłaś Air France?
O Boże! Nieźle! Jak?
Nie, to mój bilet powrotny do Chicago.
Lecę jutro z Jackiem.
- A co z… - Wiem. Będę tą kobietą.
W klasie biznes z ryczącym dzieckiem.
Staję się tym, czego nienawidziłam.
Tobie też kupiłam bilet, w klasie ekonomicznej.
Madeline, co się dzieje?
Gilbert Group już wie,
że nie mamy francuskiego dyrektora
pracowników, klientów ani nawet biura.
Dlatego zawieszają naszą działalność tutaj.
Wracamy do domu.
Nie rozumiem. A co z Savoir?
Savoir jest skończone.
Może rozważą to w przyszłości, ale i tak wiemy, że to bubel.
Dobrze, że przyjechałam do Paryża i to odkryłam.
Niesubordynacja, interesy po znajomości.
Zadałam uzasadnione pytania, a oni wszyscy odeszli.
Bali się, że zdemaskujemy ich za korupcję.
To trochę bardziej skomplikowane.
Ale zgadzasz się? Powiesz tak?
Moje zdanie ma tu znaczenie?
Bo po powrocie do Chicago zostaniesz poddana pełnej ocenie.
- Ja? - Jesteś tu od miesięcy.
Nikt nie wie lepiej niż ty,
jaka to była katastrofa, od samego początku.
Ale nie martw się, to nie twoja wina.
Wszystko będzie dobrze. To cię po prostu przerosło.
W samolocie ustalimy dokładnie twoją wersję.
Nie.
Nie?
Co?
Nie wracam do Chicago.
Czyli co?
Chyba to, że odchodzę.
Emily. Doucement. Zwolnij trochę.
Przemyśl to.
Na pewno chcesz uciec
od wszystkiego, na co tak ciężko pracowałaś?
Podwyżka, duży awans. Pamiętasz?
Madeline, ja nie uciekam.
Biegnę w kierunku życia, którego pragnę. Które jest tutaj.
W Paryżu.
Rozumiem.
Sama zawsze marzyłam, by tu żyć i pracować.
I udało mi się.
Wracaj bezpiecznie.
Dziękuję za wszystko.
Agence Grateau.
Podoba mi się.
Dziękuję. Idealnie.
Mieliśmy to uczcić kolacją.
Piątek pani pasuje?
Z przyjemnością.
Ale skoro wisi tu moje nazwisko,
nasze kontakty muszą pozostać czysto zawodowe.
Będę miło wspominać nasze wspólne chwile.
Wszystko po staremu.
Mon Dieu!
Jak dobrze tu wrócić.
Tak.
Ale czegoś chyba brakuje.
Napisy: Anna Kurzajczyk