A ver, sinceramente.
Por que quedaches en París?
Non me lembro.
Polo traballo, supoño.
Non houbo algo ou alguén que influíse na decisión?
Xa sei onde queres chegar.
E si, foi alguén.
Xa me parecía.
Antoine. Si.
Quedei por el.
Quen se negaría? O tipo é un dandi.
Falando do tema, teño que ir indo.
Non. Non podemos quedar na cama uns minutiños máis?
Cooper.
Nunca pensei ver o día no que non quixeses ir traballar.
Xa o sei, eu tampouco.
É que agora todo é unha marfallada.
Agás isto.
Estar aquí contigo.
É o único que quero.
Fose cal fose o motivo para quedares en París,
alédame que o fixeras.
A min tamén.
Non vai o ascensor?
Ir vai, pero non volve.
É a terceira vez esta semana, monsieur.
Falei en francés, non?
Penso que si.
O ascensor é fráxil, madame.
É parte do encanto.
E pola súa culpa, leva demasiado tempo cargando moito peso.
Non insista, non vai.
Non. Está roto.
Non me diga!
Podes arranxar isto?
Non me dá a cabeza.
Teño enriba o Gilbert Group pola hemorraxia de clientes
e convocaron mañá unha reunión por Zoom.
Isto é o único que me queda sen impregnar de vómito de bebé.
Entón pódese arranxar?
Agora.
Este edificio só é residencial. Non pode montar unha oficina.
Non é unha oficina, o meu piso é un lugar de reunión temporal.
Temporal? Hai semanas que entra xente sen parar. Coma este!
Que tal, Colette? Que ben che queda ese vestido.
Non a deixe no vestíbulo!
Case tropezo con ela.
Déixaa fóra, Luc.
A bici? Non, que ma rouban!
Pois non veñas nela á oficina.
Velaí ten, dixo "oficina"! Vou dar parte!
Bo día, Colette.
Vou dar parte!
Bo día!
Non te amoles, movín os mobles para abrir o espazo.
Mellor, non?
- Volve movelos. - Tes razón.
Emily.
Ola, Luc.
Perdoa, pero faríasme un favor?
Temos problemas co ascensor
e como coñeces tan ben a Henri…
Si, claro.
- Falo eu con el. - Merci.
Non hai de que, abur.
Que conspiras con Emily?
Conspirar? Que dis?
Só lle axudo co ascensor de Savoir.
Lévome moi ben con Henri, o conserxe.
Se te levas tan ben con el,
por que non o levamos cear?
A Henri? Si, claro.
Merci.
- Vostede semella un can. - Como di?
Xa estás coas fotos sen permiso para o Insta?
Témolo falado.
É para un cliente de penso.
Penso?
- Si que estades desesperados. - Dimo a min.
Esta mañá erguinme soa outra vez.
Mudácheste ó hotel de Alfie?
Non, mais o persoal do hotel xa me mira raro.
Din os bonjour con moita xenreira.
E poderiades saír da cama para vir esta noite ó club de jazz?
Claro! Non vou perder o teu gran show!
Vaiche dar moita exposición.
Seino, este club é mítico. Oxalá non estivese soa.
Estarei eu.
Xa o sei.
Refírome a Benoît.
Estou acostumada a seguirlle o ritmo
e se me poño nerviosa
véxoo coa camisa desabotoada ata o embigo
e quedo tranquila.
Ese shih tzu ten floco coma ti!
Tamén é dun momento de crise?
Non? Pois vale.
Vaia, éche ben fino o sitio.
Ben por Mindy.
Xa xoga en primeira división.
Estou moi orgullosa.
- Teño unha dúbida profesional. - Raro que non a lances directamente.
Vou aprendendo.
Cres que Antoine volverá a Savoir coa cláusula anticompetencia de Sylvie?
Cooper, o meu son as finanzas, non son o director creativo.
Pero estás nesas conversacións, non?
É coma RR. PP. e Publicidade, sempre nos xuntan.
O tema é que Savoir ten moita historia con Maison Lavaux e…
A que vén iso?
Apetecíame.
Que dicías?
Non sei. Nin idea.
Meus ruliños?
Aquí.
Vaites con estes dous!
E Gabriel?
Ocupado no traballo.
Quería vir, pero o restaurante está ata arriba.
Outra vez? Está arrasando.
Seino, vaille moi ben, pero…
É curioso, dende que me mudei aínda nos vemos menos.
Supoño que antes nos esforzabamos máis.
Citas nocturnas. Bicos en clubs de jazz.
Apreciade o momento, rapaces.
Facémolo.
Henri.
Canto tempo postergamos isto.
Que marabilla poder coñecernos.
Si?
Grazas.
Como me dixeran que nunca falase directamente con vostede…
Como? Non pode ser.
Un terrible malentendido.
- Ti non querías… - Encántame a camisa.
- Resáltalle os ollos. - En serio?
Nunca me fixara no fermosos que son.
Grazas.
Levo 15 anos traballando alí
e pensei que nin se fixara en min.
Non, é que me intimidaba moito.
Non tiña por que.
Non creo que marcharan de Savoir.
É polos americanos.
Chimpáronnos da oficina, no noso propio país. Parécelle normal?
Poden facer iso? É legal?
Sylvie creou a súa axencia e…
Non, boto de menos traballar alí.
E velo a vostede.
Pregúntome se haberá algunha maneira de…
librarse deses intrusos.
Non sei.
Préstalles un Saint-Émilion?
A min prestaríame,
pero as botellas máis baratas están nestoutra páxina.
Non, o que vostede queira.
Elixa a mellor.
Déame 24 horas
e tratarei eses intrusos coma unha praga.
Neutralizareinos.
Que guapa estás.
Grazas, pero míraas a elas, non a min.
E logo?
Édith Piaf, Josephine Baker, Eartha Kitt.
Todas actuaron aquí?
Si, e usaron este camerino.
Incrible.
Incriblemente intimidante.
Sinto que me miran e pensan: "Que fai aquí a pendanga esta?"
Isto é o teu, Mindy.
Cambiaron os temas e meteron cordas,
parece que canto cunha filharmónica.
Vaiche ir ben, vale?
Se te pos nerviosa, imaxina o público espido.
Iso nunca funciona.
Pois imaxíname a min espido.
Respira profundamente.
Así.
Grazas.
Cando queiras.
Podo facer algo máis?
Soa fantástica.
Totalmente.
- A cremalleira. - Que?
Grazas.
PRAZA DE VALOIS
Vai moita calor ou só súo polas escaleiras?
Eu tamén noto máis calor.
Chamei a Henri para arranxar o ascensor, pero non contesta.
Sigue intentándoo.
Os potenciais clientes non poden subir a pé.
Por sorte, non existen.
Non é broma.
Non sei como vou adozarlle o trago
ó Gilbert Group no Zoom desta tarde.
Por se axuda, teño unha nova marca a puntiño.
Edgard and Cooper, unha empresa de penso belga.
Non é de luxo, pero xa sabes…
Neste punto xa me dá igual se venden penso ou merda de can.
Amósame o discurso.
EDGARD & COOPER | PROPOSTA
Os donos parécense ás mascotas,
pero nesta campaña imos ir un paso máis alá:
imos convertelos nelas.
Coa axuda do filtro de Edgard and Cooper.
Primeiro sobes a foto.
Velaquí un gato lindísimo cun sombreiro.
Non sei por que.
Despois, coa cámara do móbil ou do ordenador
Estou toda colorada!
Parezo un tomate con tetas.
- Vai calor? - Si, non lles gusta o aire acondicionado.
Abre a fiestra, si? Estame a callar o leite.
Están seladas.
Típico. Esquéceo. Onde está o filtro?
É chulísimo, Em.
Códigos QR en marquesiñas e anuncios impresos levan á app,
onde os clientes poden subir imaxes dos seus bebés peludiños
e compartir os perfís nas redes.
Gústame a festa!
J'adore!
Pero non digas "bebés peludos".
É ofensivo para as que temos bebés de verdade.
Sabíao. Puxeron a calefacción en pleno verán!
Non podo facer a reunión aquí, é coma estar nunha empanada!
Bo día.
Firmaron tódolos veciños.
Sylvie.
Que é isto?
Se non lisca co negocio, desaloxarana…
Non será necesario.
Pero…
Como vai todo por aí, querido?
O plan está en marcha.
Henri, está aí?
É un xenio.
Os americanos non aturan a calor.
E isto só é o comezo.
Siga, siga.
Vai moita calor na nosa oficina!
Levas moito agardando? Eu agardaría un minuto máis.
E acabouse o papel.
Luc.
Que?
Henri, dime.
Canto antes volvamos, antes o celebraremos con outra botella de Saint-Émilion.
Dille ola.
Non falta moito, señora…
Henri, está aí?
Por favor…
Confíe en min.
Ando aparvada, será a calor ou a falta de sono.
Podería comer tres.
O Zoom vai comezar.
Non me apures, que me entra o impo.
Que foi iso?
Soou coma unha…
Mi madriña, o meu croissant!
O meu croissant!
- Lisca! - Fóra!
Dehors!
- Pensas que sabe francés? - Por intentalo…
S'il vous plaît…
Dehors!
Saca a pomba de aí!
- Como? - Non medraches con animais?
Cans, non paxaros.
Mimá!
Fóra.
- Iso, fóra. - Cóllea.
Au revoir.
- Oui. - Très bien.
- Lisca. Merci. - Très bien.
Agora vai por Henri ou Henry ou como sexa.
Henri, si. Xa vou.
Henri.
Bonjour, Chicago. Ça va?
Ola, Madeline. Que tal estás?
Creo que tes un filtro activado.
Teño, Jed, síntoo.
Non sei como quitalo, estouno intentando.
Creo que é na frecha de abaixo.
O botón de abaixo.
Nos axustes de vídeo.
- Aquí non é. - Chamámoste noutro momento?
Non, en realidade isto forma parte dunha nova campaña
na que traballa Emily.
É moi real, a que si?
Emily está aí? Podería axudar?
Boa idea.
Agardade un intre, que silencio isto, si?
Emily, ven aquí e desactiva o filtro do carallo!
Madeline, non te silenciaches.
Désolée.
Desculpade.
Mencionaches unha campaña.
Poderías falarnos do proceso e dos ingresos do próximo trimestre?
Por suposto, temos novidades prometedoras.
Tes unha pomba na oficina?
Oui.
Si, o conserxe está de camiño para rectificar uns asuntos.
Por onde iamos?
Como vai o do novo presidente francés?
Très bien. Très, très bien.
Sei que non o semella,
pero prométovos que todo está controlado.
Non ve que calor vai?
Très chaud.
Emily, onde estabas?
Fun buscalo.
Non podía desactivar o filtro.
Vaia humillación
en fronte da xunta do Gilbert Group.
Madeline, síntoo.
E vostede,
non podemos traballar así.
Esta oficina é unha catástrofe!
Desculpe, señora, pero que podo facer?
Entrou unha puta pomba!
Pigeon!
Se deixa todo polo chan…
Como puido entrar coas fiestras seladas?
Substituímos o risotto e mañá vemos.
O resto mándao imprimir.
- De acordo. - Grazas.
O menú desta noite.
- Non libras ningunha noite? - Sabes como vai un restaurante?
Tocado.
Só pregunto porque Cooper e eu falamos con Camille
e semella que te bota de menos.
Viríalle ben algo de romance.
Emily mandouche dicirmo?
Que? Non.
De colega a colega.
Pois grazas pola preocupación, pero Camille e eu estamos ben.
En serio.
Talvez caemos nun ritmo monótono
dende que se mudou, pero estamos ben.
E encantaríame ir a concertos e levala cear,
pero tras pasar o día aquí
o último que quero é ir a outro restaurante.
Pois non o fagas.
Recibín as mensaxes, que pasa?
Onte estiven ben?
- Ben? Impresionante. - Ti tamén.
Foi todo un pracer.
Pode que sexa moi supersticiosa,
pero quero repetir todo o de onte.
- Vale. - Xenial.
Refíreste a todo todo?
Non podo saír sen correrme.
Pero aquí? Agora?
- O camerino é compartido. - Xa.
- Non queres? - Si que quero.
Si, pero é que…
Un segundo… Veña, vamos, aquí.
Tes que desabrocharme.
Adeus nocellos inchados, adeus escaleiras.
Henri vai arranxar o ascensor?
Non, marchamos da oficina.
Falei co Gilbert Group de deixala e apoiaron a miña decisión.
De verdade? Sempre me gustou este sitio.
Pois eu ódioo.
Traballaremos dende o hotel ata atopar outro sitio.
Veña, rapaza, recolle as cousas.
Lisquemos deste tugurio infestado de pombas.
Veña.
Resolveuse o asunto, madame.
Estoute imaxinando perseguindo a pomba.
Vaia panorama!
Xúrocho, Alfie, era coma unha aguia.
Que dis!
Vai ser moi raro deixar de traballar nesa oficina.
Dende que estou en París é a miña segunda casa.
Iso é porque traballas de máis.
E eu pensaba que era esta.
Vés moito por aquí.
Non máis ca ti.
Touché. Queres tomarlle unha?
Si, vamos dentro.
Non acepto que…
Bonsoir.
Segue aberto?
Debín poñer un cartel. Esta noite só hai mesa para dous.
Ben xogado, meu.
Pensei o mesmo.
Perdoade a interrupción. Desfrutade da cea romántica.
Pero non enviedes os pratos de volta. O chef ódiao.
De acordo.
Deica.
- Déixame algo. - Clásico.
- Véxoos ben. - Eu tamén.
Despois desa xogada, alguén vai ter sorte esta noite.
Non será o único.
E Mindy?
Está no club ata a 01:00.
De súpeto gústame o jazz.
Vale.
Mi madriña!
Por fin. Xa pensaba que non ías…
Son de Benoît.
Di que o sinte, pero non pode vir.
SEI QUE PODES TI SOA. BICOS, BENOÎT. P. D.: MIRA DEBAIXO DAS FLORES.
Merde.
Estás ben?
Axúdoche con algo?
Non, estou ben.
De acordo.
Ola. Eu…
Ía vir polas escaleiras e vin o ascensor.
- Que luxo. - Si.
Onde está Jack?
Josette, a au pair, levouno dar un paseo.
No carriño. El non sabe andar, obviamente.
Claro.
Temos reunión con Edgard and Cooper.
Pensei que poderiamos velos
nun café de coworking, Unicorners.
No Distrito Tres, é moi lindo.
- Cancélao. - Por que?
Air France é noso?
É enorme! Como fixeches?
Non, é o meu voo de volta a Chicago.
Voo de volta mañá. Con Jack.
- Pero… - Seino, serei ese tipo de muller.
En clase business cun bebé chorón.
É gracioso como te convertes no que odias.
Ti tamén tes billete. En turista, pero ven vernos.
Madeline, de que vai isto?
Despois de descubrir
que non temos presidente francés para dirixir as operacións
nin empregados franceses, nin clientes, nin oficina,
o Gilbert Group decidiu suspender as operacións aquí.
Volvemos á casa.
Non entendo. Que pasa con Savoir?
Xa non hai Savoir, ruliña.
Talvez o reconsideren, pero a compra foi un fracaso.
Menos mal que vin a París para destapar o mal que ía todo.
Insubordinación, contratos por enchufe…
Fago preguntas razoables e dimiten todos…
Teñen medo de que se destape a corrupción.
Tampouco foi tan sinxelo.
Pero pensas igual? Dirás iso?
Que importa o que pense?
Farán unha revisión total contigo cando cheguemos a Chicago.
- Comigo? - Levas meses aquí.
Emily, ninguén coñece
este desastre dende o comezo mellor ca ti.
E non te preocupes, non é culpa túa.
Em, non pasará nada. Era demasiado para ti e listo.
Prepararemos o teu discurso no avión de volta á casa.
Non.
Non?
Non que?
Que non vou volver a Chicago.
Pero que dis?
Supoño que digo que dimito.
Emily. Doucement. Tranquila.
Pénsao ben.
Seguro que queres fuxir
de todo polo que trabaches tanto?
Subida salarial, ascenso. Lembras?
Madeline, non estou fuxindo.
Diríxome á vida que quero. Aquí.
En París.
Enténdote.
O meu soño sempre foi vivir e traballar aquí.
E fíxeno.
Boa viaxe.
Moitas grazas por todo.
Agence Grateau.
Gústame.
Grazas, Henri. Quedou perfecto.
En canto á cea de celebración…
Que tal lle vén o venres?
Sería un pracer,
pero co meu nome na porta,
a nosa relación deberá ser estritamente profesional.
Pero gardarei un recordo marabilloso dos nosos belos momentos.
Non cambiou un chisco.
Mon Dieu!
Que ben senta volver.
Senta, si.
Pero teño a impresión de que falta algo.
Subtítulos: Abraham Díaz López