To niesamowite.
Mój pobyt w Paryżu był naprawdę chaotyczny,
ale będę za tym tęsknić, jak wrócimy do Chicago.
Właśnie o tym chciałam pogadać.
Ja nie wracam.
Co?
Jasne, że wracasz.
Twoje życie jest w Chicago.
Twoi przyjaciele, praca.
Przyjęłam propozycję pracy we francuskiej firmie.
Co?
Nawet nie mówisz po francusku.
Bez obrazy,
kto jest dość głupi, by zatrudnić cię w Paryżu?
Bonsoir, Madeline.
Jaja sobie robisz.
Nie, to prawda.
Nie, to nieprawda.
Emily?
Powiedz jej.
Emily.
Przemyśl to.
Myśl samodzielnie.
Chcesz zrezygnować z tego, na co pracowałaś?
To twoje życie, Emily, nie jej.
Nie możesz jej ufać.
Musisz wybrać.
Emily!
Obudź się!
Madeline…
To najtrudniejsza decyzja w moim życiu.
Tyle dla mnie zrobiłaś i jestem ci bardzo wdzięczna.
Po prostu muszę to zrobić.
W końcu to Paryż!
Emily, nie!
EMILY W PARYŻU
Niedobrze mi.
Była moją mentorką od lat.
Nie znoszę rozczarowywać.
Ja rozczarowuję rodziców od lat. Przyzwyczaisz się.
Nadchodzi nowa sąsiadka. Tylko spokojnie.
- Bonjour, sąsiadko. Ça va? - Bonjour, sąsiadko.
Tak, świetnie.
Wyszłam tylko po croissanty dla Gabriela.
Ledwo się wprowadziłaś, już latasz mu do piekarni.
Mindy.
Nie mam nic przeciwko. Zawsze chętnie mi dziękuje.
- Super. - Nieźle.
Sylvie dzwoniła do mojej mamy,
by przenieść konto Champère do jej nowej firmy.
Co się dzieje?
Przepraszam za to zamieszanie. Wszystko dzisiaj wyjaśnię.
Żaden problem. Champère pójdzie tam, gdzie ty.
Jestem ci wierna.
Dziękuję.
Podoba mi się ta fryzura. Jak modnie!
No dobrze. Miłego dnia.
Pa.
Nowy plan.
Zawrzyj z Camille pakt, by nic nie mówiła Madeline,
to stracisz pracę.
Przestań gadać o tym głupim pakcie!
Wyluzuj, tylko żartuję.
Najważniejszy jest Alfie.
Wraca do Londynu,
ale spróbujemy związku na odległość.
Co tu próbować?
Potrzebujesz tylko biletów na Eurostar
i antykoncepcji.
Bierzesz pigułki?
- Tak. - Dobra.
Jesteś w końcu.
Znalazłam fritosy we Francji. To musi być czarny rynek.
Jesteś genialna.
Możemy pogadać?
Tylko szybko, mamy spotkanie w konferencyjnej.
- Tak? - Tak. Chodźmy.
Musimy zabezpieczyć naszą bazę klientów,
w końcu wszyscy z paryskiego biura odeszli.
Pomóż mi opanować kryzys.
Chodźmy.
To nie może czekać.
Bonjour.
Bonjour, Emily.
Bonjour.
Co za niespodzianka.
Antoine, stworzyłeś elitarną i ekskluzywną markę,
ale poprzedni zarząd nie miał zbyt dużych możliwości.
Czas, by Maison Lavaux wszedł na kolejny poziom.
Gabriel, jeśli chodzi o twoją restaurację, czas powiedzieć magiczne słowo.
Franczyza.
Spełnimy wszystkie wasze marzenia.
Ile te marzenia będą kosztować?
Będziecie zarabiać krocie.
Nasza prowizja to kropla w morzu.
Rozumiem.
Jak dobrze dwie Amerykanki znają francuski rynek dóbr luksusowych?
Przygotowujemy się właśnie do zatrudnienia Francuzów,
a zanim wrócimy do Stanów, upewnimy się,
że to przejście będzie płynne.
Nie zostajesz w Paryżu?
Nadal to rozpracowujemy.
Ale to nie wpłynie na naszą relację.
Jako waszej agencji marketingowej.
Właśnie.
W tej branży relacje są najważniejsze,
a relacje Emily w Paryżu są bardzo silne.
Obaj pewnie wiecie, do czego jest zdolna.
Madeline, ja…
Dobra robota. Masz ich w garści.
Owinęłaś sobie tego kucharza wokół palca.
To nieprawda.
Przecież to widać.
Muszę z tobą porozmawiać.
To ja muszę porozmawiać z tobą. Ja pierwsza.
Tak dobrze mnie tu zastępowałaś.
Jestem z ciebie dumna.
Jak tylko weszłaś do mojego biura w Chicago,
wiedziałam, że jesteś wyjątkowa.
Cieszyłam się, że mogę być twoją mentorką i dawać ci siłę,
byś ty mogła dawać siłę przyszłemu pokoleniu kobiet.
OMG. Burza hormonów.
Wybacz.
Jestem taka dumna.
Jesteś rozchwytywana. OMG. Doug?
DOUG – KOMÓRKA
Jesteście w kontakcie?
Nie od miesięcy. To musi być pomyłka.
Albo zrozumiał, co stracił.
Właśnie gdy szykujesz się do powrotu. To może być przeznaczenie.
Nie sądzę.
Zobaczymy.
Mam spotkanie na Zoomie i lekarza.
Nie będzie mnie do końca dnia.
Dostaniesz życiorysy Francuzów na maila.
Przejrzyj je i poumawiaj ich na rozmowy.
Jak najszybciej. Pa.
JULIEN – SYLVIE O CIEBIE PYTA.
Znów niechcący do mnie dzwonisz.
To nie niechcący. Chciałem zadzwonić.
Czemu?
Ważne ogłoszenie zawodowe.
Rozmawiasz z zastępcą menedżera ds. globalnych partnerstw w McDonald's.
Czekaj, globalnych?
Przecież nawet w Kanadzie nie byłeś.
To najlepsze.
Jestem w centrali w Chicago.
Nawet pociąg mam ten sam. To praca marzeń!
Gratulacje. To dokładnie to, na co zasłużyłeś.
Dzięki.
Ale to dobra wiadomość dla nas obojga.
McDonald's szuka agencji marketingowej we Francji,
by wprowadzić McBagietkę.
Brzmi jak poważne konto.
Epickie. Duża forsa.
Świetnie się nadasz.
Będziesz zarąbista.
Wyślę ci numer do szefa. Będzie jutro w Paryżu.
Wszyscy będą o to walczyć, ale przygotowałem grunt dla ciebie.
Dzięki, Doug.
Przepraszam. Pardon.
Emily, bonjour.
Cześć. Co mnie ominęło?
Nie mamy biura, nie mamy nazwy firmy
i nie mamy tylu klientów, którzy odeszliby z nami.
W tym chyba mogę pomóc.
Jest nasza Emily.
Zaczęłam wątpić, czy do nas dołączysz.
Co? Oczywiście, że tak.
Jestem z wami, jakkolwiek nazwiemy tę firmę.
Pomożesz nam wybrać. Mnie podoba się Usine d'Insolence.
Oznacza Fabrykę Szyku.
Potrzebujemy czegoś bardziej heroicznego.
Jak Gardiens de la Porte.
Czyli Strażnicy Bram.
Brzmi jak film Marvela.
Przestańcie. Mam już dość tych okropnych nazw.
Potrzebuję nowego seksownego luksusowego klienta,
którego przedstawimy na otwarciu.
Mam coś takiego.
McDonald's.
Szukają agencji we Francji,
by wprowadzić McBagietkę.
Mais oui, Złote Łuki.
Z bagietek interesują mnie tylko diamenty.
A co z kontem Boucheron?
Julien. Le…
Prezentacja prawie skończona.
- Potem spotkanie. - Super.
Powinnaś to przemyśleć.
To duży klient, więc i duże pieniądze.
Słyszałam za pierwszym razem.
Teraz musimy zadbać o to, by klienci z Savoir przeszli do nas.
Dzień dobry panu.
Witamy w kolejnym rozdziale naszej wspaniałej współpracy.
Panowie, panie.
Emily.
Tak, witamy.
Dzięki, że nic nie powiedzieliście.
Rozważasz opcje?
Żeby wybrać najlepszą?
To tak jak my.
To nie tak. Jestem oddana Sylvie.
Masz talent, Emily,
ale Sylvie zależy tylko na jednym.
Na Sylvie.
Powinnaś to przemyśleć.
Potrzebują mnie w biurze.
Miłego dnia.
Wszystko w porządku?
- Co z twoimi włosami? - To tylko grzywka!
Nic się nie musiało stać.
Przepraszam…
Próbowałam dziś odejść z Savoir
i podsunęłam Sylvie McDonald's jako luksusowego klienta.
Więc nic nie jest w porządku.
To nie taki zły pomysł.
Nie musisz tak mówić.
Byłaś kiedyś w McDonald's w Paryżu?
Nie. Czemu?
Idziemy na lunch.
- Okej. - Panie przodem.
Merci.
Jak tu elegancko. Żadnych Grimace'ów czy Hamburglarów.
Co to za Hamburglar?
Nieważne.
To wciąż McDonald's, ale dostosowany do francuskiej kultury.
Brzmi znajomo.
Nawet francuscy szefowie kuchni tu bywają.
Nie codziennie.
Nazywamy to „un petit plaisir”.
Małym…
Smakołykiem.
Przyjemnością.
Albo luksusem.
Potrafisz to sprzedać.
Tylko zdecyduj się, dla kogo pracujesz.
Naprawdę wybrałam Sylvie.
Poszłam rano do Madeline, by jej powiedzieć i stchórzyłam.
Może nie chciałaś.
Miałaś szansę powiedzieć, co czujesz, ale tego nie zrobiłaś.
Jeśli chodzi o tamten dzień…
Tyle chciałabym ci powiedzieć.
Emily, dalej tak nie możemy.
Jestem z Camille, ty z Alfiem.
- Wiem. - Alfie jest świetny.
Lubię go.
Pasuje do ciebie.
Zgadzam się.
Ale to skomplikowane.
Jutro wieczorem wraca do Londynu.
Powinnam była coś zaplanować, ale miałam straszny chaos.
Zarezerwować ci kilka stolików w mojej restauracji?
Na jutro na 20?
Zrobiłbyś to dla mnie?
I dla siebie. Ostatnio zdobył trzy bramki.
Dziękuję.
Za wszystko.
Nie ma sprawy.
Od tego są przyjaciele.
Od Belleville dostaję tony wiadomości.
Pomóż mi kogoś wybrać. No może dwóch. Albo trzech.
O Boże.
Wysyłają ci takie zdjęcia na Instagramie?
Wszystko może być apką do seksu, jeśli chcesz.
Tylko dlatego nadal mam Facebooka.
Dziękuję. Do zobaczenia.
Tak!
Cześć, a to za co?
Za koncert, który właśnie załatwiłem.
Co?
Menedżer La Trompette Bleue, klubu jazzowego na St. Germain,
widział wideo z Belleville.
Zaprosił nas na dziś wieczór.
- Poważnie? - Tak.
- Zaśpiewamy w klubie jazzowym! - W klubie jazzowym!
„Wybrać, ja wybieram, ty wybierasz,
my wybieramy, oni wybierają”.
Bardzo dobrze.
Kto nam to przetłumaczy?
Emily?
Brak wyboru to nadal wybór.
Świetnie.
Ale co to znaczy?
O rety.
Jak wytłumaczyć egzystencjalizm?
Znasz Sartre'a?
Uważał, że ludzie są skazani na dokonywanie wyborów,
by zdefiniować siebie w absurdalnym świecie bez reguł.
Brak wyboru też ma konsekwencje, więc to nadal wybór.
Skąd wiemy, że to właściwy wybór?
Sartre tak o tym nie myślał.
Po prostu wybierasz i żyjesz swoim życiem.
To nie jest zbyt pomocne.
Nie mówił, że egzystencjalizm jest pomocny.
Egzystencjalizm?
Myślałem, że to francuski, poziom jeden.
Przepraszam. Francuski „un”.
Bonjour, monsieur. Dołączysz do nas?
Potrzebuję tylko podpisu.
Musisz poczekać do końca zajęć.
Jasne. Chętnie poczekam.
Kłamałem.
Nie potrzebuję podpisu.
Gdy skończą, ukłonią się i przedstawią was.
- Macie 20 minut. - Jasne.
Dziękujemy za tę szansę.
A jeśli się panu spodoba, jesteśmy dostępni
na zastępstwa albo nawet regularnie.
Zobaczymy, jak wam dziś pójdzie.
Bonne chance.
W porządku?
Nie wykręcisz nam akcji jak w Idolu?
Nic mi nie będzie.
W razie czego patrz na mnie.
Tyle buziaków i żaden dla Étienne'a.
Miłości mam dwie
Kraj mój i Paryż
To one zawsze
Serce me zachwycają
Manhattan piękny jest
Dobra, Cooper, co o tym wszystkim myślisz?
Jeszcze nie wiem.
Madeline mnie zabije,
jak się dowie, że pracuję dla Sylvie.
Sylvie zabije mnie, jak się dowie,
że wciąż pracuję dla Madeline.
Pytałem, co myślisz o nas.
Jasne. Przepraszam.
No. Jutro wyjeżdżam.
Dobrze byłoby wymyślić,
kiedy się znów zobaczymy.
Nie miałam nawet szansy zerknąć w kalendarz.
A raczej w kalendarze.
Dosłownie pracuję w dwóch agencjach.
Próbują się nawzajem pozabijać.
Muszę podjąć tę decyzję.
Rozumiem. To stresujące.
To może…
Chodźmy do mnie i pomogę ci o tym zapomnieć.
Brzmi super.
Ale muszę przygotować prezentację,
inaczej Sylvie nie zdobędzie klienta,
a wtedy naprawdę mnie zabije.
Albo Madeline zrobi to pierwsza, jak jej powiem.
Ale…
jutro urządzam ci imprezkę pożegnalną.
Gabriel zarezerwował stoliki.
Brzmi fajnie.
Myślałem, że będziemy we dwoje…
Wszyscy chcą cię pożegnać.
Zrobiłeś w tym mieście niezłe wrażenie,
nawet jeśli nadal go nie znosisz.
To nieprawda.
Niektóre rzeczy polubiłem.
Na przykład…
to.
I…
to.
Jasne.
Odrzucam.
I odkładam.
Na czym skończyliśmy?
Manhattan piękny jest
Ale sensu nie ma zaprzeczać
Że urok rzucił na mnie
Paryż, cały Paryż
Jak twój pierwszy dzień?
W porządku.
Znalazłaś biuro?
Jeszcze nie.
Wybrałaś nazwę?
Dobra, koniec gadania o pracy.
Co…
Boże, wiedziałam, że tu byli.
Sylvie…
Mieli tu nie wchodzić, a…
Mieliśmy nie gadać o pracy.
Paryż, cały Paryż
By zobaczyć go kiedyś
To marzenie me piękne
Miłości mam dwie
Kraj mój
I Paryż
O Boże! Jeszcze nie śpisz?
Jak poszło?
Było idealnie.
Tak jak sobie wymarzyłam.
Super.
Wybacz, że to przegapiłam.
Luz. To był niespodziewany występ.
Mam nadzieję, że doprowadzi do czegoś na stałe.
Wtedy będę na pewno.
W pierwszym rzędzie. Obiecuję.
Czekaj. Nie za późno na to twoje szefowanie?
Przeglądam życiorysy dla Madeline.
I przygotowuję prezentację dla Sylvie.
Czekaj, co robisz?
Będę pracować dla Sylvie,
ale nie zostawię Madeline na lodzie.
Z takim brzuchem nie wpuściliby jej na lód.
A one wiedzą, że grasz na dwa fronty?
No coś ty!
Całe życie byłam praktyczna.
Podjęłam jedną romantyczną decyzję i dostałam po dupie.
Mówisz o pracy czy o Gabrielu?
Nie rozmawiamy o Gabrielu.
- Nie, tylko… - Nigdy.
To Paryż był tą romantyczną decyzją.
Może nie wygląda realnie, ale to naprawię.
Popracuję dla Madeline, póki kogoś nie zatrudni,
jednocześnie pomagając Sylvie uruchomić firmę.
Lepiej poszukaj dilery amfy.
Czekaj! A co z Alfiem?
Widzieliśmy się dziś. Jutro urządzamy mu imprezę.
„Urządzamy”?
Ja i Gabriel.
A miałyśmy o nim nie rozmawiać.
Gabriel, mój przyjaciel,
pomoże mi urządzić imprezę dla Alfiego, mojego chłopaka.
W głowie mi się kręci, od ciebie i od szampana.
Excusez-moi, zabroniłam jedzenia w mieszkaniu.
I nie chcę tego klienta.
Wiem, ale nie chciałam, byś popełniła McBłąd,
bez rozważenia produktu.
Znasz francuski rynek lepiej niż wszyscy
i wiecie, jak pomóc Amerykance żyć w tym mieście.
Chcesz mieć głośnego klienta na otwarcie firmy?
Uznaj to za „petit plaisir”. Mały luksus.
McBagietka to jeden pomysł,
ale nie zapominajmy o diamentowych bagietkach, które tak kochasz.
Luc, pokaż jej prezentację dla Boucheron.
Nie jest jeszcze gotowa.
A klient Emily jest w mieście tylko na chwilę.
Spotkamy się z nim.
Zaproście go dziś na kolację.
Dziś?
Chyba że masz ważniejsze plany.
Urządzam imprezę pożegnalną dla chłopaka.
- Ale zdążę ze wszystkim. - Chodź.
Pomówmy o twojej prezentacji.
Julien, zarezerwuj stolik
na 20 w restauracji Jules Verne na wieży Eiffla.
Amerykanie uwielbiają to miejsce.
- Wieża Eiffla? - Widzicie?
Zrobię rezerwację.
Co ty wyprawiasz? I Sylvie? To jakieś szaleństwo!
Jesteś za dobry na McDo? Zjadłeś swoją McBagietkę i połowę Emily.
Zrobiłem dziś długie kardio.
Wiesz, o czym mówię!
Gdzie ta prezentacja dla Boucheron?
- Zostawiłem laptopa w Savoir. - Co?
Teraz to już łup wojenny. I nie mam kopii zapasowej w chmurze.
Nie ufam tym chmurom.
Idź po niego natychmiast!
Na terytorium wroga? Madeline wezwie policję. Albo gorzej.
A co zrobi Sylvie,
jak się dowie, że straciłeś pliki klienta?
Masz rację.
Madeline w ciąży i tak mnie nie dogoni.
Czemu wszyscy są dzisiaj tacy głupi?
Cześć, Madeline, jak leci?
Co ty tu robisz?
Przyszedłem po kilka rzeczy osobistych.
Nie spakowałeś się przed zamachem stanu?
Bierz swoje rzeczy i wyjdź. Jestem zajęta.
Madeline, przykro mi, że zostawiliśmy cię całkiem samą.
Nie jest ci przykro. I nie jestem sama, mam Emily.
Nie, Emily jest u nas.
Nie. Pracuje dziś zdalnie, bo źle się czuje.
Nie. Emily pracuje w nowej firmie Sylvie.
No tak.
- W nowej firmie Sylvie. - Tak.
Przygotowuje prezentację do McBagietki.
Jej kontakty w Chicago bardzo pomogły.
Jest super.
Wieczorem spotykamy się z przedstawicielem McDonald's.
Chcecie zdobyć Maca.
Wybacz. Przecież wiedziałam.
Chętnie wyślę do ich stolika butelkę szampana,
na szczęście dla Emily.
Szampański pomysł!
Zasłużyła sobie.
Gdzie ta kolacja?
W porządku?
Co?
Oczywiście.
Mam tylko małe déjà vu.
I pewien egzystencjalny niepokój.
Musiałam ostatnio podjąć dużo ważnych decyzji.
Miałam zapytać. Jak Madeline przyjęła tę wiadomość?
Na pewno nie było łatwo.
Cóż…
Wiem, że była twoją mentorką.
Mamy inny styl,
ale mam nadzieję, że kiedyś pomyślisz tak o mnie.
Dziękuję.
To wiele znaczy.
Twój sukces to mój sukces.
Tkwimy w tym razem, prawda?
Wiem, że przechodząc do mnie, podejmujesz ryzyko.
Klient już jest.
Co jej się stało?
Nic.
Wszystko w porządku.
Czas użyć amerykańskiego uroku.
Cokolwiek to znaczy.
Jest i on.
Dobry wieczór. Stawiam pierwszą kolejkę.
- Drinki stawiamy dziś my. - Merci, kochana.
- Emily już jest? - Niedługo będzie.
Chyba zatrzymali ją w pracy.
Niedługo będzie. W końcu cię uwielbia.
Jasne.
Przepraszam, muszę odebrać.
A ja idę sprawdzić coś w kuchni.
Jasne, rób, co musisz.
Muszę cię komuś przedstawić.
Chodź.
Antoine, to jest Alfie.
- Antoine. - Alfie. Enchanté.
Miło cię poznać.
Antoine ma coś dla ciebie.
Mały prezent od Maison Lavaux.
Emily pamiętała, który ci się podobał na imprezie Labo Lavo.
Dziękuję. Świetnie pachnie.
Fajnie, że ci się podoba.
Nie chcę cię urazić,
ale czemu wcześniej nie słyszałem o Maison Lavaux?
To ekskluzywna marka.
Myślałem, by dołączyć do masowego rynku,
ale trudno byłoby nam utrzymać niezależność.
A przepisy podatkowe nie służą przedsiębiorcom.
Rozumiem to.
Ale są sposoby na ten system podatkowy.
Wierz mi. Poznawałem go przez ostatni rok.
Mój bank w Londynie finansował francuskie firmy,
którym tu odmawiano kapitału.
- Co pijesz? - Szkocką bez lodu.
Proszę dwa razy.
Przepraszam, głośno tu, słyszy mnie pan?
Tak, idealnie.
Podobało ci się na naszej scenie?
Tak, było wspaniale.
Chciałabyś występować u nas regularnie?
- Mówi pan poważnie? - Oczywiście.
Publiczności bardzo się podobało. I mnie też.
Chłopacy strasznie się ucieszą.
Propozycja jest tylko dla ciebie.
Byli dobrzy, ale mamy tu własny zespół.
Szlag.
Słucham?
Potrzebuję trochę czasu. Muszę to przemyśleć. Dobrze?
Jasne. Daj znać jak najszybciej.
- Jesteście! - Mindy!
Cześć, kochanie.
Dobra wiadomość jest taka, że Francuzi lubią McDonalda.
Traktują go jak mały luksus.
Dlatego chcielibyśmy zrobić kampanię w stylu retro.
Zna pan „'S Wonderful” Gershwina?
Oczywiście.
Klasyczny Amerykanin w Paryżu. Piosenka idealnie się nadaje.
Zmienilibyśmy słowa z 'S Wonderful
na McWonderful, McWspaniale, McRaj…
- McBagietka. - Exactement.
Jak to lubimy mawiać, I'm lovin' it.
Trudno się nie zgodzić!
Doug mówił, że świetnie się do tego nadacie, i chyba miał rację.
Przepraszam.
Scott Thomas, enchanté. Madeline Wheeler, dyrektorka Savoir.
Firmy, z którą miał się pan dziś spotkać.
Myślałam, że to jest szefowa.
Ta kobieta już dla nas nie pracuje.
A ta najwyraźniej cierpi na syndrom sztokholmski.
Madeline, zaczekaj…
Emily przyprowadziła tego klienta mnie.
To niemożliwe, bo nadal pracuje dla mnie.
Chyba że czegoś nie wiem.
Nie odeszłaś.
Zamierzałam.
Ale ona jest w ciąży i sama w obcym kraju.
Chcę pracować dla obu, aż…
Aż mnie porzucisz? Pomagałam ci przez całą twoją karierę.
Jak mogłaś mi to zrobić?
Siku.
Chwila. Nie.
O Boże.
Odeszły mi wody.
Tak, prosto na moje buty.
Dobra, przestało mi się to podobać.
Zabierzcie ją do amerykańskiego szpitala w Neuilly.
Madeline, będziesz w świetnych rękach.
Nic ci nie będzie.
Pojadę z nią. Mads, jadę z tobą.
Nie mów tak do mnie. Nie mogę na ciebie patrzeć.
Przepraszam.
To był twój egzystencjalny niepokój?
Czy chciałaś mieć wszystko?
Jakie to amerykańskie.
Naprawdę chcę dla ciebie pracować. Tylko wszystko tak się skomplikowało.
Pozwól, że ci to ułatwię.
Zwalniam cię.
MINDY – STARA, JEDZIESZ?
O Boże, Alfie, przepraszam.
Madeline rodzi, Sylvie mnie zwolniła
i nie mogłam złapać taksówki.
Emily, przestań.
Rozumiem. Kariera wiele dla ciebie znaczy.
Ale nie wiedziałem, że więcej od nas.
Nie. Jesteś dla mnie ważny.
Naprawdę?
Kiedy jedziesz do Londynu?
Jeszcze nie zdecydowałam.
Wprost przeciwnie.
Nie, dokąd jedziesz? Proszę cię.
Co mówił ten Francuz?
Sartre?
Brak wyboru to nadal wybór.
Czekaj.
Proszę. Nie możemy o tym porozmawiać?
Tak mi przykro.
Na razie, Cooper.
Napisy: Anna Kurzajczyk