SERIAL NETFLIX
Zanim wrócimy do biura. Przejrzałam na szybko
finanse Savoir, które mi przemyciłaś.
Gilbert Group to właściciel Savoir. Niczego nie przemyciłam.
Nie bądź taka skromna. Jesteś moim kretem w Moschino.
Nie jestem zaskoczona, że te księgi to koszmar.
Jakby wymyślili własne zasady.
A nawet własną matematykę.
Istnieją różnice kulturowe, których nie da się policzyć.
Savoir ma świetną bazę klientów
i kryształową reputację.
Niestety takich kryształów nie przeliczymy na pieniądze.
Miałam dziś krótką rozmowę z zarządem.
Chyba wprowadzą pewne zmiany personalne.
Co? Nie. To nie jest konieczne.
Musimy tylko przekazać im etos firmy.
- Przygotuję prezentację. - Na to już za późno.
Jeżeli nie przestaną faworyzować klientów,
ktoś będzie musiał za to zapłacić.
Fajne buty.
Otwarcie Laboratoire Lavaux było sukcesem.
Firma już rozważa
otwarcie kolejnego oddziału na południu.
Świetnie. Jak szybko możemy uruchomić kolejne tymczasowe Labo-Lavaux?
Powinniśmy je otworzyć podczas Festival de Cannes.
Wymawiamy to „Cannes”.
Ty mówisz tak, ja siak.
Nie. Nie powiedziałem ani tak, ani siak.
Stworzenie luksusowego doświadczenia wymaga czasu.
To nie budka z hot dogami.
Może na chwilę zostawimy ten temat?
Zajmijmy się tweetami z imprezy.
Stop. Musicie to zobaczyć.
Grégory Elliot Duprée wypuszcza linię bielizny modelującej.
Organizuje pokaz w Wersalu.
I to prawdziwy koszmar.
Nie mów, że mam uważać!
Zorganizowałem tysiące pokazów!
Ile wy ich wyprodukowaliście?
To nie wystarczy!
Dziewiętnaście razy!
Nagranie opublikowano godzinę temu,
gdy jego firma marketingowa go zwolniła.
- Nie! - Oui.
Pokaz za dwa dni. Będzie zrujnowany.
Karma to suka.
Musimy wysłać to Pierre'owi.
Nic nie smakuje tak dobrze jak schadenfreude.
Halo! Nikt z was nie dostrzega tej okazji?
Znany projektant potrzebuje nowej firmy marketingowej,
a wy się tylko śmiejecie?
Toczy z Pierre'em Cadault spór od wielu lat.
Konflikt interesów. C'est la vie.
Wybaczcie. LVMH zgarnia każdego Pokémona na tygodniu mody,
a my nie możemy mieć dwóch projektantów,
bo boimy się kogoś urazić?
Nie słyszeliście o relacjach z klientami?
To byłby policzek dla jednego z naszych najważniejszych klientów.
Nie tak prowadzimy naszą firmę.
Excusez-moi, Sylvie,
ale wasza firma jest filią amerykańskiego konglomeratu,
który chciałby robić interesy z dwoma znanymi projektantami.
Właśnie tak prowadzimy naszą firmę.
Masz rację, Madeline. Przyznaję się do błędu.
Emily, skontaktuj się z Grégorym i zapytaj, czy zechce się z nami spotkać.
- Byłaś na jego jachcie, tak? - Tak.
Ale co zrobimy z Pierre'em?
Może poprosimy Grégory'ego, żeby go zaprosił?
Przynieście mu papierową torbę do oddychania.
Mogą się pogodzić na pokazie.
Jeśli zgodzi się z nami pracować.
Dziękuję, Sylvie. Merci, że dostrzegłaś mój punkt widzenia.
Wiem, że Francuzi lubią być na nie.
Niekoniecznie. Trzeba tylko wiedzieć, jak prosić.
Kochanie, to ja.
Muszę się z tobą zobaczyć.
Kiedy możesz być w Paryżu?
Nie przerywaj, proszę.
To piękna piosenka. Étienne mi ją przysłał.
Wiem. Nie miałaś jej usłyszeć.
Przepraszam… za wszystko.
Przyjechałam do Paryża, by uciec.
- To nie moja sprawa. - Wyjaśnię ci.
Nie trzeba. Jesteś utalentowana, zespół dobrze sobie radzi…
A co z nami?
Trzymajmy się tego, co się sprawdza.
Mindy! Dzięki Bogu, wróciłaś.
Bez ciebie mamy gówniane napiwki.
Pogodziliście się?
Mówił ci o koncercie?
Świetny klub w Belleville zaproponował nam występ.
- Koncert? Jak to się stało? - Kogo to obchodzi?
To chiński klub restauracyjny,
a córka właściciela ma obsesję na punkcie chińskiego Popstar.
Obiecałem jej zdjęcie przed koncertem.
Czyli wszyscy tam wiedzą, że walnęłam na twarz w telewizji.
- Nie musimy tego robić. - Nie.
Koncert to koncert. Przyda nam się forsa.
À propos, potrzebuję to na metro.
Zacznijmy już grać.
Emily Cooper. Z Savoir.
Znam Grégory'ego. Byłam na jego łodzi w Saint-Tropez.
Halo?
- Udało się? - Nie.
Dzwoniłam do jego pracowni i do menedżera.
Napisałam nawet do jednego z tych przystojniaków z jachtu.
Do tego małego z ośmiopakiem?
On też mi nie odpisał, więc chyba się nie dowiesz.
Dobra, chyba wiem, gdzie znaleźć Grégory'ego.
Beze mnie tam nie wejdziesz.
Dokąd konkretnie idziemy?
MOKRE POKAZY OD 2003
O Boże, szał męskich ciał!
To nie wieczór panieński, więc wyluzuj.
Wybacz. Jesteś pewien, że Grégory tu będzie?
Oui, jest tam, jak zawsze.
- Skąd… - Nie twój interes.
- Bonne chance. - A ty dokąd?
Ty zajmij się swoimi sprawami, ja swoimi.
Nie potrzebuję was.
Mam pokaz w Wersalu, który będzie epicki.
Ale nikt nie mówi o twojej kolekcji.
Zajmują się odgrywaniem twojej awantury na TikToku.
Spoko, gdybyś był bohaterem Bravo,
ale jesteś prawdziwym artystą.
I ty to naprawisz?
Nikt inny nie wyrywa się,
by ratować cię z modowego Festiwalu Fyre.
Co proponujesz?
Daj im nowy temat do rozmów.
Na początek dobrze byłoby nadać kolekcji jakiś temat.
Skoro serwujesz takie widoki
w domu Marii Antoniny, nazwij ją „Niech jedzą ciasto”.
Dobra. Zatrudniam cię.
Daj napiwek swojej muzie.
- Wcześnie wstałaś. - Wiem.
Wróć do łóżka.
Chciałabym, ale czeka mnie długi dzień.
- Tyle pracujesz. - Wiem.
- Dobrze, zostanę na śniadanie. - Przygotujesz śniadanie?
Nie, zejdę na dół po croissanty, a ty się szykuj.
Wskakuj pod prysznic, zanim się rozmyślę.
Sylvie?
Jest Sylvie?
- A ty to kto? - Jestem jej mężem.
A ty to kto?
- Przepraszam, powiedziałeś „mężem”? - Tak.
- Czyli byłym mężem, tak? - Nie.
Laurent.
Co ty tu robisz? Jesteś za wcześnie.
Wziąłem pierwszy samolot. Chciałem zjeść z tobą śniadanie.
Ale ty chyba już zjadłaś swoje.
Co tu się dzieje? Jesteś mężatką?
Nie! To znaczy tak, ale tylko z powodów formalnych.
Rozstaliśmy się lata temu. On przyleciał w interesach.
Jakich interesach?
Nie takich, jakie mam z tobą.
Brzydkie. Tanie.
Tureckie wzory? Skąd ja to mam?
Zadzwonię do chłopaków i to odwołam.
Przestań tak mówić.
Zaśpiewasz w klubie w Paryżu. To twoje marzenie.
To klub restauracyjny.
Tym mniejszy stres.
Będzie pełen ludzi, którzy przyszli obejrzeć moją porażkę.
Dlatego wezwałam posiłki.
Będzie Gabriel, będzie Alfie.
Camille pracuje, ale cię pozdrawia.
Nie ma sprawy, zobaczy moją porażkę razem z resztą, gdy stanie się wiralem.
Będzie świetnie.
Benoît nawet nie mógł na mnie spojrzeć.
Nie chce zagrać piosenki, którą dla nas napisał.
Nie napisałby jej, gdyby mu na tobie nie zależało.
To nie znika ot tak.
Przejdzie mu.
Masz rację.
Boże, musisz być zawsze taka pozytywna?
Dziękuję.
Et voilà. Grégory podpisał miesięczną umowę na pokaz.
- Zgodził się zaprosić Pierre'a. - Très bien.
Jeśli pokaz się uda, a tak będzie,
możliwe, że podpisze z nami kontrakt na stałe.
Niezła praca zespołowa, co?
Super! Wszystkie ręce na pokładzie.
Czemu Amerykanie mówią o pracy jak o harówie na łodzi?
Sylvie, jest prawie 11.30.
Gdy ty jadłaś brunch, Emily zdobyła nam nowego klienta.
Byłam z Pierre'em Cadault. Sama prosiłaś, by zadbać o relacje z klientami.
- Poszłaś beze mnie? - Tak.
O Boże, dziękuję. Co powiedział?
On też chce zakończyć spór. Przyjdzie na pokaz.
Fantastique!
Widzisz, co się dzieje, gdy nadajemy na tych samych falach?
Powiem naszemu rzecznikowi, że Pierre się zgadza.
Ale sukces!
Dobra robota, Emily.
Spełniasz każdą zachciankę Madeline.
To robi wrażenie.
Gotowe do zatwierdzenia przez Grégory'ego.
Jest idealna. Dzięki, Luc.
Aż się głodny zrobiłem.
Szkoda, że nie będzie prawdziwego ciasta.
To byłaby prawdziwa uczta dla zmysłów.
To całkiem niezły pomysł.
Wiem, ale obawiam się, że to niemożliwe.
Jak znaleźć tyle ciast na ostatnią chwilę?
Chcesz załatwić 80 ciast do Wersalu na jutro?
Ale malutkich. Maluteńkich.
Wiem, że to szaleństwo.
Ale tort, który upiekłeś mi na urodziny,
to najlepsze, co kiedykolwiek jadłam.
Po prostu się boję,
że jeśli pokaz nie odniesie sukcesu, w firmie polecą głowy.
Dobrze, zadzwonię do mojego cukiernika.
Ale będziemy musieli pracować całą noc.
O Boże! Jesteś najlepszy.
Nie ma sprawy. Ty pomogłaś mi wiele razy.
Tworzymy zgrany zespół.
To prawda.
Dobry wieczór.
Cześć.
- Wystarczy dla mnie miejsca? - Wciśnij się tutaj.
Muszę tylko zadzwonić do menedżera w Wersalu
w sprawie dostawy ciast. Zaraz wracam.
Ratujesz mi życie.
O czym ona mówi?
Pomagam Emily w imprezie, którą organizuje.
Słuchaj, to pewnie nic takiego, ale muszę zapytać.
Czy jest coś między tobą a Emily?
Co?
Jej kolega powiedział mi, że coś między wami było.
Gdy zacząłem go wypytywać, tylko mnie zbył.
Nie chciałbym w coś się mieszać.
- Pytałeś o to Emily? - Pytam ciebie.
I proszę o szczerość.
Szczerze mówiąc, Emily jest wspaniała.
Był moment, kiedy zbliżyliśmy się do siebie, ale…
Byłem wtedy z kimś i nie byłem z nią szczery.
- A gdybyś był? - To bez znaczenia.
Jesteśmy przyjaciółmi.
I cieszę się,
że jest z dobrym facetem.
Hej, chłopaki. Co mnie ominęło?
Nic, kochana. Nic takiego.
Bonsoir, Belleville.
Ktoś w ogóle mnie słucha?
Przynajmniej nie zauważą, jak się zatniesz.
- Jest świetna. - Wiem.
Kocham tę piosenkę.
Dawaj, chłopie!
Et voilà.
W banku powiedzieli, że przelew dojdzie rano.
Za twoją nową przygodę.
I za Laurenta G.
Jest twój.
Stworzyliśmy go razem. Pozostaniesz jego częścią.
Przynajmniej duchem.
Ale teraz naprawdę należy do ciebie.
I tak powinno być.
Dziękuję, że przyjechałeś tak szybko.
Oczywiście.
Jestem z ciebie dumny.
A wykorzystam każdą okazję, by przyjechać do Paryża.
Nienawidzisz tego miasta.
Nie wszystkiego.
Chcę zostać jeszcze kilka dni.
Może pójdziemy potańczyć.
Zapomniałem, jak lubię z tobą tańczyć.
W Saint-Tropez masz mnóstwo partnerek.
Ani się obejrzę, a będziesz prosić mnie o rozwód.
Proszę cię. Wystarczy papierkowej roboty jak na jedną wizytę.
Zgadzam się.
Za ciebie.
I za nas.
Zawsze będziemy się wspierać. Bez względu na wszystkich i wszystko.
Za nas.
Bonjour, bienvenue.
Dziękuję za przybycie.
Ta kolekcja pełna jest elementów, które zawsze kazano nam ukrywać.
Czujemy presję, by ulepszać nasze ciało,
ale nie wolno nam o tym rozmawiać.
Tę kolekcję zaprojektowano, by ją oglądać.
Tę kolekcję zaprojektowano, by była głośna!
Chciałbym powitać też
mojego drogiego przyjaciela i mentora.
Nauczył mnie wszystkiego, o czym musiałem zapomnieć,
by stworzyć tę kolekcję.
Zdaje się, że jest dziś z nami.
Pierre Cadault.
Pierre! Gdzie jesteś?
Co się dzieje? Nie było tego w programie.
Ty cudowna szujo.
Niech żyje król!
Cóż, to już będzie koniec, mesdames et messieurs,
Niech jedzą ciasto.
Brawo!
Ostatni raz dodaję do twojego zaproszenia osobę towarzyszącą.
Tak dziękujesz za uratowanie tyłka? Nie ma za co!
A przy okazji, to było genialne.
Grégory, Madeline Wheeler, Gilbert Group.
Wspaniały pokaz i linia dla ciężarnych.
Zamawiam wszystko.
Co to za wariatka i jak się jej pozbyć?
Grégory musi iść do dziennikarzy, by mogli się nim pozachwycać.
Oczywiście. D'accord.
Pierre, co za wspaniałe wejście.
Gratulacje.
Panie Cadault, to zaszczyt.
Madeline Wheeler z Gilbert Group.
Nie wątpię.
Powinienem wam pogratulować.
Cóż za wspaniały spektakl.
- Dziękujemy. - Merci.
Większy, niż wszystko, co organizowaliście i co będziecie organizować dla mnie.
Jak to?
- Zwalniam Savoir. - Co?
Myślałam, że wszystko jest w porządku. Przyszedł pan na pokaz.
Cadault jest francuskim domem mody.
Potrzebuje francuskiej wrażliwości, by działać na najwyższym poziomie.
A sądząc po tym wszystkim, Savoir już takie nie jest.
Nie.
Panie Cadault, zapraszam pana na kolację.
Jestem pewna, że osiągniemy porozumienie.
Kochana, możesz mówić po francusku ze słabym akcentem, ile chcesz,
ale nigdy cię nie zrozumiem, a ty nie zrozumiesz mnie.
Pierre Cadault właśnie zwolnił Savoir. Miałaś się nim zająć.
Przekonałam go, by przyszedł na pokaz, tak jak prosiłaś.
Jeśli chcesz kogoś winić, wiń siebie.
Dość tego.
Powstrzymywałam się, bo Emily zapewniła, że jesteś tego warta,
ale ta ciągła niesubordynacja i lekceważący ton
to już za wiele.
Złożę wniosek do Chicago, by poddali cię ocenie.
Pozwól, że oszczędzę ci kłopotu.
Składam rezygnację.
Co?
- Co? - Wspaniale.
Naprawdę. Merci beaucoup. Bardzo ułatwiłaś mi pracę,
a biuro będzie działać o wiele sprawniej.
Zabieram biuro ze sobą.
Co to?
- Odchodzimy. - Wszyscy.
Uznajcie to za francuską rewolucję.
Sylvie, zaczekaj.
Czemu to robisz? Czemu nic mi nie powiedziałaś?
To nic osobistego. To tylko interesy.
Wszyscy zostawili mnie bez słowa.
Co za szaleństwo.
Zatrudnicie nowy personel
czy całkowicie zamkną francuski oddział?
Nie wiem. Wszystko stoi pod znakiem zapytania.
To okropne.
Przykro mi.
To nie twoja wina.
Nie jest mi przykro z tego powodu…
Boże, mam gówniane wyczucie czasu.
O co chodzi?
Chciałem powiedzieć ci ostatnio, ale stresowałaś się pokazem.
Alfie, co się dzieje?
Mój projekt dobiegł końca.
Miałem wrócić do Londynu tydzień temu.
Przeciągałem to, jak mogłem.
Przecież nienawidzisz Paryża.
Wierz mi, wiem o tym.
Zostałem, bo chciałem…
Próbowałem wymyślić…
Kurwa. Zostałem dla ciebie.
Naprawdę?
Bo chcę sprawdzić, czy to coś między nami
w coś się przerodzi.
Chyba może się nam udać.
Dzieliłaby nas podróż pociągiem.
Mogłabyś zająć się planowaniem logistyki.
Naprzemienne weekendy, oznaczone kolorami kalendarze.
Miło byłoby teraz coś zaplanować.
No właśnie.
No proszę, mała.
Zbliż się.
Em, czy to ty?
Hej, Mads. To ja.
Przyjdziesz do mojego biura?
Tak wcześnie przyszłaś.
Według francuskich standardów, które zamierzam spalić i pogrzebać.
Zrobili nam przysługę, odchodząc.
Nie musimy płacić im odprawy i możemy zatrudnić nowy zespół.
Młodszy, zielony i tańszy.
A co z doświadczeniem?
Mamy gotową bazę klientów.
Nie potrzebuję nieposłusznych dyrektorów
ze złymi nawykami, których trzeba ich oduczyć.
Potrzebne mi kupki gliny,
z których ulepię zespół zgodnie z moimi potrzebami.
Łatwiej to zrobić, gdy są młodzi.
- Jak ja? - Tak. Jesteś moim terminatorem.
Potrzebuję więcej takich jak ty. Moglibyśmy połączyć pewne role.
Musimy zrobić schemat organizacyjny. Zapisz to.
To nie należy do twoich obowiązków.
Ale potrzebuję pomocy, dopóki nie staniemy na nogi.
Wrócimy do Chicago i twojego awansu, zanim się obejrzysz.
Jasne. Wezmę tylko długopis i notes z biurka.
Dobrze, ale pospiesz się.
Mogłabyś też zrobić mi herbatę, s'il vous plaît?
Jasne.
SYLVIE: ZJEMY RAZEM LUNCH?
Emily, przyszłaś!
Tak.
Ale co to jest? Impreza bezrobotnych?
Kto jest bezrobotny?
Nie ma tu bezrobotnych. Siadaj.
Mój mąż odkupił ode mnie udziały w klubie,
więc wykorzystam te pieniądze, by otworzyć firmę.
Nie rozumiem.
Nie potrzebujesz klientów i biura?
I klientów?
Polejcie jej, zanim całkiem oszaleje.
Nadal szukamy biura, a klienci?
Rozmawialiśmy z nimi i większość odejdzie razem z nami.
Mamy Pierre'a Cadault,
a Grégory Elliot Duprée dołączył do nas warunkowo.
Jaki postawił warunek?
- Mogę jej powiedzieć? - S'il te plaît, Luc.
Chce ciebie. My też cię chcemy.
Nie mogliście powiedzieć wcześniej?
Gdybyśmy powiedzieli, na pewno próbowałabyś to naprawić.
Biorąc pod uwagę wczorajszy cud z pokazem,
mogłoby ci się udać.
Jesteś bardzo dobra w tym, co robisz.
Najlepsza.
Jest niezła. Bez przesady.
Musiałabyś zostać w Paryżu dłużej, niż planowałaś.
Wiem, że twoje życie jest w Chicago, ale tu też możesz je stworzyć.
Nie musisz się spieszyć. Przemyśl to.
Nie wierzę, że chcecie mnie do zespołu.
To znaczy…
Nie sądziłam, że mnie lubicie.
Jak mówiłam, to nic osobistego, tylko interesy.
- Co zrobisz, Em? - Wiem, co powinnam zrobić.
Trzymać się kursu i być dobrym żołnierzem Madeline,
a potem wrócić do Chicago po awans,
na który pracowałam całe dorosłe życie.
- To chyba łatwa decyzja. - Więc czemu nie mogę jej podjąć?
Przychodziło mi to tak łatwo.
Chciałam tego, czego powinnam chcieć.
Odkąd tu przyjechałam,
moje życie to chaos i skomplikowane dramaty.
Ale było też niesamowite i piękne.
Powinnam chcieć wrócić, ale…
Zbudowałaś tu życie.
To wielki bałagan.
Wcześniej taka nie byłam.
W Chicago miałam plan na karierę i na życie.
I nie zakochałam się w chłopaku przyjaciółki.
- Że co? - Nie to chciałam powiedzieć.
Ale to powiedziałaś.
Nadal kochasz Gabriela?
On jest poza zasięgiem. Przyrzekłam to.
Nie możesz podjąć ważnej decyzji życiowej
na podstawie wymuszonej obietnicy.
A co z Alfiem?
Związek na odległość jest trudny, ale z nim jest tak łatwo.
Czemu w ogóle myślę o kimś innym?
Bo ktoś ci tego zakazał.
Dopóki nie powiesz mu, co do niego czujesz,
zawsze będziesz się zastanawiać.
- Nikomu to nie służy. - Nie mogę.
Przestań tak mówić.
Musisz zdecydować, czego sama chcesz,
a nie jak zadowolić wszystkich.
To już nie jest roczna zabawa za granicą.
To twoje życie.
Emily, hej.
Coś się stało?
Chyba zostanę w Paryżu dłużej.
- Jak długo? - Nie wiem.
Może na zawsze. Gdy tu przyjechałam,
Paryż był tylko przygodą, bo myślałam, że będzie fajnie,
ale teraz myślę, że to tu powinnam być,
bo zbudowałam tu życie.
Moi przyjaciele, praca i… ty.
Muszę ci powiedzieć…
Muszę ci to powiedzieć, zanim stracę odwagę.
Powodem, dla którego nie mogłam z tobą być,
nie był Alfie.
Gabriel, ja…
Zrobiłam miejsce, ale przydałaby się jeszcze komoda.
Emily, cześć.
Nie wiedziałam, że przyszłaś.
Powiedział ci już?
Poprosił, bym się tu wprowadziła.
Wróciliście do siebie.
Chcieliśmy ci powiedzieć, ale jakoś tak wyszło…
Wspaniale.
Sąsiadki!
W takim razie do zobaczenia.
Cześć, Sylvie, to ja.
Podjęłam decyzję.
Napisy: Anna Kurzajczyk