NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Udało im się!
CUBSI WYGRYWAJĄ!
- To twój plan dla jej szampana? - Tak.
Wysłałam skrzynkę Champère do baru w Chicago i ludzie oszaleli.
Jak małpy.
Stawiamy na pryskanie.
Polewanie szampanem nie musi być tylko dla sportowców.
Każdy może to robić. Demokratyzujemy ekstrawagancję.
Takie marnotrawstwo jest bardzo amerykańskie.
Ten zwyczaj pochodzi z Francji.
Od kierowców Formuły 1 w latach 60.
Ale teraz to sposób na zmoczenie bikini.
Dziękuję, Luc.
Kiedy spotkamy się z klientami?
Camille zaprosiła nas na premierę w galerii sztuki.
Będzie mnóstwo szampana.
Wezmę parasol.
- Znowu dzwonił Antoine. - Jestem nieosiągalna.
Chyba w sprawie zapachu dla Zimmera.
Nieosiągalna!
A do ciebie dzwoniła Judith Robertson z Amerykańskich Przyjaciół Luwru.
Do mnie? Czego chce?
Pewnie nowej przyjaciółki.
Dziękuję za spotkanie, złotko.
Czy znasz towarzystwo Amerykańskich Przyjaciół Luwru?
Poczytałam o nim.
Ale miło usiąść z amerykańską przyjaciółką czegokolwiek.
Mnie to mówisz?
Czasem marzę, żeby usłyszeć amerykańskie „r”.
Francuskie „r” jest tak leniwe, że nie chce mu się wyjść z ust.
A moje nazwisko to Robertson.
Francuzi mają odruch wymiotny, próbując to wymówić.
Judith Robertson.
Moje brzmi jak linie lotnicze.
Emily Coop-Air. Leć z nami!
Taką płacimy cenę.
Ale do rzeczy. Wiem, że pracujesz dla Pierre’a Cadaulta.
Śledzę cię na Insta.
Myślisz, że byłby skłonny oddać sukienkę na aukcję na rzecz APL?
Pierre jest wspaniały i niezwykle szczodry,
ale bardzo dba o swój wizerunek.
Ależ oczywiście. Zrobimy wielkie halo.
Będzie mnóstwo mediów.
Super.
Z punktu widzenia marketingu to byłoby dobre dla marki,
więc na pewno go zapytam.
Zamówmy coś.
Po angielsku.
Złotko, to restauracja Ralpha Laurena.
Nie wolno im tu nawet mówić po francusku.
Co za ulga!
Patrz! Cheeseburger!
Mogę? Wygląda fantastycznie.
24,9 TYS. OBSERWUJĄCYCH
Co za ironia. Jemy na mieście, żeby poczuć się jak w domu.
- Emily z Savoir, jak się masz? - Dobrze, Mathieu.
Mogłabym wpaść, żeby omówić coś z tobą i Pierre’em?
Jest zajęty, niedługo Tydzień Mody.
Ale my możemy wyskoczyć wieczorem na drinka.
Nie mogę, idę na otwarcie wystawy.
Podeślij adres, to też przyjdę.
Nareszcie poznam tę twoją straszną szefową.
Wcale nie jest taka zła.
Większość się jej boi.
Oto i ona. Sylvie, Luc, przyszliście!
Poznajcie Camille.
Miło cię poznać.
- Miło mi. - Mnie też.
Cieszymy się, że będziemy mogli reprezentować wasz dom szampana.
Emily!
Cześć.
Mathieu Cadault zaszczyca nas swą obecnością.
Emily mnie zaprosiła.
Zawsze w pracy, co?
No dobrze, pooglądajmy trochę sztuki.
- Proszę. - Tędy.
To obraz naszej nowej malarki.
- Ciekawy. - Bardzo seksualny.
- Naprawdę? - Ma rację.
Artystka powiedziała, że obraz przedstawia jej ostatni romans.
Oczywiście. Popatrzcie na to.
To jasne, że przedstawia pochwę.
I nieprzypadkowo wybrała właśnie te cztery kolory.
Czerwony to krew. Żółty – mocz.
I tak dalej.
A co symbolizuje biały?
Oparła całą kampanię napoju na wytrysku i nie wie, co symbolizuje biały.
To to, co pryska.
Mathieu,
to zaszczyt pracować z Pierre’em.
Opowiedz mi o jego nowej kolekcji.
Co was łączy?
- Kogo? - Ciebie i Mathieu.
Co? Nic.
Ależ on na ciebie patrzy.
To mój klient.
I co z tego?
Jest przystojny, bogaty i odziedziczy dom mody Pierre’a Cadaulta.
Skąd wiesz?
Każdy to wie. Voici i Paris Match ciągle piszą o jego romansach.
- Boże, serio? - Tak. Jest dla ciebie idealny.
Bo ma kasę i romanse?
Bo odnosi sukcesy i ułożył sobie życie.
Dzięki pieniądzom, na które nie musiał zapracować.
W życiu nie trzeba mieć ciężko.
Ta rozmowa jest absurdalna. To mój klient, nie facet.
Piękna galeria, ale lepiej pójdę, zanim coś kupię.
Zjemy kolację?
Tuż za rogiem jest przepiękne bistro.
Byle było cicho i dało się rozmawiać o interesach.
- Przepyszne. - Moje ulubione crêpes w Paryżu.
Zabawne. Każda kultura ma własne naleśniki.
Nie porównuj crêpes do pankejków.
Nasze bezdyskusyjnie wygrywają.
Nigdy nie jadłeś moich.
Musisz mi kiedyś zrobić.
Popatrz, czytałam o tym. To projektanci mody, Grey Space.
Wypuszczają limitowane bluzy za jakieś 900 euro.
Goście od mody ulicznej ze Stanów.
- Będą na Tygodniu Mody? - Tak.
I ukrywają lokalizację pokazu,
więc wszyscy chcą go zobaczyć.
- Potrafią dać się zauważyć. - To prawda.
A jak kolekcja Pierre’a?
To zawsze trudny okres,
ale nauczyłem się radzić sobie z jego humorami.
Jak długo współpracujecie?
Od moich studiów.
Ale zamieszkałem z nim, kiedy miałem 13 lat.
To nie było stabilne dzieciństwo.
Ale za to każdy dzień był inny.
- Bardzo się różnimy. - Tak?
Ja wychowałam się tam, gdzie moi rodzice.
I chodziłam do liceum, w którym uczyła mama.
Każdy dzień był taki sam.
Dopiero jako 12-latka leciałam samolotem, a teraz pierwszy raz jestem w Europie.
Pewnie wydaję ci się okropnie nudna.
W żadnym razie. Ty się nudzisz?
Nie.
Amerykańscy Przyjaciele Luwru organizują aukcję charytatywną
i pytają, czy Pierre przekaże na nią sukienkę.
Tak to ma wyglądać?
My wam płacimy, a ty prosisz o przysługi?
Przyjdź jutro do atelier. Może coś znajdziemy.
Dziękuję! Naprawdę doceniam.
- No dobrze. - Powinnam już wracać.
Dobranoc, Emily.
- To na razie. - Pa.
MATHIEU CADAULT Z WŁOSKĄ MODELKĄ
Zdziwiłam się, widząc cię wczoraj z Mathieu.
- Dlaczego? - Twoje przykazania firmowe
zabraniały mieszania pracy z przyjemnością.
Omawialiśmy w galerii sprawy Pierre’a. Przekaże sukienkę na aukcję APL.
- APL? - Amerykańscy Przyjaciele Luwru.
O Boże. To ostatnie, czego potrzeba w Luwrze.
To będzie wielka impreza. Przyjdzie mnóstwo mediów.
Przesyłka dla ciebie.
Odeślij.
O co chodzi?
To od Antoine’a.
Przetłumaczysz mi to?
To banał w każdym języku.
On chce ją odzyskać, a ona jest…
Nieosiągalna.
Czy oni zerwali? Mogą w ogóle zerwać?
Otwórz.
- Nie. - Co się dzieje?
Antoine przysłał Sylvie prezent,
a ona nie chce go otworzyć.
Dawaj.
Luc, co ty robisz?
Piękne kolczyki.
To nie na uszy.
Na sutki.
Co? Nie!
Nie!
Myślisz, że znasz Sylvie?
Ale… one są na uszy, prawda?
Cześć, Judith.
- Przyszedł niezły tłum. - O tak.
Mamy tu mnóstwo miłośników Luwru.
I wszyscy mają chrapkę na sukienkę Pierre’a Cadaulta.
Sylvie, to jest Judith Robertson. To Sylvie Grateau, moja szefowa.
Miło cię poznać, Sylvie.
Dziękuję, że nam jej użyczyłaś.
Mogę ją odstąpić na zawsze.
Co tu robią deratyzatorzy?
To Paryż, wszędzie jest jakiś szczur.
To nie deratyzatorzy. To para projektantów, Grey Space.
Moda amerykańska. Bardzo awangardowa.
Inaczej mówiąc: szpetna.
Zostawię was.
Zwykle to ja się tutaj wyróżniam.
Robię zakupy w legginsach i bluzie dresowej,
ale wasza stylówa to mistrzostwo.
- Dzięki. - Niech zgadnę. Pogromcy duchów?
Nie, ubranie robocze. To nasza wiosenna kolekcja.
- Jak dla mnie – urocza. - Pani to zorganizowała?
Bez niej by się nie udało.
To ona zdobyła dla nas gwóźdź programu.
Pierre Cadault. Po to tu jesteśmy.
Super! Prowadzę jego marketing.
Myśleliście o zatrudnieniu agencji? Pewnie brakuje wam czasu.
Sami zajmujemy się marketingiem.
Jakoś znajdujemy czas, ale dzięki.
- Cholera, mamy problem. - Jaki?
W Dallas jest burza.
Dlaczego to problem?
Lot Amandy i Franka Carrouthów ma opóźnienie.
Ona miała prezentować sukienkę, a jej mąż miliarder obiecał licytować.
Merde.
- To nie brzmiało dobrze. - Nie, wszystko gra.
Tak jakby straciliśmy modelkę.
- Judith, to Mathieu Cadault. - Wiem kto to. Miło mi.
Mnie również.
Na pewno znasz mnóstwo modelek, które mógłbyś poprosić o przysługę.
O co chodzi?
Ktoś musi zaprezentować sukienkę Pierre’a na aukcji.
Mam idealną kandydatkę.
A teraz licytujemy prywatną wycieczkę po Château Margaux.
Zaczynamy od 5000 euro.
Po lewej widzę 5000.
Siedem tysięcy, dziękuję.
Mam 8000. Co pani na to?
Osiem tysięcy, ostatnia szansa.
Sprzedaję za 8000 euro.
Sprzedane! Dziękuję bardzo.
Dotarliśmy do ostatniej pozycji dzisiejszej aukcji.
Sprzedamy sukienkę
projektu wielkiego Pierre’a Cadaulta.
Jest on dziś z nami.
Emily.
Pięknie wygląda, prawda?
Oczywiście. Ma na sobie Pierre’a Cadaulta.
Złotko, Amanda Carrouth nie wcisnęłaby się w tę sukienkę.
Kto?
Licytację zaczynamy od 10 tysięcy euro.
Jest 10 tysięcy? Tak, 10 tysięcy.
Mam 12 tysięcy. 14 tysięcy. 16 tysięcy.
18 tysięcy. 20 tysięcy.
Nowy licytant daje 22 tysiące.
Mam 22 tysiące.
Dziwne.
- Ci projektanci licytują moją sukienkę. - Widać są twoimi fanami.
Boże, ale podbijają cenę.
Już 35 tysięcy! Rany!
- Dotknij, mam gęsią skórkę. - Wierzę na słowo.
Pan prowadzi.
Mam 38 tysięcy euro.
Sprzedane!
Dziękuję bardzo.
Gratuluję!
Gratulacje. Bardzo się cieszę!
Moja biedna sukienka!
Promują się.
27 POŁĄCZEŃ 4 WIADOMOŚCI
MINDY: CO SIĘ STAŁO?
MATHIEU: JAK SIĘ TRZYMASZ?
JUDITH: TO LEPSZA PROMOCJA DLA LUWRU
NIŻ TELEDYSK BEYONCÉ.
Cześć.
Byłem rano w sklepie i zawsze kupuję gazetę.
Boże, nic innego się nie dzieje?
To chyba duże wydarzenie.
Przetłumaczyć ci artykuł?
Nie, byłam tam.
Nie chcę dziś iść do pracy.
To nie idź. Weź wolne.
Zostań tutaj.
Chciałabym.
Ja też.
Dzięki za wizytę.
Nie ma sprawy.
Oby reszta twojego dnia nie trafiła do gazet.
Strasznie dużo się tu całujecie.
7,2 MLN OBSERWUJĄCYCH ZOSTAWIAMY SWÓJ ŚLAD
To jest problem.
Nigdzie nie krytykują Pierre’a.
Piszą tylko, że to walka starej i nowej gwardii.
Bo „stary” to taki komplement?
To ma swoje plusy.
Pierre ma mnóstwo nowych obserwujących.
Przez noc zdobyliśmy
100 tysięcy spośród 7,2 miliona obserwujących Grey Space.
- Pierre stał się częścią konwersacji. - Jakiej konwersacji?
Jeśli go stracimy, nawet Chicago zechce cię zwolnić.
Cześć!
Pamiętacie mnie? Oblaliście mnie farbą.
Modelka sukienki.
Liczyliśmy, że odbierzesz to jako sztukę performatywną.
Nie, odebrałam to raczej jako wyskok pary dupków.
Przykro nam.
Jesteśmy fanami Pierre’a.
On tak tego nie widzi. Ale możecie to zmienić.
Emily, moja droga. Jak się masz?
Wejdź. Usiądź.
Bardzo przepraszam.
Za to, co się stało na aukcji.
Nie musisz przepraszać.
Oboje wczoraj oberwaliśmy.
Może crème brulée?
Nie, dziękuję.
Nie do jedzenia.
Trzeba tak…
Spróbuj.
To bardzo satysfakcjonujące.
Fajnie.
Ale myślę, że pomogłaby nam zmiana perspektywy.
Wiem, dlaczego to się stało.
Kiedyś moje projekty nosiły najpiękniejsze kobiety w Paryżu,
a teraz ubieram podstarzałe panie.
I wszystkie umierają.
Moja widownia topnieje.
Więc mnie wyśmiewają.
W tym rzecz. To nie były kpiny, tylko wyraz szacunku.
Co moje logo robi na tej szmacie?
To kolaboracja.
Grey Space chce wypuścić bluzę z pana logo.
Zabrać Pierre’a Cadaulta w świat mody ulicznej.
A on nie chce tam iść.
Mówię panu, każdy chciałby mieć taką bluzę.
Każdy czyli kto?
Nawet tego nie rozumiem.
Dla Grey Space moda to koncepcja, że nasza tożsamość ciągle ewoluuje.
Więc biorą istniejące projekty i coś dodają.
Podobają się ludziom, bo nie trzymają się zasad.
Są odważni, obalają mury wokół mody.
Odwaga to zaczynanie od zera. Stworzenie czegoś własnego.
W modzie nie chodzi o koncepcje.
Chodzi o to, by wyglądać pięknie.
W tym każda kobieta będzie wyglądała szpetnie.
Świat oszalał.
To jest zemsta ringarde.
Moda szanuje ludzi, którzy ją noszą.
- A to jest potwarz! - Ma pan całkowitą rację.
Nie powinnam panu mówić, czym jest moda.
Ale Grey Space podziwiają pańską pracę.
Chcieliby robić to, co pan.
To pan jest oryginałem.
Może zbyt długo sam siebie kopiuję.
A teraz…
nastał dla mnie czas mroku.
Możesz iść.
Jak poszło?
Pogorszyłam sprawę. Mówi, że nastał czas mroku.
Boże, uważa się za Churchilla.
Przepraszam. Jak mogę pomóc?
Wiesz, co robią Francuzi, kiedy wszystko się wali?
Co robili podczas bombardowania w czasie drugiej wojny?
Chowali się?
Nie.
Kochali się.
Chyba nie jestem tak francuska.
Jeszcze.
Przepraszam, mam do przygotowania pokaz mody.
Napisy: Juliusz P. Braun