NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Terapia zakupowa przed pracą?
W przeciwieństwie do ciebie nie mam wiele czasu na zakupy.
A za tydzień wyjeżdżam.
Jakaś delegacja?
Dziewczyński wypad? „Femme voyage”?
Raczej „wypad, nie twój interes”.
Takie też mamy w Stanach.
Zasługujesz na urlop.
A ja zadbam o to, żeby wszystko tu działało, jak należy.
Mogłabym pomóc przy imprezie Fourtier.
O nie. Problemów mam aż nadto.
Skoro imprezę prowadzi amerykańska aktorka,
chyba warto wykorzystać Amerykankę w biurze.
Sądzisz, że podołasz?
Zdecydowanie.
Très bien. Możesz niańczyć aktorkę, tylko żadnych głupich pytań.
To by mi zaoszczędziło czasu i energii.
Załatwione.
AKTORKA BROOKLYN CLARK ZAPREZENTUJE ZEGAREK FOURTIER
Mam plan podróży Brooklyn Clark i tezy do przemówienia.
Sylvie mówi, że to twój problem.
Problem? Ja ją uwielbiam.
Znam każdy jej film. Nie wierzę, że Sylvie mi to dała.
Chyba ma dobry humor przez urlop.
W Saint-Barthélemy z Antoine’em. Ale nie wiesz tego ode mnie.
W ogóle tego nie wiem.
Czego nie wiesz?
Że mam się zajmować Brooklyn Clark.
Nie lubisz jej? To gwiazda.
W Ameryce. We Francji to średniaczka.
Jej gatunek filmów uważa się za dość… głupawy.
- Naprawdę? Czemu? - Komedie romantyczne z USA są sztuczne.
My wolimy francuskie zakończenia.
- Czyli jakie? - Tragiczne.
Jak w życiu. Facet umiera albo traci kończynę.
Albo kobieta jest lesbijką. Tak bywa.
Happy endy są amerykańskie.
Ale dają nadzieję, a bohater wygrywa.
- Nie chcecie tego oglądać? - Nie.
Chcę oglądać życie. Bohatera cierpiącego za miłość.
I nagą aktorkę.
A filmy nie mają być ucieczką od życia?
Takie myślenie to wasz problem.
Od życia nie da się uciec.
Nigdy.
I to jest francuskie zakończenie.
Ja do Brooklyn Clark.
Nie mamy takiego gościa.
- Powiedziano mi, że tu jest. - Nie.
W porządku, Ratatuj. Ona jest ze mną.
Idziesz?
Używaj pseudonimu. Jestem tu jako Marie Curie.
Albo Marie Callender. Która robi ciasta?
Emily Cooper z Savoir. Jestem wielką fanką.
Mówię to teraz, żeby nie palnąć w połowie rozmowy.
Urocza jesteś. Masz zioło?
Nie przy sobie.
I marihuana jest tu nielegalna.
Żartuję sobie.
Boże.
Chciałabym omówić harmonogram imprezy Fourtier.
Dzięki Bogu. Nie mam w co się ubrać.
Tak, to widzę.
Zwykle wskakuję w cokolwiek, co przyślą do hotelu.
Tak mi wcisnęli ten ohydny skafander na gali VMA.
Słucham? Nie, wyglądałaś świetnie!
Jak dwulatek z opiętym tyłkiem.
Mam znajomości u Pierre’a Cadaulta.
A on nie umarł?
Nie, jak najbardziej żyje.
To miło.
Ale to trochę zabytek.
Żaden zabytek. To wyrafinowana klasyka.
I nigdy nie zaprojektował skafandra.
Tak, to ma sens.
Daj telefon, Kapelutku.
Wyślij mi jutro szczegóły. Mam czas od trzeciej do piątej.
Tylko nie mów mojej grubej publicystce.
Świetnie. To ustalone.
Ale wracając do harmonogramu…
Wybacz, dasz mi kwadransik? Muszę zrobić sobie dobrze po locie.
Żartujesz?
Dobra. Po prostu położę ci to na stole.
- Dobra. - Dzięki. Jesteś najlepsza.
Nie wierzę, że widziałaś cycki Występnej Druhny.
- Czyje? - To film z Brooklyn.
Wdowa piecze torty ślubne, klienci się w niej zakochują,
ale okazuje się, że to duchy.
Kojarzę. To było głupie.
Ryczałam.
To było smutne. Byli duchami.
- Cześć. - Cześć!
Wiem, jestem wykończony.
O czym rozmawiacie?
- Emily widziała nagą gwiazdę filmową. - Prawie nagą.
- Super. Kogo? - Brooklyn Clark.
Prowadzi imprezę dla naszego klienta.
Przyjdźcie na nią.
Będzie elegancko, a ja kontroluję listę gości.
Kurczę, nie mogę.
W weekend niańczę dzieci w Prowansji.
Ja też. Mam się spotkać z kolekcjonerem w Brukseli.
Ale Gabriel zostaje. Idź, kochanie.
Nie ma presji.
Jasne. Brzmi super.
Poza tym musisz coś uczcić.
- Mogę im powiedzieć? - Nie ma o czym mówić.
Szef Gabriela w końcu się zgodził sprzedać mu restaurację!
- Boże! Gratulacje! - Co?
Teraz będzie mógł zrealizować wszystkie swoje pomysły.
Wcale nie, Camille.
Nie stać mnie.
Już zaliczka jest poza moim zasięgiem.
Moi rodzice chcą mu pożyczyć pieniądze, więc to może się udać.
Muszę wracać do kuchni.
Wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra.
Po prostu…
Gabriel bardzo chce kupić tę restaurację, a tylko z pomocą byłby w stanie to zrobić.
Ale rodzina i pieniądze to trudne połączenie.
Wiem z pierwszej ręki.
Jestem dziana.
Serio.
Boże, czy jestem teraz taką irytującą dziewczyną?
- Gdzie tam. - Dajesz mu wsparcie.
Dobrze. Wiecie co?
Może to dobrze, że spędzimy ten weekend osobno.
Zadbaj, żeby się dobrze bawił na imprezie, dobra?
Zrobię, co mogę.
Okropna.
Helen Mirren.
Grzybica.
Za bardzo disco.
A to przytulę.
Proszę za mną.
Nie muszę mieć bielizny, prawda?
Brooklyn Clark?
Mathieu Cadault. Miło mi.
Na żywo jest pani równie piękna jak w filmach.
Naprawdę? Który jest pana ulubiony?
Piękno… Miłość?
Wpadka.
To nie pani?
Emily Cooper. Pracuję w Savoir.
Pierre zatrudnił naszą agencję.
Stryj trochę się pośpieszył. To nie jego decyzja.
To jego marka. Kto podejmuje takie decyzje?
Ja. To ja zajmuję się biznesem.
Jak wielu wielkich artystów, stryj pada czasem ofiarą swoich kaprysów.
Nie wiem, czy się dogadamy.
Szkoda.
Myślałam, że chciał być na czasie i trafiać młodszego odbiorcy.
Mój błąd.
Emily, chodź tutaj!
Potrzebuję opinii normika.
Już idę!
Celine błagało o Brooklyn, ale ja skierowałam ją tutaj.
Widzę, że to był błąd. Przepraszam za tę stratę czasu.
Dobra. Damy wam na próbę miesiąc na stworzenie obecności w social mediach.
Ale proszę, żadnych banałów.
- Stryj ma wysokie wymagania. - Wiem.
Osobiście mnie wybrał.
Halo?
Miesiąc.
I chcę pamiętnego posta z Brooklyn w sukience Pierre’a.
Dostanie pan to i więcej.
Przepraszam.
Bardzo elegancka.
To sukienka Pierre’a Cadaulta?
Tak. Dzięki mnie.
Cross-promocja na kontach obu marek.
Synergia!
Opuść tę rękę.
To jest Michel z Fourtier z dokumentem.
Proszę to podpisać.
To jest po francusku. Julien, co podpisuję?
Musimy podpisać zrzeczenie się ubezpieczenia
na zegarek za dwa miliony euro.
Dobra.
I tutaj.
Dziękuję. I tutaj.
Wiem, wiem. I ostatni.
W porządku.
Miłego wieczoru.
O nie. Patrz.
Antoine i jego żona.
Tak. Widziałem ich.
Miłego wieczoru i powodzenia.
Czekaj! Myślisz, że Sylvie wie?
Znikam stąd, zanim się przekonam.
- Mogę na słówko? - O co chodzi?
Antoine tu jest. Z żoną.
Tak, byli na liście. Masz z tym problem?
Czyli wszystko gra?
Miałaś nie przychodzić z głupimi pytaniami.
Rób, za co ci płacą.
Przemówienie gotowe?
Tylko spokojnie. Idzie największe ciacho na sali.
- Jak moje cycki? - Słucham?
Ładne.
Dotarłeś.
- Jasne. - Gabriel, to jest Brooklyn Clark.
Siad, piesku.
Nie imprezuje?
Może ty się zajmij przemówieniem, a my imprezowaniem.
Brzmisz jak Cellulit.
Jak kto?
Moja publicystka. Ogarniaj.
A więc to jest ulubienica Ameryki?
Może to przez jet lag?
Dobry wieczór, miło poznać.
Dwa miliony dolarów. Nie do wiary.
- Twoja praca robi wrażenie. - Ta impreza owszem.
Denerwowałam się nią, ale na razie wszystko się układa.
Szybko, obejmij mnie.
- Co? - Proszę.
- Wyglądasz zjawiskowo. - Dziękuję.
Pamiętasz Gabriela?
Oczywiście, nasz szef kuchni. Pamiętna noc.
Dla mnie również.
Mam kłopoty.
Mojej żonie spodobał się bardzo drogi zegarek.
Rozmawia z Sylvie o zniżce.
Jak ci się podoba różowe złoto?
Pasuje do jej karnacji.
- To miłe, ale chyba go nie potrzebuję. - Jest przepiękny.
Ona musi go mieć.
Pamiętasz Emily z Savoir?
Oczywiście. Miło cię znów widzieć.
Antoine bardzo cię ceni.
Bardzo miło to słyszeć.
Szef kuchni Gabriel!
Niezapomniany.
Byliście razem na kolacji?
Zabawialiśmy klienta. Jego tartare de veau pomógł dobić targu.
Musimy wpaść do twojej restauracji.
Może po powrocie?
Skąd, chérie?
Antoine myśli, że potrafi coś ukryć,
ale jego asystentka niechcący wysłała mi potwierdzenie rezerwacji.
Możesz przestać udawać, chéri.
Przygotował mi podróż niespodziankę do Saint-Barthélemy.
Wspaniale. Podobno jest tam pięknie.
Jaka szkoda.
- Niespodzianka zepsuta. - Saint-Barthélemy nie da się zepsuć.
Byłaś tam kiedyś?
Nie, nigdy. Ale jestem pewna, że będziecie się świetnie bawić.
Wybaczcie.
Przepraszam.
Sylvie, wszystko gra?
Jest w porządku.
Premiera się udała,
a impreza już się skończyła.
Tak, ale cieszyłaś się na ten wyjazd.
Przykro mi.
O niczym nie masz pojęcia.
Bonsoir, Kapelutku!
Brooklyn, czekaj! Dokąd jedziesz?
Napisz!
Wszystko gra?
Nie.
Szalona gwiazda, którą niańczę, uciekła mi z zegarkiem za dwa miliony.
Stracę pracę
i żałuję, że nie mam kapelutka, żeby do niego zwymiotować.
Zadzwoń do kierowcy.
Genialne.
Dobra.
Dobry wieczór. Bonsoir.
Mówi Emily Cooper z Savoir. Dokąd pan wiezie Brooklyn Clark?
Ja… Mówi po francusku.
Dobra. Wiem, dokąd jadą.
Boże, przyjechałaś! I wzięłaś ciacho.
Masz może kasę?
Nie możesz wyjeżdżać bez słowa.
Przecież powiedziałam „bonsoir”.
No weź, kupię ci drinka.
- Mówiłaś, że nie masz kasy. - Faktycznie.
On stawia.
No dobra.
Jeden drink i wychodzimy.
Jeden?
Rozejrzyj się.
Tutaj nie musimy być tym, kim jesteśmy w domu.
Jesteśmy tu po to, żeby zaszaleć.
To nie jest tylko drink.
Nie jesteśmy tylko w barze.
- Stoimy na skraju… - Reszty życia.
Cytujesz mi własny film?
Też go zacytowałaś.
Boże, ja żyję dla trapu, wiesz?
Totalnie. Wszystko gra?
Tak. Wzięłam coś na odprężenie.
Widzisz? Jestem wyluzowana.
I napalona!
Chyba wzięła ecstasy.
Co?
Chyba wzięła ecstasy.
Wzięła. A teraz musi siku.
- Umie się zabawić. - Ale aż tak nie powinna.
Jest głosem Babci Gąski w filmie Pixara.
Dobrze, że nikt nie zwraca uwagi.
W domu jest grzeczną dziewczynką, a tutaj…
Wszystko ujdzie jej na sucho.
To Paryż, a nie równoległy świat, w którym zasady nie obowiązują.
Nie przyjeżdża się tu, żeby być grzecznym.
Przepraszam.
Powinnam… Zadzwo…
Napiszę do Brooklyn i lepiej już idźmy.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE: MICHEL Z FOURTIER
O Boże.
DZWONI: MICHEL Z FOURTIER
Halo?
Pani Cooper?
Mówi Michel z Fourtier.
Dobry wieczór.
- Wszystko w porządku? - Zaszło nieporozumienie.
Mieliśmy odebrać zegarek tuż po zakończeniu imprezy.
Ponad dwie godziny temu.
Naprawdę?
Bez obaw, Brooklyn ma zegarek i jest tutaj ze mną.
- Gdzie konkretnie? - W klubie.
Właściwie to w barze.
W restauracji.
Trochę tu głośno.
Proszę podać jej telefon!
Jest teraz w łazience, ale zaraz do pana oddzwoni.
- Słucham? Co proszę? - Do widzenia!
Halo? Suka!
Musimy znaleźć Brooklyn i spadać.
Brooklyn?
Przepraszam. To nie Brooklyn.
Nie ma jej w łazience.
Barman ani bramkarz nie wiedzą, gdzie jest.
Zniknęła.
Mam przerąbane.
Mogę tylko wrócić do hotelu i się modlić.
Uber był dwie minuty stąd, a teraz jest siedem.
Jak to w ogóle możliwe?
Boże! Teraz jest 12 minut stąd!
Czemu jedzie w złą stronę?
Odwołaj go. Mam lepszy pomysł.
- Musimy wejść do Marie Curie. - Nie mamy takiego gościa.
- Marie Callender? - Nie.
- Maria Antonina? - Nie.
Marie Osmond?
Przykro mi, nie mamy takich gości.
Musiała zmienić pseudonim. Wiesz, o kogo nam chodzi.
Proszę nie podnosić głosu.
- O co spytałeś? - Chodź, bo nas wyrzucą.
Nie obwiniaj się.
Ona uciekła, a ty jesteś tutaj i rozwiążesz problem.
Ale to nie ja.
Na mnie można polegać. Ja nie podejmuję złych decyzji.
Nie tylko ty tu decydujesz.
Ale tylko ja jutro wylecę z pracy.
Może to nie byłoby złe.
Rok na podróże.
Dobre jedzenie.
Miłość.
Będę musiała jeść u ciebie za darmo.
Nie będę miał restauracji.
A co z pożyczką od rodziny Camille?
Wtedy bym do nich należał.
Nie chcę do nikogo należeć.
Nawet jeśli to znaczy, że marzenia muszą zaczekać.
To lepsze niż patrzeć, jak umierają.
DZWONI: SYLVIE
Dlaczego ludzie z Fourtier dzwonią do mnie po nocy
i pytają o Brooklyn Clark i zegarek za dwa miliony euro?
Zajmuję się tym.
Widzę, czym się zajmujesz.
Uciekła mi w klubie, zdecydowanie była naćpana
i zmieniła pseudonim w hotelu.
Musimy wejść do pokoju, wie pan którego.
Z przyjemnością bym pomógł, ale prywatność naszych gości…
Tam może być martwa dziewczyna. Nie byle kto, tylko Amerykanka.
Bardzo słynna Amerykanka, która ma 14 milionów fanów na Instagramie.
Jak byś wtedy wyglądał?
- Mało prawdopodobne. - Może. Ale to byłby PR-owy koszmar.
Nie tylko dla hotelu, ale dla ciebie.
Ta praca naprawdę aż tyle dla ciebie znaczy?
Dasz się za to zniszczyć?
Proszę za mną.
Chyba słyszę muzykę.
Albo głosy. To dobry znak.
Pukamy?
Chyba nie.
Brooklyn!
- Gdzie zegarek? - Wybacz.
Nie możecie tu wpadać.
Dzwonię do prawnika. To przesada.
Zamknij się.
Masz absurdalny głos.
- Jest na szafce. - Ja to zrobię.
Oddałabym go.
Nie miałam dla ciebie całej nocy.
Nie jestem nim.
- Nie moje cycki! - Bez obaw.
- Kapelutku! - Nie nazywaj mnie tak!
Wybacz. Zapomniałam imienia.
Wciąż się kumplujemy?
To było niesamowite.
Byłaś twarda, nie dałaś sobą pomiatać.
To…
naprawdę imponujące.
Musiałam się wyżyć.
Jesteś z nim szczęśliwa?
Naprawdę wierzysz, że ludzie ciągle są szczęśliwi?
Jasne, że tak.
Nie wiem, ale uważam, że…
mogłabyś mieć więcej.
Mieć kogoś w 100 procentach, a nie…
Nie chcę mieć nikogo w 100 procentach ani żeby ktoś miał mnie w 100 procentach.
Nawet w małżeństwach nigdy tak nie bywa.
To tylko bajka.
Kiepski film.
Naprawdę tak sądzisz?
Wierzysz w happy endy, prawda?
Że rycerz na białym koniu uratuje cię z każdej opresji.
Już wiem, dlaczego tak myślisz.
- On nie jest moim rycerzem. - Ale przyjechał.
Dobranoc, księżniczko.
Chciałem cię odprowadzić.
A jeśli jesteś głodna, na Montmartrze jest budka z naleśnikami.
Najlepsze miejsce do oglądania wschodu słońca.
Jeśli chcesz.
Jeśli chcę?
Jasne, że chcę.
Ale chcę więcej niż to.
Nie potrafię się dzielić naleśnikiem.
Potrzebuję całego naleśnika.
- Emily… - Nie widujmy się już.
To nam nie służy.
Ja tylko oferowałem podwózkę.
I wschód słońca.
Jeszcze raz dziękuję za pomoc.
Sama wrócę do domu.
Dobranoc, Gabriel.
A WCZORAJSZEJ NOCY…
Prawie 200 tysięcy polubień.
Nieźle.
Czy to nie zbyt risqué?
Zdaniem Mathieu nie. Napisał do ciebie.
DZIĘKI TOBIE CADAULT ZNÓW JEST SEKSOWNY
A więc to było akurat.
Nie będę znów przepraszać. Mimo że bardzo mi przykro.
To są przeprosiny.
Już koniec!
Ale skoro jednak masz czas, co powiesz na dziewczyński wypad?
Nie mam budżetu na Saint-Barthélemy, ale może Disneyland?
Zmiataj stąd.
Dobrze. Tak myślałam.
Napisy: Juliusz P. Braun