NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Znowu?
Całą noc nie przestawali.
Francuzów seks nie męczy.
- Jakby podłączali się do ładowarki. - Mnie zmęczył, a dziś ważny dzień.
- Nie wierzę. - Co?
Daj mi, kurwa, spokój.
Dupku.
Wyślij do taty.
Tak mówisz do taty?
Do króla suwaków?
Asystentka i tak mu to złagodzi.
Przekupuje mnie, żebym wróciła.
- Znowu. - Czym?
- Boże, tym bmw? - I domem za nim.
- Chce dać ci dom? - Tak. Tuż koło własnego.
Muszę tylko wrócić, zapisać się do programu stażowego
i zacząć się ubierać jak Angela Merkel.
A ty wolisz być nianią?
- Aż tak podoba ci się Paryż? - Tak.
- Poza tym nie mogę wrócić do Chin. - Dlaczego?
Po pierwsze przez życie, jakie dla mnie zaplanowali.
Właściwy mąż, dom na właściwej ulicy…
A jest też…
to.
Boże, byłaś w Idolu?
U nas nazywa się Popstar.
Ale odlot.
Odjęło mi głos przed miliardami ludzi.
Nie milionami. Miliardami.
A kiedy odkryli, kim jest mój ojciec…
stałam się memem.
Rany.
Byłam tak przerażona, że musiałam wyjechać.
Więc dałam za wygraną,
przyjechałam tutaj i poszłam na studia, jak chciał tata.
- I to też mi nie wyszło. - Bo jesteś piosenkarką!
Byłam piosenkarką.
- Zmarnowałam swoją szansę. - Można mieć więcej niż jedną.
- U nas nawet dzieci nie można. - Musisz wrócić do gry.
Znajdź scenę i odzyskaj formę.
Urocza jesteś.
Ale w Paryżu piękne jest to,
że nikt nie patrzy krzywo, kiedy nic nie robisz.
To tutaj forma sztuki.
Mają nawet nazwę na takich jak ja: flâneurs.
Nie jesteś flâneur. Ty się ukrywasz.
I mam boską kryjówkę.
Mówiłeś, że mamy się ubrać na czarno.
Że ty masz się ubrać na czarno. Żeby się nie wyróżniać w domu mody.
Ale ja nie planuję się wtapiać w tło.
Od dziecka marzę o spotkaniu z Pierre’em Cadaultem.
Podkradałem Vogue’a z salonu piękności mojej mamy.
To legenda.
Wiem. Odrobiłam pracę domową.
Wiem o jego kłótni z Valentino, romansie z Eltonem Johnem
i iguanie Evangeliście, która nigdy nie zdycha.
Iguana zdechła już pięć razy.
Ale nowa zawsze ma to samo imię.
- Nie! - Tak!
Sylvie! Widziałaś moje maile o strategii w Internecie?
Pierre nienawidzi social mediów, ale jego manager wie, że ich potrzebują.
Jeśli dostaniemy projekt, kiedyś to omówimy.
Na razie patrz, podziwiaj i postaraj się zniknąć.
Łatwizna. Ubrałam się na czarno.
To nie czerń. To może leżało obok.
Od XIX wieku tylko projektanci wybrani przez Francuską Federację Mody
mogą używać terminu haute couture.
Pierre Cadault oczywiście do nich należy.
Monsieur Cadault nie goni za trendami. On jest artystą.
Ostatnio użyczył talentu do zaprojektowania kostiumów
do nowego baletu w Operze Paryskiej.
Trzymaj mnie.
Dobra, puść.
Dominique, nie pokazuj kostiumów, nie są gotowe.
Pierre, są w zupełności gotowe. Wynoszą balet na nowy poziom.
Zespół z Savoir właśnie tak mówił, n’est-ce pas?
Ach, tak. Te instagramerki.
O nie, monsieur Cadault.
To największy zaszczyt w mojej karierze.
I w moim życiu.
A dla ciebie?
To więcej niż zaszczyt.
To znaczy…
Od zawsze podziwiam pańską pracę
i obecność tutaj…
to totalny obłęd.
„Totalny obłęd”?
Pańskie projekty są tak wysmakowane…
Mogłabym je schrupać!
Ringarde.
Pierre!
Czekajcie! Co się stało?
Co to znaczy „ringarde”?
„Prymitywny”. Nazwał cię prymitywką.
Za przywieszkę na torebce?
TO NIE PRZYNOSI SZCZĘŚCIA :(
PRYMITYWNE? JESZCZE JAK – O NIE
To jej syn czy kochanek?
Ja tylko…
patrzyłam, czy sałatka Cezar naprawdę jest warta 20 euro.
Jest stanowcza. Nieco władcza.
Jak matka.
A teraz go karmi.
Jak…
kochanka.
Mam nadzieję.
Przegrany stawia butelkę wina.
Taki jesteś pewny swego?
Jestem profesorem semiotyki. To…
Nauka o symbolach.
Mam magisterkę z komunikacji.
A więc wiesz, że odczytuję takie rzeczy.
Znaki.
Ludzi.
Thomas.
Emily.
Skąd mamy wiedzieć, kto wygrał zakład?
Chyba musimy tu siedzieć, aż się zdemaskują.
Co pijesz?
A przez resztę dnia nikt się do mnie nie odzywał.
Cóż, to trochę ringard nazywać kogoś ringarde.
Co nie?
- Nie mówię, że jestem modna… - Siedzisz w najmodniejszej kawiarni.
- Przynajmniej historycznie. - Naprawdę?
Siadywali tu Jean-Paul Sartre i Simone de Beauvoir.
Cały Paryż do nich ściągał.
Czytałam na studiach Drugą płeć.
Prawie całą.
Przez długi czas to kawiarnia ulicę dalej, Les Deux Magots, była najpopularniejsza.
Pili tam Hemingway i Picasso.
I co się stało?
Sartre i de Beauvoir uznali ją za zbyt burżujską
i wynieśli się do Café de Flore, bo była pusta,
i nagle…
Café de Flore stała się modna.
Kiedy dwie rzeczy stoją obok siebie,
jesteśmy zmuszeni je porównywać.
Café de Flore i Deux Magots.
Albo „ringarde” i „modna”.
Nie jesteś ringarde.
Zaraz, co?
Kim jest ten trzeci?
Nie dowiemy się, kto wygrał.
Nie obchodzi mnie to. Chciałem tylko z tobą rozmawiać.
No cóż…
możemy porozmawiać w innym miejscu.
Mniej prymitywnym?
Dobra.
Tak.
O Boże!
- Masz tylko książki po francusku. - Tobie też dzień dobry.
To nie moje. Były w mieszkaniu.
Mam zasadę.
Jeśli pójdę do dziewczyny, a ona nie ma własnych książek…
nie mogę się z nią kochać.
Mam własne książki.
Transport z Chicago jest za drogi, więc pobieram je na iPada.
Więc pokaż iPada.
- Dlaczego? - Żebym mógł się z tobą znowu kochać.
Z czystym sumieniem.
- Na pewno nie weźmiesz prysznica? - Nie chcę zmywać twojego zapachu.
Zobaczymy się dziś znowu?
Dobra, jasne.
Kto to?
Wczoraj go poznałam.
Nigdy czegoś takiego nie robiłam. Przecież mógł być mordercą.
Tak myślałam, że słyszę parę petites morts.
Parę czego?
Mała śmierć. Czyli orgazm.
Zdaje się, że tej nocy umarłaś przynajmniej dwa razy.
Boże, petit umieram ze strachu.
Małe śmierci?
Czemu tak? To makabryczne.
Nie, chodzi o to, że…
To tak intensywne, że umierasz, a potem rodzisz się na nowo.
Jako nowa osoba.
Przyszła nasza belle ringarde.
- Możesz przestać? - To komplement. Po części.
Nie jestem prymitywna.
Wczoraj poszłam do łóżka z profesorem filozofii.
To gorzej niż prymitywne. To nudne.
Wcale nie.
Cytował Rimbauda. To było seksowne.
Mój były cytował tylko Grę o tron.
Ameryka brzmi jak więzienie.
Zakładam, że to przez tego poetę wyjątkowo się spóźniłaś.
Nie. Sylvie napisała, że mogę przyjść na 11.
Co to za spotkanie?
- W sprawie Fourtier… - Zegarków?
To mój projekt. Wiesz, co tam robią beze mnie?
Absolutnie nie. Ale czuję się teraz niezręcznie.
Więc sobie idę.
Dlaczego nie byłam zaproszona na poranne spotkanie?
Przygotowałam prezentację.
Luc, powiedz Emily,
że nie odpowiada już za social media Fourtier.
Ma kwarantannę od marek luksusowych.
- Dobrze, przekażę. - Jestem tutaj.
Chodzi o Cadaulta?
Powiedz jej też, że nie potrzebuję w biurze jej jęków.
- Może sobie iść. - Przekażę.
Nie zrobiłam nic złego.
Upewnij się, że wie, co to jest kwarantanna.
Jasne.
Po angielsku znaczy to samo!
Wiedzieliśmy, że może się z nim nie udać.
Ale to jej miało się udać lub nie.
Chciała go zdobyć, odkąd jestem w Savoir.
Może mogłabym mu się wytłumaczyć?
Co byś powiedziała?
Śmiało. Załóżmy, że jestem nim.
- Proszę pozwolić… - Ringarde!
Nie wierzę, że zdegradowali mnie za dodatek.
Przynajmniej masz dodatkowego faceta.
- Jak było? - Obłędnie.
Trzy petites morts jednej nocy.
Nauczyłaś się obleśnego wyrażenia!
Tak.
Nie chciał potem wziąć prysznica, żeby to wspominać.
- Czy to dziwne? - To seksowne.
Ale to pewnie dlatego metro śmierdzi rano potem z C.
Potem z ciała?
Potem z cipki.
- Mindy! - No co?
Jechałaś tym metrem?
Przepraszam.
Zmęczona robię się sprośna, a przez ciebie nie zmrużyłam oka.
Przeze mnie?
Wpadłam w pijacki ciąg wyszukiwania klubów jazzowych.
Pomyślałam, że jeśli mam wrócić do śpiewania,
warto zrobić to tutaj, gdzie nikt mnie nie zna.
W Crazy Horse mają przesłuchania.
Dobra myśl.
- Nie idę na nie. - Dlaczego nie?
Bo wciąż zlewa mnie zimny pot po Popstarze.
- Ale chyba nie pot z C? - Emily!
Nie.
Dobra. Musisz…
Musisz to przezwyciężyć.
Czasem myślę, że już nigdy nie zaśpiewam.
Nawet dla mnie?
Może… Nie wiem.
Nie teraz.
- Dlaczego nie? Nikt nie patrzy. - Mam zaśpiewać teraz?
- Tak! - Tu są ludzie.
I co? Zaśpiewaj cokolwiek.
Nie będę oceniać.
Nie oceniam.
No dobra.
- Nie będę patrzeć. - Dobra.
- Stanę… Weź to. - Dobra.
- Stanę daleko i nie patrzę. - Dobra.
Co mam zaśpiewać?
Co tylko chcesz.
Spokojnie, nikt nie zwracał uwagi.
Prezent.
Delta Wenus.
Bardzo seksowna.
Wejdziemy poczytać czy mnie nie wpuścisz?
Wtedy w ogóle nie zjemy kolacji.
Lepiej mieć na co czekać.
Cześć.
- Cześć, Emily. - Cześć.
Przedstaw nas koledze.
To jest Thomas.
A to moja przyjaciółka Camille i jej chłopak Gabriel.
Słyszeliśmy cię.
To znaczy o tobie.
Gabriel jest szefem kuchni w restauracji nieopodal.
Ale dziś inny kucharz
będzie nam gotował w knajpce z tapas w dziesiątce.
Tak. Chodźcie z nami!
Nie chcemy się wpraszać.
- Byłoby super. Proszę! - Uwielbiam hiszpańskie wino.
Czemu nie?
- Czemu nie? - Dobra, świetnie.
Podwójna randka.
Super.
Tędy.
- Pięknie tu. Co to za miejsce? - Kanał Saint-Martin.
Dawniej był surowy, autentyczny. Szkoda, że zrobił się popularny.
Stracił cały urok.
- Mnie się podoba. - Teraz zrobił się tu Disneyland.
A wy jesteście z Paryża?
- Nie. - Gabriel jest z Normandii.
Dorastałem na farmie w Brionne.
Cała jego rodzina się złożyła, żeby przyjechał tu do szkoły kucharskiej.
Są z niego bardzo dumni.
To piękne.
Macie coś wspólnego.
Nie jesteście z Paryża.
- Papierosa? - Chętnie, dzięki.
Jestem zaskoczony. Moi znajomi kucharze sami zwijają.
To teraz poznałeś innego.
Gabriel, wybrałeś świetne wino.
Dzięki. To mała, organiczna winnica.
Gabriel to ekspert od wina.
Poza szampanem. To działka Camille.
Tylko przez to, gdzie dorastałam. Moja rodzina ma zameczek w Szampanii.
- Nazywa się Domaine de Lalisse. - De Lalisse?
- Nie słyszałem. - Jest mały.
Ale nie rozmawiajmy o tym. To nudne.
Zgadzam się.
Rozmowy o winie są nudne. Jak rozmowy o pogodzie.
Ciekawiej się je pije, prawda?
Gabriel chyba mnie nie lubi.
Czemu tak sądzisz?
Widziałem, że jest o ciebie zazdrosny.
Nie wydaje mi się.
Jak go winić?
Postarajmy się dziś być ciszej.
Jasne. Co tylko chcesz.
JEZIORO ŁABĘDZIE
KOSTIUMY: PIERRE CADAULT
Cześć, laska!
Wybacz, to się nie powtórzy.
Mam coś dla ciebie. A nawet dwa cosie.
Wybierz się ze mną albo z kimś na premierę baletu,
żeby zdobyć Cadaulta.
Nigdy więcej nie wymawiaj przy mnie jego imienia.
To była loża!
- Co ty robisz? - Nie wiem.
Nie chcę, żeby mnie zdegradowali.
Uważaj, bo cię deportują.
EMILY COOPER: WYBIERZEMY SIĘ DZIŚ NA BALET?
THOMAS: JASNE. SPOTKAJMY SIĘ PO ZAJĘCIACH.
Cześć, Emily.
- Dokąd się tak wystroiłaś? - Idę na balet.
Z Thomasem, jak mniemam?
Tak.
Rozumiem. Miłego wieczoru.
O co chodzi?
Nic nie powiedziałem. Zapowiada się ciekawy wieczór.
Masz z nim problem?
Wybacz, ale to snob.
Dupek, który udaje intelektualistę.
Znam ten typ.
Może tego nie widzisz, bo nie jesteś z Paryża…
Ty też nie jesteś.
Przepraszam, ja…
- Nie o to chodziło. - Nieważne.
Ale on na ciebie nie zasługuje.
Emily!
Pięknie w tym wyglądasz.
Ale bez tego jeszcze piękniej.
Ty też wyglądasz niczego sobie.
Ale jest jeden problem.
Wiedziałaś, że grają dziś Jezioro łabędzie?
Czy to żart?
Dlaczego?
Ostatnio widziałem tu Bolero. Arcydzieło.
- Jezioro łabędzie jest dla turystów. - A może wraca do łask? Jak Deux Magots?
To sprytne, że sięgasz po mój argument, ale umknęło ci sedno problemu.
No dobrze.
Muszę znaleźć Pierre’a Cadaulta, więc może wytrzymasz do tego czasu?
Polujesz tu na niego?
Więc czeka nas marny balet
i niezręczne spotkanie z przereklamowanym projektantem?
Faktycznie jesteś snobem.
Słucham?
Nie lubisz nic lubić, co?
„Snob”. Ostatnia deska ratunku ograniczonych.
Jestem ograniczona?
Tak, ale za to piękna.
Może lepiej spotkajmy się po balecie,
a ja zapewnię ci niesamowity seks.
Oboje będziemy bardziej zadowoleni.
Thomas, jako profesor od symboli z pewnością bez trudu rozpoznasz ten.
To raczej gest.
Znamy się?
To ta ringarde z firmy marketingowej.
Emily z Savoir.
Excusez-moi, to prywatna loża.
Chciałam tylko przeprosić za to, że pana uraziłam,
i powiedzieć, że…
ma pan rację.
Jestem prymitywką z tandetną przywieszką.
A wie pan, dlaczego ją kupiłam?
Bo miałyśmy z kumpelami fioła na punkcie Plotkary.
Chciałyśmy być Sereną van der Woodsen i nosić jej piękne, kosztowne stroje.
Ale z kolekcji tych projektantów było nas stać tylko na przywieszkę
z outletu w Winnetce.
Więc… tak.
Byłyśmy dość ringarde.
Wzywam ochronę.
Myśli pan, że nie szanujemy projektantów.
A my ubóstwiamy ich do tego stopnia,
że wydajemy całe oszczędności na głupi dodatek,
żeby poczuć się jak na pana wybiegu.
Może nas pan wyśmiewać…
ale prawda jest taka, że nas pan potrzebuje.
Bez takich prymitywek jak ja nie byłby pan modny.
Nie wierzę, że to był Dan.
- Słucham? - Plotkara.
Po całym serialu okazało się…
że to Dan.
Przykro mi, ale to loża VIP.
W porządku. I tak tu nie pasuję.
Poszłaś na ten balet, prawda?
Ja…
Zadzwonili z biura Pierre’a Cadaulta.
- Przepraszam. - Chce się spotkać.
Nalega, żeby była też Plotkara.
Zakładam, że chodzi o ciebie.
To… dobrze, prawda?
Nie chcę wiedzieć, jak to się stało.
Ale musisz być…
mniej.
A co powiesz na to, żeby każda z nas była sobą?
A co powiesz na bilet do Chicago?
Mniej. Dobra.
O wiele mniej.
Napisy: Juliusz P. Braun