NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Ben çiçek almak?
Pembe gülleri?
Rosé gülleri...
Şu rosé...
Bunlar sana göre değil. Bu güller güneyden geldi.
Ne?
İşte.
Sana bunlar olur.
Güzelleri istiyor, bunu değil.
5,6 avro ama yuvarlak hesap altı.
Gerçekten mi?
Hem de çok.
Sağ ol. Berbat Fransızcam hiç iş görmüyor.
Hayır. O kimseye iyi davranmaz.
Sen iyisin. Ayrıca Fransız'sın. İngilizce de biliyorsun!
Tabii. Amerikan programları izleyerek büyüdüm.
-Ya sen? Amerika'dan ziyaret mi? -Artık burada yaşıyorum.
Vay be. İlk kez sesli söyledim ve ben bile kendime inanmadım.
-Emily. -Camille.
Nasıl şansın döndü de Paris'e geldin?
Şikago'da büyük bir pazarlama şirketindeydim,
burada daha küçüğünü aldılar.
Amerika'nın bakış açısını temsil ediyorum.
Peki onlar bu konuda ne düşünüyor?
O çiçekçi kadın gibi.
Le Marté des Enfants Rouges'a gitmelisin.
-Marais'de. -Tamam.
Orada görebileceğin şahane yerler var.
Metroyla Filles du Calvaire'e git.
Metroya son bindiğimde soluğu 21. Bölge'de aldım.
-Sadece 20 tane var. -Sen düşün.
Bu şehir üstüme üstüme geliyor.
Rahat ol.
Paris büyük bir şehre benzer
ama aslında küçük bir kasabadır.
Biraz vakit geçirdikten sonra anlarsın.
Baksana, bu gece ne yapıyorsun?
-Salı günüyse dil kursum var. -Daha iyi bir fikrim var.
Sanat galerisinde çalışıyorum, akşama bir açılış var.
Eğlenceli bir ortam ve Şikago'dan birkaç kişi olacak.
Randy Zimmer'ı tanıyor musun?
Otelci mi? Adını duydum, yeni nesil Ian Schrager gibi.
Eskisine ayıp olmasın.
Paris'teki yeni oteli için resim bakıyor.
Sen de gel.
Galerie de Garipuy, Dördüncü Bölge'de.
Beşincinin yanında mı?
Nehrin tam karşısında.
Alışırsın.
-Gitmem gerek. -Tamam.
-Üzgünüm. -Ben değilim.
Akşam görüşürüz, değil mi?
10,4B TAKİPÇİ
#HerŞeyGüllükGülistanlık
Benim paquet'ler!
Nihayet.
Tamam, boş ver o zaman.
Ben...
-Ben taşırım. -Seni kim taşıyacak?
Peki. Al bakalım. Tuttun mu?
Sorun yok.
Aman Tanrım.
Bu arada...
Paris'te tuğla vardı.
Evden gelen birkaç olmazsa olmaz eşyam.
O değil.
Onu ofisten getirdim.
Ne sektöründesin?
Pazarlama.
Olamaz.
Organik, parçalı, tuzsuz fıstık ezmem.
Eski sevgilim.
Üzüldüm.
Yok, onsuz yaşarım ama...
Fıstık ezmesi...
Artık Paris'tesin, fıstık ezmesinden daha iyisini buluruz.
Aman Tanrım!
İlk kez omlet yemiş gibi oldum, nefisti!
-Fıstık ezmesine dönmek istemez misin? -Hayır, artık iflah olmam.
İç çamaşırı mı pazarlıyorsun?
Lüks ürünler.
İç çamaşırı hediyeydi.
Bir müşteriden.
Herhâlde onu çok mutlu ettin.
Umarım. Profesyonel anlamda.
Bu da garip kaçtı.
Gerçek şu ki, hediye benim için bir sorun.
Neden?
Birincisi, evli.
İkincisi, beni Şikago'ya postalamak isteyen patronumla ilişkisi var.
Üçüncüsü, fena hâlde uygunsuz.
-Karmaşıkmış. -Öyle. Karmaşadan nefret ederim.
Çocukken bile kurallarım vardı. Bezelye havuca değemez.
Sos yemeğin yanında olmalıydı, eti de kesilmemiş severdim.
Lafı açılmışken gitmeden önce temizliğe yardım edeyim.
Hayır.
Bu...
Tavayı mahveder.
Sabun bu.
Omletlerimizin sırrı bu.
Hiç temizlemeyiz.
Dinlendiririz.
Benim kuralım da bu.
Tamam.
Çok güzeller. Teşekkür ederim.
-Yanında kim var? -Antoine.
-Kavga ediyor gibiler. -Dâhisin.
Ne diyorlar?
Kısaca, Sylvie adama kıymet bilmez diyor,
adam da onu başka ajanslarla görüşmekle tehdit ediyor.
Aman Tanrım. Bir şey yapmalıyım.
Bir de senin, adamın parfüm şişesine binmenle uğraşamaz.
Bir müşteri ben geldikten hemen sonra ayrılırsa
suç tek bir kişiye kalır.
-Umarım bölmüyorumdur. -Tabii ki böldün!
Paris'te Bir Amerikalı.
Girsene!
Bu gece Randy Zimmer'la görüşeceğimi söylemek istedim.
Kiminle?
Otel zincirinden.
Senin fikrindi! Biliyorsun.
Antoine'ın şirketine otelleri için özel bir koku ürettirmek.
Çok büyük bir iş olabilir.
Neden söylemedin?
Çünkü...
Henüz bahsetmeye hazır değildik.
Son moda. Çok yeni.
Heyecan verici. Harika fikirdi Sylvie.
Zimmer'ı nereden tanıyorsun?
Emily?
-Paris'teki ortak arkadaşımızdan. -Evet.
Neyse, sadece fikre bayıldıklarını haber vermek istedim.
Yani başlangıç aşamasında. Bana şans dileyin.
Bence gerek yok.
Bunlar sana.
Mutlu salılar.
Hoşça kalın.
Akıllı kız.
Ne yaptığını sanıyorsun?
Julien, ajanslarla görüşecek, dedi. Yardım etmeye çalıştım.
Beni kurtarmana ihtiyacım yok.
Beğendiğime bile emin olmadığım bir fikri kendime mal etmem.
-Beğeneceksin. -O kadar emin olma.
Bu arada, La Perla'dan gelen şu küçük hediyen kimden demiştin?
Sadece arkadaşımdan.
Yeni arkadaşım Gabriel.
Gabriel mi?
Paris'te ne çok arkadaş edinmişsin.
Seni yemeğe çıkarıyoruz.
-Ama... -Hemen.
Tamam.
Sylvie ve Antoine'la olayın nedir?
İş yerinde herkes yüz göz olmuş, farkında mısınız?
Bence vukuat senden çıkıyor.
Ciddi misin?
-Bilmediğimizi sanıyor. -Neyi?
Bu koku ne?
Tehlike. Sylvie masandaki La Perla kutusunu gördü.
Evet, o...
Bir arkadaşımdandı.
Antoine, La Perla'nın müdavimi.
Oraya bir sürü insan gidiyor. Ünlü bir yer.
Luc, yardımcı ol.
Sylvie'yle neredeyse 12 yıldır çalışıyorum.
Korkutucu görünür ama aslında çok iyidir.
-İyi midir? Seni ezip bu konuma geldi. -İşinde iyi, tamam mı?
Demek istediğim,
Antoine genç ve seksi bir müşteriydi ve Sylvie'nin peşinden çok koştu.
-O zaman evli miydi? -Tabii ki.
Karısı vardı, sonra bir de Sylvie'si oldu.
Bir süreliğine bu kadarı ona yetti.
Gerçekten koku gelmiyor mu?
Hayır.
Neyse, karını metresinle aldatmak ayrı.
Genç bir Amerikalı ile metresini aldatmak apayrı bir şey.
Ne?
-İmkânı yok. -Demek istediği şu,
iç çamaşırı yeni arkadaşından gelmediyse
ve Antoine'la bir ilişkiye başlamayı düşünüyorsan
bir daha düşün.
Boka basmışım.
Kesinlikle bastın.
Neden o kadına kendini sevdirmek için paralanıyorsun?
Çünkü patronum
ve müşterimiz olan sevgilisinin yolladığı iç çamaşırı iade edeceğim.
O sana ait.
O da karısına ait. Bir de Sylvie'ye.
Ve başka kime çakıyorsa ona. Neden sen olmayasın?
Bak, en azından bir tane aşırı uygunsuz ilişkin yaşamadan
Paris'i hakkıyla deneyimlemiş sayılmazsın.
Sylvie'nin saygısını kazanmam daha önemli.
Onu asla kazanamazsın.
Sana kıyafetler alıp
Paris'in güzel yerlerini gezdirmek mi istiyor?
Muhtemelen.
O zaman benimle tanıştır.
-Sophie umurumda değil. -Sylvie.
Her neyse.
Güzel galeri. Nasıl davet edilmiştin?
Mahallemde çiçek alırken bir kızla tanıştım.
Beni kötü gül almaktan kurtardı,
güzel brunch yerleri önerdi ve bu açılışa davet etti.
Tanrım, sence sana asıldı mı?
Ne? Şu ana kadar aklıma gelmemişti.
İşte orada.
-Kim? -Randy Zimmer.
-Enfes sarışınla konuşan mı? -Evet, o Camille.
-Acaba sen mi ona asılsan? -Keser misin!
Pekâlâ, bana şans dile.
Bol şans biche.
Emily!
-Merhaba. -Gelebilmene çok sevindim.
Şikago'yu Şikago'yla tanıştırayım.
Randy Zimmer. Emily Cooper.
Büyük hayranınızım.
Teşekkürler.
Emily pazarlama firmasında çalışmak için Şikago'dan yeni taşınmış.
-Doğru söyledim mi? -Mükemmel.
Peki. Beğendiğin eseri sonra konuşalım.
Tamam, unutma.
-Tekrar sağ ol. -Gelebilmene çok sevindim.
Paris'te bir Zimmer oteli açacak olmanız heyecan verici!
Evet. Kasımda.
Zürih'teki açıldığında Business Week'in Mart 2010 sayısında
merkezi burada istediğinizi söylemiştiniz.
Röportajlarımı mı ezberlediniz?
Evet. 2015'te Zimmer South Beach açıldığında
Architectural Digest'te iyi bir otel yankı uyandırmalı, dediniz.
Evet. Vay canına.
Teşekkürler.
Peki neden yapmıyorsunuz?
Ne yapmıyorum?
Yankı uyandırmak için tüm duyuları beslemelisiniz.
Sırf güzel manzara, pahalı çarşaf değil, ayrıca bir koku gerek.
Kokunun nesi var?
Hiç. Koku yok ki.
Mesele de bu.
Madison Caddesi'ndeki boş bir reklam panosu gibi.
Çöpe giden boş bir gayrimenkul.
Devam et.
Ev satarken yapman gereken tek şey kurabiye pişirmektir.
Kokusu insanlara
yuvayı, sıcaklığı, şekeri, tereyağını ve mutlu bir yeri hatırlatır.
Sana kurabiye lazım Randy.
Kurabiye mi vereceksin?
Kartımı.
İyi bir pazarlama konuşmasıydı.
Yarına kadar buradayım.
Elini göster bakalım Şikago.
Savoir'a hoş geldin.
Teşekkürler.
Randy Zimmer, bu Antoine Lambert,
Maison Lavaux'nun sahibi ve usta burnu.
Bu da Savoir'ın başı, Sylvie Grateau.
Yani başımız burada,
burnumuz burada.
-Bu durumda sen nesin? -Ağız mı?
Ben onu bacak sanıyordum.
Peki o zaman...
Başlayalım mı?
Koku yaratmak senfoni yazmaya benzer.
Bir numune daha var.
Şu anki imza kokumuz De L'Heure için
basit bir melodiyle başladık.
Üst notada bergamot, mandalina ve vetiver.
Orta notalar kokunun kalbi sayılır.
Ylang ylang.
Provence lavantası.
Sonra da derinlik ve zenginlik için
alt notada indol var.
İlginçtir ki merde ile aynı moleküler bileşiğe sahip.
Şey mi dedi...
-Bok. -Uzmanlık alanın.
Çılgınca geldiğinin farkındayım ama doğru.
Hayatta olduğu gibi tatlıyı dengelemek lazım...
Pis kokuyla mı?
Bir parfümü compliqué kılan budur.
İlginç bir fikir
ama bu büyük bir karar ve yarın gidiyorum.
Yazık.
Belki Şikago'da iyi bir parfümcü bulursunuz.
Bu işin olmasını istiyorum Sylvie.
Hâlâ müşterimiz misin?
Bu akşam yemeğe çıkmaya ne dersiniz?
-Devam ederiz. -Süper fikir.
Michelin yıldızlı herhangi bir yer olur.
-Fikirlerim var. -Hayır!
Emily, Paris'te her konuda uzman olan sensin.
Rezervasyonu sen yaptır.
Dostumuz Randy'yi son gecesinde hüsrana uğratmayalım.
Hallediyorum.
-Güzel. -Sağ ol.
Evet. Bu gece. Şimdi.
Bu très önemli.
İmkânsız. Tamamen doluyuz.
Evet, anlıyorum, tamamen dolu.
Teşekkürler.
Harika fikrin için sağ ol.
Senin fikrindi, biliyorum.
-Amacımız memnun etmek. -Ne güzel.
Hediyemden memnun kaldın mı?
Evet, çok düşünceli bir davranıştı ama...
Hayır, gereksizdi.
Hayır, hiç de değil.
Azıcık da uygunsuzdu.
-Kime göre? -Bana.
Genelde müşterilerden iç çamaşırı kabul etmem.
Özellikle evli müşterilerden.
Öyle mi sandın?
Kendim için aldığımı mı?
Evet?
Kendim için değil, senin için aldım.
Seksi ve güçlü hissetmeni istedim.
Dünyaya kafa tutmaktan korkmayan cesur bir kadın.
Paris'e bile.
Ama özür dilerim. Farklı sınırların olabilir, anlıyorum.
Evet, var.
Derli toplu olmayı severim. İş ve özel hayatım ayrı olmalı.
Konteyner mağazasında mutlu olurum.
Fransız usulü böyledir.
Paris'teyken en müthiş şeylerin bunun dışında kaldığını göreceksin...
Ne demiştin? "Kutunun" dışında.
Konteyner diyelim.
Emily, Grand Véfour'da rezervasyon yaptır.
Tamam.
Antoine.
Oraya son dakikada kimseyi almazlar. İmkânsızdır.
Beni sevmiyor.
Nasıl başardın?
Biri iptal edene kadar beş saniyede bir sayfa yeniledim.
Tamam. Burada bekleyin.
Emily Cooper adına altı kişilik masa.
Etkilendim doğrusu.
Burada hiçbir zaman yer bulamadım.
Emily muhteşem.
Evet, yerimize bir oturabilsek muhteşem olacak.
Seni buraya ilk getirişimi hatırlıyor musun?
Hayır.
O isimde bir rezervasyonumuz yok.
Evet, var. İnternetten onayladım.
Yok, üzgünüm.
Bakın.
İşte e-posta onayı.
Altı kişi, saat 21.00, 08/11.
Harika. 8 Kasım'da görüşürüz.
8 Kasım'a yer ayırtmışsınız. Bugün 11 Ağustos.
-Tanrım, tarihleri ters çeviriyorsunuz. -Siz ters çeviriyorsunuz.
Tamam ama...
Ama çok önemli bir...
Peki.
-Alo? -Merhaba. Gabriel, ben Emily.
-Kim? -Emily! Emily Cooper, komşun.
Emily, merhaba!
Zor duyuyorum.
Büyük bir ricam var. Çok önemli bir müşterim...
-İç çamaşırcı. -Evet, birkaç kişi daha.
-Altı kişi alır mısın? -Bu gece mi?
-Evet, şahane. -Hayır, ben...
Yardımına ihtiyacım var Gabriel. İşim buna bağlı.
Yarım saate kapatmayı planlıyoruz.
Peki, 15 dakikaya görüşürüz.
Evet!
Bir iyi, bir de harika haberim var.
İyi haber ne?
Yemek beşinci caddede.
Paris'in gelecek vadeden genç şeflerinden biri şahsen hazırladı.
Harika haber ne?
8 Kasım'da Zimmer Paris'in açılışı için Le Grand Véfour'a geliyoruz!
Peki.
Harika.
Bizi özgün kılacak bir şey lazım.
Bence kaşmir ağacı,
çiçek açan yasemin,
egzotik orkideler çok zarif ve romantik olabilir.
Tabii ki otelinize biraz daha coquin bir şey gerek.
Yaramaz.
Şansınıza, Antoine'ın uzmanlığı bu.
Bir otel zincirinin özel bir kokusu olması bana çok romantik geliyor.
Mükemmel bir evlilik gibi.
-Yasak aşk diyelim. Çok daha romantik. -Aynen öyle.
-İnsanlar otele bunun için gider. -Özellikle de Paris'te.
Kokunuz, birlikte geçirdikleri anın güzelliğini hatırlatmalı.
Bunu tekrar tekrar yeniden yaşayabilirler.
Öyle ama kokular zamanla kaybolur.
Yeniden sürdüğün anda tutku bütün şiddetiyle geri gelir.
Bana göre Randy,
otelin kokusu bir süre sonra afrodizyağa dönüşür.
İlginç bir sav.
-O kadar çok olasılık var ki. -Çok fazla.
Âşıklara içelim!
Âşıklara!
Eski ve yenilere.
Buna içerim.
Pekâlâ Antoine.
Kokuyu hazırlayalım.
Yarın avukatlarıma sizi aratırım.
Harika.
-Yani Savoir'da kalıyorsun, öyle mi? -Tabii Sylvie. Seni asla bırakmam.
Bir kez daha kadeh kaldırmak istiyorum,
iki efsanenin aşkına...
Zimmer Otelleri ve Maison Lavaux.
İşte yetenekli, muhteşem şefimiz ve arkadaşım Gabriel.
Le Grand Véfour kadar olmasa da...
Kimsenin gitmediği yere gidip peşimden gelmelerini yeğlerim.
Dikkat et. Seni Zimmer için çalabiliriz.
Kendisinde numaram var.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Teşekkürler.
Demek yeni arkadaşın Gabriel bu.
Evet.
Muhteşemdi.
-Bu bir şey değildi. -Hayır, olağanüstüydü.
Sayende müthiş göründüm.
Bunu başarmak zor değil.
Gidelim mi?
-Yemek için teşekkürler. İnanılmazdı. -Rica ederim.
Bu arada iç çamaşırı zevkin çok ince.
-Ne zevkim? -Öyle.
Gerçekten öyle. Evet.
Tekrar teşekkürler, Hayır, sonra görüşürüz.
Emily...
Bugün iyi iş çıkardığını söylemeliyim.
Dinle Sylvie, birlikte kazanmamızı istiyorum.
Bazı şeyler çeviride anlamını kaybetse de...
Bil ki yolumu çiziyorum.
İçmeye gidiyoruz,
istersen bize katıl ama bence yapacak daha iyi işlerin var.
Alt katımda oturuyor. İşleri karıştırmak istemiyorum.
Bazen en iyi ilişkiler karmaşıktır.
Bir şey mi unuttun?
Evet.
İyi geceler.
-Emily! -Camille, selam!
Çok acayip, bu mahallede rastlaşıp duruyoruz.
Randy Zimmer'la yemek yedim.
-Burada mı? -Evet, yemek harika.
Biliyorum, şef erkek arkadaşım.
Gabriel mi?
Evet. Onu tanıyor musun?
Pek sayılmaz.
Hemen altımdaki dairede oturuyor.
Seninle tanıştığımız çiçek pazarının
hemen ilerisinde.
Tanışıyor musunuz?
Tanıyormuşuz.
Gördün mü? Demiştim.
Paris büyük bir şehre benzese de aslında küçük bir kasabadır.
Seni gördüğüme çok sevindim.
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya