BİR NETFLIX DİZİSİ
-Günaydın. -Günaydın.
Kusura bakma, kolum uyuştu da.
Sen kusura bakma.
Koynunda çok rahattım.
Çok tatlısın.
Sen çok tatlısın.
Ne yapıyorsun? Dur.
Kalkma. Yanımda kal.
-Kötü ne varsa yataktan çıkınca yaşanıyor. -Yatakta da yaşanabilir.
Bunda değil.
Öyle mi?
Bir tur daha istediğini mi ima ettin?
Siktir.
Annemin kardiyoloji kontrol randevusuna dört dakika kalmış.
Uyuyakalıp bir de böyle kaçıyorum, affet.
Saçmalama, sonunda uyuyabilmene sevindim.
Evet, sohbetin ortasında sızdığım için üzgünüm.
Üzül tabii.
Bütün sırlarımı döktüm.
Teşekkürler bu arada. Keyifliydi.
Çok yanlış çıktı.
"Güzel vuruştuk, sağ ol. Hadi herkes yoluna" anlamında değil.
Sorun yok.
Derdin başından aşkın. Annendi, Sonoma'ydı…
Benim de…
-Benim de kendi işlerim var. -Evet.
Sonoma'yı niye anlattıysam. Aptalcaydı.
Annemi bırakıp gidemem sonuçta.
Bence anlayış gösterir.
Hayatını yaşamalısın.
Şu sıra öyle bir şansım yok.
Yetişemediğim bunca randevu ve kontrol varken…
-Çok fazla, ha? -Evet.
Yük demek istemiyorum ama…
Keşke hepsini sırtlanman gerekmese.
-Kolun boşuna uyuşmamış. -Doğru.
Bir isteğin olursa ben buradayım.
Çok sağ ol.
Kendine iyi bak.
Denerim.
Nasıl bu kadar müthişsin?
Hile hurdayla.
Şaka bir yana…
Yaptığıma rağmen beni affettin.
Teslim olup hapsi boylamalıyım.
Hayır.
Hepimiz…
Hepimiz hata yaparız.
Hepimizin pişmanlıkları var.
Sen kalkarsan benim de bizimkilere gitmem gerekir.
Sırf Steve'den konuşuyorlar.
Bıktırıcıdır.
Steve meselesinde sorun şu ki
ne yaşandı bilmemek ağır geliyor.
Belki bilmemen daha iyidir.
Olabilir.
-İstemsizce içiyorum. -Çok yanlış.
Biliyorum.
Çaresizim.
Bunu söylediğime inanamıyorum ama…
Ted öldükten sonra yas odaklı bir grup çalışmasına gittim.
-Sahi mi? -Evet.
Gönülsüzce ve lanet okuyarak.
Ama eskisi kadar
yalnız hissetmememi sağladı.
Şu an yalnız hissetmiyorum.
Sevindim.
Baksana.
Banyo yapmak istesem tuhaf kaçar mı?
-Evet. -Peki.
Yine de yapabilirsin.
Belki birkaç mum da yakarım.
Mumun var mı?
Lavabonun altında.
Yani…
-Dikkat et. -Pardon.
-Anne, mutfakta su sızıntısı var! -İnsaf Charlie.
Kapıyı çalsan?
Lavantalı duş jelini kullanabilir miyim?
Banyo mu yapacaksın?
Gayet normal bir şey.
Şu çatlaktan sızıyor kanımca.
Evet.
-Kanımca da öyle. -Aynen.
-Borularındaki tıkanıklığı açabilirim. -Yeniden.
Aletleri getireyim.
-O düşündüğün şey seni ilgilendirmez. -Anlamışım yani.
Ben çok fazla şey yaşadı.
Böyle durumlarda insanların yanında olmak lazım.
Buyur, kandır kendini.
Abicim.
Bana biraz yardım edebilir misin? Kolları sıvarsın belki.
Tabii, bakalım şu tesisata.
Judy.
Merhaba.
Bir daha gelmezsin sanmıştım.
Seni biraz ürküttüğümü düşündüm.
Öyle oldu.
Ama geldin.
Denemekten zarar gelmez.
Güzel.
Bir bakalım.
Seninle de hiç konuşamamıştık.
O gün sizin eve öyle
darmadağın geldim.
Zil zurna sarhoş yani.
Öyle de denebilir.
Evet.
Merak etme, anneme söylemedim.
Sağ ol. Çok makbule geçti.
İyi çocuksun Charlie Brown.
-Bunu diyen çoktur. -Evet.
O gün de söylemiştin.
-Öyle mi? -Evet.
-Yok canım. -Var canım. Söyledin.
O gün için özür dilerim. Hiç benlik değildi.
Steve mevzusu
beni altüst etmişti.
Öyle biri değilim.
Sorun değil.
Babam öldükten sonra ben de saçmalamıştım.
Anlıyorum.
Eh.
YOLO diyelim.
O lafın modası geçti.
Neyse, şu borulara girişelim artık.
Amanın.
Kemoterapinin ilk üç küründen sonra
vücudun verdiği yanıtı görmek için bir PET-CT çekimi yapacağız.
Bir saniye.
Üç kür var.
Ne kadar sürecek?
Her kür yaklaşık bir ay sürer.
-Sonra bitiyor mu? -Vücudun yanıtına bağlı.
-Devam etmek gerekebilir. Al. -Teşekkürler.
-Sakız alır mısınız? -Yok, sağ ol.
Judy, önümüzdeki birkaç ay seni çok zorlayabilir.
Sana yardımcı olabilecek biri var mı? Ailen mesela.
-Annem var. -Süper. Burada mı?
-Hapiste. -Peki.
Bir arkadaşın vardır belki.
Var ama…
Yük olmak istemem.
Bencil olman için bundan daha uygun bir zaman yok.
Evet ama ben öyle biri değilim.
Olman gerekebilir.
Seni yine ürkütmeyeyim ama sürecin bu kısmı çok yorucudur.
Yardıma ihtiyacın olacak.
Tamam da…
Tek başına da idare edilir herhâlde.
Ederim, değil mi?
Edersin ama iyi bir tercih olmaz.
Kahretsin.
Çöp var mı?
-Amma saç çıktı. -Kâbus gibi.
Benim değil. Benden önce burada bir cadı yaşıyordu.
-İyi bir cadı mı, kötü bir cadı mı? -Hem iyi hem kötü.
Bipolardı.
Ne olur ne olmaz.
İyi haber şu, sorunu bulduk.
Kötü haberse şu, bu iş beni aşar.
Borulardan birinde kocaman bir delik var, çok garip.
Tamamen aşınmış. Sanki bir şey boruyu yakıp geçmiş.
Gerçekten çok garip.
Belki de cadı bunu kazan olarak kullandı.
"Bir semender gözü atalım, bir de sıçan kuyruğu."
"Kazana gir bakalım!"
Aynen.
Bir tesisatçı çağırayım.
Judy, nerelerdeydin?
-Pardon… -Çıldırıyorum burada.
Niye?
-Bize çarpan Ben'miş. -Ne?
Yattık bu arada, çok da güzeldi.
Ama çok kötü oldu
çünkü şimdi sızdıran fare deliğini tamir ediyor.
-Evde sızıntı mı var? -Evet!
-Geriden gelme! -Çok şey oldu.
Ben de onu diyorum!
Çok fazla oldu artık!
Şu şartlarda sana söyleyeceğim şeyi biraz ertelesem mi acaba?
Ne söyleyeceksin Judy?
Ben…
Ben Michelle'le üç aylığına Sonoma'ya gideceğim.
Kiminle nereye gidiyorsun?
Michelle'le. Organik şaraphanenin yanına restoran açacak, yardıma çağırıyor.
Bir hafta çıktınız diye onunla üç ay ortadan kaybolacaksın yani.
Uzayabilir. Gidişata bağlı.
Tek başına altından kalkamaz. Yardıma ihtiyacı var.
Ne zaman gidiyorsun peki?
Ne kadar erken, o kadar iyiymiş. Acil herhâlde.
-İşin ne olacak? -Sorun yok. Kovuldum.
-Bu kadarı da fazla artık. -Evet.
-Bence de. -Tamam.
-Ben geldim! -Selam!
-Merhaba Judy. -Selam.
Şeyi söyledin mi?
Benim…
-Evet. -Söyledi.
-Güzel. -Sorun yok.
Hiç yok.
Hayır, var.
O gün hastanede söylemeliydim.
Steve'in haberini almış.
Bunun mazereti yok.
Bence sorun yok. Biz iyiyiz.
Tabii ki yok. Herkes iyi.
Gayet iyi.
Çok özür dilerim.
-Bana karşı çok iyisiniz. -Yanında duruyoruz.
Her ihtiyacında.
Eyvah.
Tesisatçı yola çıkmış mı? Ben de sızdıracağım birazdan.
İstersen ağlayabilirsin.
Yok, ben iyiyim.
Berbat hâldeyim.
İç dünyam karmakarışık, anlatabiliyor muyum?
Canım yanıyor.
Çok mutsuzum, hiç bu kadar mutsuz olmamıştım.
Yeni yeni fark ediyorum ki…
…öfkem çok büyük!
Böylesine korkunç, canice bir ölüme öfke duyman çok normal.
Hangi insan bunu yapabilir diye düşünmeden edemiyorum.
Vicdan azabı çekmiyor mu?
-Çekiyordur mutlaka. -Evet, mutlaka.
Vicdan azabı çekmemek için canavar olmak lazım.
Korkunç bir şey.
Aklımda tonla soru var.
FBI bizimle konuşmak istiyormuş gerçi.
-Belki bazılarına yanıt buluruz. -Süper!
-Harika! -Muhteşem!
-İşte bu. -Evet!
Ne güzel.
Bize katılmana çok sevindik Ben.
Umutsuzluğa kapıldığında güvenebileceğin dostlar olmalı çevrende.
Biri de Sonoma'ya gidiyor.
-Sonoma'ya mı gidiyorsun? -Hayır.
Judy gidiyor, üç aylığına.
Yas süreciyle ilgili olmadı bu pek.
-Başkası söz alsın. -Ben.
Bugün benim için özel bir gün.
Burt'ün ölümünün 20'nci yıl dönümü.
Kocam. İntihar etmişti.
Anısına bir şey yapacak mısın Yolanda?
Şey…
Genelde en sevdiğimiz karaoke bara giderim.
Burt de şarkı söylerdi.
Ama kapandı.
-Çok yazık. -Sıkıntı değil.
Evde tek başıma da bir şeyler yapabilirim.
İyi eğlenceler.
Tek başına olmana gerek yok.
Henry'nin karaoke makinesi vardı.
Bittin sen.
Islık sesleri.
Gazap.
Veba.
-İblis. -Tamam.
Mikrofonu yeterince denedin. Sağ ol Shandy.
Bırak artık.
Uzaklaş.
Sağ ol canım.
Davet etmesen olmazdı, değil mi?
İçim acıdı. Yolanda'nın arkadaşa ihtiyacı var gibiydi.
Benim de var.
O ne demek?
Şu anda ölü bir adam için parti verecek gücüm yok demek.
Mutfağımda koca bir sızıntı var.
FBI desen beni neredeyse enseleyecek.
Sen onu merak etme. Glenn'le konuştum.
Kiminle?
-Ajan Moranis, FBI ajanı. -Ne? Niye?
Bizim vurkaçın Yunanlıların işi olduğunu ima ettim.
Paralarını çaldığı için Steve'i de öldürmüş olabilirler.
FBI'ın bir numarasına yalan mı söyledin?
Yalan değil ki. Bir teori.
Bizden şüphelenmesin diye uğraşırken daha çok şüphe uyandırdın kesin.
Yardım ediyordum.
Senin olayın bu.
Enine boyuna düşünmüyorsun Judy. Neyse.
Sana Sonoma kaçamağında iyi eğlenceler. Ben idare ederim.
Eğlenceli olmayacak. Yorucu geçecek.
Neymiş o?
Judy bizi bırakıp
arkadaşı Michelle'le restoran açmaya gidiyor.
Kötü fikir.
O işin geleceği yok. Restoranı ayakta tutmak çok zor.
-Shandy bu işi biliyor. -Zoru başaranlar da var.
Sonun olur.
Sonun olurmuş.
Ah Burt
Hayatım benim
Aşkına doyamıyorum Burt
Bilmiyorum ki…
Bu parti uzamayacak, değil mi?
Ne kadar mutlu baksana. Yapma böyle.
Ben de çok mutluyum, bak.
Sakladığın o koca gülümsemeyi görüyorum.
-Hanımlar. -Merhaba.
Selam.
Yolanda için büyük incelik ettiniz.
Başka çare yoktu.
Başkalarına yardım etmek insana iyi geliyor.
Kirli sırrım bu benim. Almaktansa vermeyi yeğlerim.
Çok yanlış ifade ettim.
-Olur mu hiç? -Biraz.
Çok şükür.
Hepinize teşekkürler.
İzninizle. Boğazım kurudu.
Benim de.
Hoş geldin.
Bülbülümüz buradaymış.
Sana su getirdim.
Teşekkür ederim.
Biraz kendime geleyim dedim.
Anlıyorum.
Burt mü bu?
Gözleri ne kadar merhametli bakıyor.
Değil mi?
Komik aslında.
Bunca zaman sonra hâlâ arkasından ağladığım kimin aklına gelir?
Ama ağlıyorum.
Belli ki çok özel bir adammış.
Değildi.
Her erkek gibi sıradan bir adamdı.
Kişiliğindeki eksiklikleri ben fiziğimle kapatıyormuşum,
öyle derdi şakasına.
Haksız değildi.
Bir karizması vardı kesin.
Hakikaten yoktu.
O yönünü seviyordum.
Burt…
Tutarlı ve öngörülebilirdi.
O yüzden
inanmakta güçlük çekiyorum.
Bunu yapmayı seçtiğine inanamıyorum.
Başka seçeneği olmadığını düşündü belki de.
Daha iyi bir seçenek göremedi.
Keşke ne kadar acı çektiğini bilseydim.
-Ona yardım etmek için dağları devirirdim. -Farkındaydı bence.
Peki niye yardım istemedi?
İsteyemedi belki de.
Olabilir.
Judy.
Tatlım, her şey için çok teşekkürler.
Benim için çok özeldi.
Ne demek!
Bu arada
Sonoma'da iyi eğlenceler.
Duyduğuma göre cennet gibiymiş.
Öyle umuyorum.
Judy?
-Arkadaşın geldi. -Kimmiş o?
-Merhaba Michelle. -Selam Jen.
Sonoma haberini aldım.
Michelle! Sen de gelmişsin! Hepimiz bir aradayız.
Evet, şimdilik.
-Ne? -Anne, tamir bandı var mı?
Bir de güçlü bir tırnak makası. Oyun oynayacağız.
Elimizdekilere bir bakayım.
İzninle Michelle.
Sessiz bir yere geçsek?
Olur, tabii.
-Her şey yolunda mı? -Pek sayılmaz.
Öyle çat kapı geldim, kusura bakma.
Ne kusuru? Bir isteğin olursa gel, demiştim.
Var.
Var. Özür dilemek istiyorum.
Ne için?
Dün gece uyuduğumu sanırken söylediğin şeyi duydum.
Şu malum…
Özür dilerim. Niye bir şey demedim bilmiyorum.
Demeliydim.
-Donup kaldım ve… -Dert etme.
Etmeliyim. Korkunç bir şey yaptım. Değer verdiği birine kim bunu yapar?
Öyle deme. Çırılçıplak uzanırken kanserimden bahsetmem korkunç bence.
Konuşmak ister misin?
Konuşabiliriz. Mecbur değilsin tabii.
Birinin desteğine…
Jen zaten yanında ama…
Evet.
Öyle.
-Ne kanseri peki? -Rahim ağzı.
Karaciğere de sıçramış.
-Siktir. -Evet.
Epey tatsız.
En tatsızı hatta.
Ben buradayım, tamam mı?
Bir isteğin varsa…
Beni Sonoma'ya davet edebilirsin.
Mekânı açınca.
Ederim.
Anneme bahsettim bu arada.
Beni…
-Destekliyor desem yeridir. -Sahi mi?
-Evet. -Gördün mü?
İnsanlar şaşırtabiliyor.
-Sana bir şey aldım. -Ne?
Küçük ve aptalca ama hiç yoktan iyidir dedim.
Sağ ol.
Ametist için şifalı derler.
Bence şimdiden işe yarıyor.
Belki de sana
Gerektiği kadar iyi davranmadım
Nasıl gidiyor?
Sana kendini Olduğundan değersiz hissettirdiysem
Özür dilerim, kör olmuştu gözlerim
Ama sen hep aklımdaydın benim
Sen hep aklımdaydın benim
Willie Nelson anlıyor bu işten.
Anlıyor.
-Willie'ye saygılar! -Aman.
-Ne işin var burada? -Sana geldim.
FBI'la konuştuk bu arada.
Tamam. Gel hadi.
-Şarkıya devam edecektim. -Şov bitti. FBI ne dedi?
-Boğulmuş. -Ne?
Steve boğulmuş.
Kafasına aldığı darbeyle ölmemiş.
İnanmıyorum.
Çok kötü bir ölüm.
Öyle.
Ne yaptın sen?
Haklıymışsın.
Bilmemek daha iyiymiş.
-Sabır. Boş ver, kalsın. -Tüh.
-Ben, dur. -Aldım.
Boş ver.
Ben!
Judy!
-Judy, yardım et! -Ne oldu?
Ben!
-Hay aksi. Böyle gel. -Aldım.
Gel hadi.
Gel.
Tuttuk seni.
-Tamam. -Hoppacık.
-Tutuyor musun? Güzel. -Evet.
Sakın…
-Otur hadi. -Tamam.
Ben havlu getireceğim. İnanılmaz.
-Herkesi sepetle lütfen. -Tamam.
Derdin ne senin?
-Kötü bir görüntü, evet. -Öyle biri değildin güya.
-Bak abicim… -Ben senin kardeşin değilim! Ezik!
Çok özür dilerim.
Hatalarını üstlenmen lazım. Annemden de uzak dur.
Hoş geldin.
Ben nasıl?
Lyft'le gitti.
Tam bir kâbustu.
Evet, biraz tetikleyiciydi.
İşkence bu resmen.
Ona yardım etmeliyim.
Yaptığım şeyden sonra
bunu ona borçluyum.
Boğulmasına seyirci kaldım.
-Ben'in mi? -Hayır.
Steve'in.
Ona yardım edebilirdim. Onu kurtarabilirdim ama…
-Donup kaldın. -Evet.
Daha iyi biri olsam
hayatını mahvettiğim adamın yanında olurdum.
Çok ağır gelir.
Başkası olsa yapardı.
Sen mesela.
Yaptın da. Benim yanımda oldun.
Ben denemeye bile zahmet etmeyecek kadar adiyim.
Ya benim yanımda olmanı istesem?
Nasıl yani?
Ben kanserim.
Değilim dedim ama öyleyim.
Kanserim.
Bunu niye…
Kendini suçlamanı istemedim.
İnanmıyorum.
O yüzden Sonoma'ya gideceğimi söyledim.
Tedaviyi sana yük olmadan halledeyim dedim.
Onca şeyden, hele de annene olanlardan sonra…
-Siktir oradan Judy! -Ne?
Adi olduğumu söyledim, evet ama bu kadar mı adiyim sence?
-Hayır. Öyle… -Beni dinle!
Sen bir yük değilsin.
Sen benim her şeyimsin.
Senin için her şeyi yaparım.
Her şeyi.
Anladın mı?
Korkuyorum.
Biliyorum.
Bir şey olmayacak.
Söz veriyorum.
-Çok korkuyorum. -Biliyorum.
Ben buradayım.
Bir şey olmayacak.
Selam.
Selam. Hayırdır?
Bu hâlde geldim, kusura bakma.
Doğru, biraz ıslaksın.
Evet.
Geçen gün bana gelmiştin ya?
Evet.
Kuşu geri vermiştin.
Evet.
Şöyle ki…
Benim…
Nasıl desem bilmiyorum.
Benim…
Yardım almam lazım.
Ben alkoliğim ve yardım almalıyım.
Tamam. Yardım almanı sağlayalım hadi.
-Olur. -Hadi.
-Sağ ol. -Tabii ki.
-Çok minnettarım. -Lafı olmaz.
Bir şey sorabilir miyim?
O kuşu nereden bulmuştun?
Henry vermişti. Jen Harding'in oğlu.
Judy, Henry için yapmış.
Öyle mi?
-Al bakalım. -Frittata nefis olmuş.
Yumuşacık.
Buna bu kadar şaşırmana gücenmemeye çalışacağım.
Bu arada bize ortak takvim hazırladım.
Doktor randevuların işaretli.
Bu sayede işi sıkı tutacağız.
-Sağ ol. -Ne demek.
-Günaydın. -Size de günaydın.
Şaşırtıcı derecede güzel bir frittata yaptım açsanız.
Almayayım. Sıcak kahvaltı istemem.
-Ya mısır gevreği? -O da soğuk çorba gibi.
Ne oluyor lan?
Yok artık!
Burası tam bir ölüm tuzağı.
Alt yazı çevirmeni: Ece Nihal Karluk