SERIAL NETFLIX
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam, ręka mi zdrętwiała.
To ja przepraszam.
Było mi tak wygodnie.
Spoko.
Ty jesteś spoko.
Co? Nie.
Nie wstawaj. Zostań ze mną.
Poza łóżkami dzieją się złe rzeczy.
W łóżkach też się dzieją złe rzeczy.
Nie w tym.
Czyżby?
Prosisz o bis?
Kurwa.
Moja mama ma za cztery minuty wizytę u kardiologa.
Sorki, że tak uciekam zaraz po przebudzeniu.
Cieszę się, że w końcu zasnęłaś.
Tak. Wybacz, że odpłynęłam w trakcie rozmowy.
Dużo cię ominęło.
Wyjawiłam wszystkie swoje sekrety.
Posłuchaj. Dzięki, było fajnie.
Nie, nie chciałam…
Nie chciałam, żeby to zabrzmiało tak obcesowo.
Jasne, rozumiem.
Masz dużo na głowie z mamą i Sonomą, a ja…
mam swoje sprawy.
Tak.
Nie wiem, czemu wspomniałam o Sonomie.
Nie mogę wyjechać i zostawić mamy.
Myślę, że zrozumie.
Masz własne życie.
W tej chwili nie mam.
Te wszystkie wizyty i badania, na które się spóźniam.
- To zbyt wiele, co? - Tak.
Nie mówię, że to ciężar, ale…
Przykro mi, że cię to przytłacza.
- To dlatego ręka ci zdrętwiała. - Tak.
W razie czego wiesz, gdzie mnie szukać.
Doceniam to.
Uważaj na siebie.
Spróbuję.
Czemu jesteś taka cudowna?
To wszystko podstęp.
Ale serio…
wybaczyć mi to, co zrobiłem?
Powinienem iść na policję.
Nie.
Nie…
Wszyscy popełniamy błędy.
Wszyscy czegoś żałujemy.
Jeśli wstaniesz, będę musiał wrócić do rodziców,
a oni mówią tylko o Stevie.
Wyobrażam sobie, że to męczące…
Wiesz, chodzi o to…
Najgorsze, że nie wiem, co się stało.
Może to i lepiej, że nie wiesz.
Możliwe.
Przez to piję.
- Nie rób tego. - Wiem.
Nie wiem, co zrobić.
Nie wierzę, że to powiem,
ale po śmierci Teda dołączyłam do grupy wsparcia.
- Serio? - Tak.
Niechętnie i z gównianym nastawieniem.
Ale dzięki temu
czułam się mniej samotna.
Nie czuję się już samotny.
Cieszę się.
Hej.
To dziwne, że mam ochotę na kąpiel?
- Tak. - Dobra.
Ale możesz ją wziąć.
Zapalę kilka świeczek.
Masz świeczki?
Pod umywalką.
To znaczy…
- Jezu. - Sorki.
- W kuchni jest przeciek! - Jezu Chryste.
Pukasz czasem?
Mogę pożyczyć twój lawendowy żel do… ciała?
Bierzesz kąpiel?
To całkowicie normalne.
Tuszę, iż przeciek jest tam.
Tak.
- Iż zgadzam się. - Tak.
Mogę rzucić okiem. Trzeba przepchać rurę.
Znowu.
Pójdę po narzędzia.
To, co się tu dzieje, to nie twój biznes.
A co się dzieje?
Ben wiele przeszedł.
I…
dobrze jest wspierać innych.
Wmawiaj to sobie dalej.
Hej, stary.
Możesz mi pomóc? Pobawimy się w hydraulików?
Tak, pobawmy się.
Judy.
Dzień dobry.
Nie sądziłam, że znów panią zobaczę.
Myślałam, że się pani wystraszyła.
Tak było.
Ale wróciła pani.
Nie zaszkodzi spróbować.
Dobrze.
Spójrzmy na tę bestię.
Nie mieliśmy okazji pogadać
o tym dniu, kiedy przyszedłem…
trochę podchmielony.
Raczej zalany w trupa.
Tak też można powiedzieć.
Tak.
Spoko. Nie powiedziałem mamie.
Dzięki. Doceniam to.
Jesteś dobrym chłopcem, Charlie Brown. No tak.
- Pewnie często to słyszysz. - Tak.
Nazwałeś mnie tak ostatnio.
Tak?
- Tak. - No co ty?
Tak powiedziałeś.
Naprawdę chcę przeprosić. To nie byłem ja.
Byłem w totalnej rozsypce,
dowiedziałem się o bracie…
Nie jestem taki.
Nie ma sprawy.
Po śmierci taty zrobiłem kilka pojebanych rzeczy.
Rozumiem.
Hej.
YOLO, co?
Już się tak nie mówi.
Damy czadu z tym odpływem?
Rany Juleczek.
Po trzech cyklach chemioterapii
zrobimy tomografię, żeby sprawdzić, czy działa.
Chwila.
Trzy cykle.
Ile to potrwa?
Każdy cykl trwa około miesiąca.
- I tyle? - Zależy, jak zareaguje organizm.
Może więcej. Proszę.
Dzięki.
- Chce pani gumę? - Nie, dziękuję.
Następne miesiące mogą być bardzo trudne.
Ma pani kogoś, kto może pomóc? Rodzinę?
- Mamę. - Mieszka tutaj?
Jest w więzieniu.
Rozumiem.
Ma pani jakąś koleżankę?
Tak, ale…
nie chcę być ciężarem.
Proszę wybaczyć, ale ten jeden raz
musi być pani egoistką.
Tak, ale ja taka nie jestem.
Może będzie pani musiała to zmienić.
Nie chcę straszyć, ale to bardzo wyczerpujący proces.
Potrzebna będzie pomoc.
Tak, ale…
mogłabym to zrobić sama, tak?
To możliwe?
To możliwe, ale to nie jest najlepszy pomysł.
Cholera.
Ma pani kosz?
- Dużo włosów. - Co za koszmar.
Nie są nawet moje. Przede mną mieszkała tu wiedźma.
Dobra czy zła wiedźma?
Jedno i drugie.
Była bi.
Na wszelki wypadek.
Dobra wiadomość jest taka, że znaleźliśmy problem.
Zła, że sam tego nie naprawię.
To dziwne. W jednej z rur jest wielka dziura,
całkowicie skorodowana, jakby coś ją wypaliło.
To dziwne. To bardzo dziwne.
Może wiedźma użyła wanny jako kociołka.
Oczko traszki i ogon szczura. Co?
Siup do kociołka!
Tak.
Boże. Wezwę hydraulika.
Gdzie się podziewałaś?
- Byłam… - Odchodzę od zmysłów.
Co? Dlaczego?
- To Ben spowodował wypadek. - Co?
Przespałam się z nim, co było dobre.
Ale jest złe, bo teraz naprawia przeciek na górze.
- Mamy przeciek? - Tak!
- Ogarniaj! - Tyle się dzieje.
O tym właśnie mówię.
O wiele za wiele!
Może to nie jest najlepszy moment, żebym ci powiedziała…
Co powiedziała?
Mam…
jechać z Michelle do Sonomy na trzy miesiące.
Z kim i gdzie?
Z Michelle. Otwiera restaurację przy winiarni
i chce, żebym jej pomogła.
Spotykałyście się tydzień, a teraz uciekasz z nią na trzy miesiące?
Może dłużej. Zależy, jak będzie.
Sama sobie nie poradzi. Potrzebuje pomocy.
Dobra. Kiedy wyjeżdżasz?
Powiedziała, że im szybciej, tym lepiej, więc nie mogę czekać.
- A co z pracą? - Nic. Zwolnili mnie.
- Jezu, jeszcze to? - Prawda?
- O tym mówiłam. - Dobra.
- Hej! - Cześć.
- Cześć, Judy. - Cześć…
Powiedziałaś jej?
Że ja…
No wiesz.
- Tak. - Powiedziała.
- Dobrze. - To dobrze.
W porządku.
Nie, jest źle.
Mogłem ci powiedzieć w szpitalu.
Dowiedział się o Stevie…
To żadna wymówka.
W porządku. Nic nam nie jest.
Oczywiście. Wszyscy mają się dobrze.
Nic się nie stało.
Wybaczcie.
- Jesteście za dobre. - Możesz na nas liczyć.
Zawsze i wszędzie.
O rety.
Hydraulik już jedzie?
Bo ja też mam przeciek.
Możesz płakać, jeśli chcesz.
Nie, spoko.
Jestem wrakiem! Tyle…
Siedzi we mnie tyle uczuć.
To boli.
Jest mi smutno. Nigdy nie byłem smutniejszy.
Zaczynam rozumieć,
że mam w sobie złość!
Gniew to naturalna reakcja na tak straszną, makabryczną śmierć.
Zastanawiam się, kto coś takiego mógł zrobić.
Nie ma wyrzutów sumienia?
- Na pewno ma. Oczywiście. - Jestem pewna.
Tylko potwór nie odczuwałby głębi bólu.
Co za okropna rzecz.
Mam tyle pytań.
Ale FBI chce z nami porozmawiać. Może
czegoś się dowiemy. Nie wiem.
- Świetnie! - Super!
- Emocjonalna piątka. - Tak!
Dobrze to słyszeć.
Cieszymy się, że tu jesteś.
To ważne, by mieć ludzi,
na których można polegać, gdy jest źle.
Chyba że jadą do Sonomy.
- Jedziesz do Sonomy? - Nie.
Judy jedzie na trzy miesiące.
To nie ma związku z grupą, więc ktoś inny może się wypowiedzieć.
Ja.
Dziś jest wyjątkowy dzień.
To 20. rocznica śmierci Burta.
Mojego męża. Odebrał sobie życie.
Robisz coś, by upamiętnić rocznicę?
No cóż,
zwykle chodzę do naszego ulubionego baru karaoke.
Burt też śpiewał.
Ale bar zamknęli.
- Przykro mi. - W porządku.
Mogę też upamiętnić rocznicę sama w domu.
Miłej zabawy.
Nie powinnaś być sama.
Henry ma chyba sprzęt do karaoke.
Zabiję cię.
Głoski ciszące.
Wrogość.
Złość.
- Śmierć. - Dobra.
Koniec próby mikrofonu. Dziękuję, Shandy.
Odłóż go.
Odejdź.
Dzięki, skarbie.
Musiałaś zgłosić się na ochotnika, co?
Było mi jej szkoda. Przydałby się jej przyjaciel.
Mnie też.
Słucham?
Chodzi o to, że nie mam głowy
do urządzania imprezy dla trupa.
Mam ogromny przeciek w kuchni,
a do tego FBI depcze mi po piętach.
Nie martw się. Rozmawiałam z Glennem.
Z kim?
- Agent Moranis, facet z FBI. - Co? Dlaczego?
Zasugerowałam, że Grecy byli zamieszani w nasz wypadek,
i że może zabili Steve’a, bo kradł pieniądze.
Czyli okłamałaś gwiazdę FBI?
Przedstawiłam mu teorię.
Pewnie wzbudziłaś w nim podejrzenia,
próbując je od nas odsunąć.
Chciałam pomóc.
Zawsze tak jest.
Nie myślisz, zanim coś zrobisz. Nieważne…
Miłej zabawy w Sonomie. Poradzę sobie.
Nie jadę się bawić. To będzie wyczerpujące.
Co będzie wyczerpujące?
Judy wyjeżdża,
by otworzyć restaurację ze swoją przyjaciółką.
Zły pomysł.
Restauracje to kiepski biznes. Szanse na przetrwanie są znikome.
- Shandy to rozumie. - Komuś się musi udać.
Nie ja będę płakać.
Nie ona będzie płakać.
Och, Burt
Kochany mój
Twej miłości nigdy dość
I już nie wiem…
To nie będzie długa impreza, prawda?
Patrz, jaka jest szczęśliwa. Daj spokój.
A co ze mną?
Wiem, że gdzieś tam kryje się szeroki uśmiech.
- Dziewczyny. - Cześć.
Hej.
To miłe, że zrobiłaś to dla Yolandy.
Nie miałam wyboru.
I o to chodzi. Dobrze jest pomagać innym.
To mój brudny sekret. Lepiej komuś dawać niż brać.
Może to źle zabrzmiało.
- Nie. - Możliwe.
Bogu dzięki.
Dziękuję wszystkim.
Przepraszam. Zaschło mi w gardle.
Mnie też.
Cześć.
Nasz słowik.
Przyniosłam ci wodę.
Dziękuję.
Musiałam się trochę pozbierać.
To Burt?
Spójrz na niego. Ma takie życzliwe oczy.
Prawda?
To zabawne.
Myślałam, że po tylu latach nie będę już przez niego płakać,
a tu proszę…
Musiał być wyjątkowy.
Nie.
Był bardzo zwyczajny.
Żartował, że jego braki w osobowości
ja nadrabiam wyglądem.
Nie mylił się.
Na pewno miał swój urok.
Nie miał.
I to mi się w nim podobało.
Był…
opanowany i przewidywalny.
Dlatego…
Trudno uwierzyć, że wybrał…
Że zrobił to, co zrobił.
Może nie miał wyboru.
Przynajmniej lepszego.
Żałuję, że nie wiedziałam, jak bardzo cierpi.
Poruszyłabym niebo i ziemię, by mu pomóc.
Na pewno o tym wiedział.
To czemu nic nie mówił?
Może nie mógł.
Możliwe.
Judy.
Kochana, dziękuję ci za to wszystko.
To było… wyjątkowe.
Nie ma za co.
Hej.
Dobrze się baw w Sonomie.
Podobno to prawdziwy raj.
Mam nadzieję.
Judy?
- Masz gościa. - Kogo?
- Cześć, Michelle. - Cześć, Jen.
Świetne wieści o Sonomie.
Michelle! Jesteś! Wszyscy tu jesteśmy!
Na razie.
- Co? - Mamo. Mamy taśmę klejącą?
I obcinacz do paznokci. To do zabawy.
Tak, zobaczmy, co mamy.
Przepraszam.
Możemy gdzieś pójść?
Pewnie.
- Wszystko dobrze? - Nie bardzo.
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi.
Mówiłam, że jeśli będziesz potrzebować…
Potrzebuję.
Muszę przeprosić.
Za co?
Słyszałam, co powiedziałaś, gdy myślałaś, że śpię.
O tym, że masz…
Nie wiem, czemu nic nie powiedziałam.
Powinnam była.
- Zamarłam i… - To nic takiego.
Nieprawda. To obrzydliwe. Kto robi coś takiego drugiej osobie?
Proszę. Kto mówi o raku w łóżku? To obrzydliwe.
Chcesz o tym pogadać?
Możemy. Ale nie musisz, jeśli nie chcesz. Czy…
Potrzebujesz czyjejś…
Masz Jen, ale…
Tak.
- Mogę spytać, co to za… - Szyjki macicy.
Mam przerzuty do wątroby.
- Kurwa. - Tak.
To okropne.
Mega.
Jestem tutaj.
Jeśli mogę coś zrobić…
Możesz… zaprosić mnie do Sonomy,
kiedy otworzysz lokal.
Tak zrobię.
Rozmawiałam o tym z mamą i…
I chyba mnie wspiera.
Naprawdę?
- Tak. - No proszę!
Ludzie czasem potrafią zaskoczyć.
- Mam coś dla ciebie. - Co?
Coś małego i głupiego,
ale pomyślałam, że nie zaszkodzi.
Dziękuję.
Ametyst ma właściwości lecznicze.
Myślę, że już pomaga.
Może nie traktowałem
Cię tak dobrze, jak bym chciał
Jak leci?
Jeśli czułaś ze mną się tak źle
Byłem ślepy, teraz wiem
W moich myślach byłaś wciąż
W myślach moich byłaś wciąż
Willie Nelson wie.
On wie.
Podwójny nelson!
- Co tu robisz? - Chciałem pogadać.
Rozmawialiśmy z FBI.
Dobra. Chodźmy.
- Nie skończyłem śpiewać. - Koniec przedstawienia. Mów.
- Utonął. - Co?
Steve utonął.
To nie cios w głowę go zabił.
O Boże.
To okropna śmierć.
Zgadza się.
Co ty zrobiłaś?
Miałaś rację.
Lepiej nie wiedzieć.
- Jezu! W porządku. - Cholera.
- Nie, Ben. - Mam ją.
Zostaw to.
Ben!
Judy!
- Judy! - Co się stało?
Ben!
- Kurwa. Chodź tu. - Mam ją.
Chodź.
Chodź tu.
Pomożemy ci.
- Dobra. - Hopsa.
- Trzymasz go? - Tak.
Dobra. Nie…
- Usiądź. - Dobra.
Przyniosę ręczniki. Jezu.
- Pozbądź się wszystkich. - Dobra.
Co z tobą?
- Wiem, jak to wygląda. - Mówiłeś, że taki nie jesteś.
- Słuchaj, ziom. - Nie nazywaj mnie tak, przegrywie.
Przepraszam.
Spójrz prawdzie w oczy. I odpierdol się od mojej mamy.
Cześć. Jak Ben?
Pojechał taksówką do domu.
To był koszmar.
Tak, to przywołało wspomnienia.
Boże. To istne tortury.
Chcę mu pomóc.
Jestem mu to winna po tym… co zrobiłam.
Pozwoliłam mu utonąć, Judy.
- Benowi? - Nie.
Steve’owi.
Mogłam mu pomóc. Mogłam go uratować, ale…
Zamarłaś.
Tak.
Gdybym była lepszym człowiekiem,
wspierałabym faceta, któremu rozwaliłam życie.
To zbyt wiele.
Inni by to zrobili.
Ty byś tak zrobiła.
Tak zrobiłaś. Wspierałaś mnie.
Ja jestem taką kupą gówna, że nawet nie spróbuję.
A gdybym potrzebowała twojego wsparcia?
Nie rozumiem.
Mam raka.
Powiedziałam, że nie, ale mam.
Mam raka.
Czemu mi…
Nie chciałam, żebyś się obwiniała.
O Boże.
Dlatego powiedziałam, że jadę do Sonomy.
Nie chciałam cię obciążać.
Wiem, że po tym wszystkim, zwłaszcza z mamą…
Pierdol się! Judy!
Co?
Mówiłam, że jestem kupą gówna, ale uważasz, że aż taką?
- Nie. - Posłuchaj mnie!
Nie jesteś ciężarem.
Jesteś moim życiem.
Zrobiłabym dla ciebie wszystko.
Wszystko. Rozumiesz?
Boję się.
Wiem.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
- Bardzo się boję. - Wiem.
Jestem przy tobie.
Wszystko będzie dobrze.
Hej.
Hej. Co jest?
Wybacz, że tak przychodzę.
Jesteś trochę mokry.
Tak.
Pamiętasz, jak u mnie byłeś kilka dni temu?
Tak.
Oddałeś mi ptaka.
Tak.
Prawda jest taka…
Nie…
Nie wiem, jak to zrobić.
Muszę…
Potrzebuję pomocy.
Jestem alkoholikiem. Pomóż mi.
Chodźmy po pomoc. Dobrze?
Dobrze.
Dziękuję.
- Doceniam to. - Nie ma sprawy.
Mogę o coś zapytać?
Skąd wziąłeś tego ptaka?
Dał mi go Henry. Syn Jen Harding.
Judy go zrobiła.
Naprawdę?
- Proszę. - Ta frittata jest pyszna.
Taka puszysta.
Postaram się nie obrazić za to, że cię to tak zaskoczyło.
Nawiasem mówiąc, przygotowałam grafik
wszystkich twoich wizyt u lekarza.
Musimy być zorganizowane.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Dzień dobry. - Cześć. Dzień dobry.
Zrobiłam zaskakująco dobrą frittatę, jeśli ktoś ma ochotę.
Dzięki. Nie jadam śniadań na ciepło.
- To może płatki? - Są jak zimna zupa.
Cholera!
O mój Boże!
Ten dom to śmiertelna pułapka.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska