NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry.
Nie wierzę, że tu jestem.
Ja też nie.
Jak się spało?
- Dobrze. - Dobrze.
Dobrze.
Wezmę prysznic.
Cholera.
Proszę zaczekać.
O Boże, jesteś pieprzoną psychopatką.
Jesteś pieprzoną, totalną psychopatką, jak w Taksówkarzu!
Co jest z tobą nie tak, kurwa? Pierdol się!
- Wszystko w porządku? - Tak.
Jesteś, kurwa, pieprzonym De Niro.
Jesteś pieprzonym De Niro w każdym jego filmie.
ZAKŁAD KARNY DLA KOBIET
Cześć, mamo.
Cześć.
Pokaż się.
W ogóle się nie zmieniłaś.
Dobrze wyglądasz.
Nadal jesteś piękna.
Daj spokój.
- Wyglądam jak worek gówna. - Nie.
Do twarzy ci w tym kombinezonie. Modny jest.
Robię, co mogę.
Jak w tej książce. Włączam się do gry.
Chyba nie o to w niej chodzi.
Nie czytałam jej.
Ja też nie.
Czemu przyszłaś?
Niedawno straciłam kilka osób.
Nie chciałam dłużej odkładać naszego spotkania.
Jesteś moją matką.
Tęsknię za tobą.
Ja za tobą też.
Ale minęło 15 lat.
Myślałam, że już cię nie zobaczę, że nie chcesz mieć ze mną do czynienia.
Mamo…
Wysyłałam ci listy.
Próbowałam.
Myślałam, że nie chcesz mnie widzieć.
Odpisywałam ci.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Nie dostawałam ich.
- Nie dzwoniłaś, więc... - Daj spokój.
Dobrze zrobiłaś, trzymając się z daleka. Nie martwiłam się o ciebie.
Świat zawsze uwielbiał się tobą opiekować.
Masz taką twarz.
Jak długo tu będziesz tym razem?
Nie wiem. Pięć, może dziesięć lat? Jeszcze nie zdecydowałam.
Ale jest w porządku. Naprawdę. Dobrze jest.
Jestem trzeźwa.
Od dawna nie czułam tyle spokoju.
Naprawdę?
Wiesz, jakie męczące jest ciągłe ukrywanie się i kłamanie?
Kiedy się tu dostałam, wreszcie mogłam odetchnąć.
Świetnie.
Są gorsze rzeczy od płacenia za swoje uczynki.
Tak.
Rozumiem, że to może przynieść ulgę.
NIE DOTYKAĆ SIĘ PODCZAS WIZYTY
Cześć.
Wciąż tu jestem.
Rzeczywiście.
- A ty wariujesz. - Nie.
Chyba jednak tak.
Rozumiem cię.
Jesteś z kimś nowym i to jest straszne i dziwne.
Jedyne, co możemy zrobić…
to zatańczyć.
Że co?
Powinniśmy zatańczyć.
Chodź, panienko.
Tak właśnie zrobimy.
- Poruszajmy się. - Co?
Świrujesz
Ja się nie przejmuję
To normalne się denerwować Gdy ktoś był u ciebie nocować
Zwłaszcza gdy jest on kręgarzem
Może jakoś ci to pomoże, kiedy ci pokażę
Że myślę, że jesteś niesamowita
I...
Nie mam rymu do „niesamowita”.
- Nie mogę już. - „Niepospolita”. Mam.
Proszę cię, Ben.
Przepraszam. To był wielki błąd.
- Co? Dlaczego? - Nieważne dlaczego.
Dla mnie to ważne, bo nie uważam tego za błąd.
Całe życie czekałem na kogoś takiego.
Kogoś, kto rzuca mi wyzwanie...
pojawia się...
i stanowi niesamowite połączenie dobroci i siły...
i piękna.
Prawdziwego piękna.
- Wewnętrznego i zewnętrznego. - Ben, serio.
- O Boże. - Jen, co...?
Nie masz pojęcia, kim naprawdę jestem.
Zasługujesz na osobę, którą właśnie opisałeś.
Zapewniam cię,
że ja nią nie jestem.
Jen...
To jakieś szaleństwo. O czym ty mówisz?
Pomóż mi to zrozumieć.
To dlatego, że twój mąż dopiero...?
- Nie. - O co chodzi?
Nie o to.
- Możemy o tym porozmawiać? - Nie, kurwa, nie możemy.
Proszę cię...
idź już.
Dobrze.
Proszę.
Nie wiem…
co się z tobą dzieje…
ale mam nadzieję, że kiedyś ujrzysz siebie tak, jak ja cię widzę.
Bo jesteś…
Jesteś wyjątkowa.
Kurwa.
Cześć, Ben.
Cześć, Charlie.
Właśnie wychodziłem.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Właśnie...
mieliśmy spotkanie z twoją mamą. Poranne spotkanie.
Ale już koniec.
Dbaj o siebie, dobra?
- Dobra. - I...
Dbaj też o swoją mamę.
Jasne.
Mieszkasz w Laguna Beach? Elegancko. Z facetem?
Nie. Z przyjaciółką, Jen, i jej synami, Charliem i Henrym.
Nie masz rodziny?
Nie.
Ale mam ich.
Macierzyństwo jest przereklamowane.
Dwie minuty.
Frankie, mogę prosić o więcej?
Nadrabiam zaległości z córką. Czyż nie jest piękna?
Widzę podobieństwo.
Dam ci pięć minut.
Dzięki.
Zauważyłam tę fryzurę.
Nie wiem, jak to robisz.
Ciągle się zaprzyjaźniasz.
Trzeba tu mieć przyjaciół.
Jak tu trafiłaś?
Nie mogę o tym mówić.
Ale taki jest system.
Jeśli już raz tu trafisz, to prawie niemożliwe, żeby tu nie wrócić.
Jasne.
Przepraszam, mamo.
Posłuchaj, byłaś dzieckiem.
- Nie powinni ci byli pozwolić zeznawać. - Ciągle o tym myślę.
Musiałam...
powiedzieć prawdę.
Tak.
Nie mogłaś inaczej.
To już przeszłość. Żyjmy przyszłością.
Dobrze.
Chciałabym cię częściej widywać.
Skarbie, ja też.
Podobno mam przesłuchanie w sprawie zwolnienia warunkowego.
- Może wyjdę raczej wcześniej niż później. - Naprawdę?
Zwłaszcza jeśli znajdę adwokata, który nie kupił dyplomu w hipermarkecie.
- Ale dobrzy prawnicy kosztują. - Wiem.
Chciałabym ci pomóc, ale nie mam pieniędzy.
Nie...
Jeśli nie możesz mi pomóc, trudno.
Może spróbuję.
To by wiele znaczyło.
Dzień dobry.
- Cześć, mamo. - Cześć.
Widziałem tu dziś Bena.
Ben tu był?
Tak, na chwilę, żeby porozmawiać o nieruchomościach.
- W twojej sypialni? - Tak.
Wydawał się zmartwiony.
Naprawdę?
- Tak. - To chyba jakaś kpina!
Z niczego nie kpię.
Nie, kochanie. Nie ty, tylko…
Rada miejska odrzuciła petycję o znak stopu.
- Serio? - Dlaczego?
Nie wyjaśnili.
To bezosobowa odmowa bezdusznych dupków.
To koniec? Tyle roboty na nic?
Nie, to nie koniec.
Dokąd idziesz?
Niech mi powiedzą osobiście.
- Mogę iść z tobą? - Nie.
Skończysz śniadanie,
a potem pierwszy raz w życiu włożysz miskę do zmywarki.
Popieram cię, a ty się wkurzasz?
Na wszelki wypadek.
Pierdol się.
URZĄD MIASTA
PASY ROZDZIELCZE: TAK CZY NIE?
Przeprowadziłam badania i wyniki są przekonujące.
Bardzo mnie to pasjonuje.
Jeśli chodzi o pasy rozdzielcze jezdni...
LAGUNA BEACH, KALIFORNIA
...mówię „nie”.
Witam. Jen Harding.
Agentka nieruchomości i matka. Przyszłam powiedzieć „nie”.
- Pasom rozdzielczym? - Nie, wam.
Słucham?
Wystosowałam petycję o znak stopu, którą ta rada odrzuciła.
Odrzucam wasze odrzucenie.
To posiedzenie w innej sprawie.
Teraz jest o znakach stopu.
Odrzucono pani petycję, ponieważ znaki stopu spowalniają ruch.
O to właśnie chodzi.
Rada uznała, że znak bardziej zaszkodzi, niż pomoże.
Zaraz, komu zaszkodzi znak stopu?
Poza dupkiem, który kupił lamborghini, żeby zrekompensować sobie mikrofiuta?
Młoda pani, nie potrzebujemy tu takiego języka.
Żadna „młoda pani”. Jestem dorosłą kobietą,
Mam nastoletniego syna,
który robi prawo jazdy, więc próbuję go chronić
i zadbać o jego bezpieczeństwo i nas wszystkich.
Pani Harding, to ciekawe, że martwi się pani
o bezpieczeństwo sąsiadów.
- Przepraszam, znamy się? - Poznaliśmy się.
Mam na imię Andrew.
Andrew Peters.
Zaproponowała mi pani darmową wycenę domu,
a potem zaatakowała.
Odpierdol się!
- „Nie” znaczy, kurwa, „nie”. - Ty suko!
Prawie złamała mi pani nos.
Uderzyłam za słabo.
Słucham?
Może pamiętasz, że próbowałam złamać ci nos,
bo rzuciłeś się na mnie
po tym, jak wielokrotnie ci odmówiłam.
Zrobiłam to nie tylko dlatego, że jesteś kurewsko ohydny,
ale też dlatego że straciłam męża i nie potrzebowałam,
żeby molestował mnie jakiś zarozumiały, napalony kutas.
To nie tak.
Przydałby się wtedy znak stopu.
A gdyby na drodze,
na której zginął mój mąż, był znak stopu, być może dziś by żył.
A moi chłopcy nadal mieliby ojca.
A nasz świat by się nie rozpadł.
Pani Harding, choć przykro mi z powodu śmierci pani męża,
nie wiemy, czy znak stopu by go uratował.
Nie, nie wiemy.
Ale chodzi o jeden znak stopu.
Jeśli jest szansa, by ktoś inny
nie musiał przechodzić przez to, co ja przechodzę każdego dnia,
to warto go postawić.
Bo nikomu bym tego nie życzyła.
Nawet tobie.
Dzień dobry.
- Pani Hale. - Możemy przejść na „ty”.
- Nie chcę. - Dobrze. To dla pani.
To Flo.
Słyszałam, że z nią lepiej. Nie od Michelle.
Nie odpisuje mi, a to boli.
- Poważnie? - Przepraszam.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Miałam nadzieję na przysługę.
Uważa pani, że to na miejscu?
Pewnie nie, ale chodzi o moje obrazy. Szukam ich.
Mam całą kolekcję dziewczynek z dziurami w sercach.
- Jasne. - Tak, to dziwne,
ale są coś warte, a ostatnio były w galerii Steve’a.
Dość. Pokażę pani coś. Prager!
Witaj, Judy.
Cześć, Nick. Dobrze cię widzieć w mundurze.
Czyżby?
Proszę wyjaśnić, co się dzieje na tych zdjęciach.
To nie tak, jak wygląda.
To nie Charlie Harding z autem Steve’a Wooda?
Charlie nie ma nic wspólnego ze Steve’em.
Dlaczego istnieją nagrania z monitoringu, na których prowadzi auto przed spaleniem?
Nasz szef chce, żebyśmy kogoś aresztowali.
Jego zdaniem — ciebie.
- Tak? - Tak.
Ale trudno nie uwzględnić tego. To nasz jedyny trop.
No tak. Ale to tylko kilka zdjęć.
- Nie wyglądają dobrze. - Charlie jest zły z powodu śmierci ojca.
Wiemy, że miał dostęp do broni.
Był na tyle wściekły, żeby jej użyć?
- Musimy go zapytać. - Nie. To nie tak.
A jak?
To Charlie potrzebuje teraz przysługi,
więc jeśli ma pani lepszą historię, słuchamy.
Char, Hen!
Mama zrobiła kolację!
Życiowa okazja.
Może będzie smakować jak gówno, ale włożyłam w to serce.
Halo?
- Słonko. Kolacja gotowa. - Nie jestem głodny.
Nie? Nic ci nie jest?
Pokłóciłem się z Shandy.
Nie chcę się z nią przyjaźnić.
Dlaczego? Nie możecie o tym pogadać?
Shandy wydaje się…
bardzo rozsądna.
Zabiła mojego ptaka.
Tak?
Wiem, że kazałaś jej kłamać.
Dlaczego to zrobiłaś?
Nie wiem, kochanie.
Przepraszam. Byłeś zmartwiony jego śmiercią
i nie chciałam, żebyś poczuł się gorzej.
Ale czuję się gorzej.
Jesteś moją mamą i mnie, kurwa, okłamałaś.
Tak.
Popełniłam błąd.
Mamy czasem popełniają błędy.
Przykro mi, skarbie.
Jak mogę ci to wynagrodzić?
Chcesz iść do salonu gier?
Nie.
Ale może kiedy Judy wróci do domu, przyjdzie do mojego pokoju?
Dobrze.
Masz swojego ptaka?
Tak, ale...
jakoś mu się złamał ogon.
Tak.
No dobrze. Kocham cię.
No dobrze.
Musimy pogadać.
- Boże, co teraz? - Nie jestem Henrym.
Nie musisz mnie okłamywać.
O czym ty mówisz?
O wszystkim.
O Benie, o Stevie. Wiem, że spaliłaś jego samochód.
Miałaś w ręku kanister z benzyną.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Dobrze? To nie twoja sprawa.
To jest moja sprawa. Jesteś moją mamą.
- Musimy się o siebie troszczyć. - Tak.
Musimy.
Dlatego zostaw tę sprawę.
- Co? - Zaufaj mi.
- Czemu nic mi nie powiesz? - Bo nie mogę.
- Czemu? - Bo nie.
Czemu?
Bo się boję.
Steve Wood miał powiązania z bardzo niebezpiecznymi ludźmi.
Jasne?
Więc proszę, nigdy więcej o tym nie mów.
Rozumiesz?
Tak.
Ani słowa więcej, Charlie.
Dobra.
Co? Co to jest?
Nic.
Myślisz, że to ten dzieciak?
Na to wskazują jedyne dowody.
- Przyjrzałaś się temu, co ci dałem? - Tak.
Potrzebujemy więcej niż parę zdjęć gościa wchodzącego do galerii.
A zdjęcia dzieciaka wystarczą?
Prager, stary, telefony same się nie odbiorą.
Co Judy Hale miała do powiedzenia?
Na razie nic.
Pokazałaś dzieciaka?
Tak.
- Dobra dziewczynka. - Daruj sobie.
Przepraszam.
Myślałem, że to komplement dla kobiety w twoim wieku.
Fiut.
Chodź do garażu, proszę. Ale już.
Naprawdę? Kurwa. No dobrze.
Co się dzieje?
Co jest? Powiedz, o co chodzi.
Policja ma zdjęcia Charliego w aucie Steve’a. Te od Parker.
- O Boże. - Mają go też na monitoringu.
- Z nocy spalenia auta. - O mój Boże.
- Myślą, że to on jest winny. - Nie.
O mój Boże. Co ja mam zrobić?
- Co ja zrobię, Judy? - Nic.
Boże.
- Posłuchaj. Nic. - Co?
Wezmę winę na siebie.
Co? Nie, nie weźmiesz.
Nie pytam cię, tylko informuję.
- Nie, kurwa! - Pozwolisz mi to zrobić. Muszę to zrobić.
O mój Boże, Judy.
- Nie. - Tak.
Posłuchaj.
W noc śmierci Steve’a…
chciałam się zabić.
Co?
Ale wtedy zadzwoniłaś i mnie uratowałaś.
Judy.
Może uratowałaś mnie, żebym mogła to teraz zrobić.
Masz rodzinę.
Masz życie.
Proszę, pozwól mi to zrobić.
Jestem za wszystko odpowiedzialna. Gdyby nie ja, nic by się nie stało.
Nie jesteś odpowiedzialna za śmierć Steve’a. Ja jestem.
- Ja jestem. - Nieprawda.
Przyszedł mnie szukać i cię zaatakował.
Nie.
- Tak, to była samoobrona. - Nie, nie była.
- Była. - Nie była, Judy.
O czym ty mówisz?
Odchodził już.
I nie zaatakował mnie. Ja go zaatakowałam.
- Mówiłaś, że cię dusił. - Nie.
- Kłamałam. - Co?
Skłamałam.
Przepraszam.
Nie rozumiem, dlaczego…
Dlaczego to zrobiłaś?
Dlaczego go zabiłaś?
Szukał sposobu ucieczki.
- Co? - Ted.
Rzucił się pod nasze auto.
- Nie. - Tak, chciał tego wypadku.
Pierdol się.
Wiesz co, nie winię go.
Gdybym był twoim mężem, zastrzeliłbym się, kurwa.
Też chciałbym się zabić, ty żałosna pizdo!
Bo mówił bardzo złe rzeczy.
Wściekłam się i...
straciłam panowanie.
Co ci powiedział?
Nie mogę… To bez znaczenia.
- Ma. - Nie.
- Co ci powiedział? - Nie...
To ma znaczenie, bo go zabiłaś! Co on, kurwa, powiedział?!
Powiedział, że Ted skoczył przed twoje auto!
Powiedział, że Ted chciał umrzeć przeze mnie.
- Wiesz, że to nieprawda? - To prawda.
Nie.
To wszystko nieprawda. Steve tak robił. Chciał cię zranić.
Taki już był.
Nie, miał rację, Judy.
Jestem gówniana.
Jestem pierdoloną kupą gówna.
Ted mnie nienawidził,
dzieci mnie nienawidzą, ja siebie nienawidzę.
Wszyscy mnie nienawidzą.
Ja cię nie nienawidzę.
- Nigdy cię nie nienawidziłam. - Bo kochasz każdego,
kto daje ci odrobinę uwagi, choćby się nad tobą znęcał!
Chyba cię to kręci.
To dlatego kochałaś Steve’a i twoją gównianą, pieprzoną matkę!
Zostajesz przy każdym.
Cholera.
Judy, zaczekaj.
Stój, proszę.
Nie chciałam. Nie o to mi chodziło.
Posłuchaj, przestań. Przepraszam. Posłuchaj.
Masz prawo się gniewać. Powinnaś. Zasłużyłam.
- Nie. - Walnij mnie w twarz.
- Proszę. - Nie.
- Uderz mnie. - Nie.
Uderz mnie w twarz.
Nie jestem jak ty.
Nie, proszę.
Nie odchodź. Proszę, uderz mnie!
Odsuń się!
- Proszę! - Odejdź!
Uderz mnie!
- Z drogi! - Nie!
- Rusz się, Jen! - Przejedź mnie!
- Przestań! - Uderz mnie!
Przestań!
Przestań, kurwa!
Przestań.
Judy?
Judy.
Chodź tu.
Już dobrze. W porządku.
Już dobrze.
Nie jest dobrze.
Wiem.
SEGREGATOR NA NAGŁY WYPADEK
WSZYSTKO, CO POWINNI WIEDZIEĆ NAJBLIŻSI
Jen?
Pani Harding.
Co pani tu robi?
Muszę coś wyznać.
Napisy: Gregor Hryniszak