NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Szukałam cię wszędzie.
Dawno wróciłaś z czuwania?
- Niewystarczająco dawno. - Rozumiem.
Fajna kurtka.
Cholera.
Ben mi ją pożyczył i zapomniałam mu oddać.
Co jeszcze ci dał?
O co ci chodzi?
O co tobie chodzi?
No dobrze. Wiesz co?
Jestem wykończona, a ty jesteś po ciemnej stronie picia.
Ja myślę, że po ciemnej stronie prawdy.
Nie wiem, co to znaczy.
- Lepiej... - Zastanów się.
Nie mogę. To nie ma sensu. Może skończmy już na dziś?
Potrzebuję dwóch minut bez uczucia, że wszystko mi się wali, dobrze?
Czemu miałaś auto Steve’a Wooda?
Ponieważ...
Dał ci go?
Tak.
- Kto daje mercedesa za 80 000 $? - Świetne pytanie.
Już odpowiadam.
Odpowiedź brzmi:
mieliśmy poważną umowę, z której Steve się wycofał
w ostatniej chwili.
- Poczuł się głupio. - Bardzo głupio.
Dał mi samochód w ramach przeprosin.
Jest bardzo hojny.
Potem zaginął,
a nie zmieniliśmy aktu własności.
Wstawiłam samochód do schowka,
aż wszystko się wyjaśni, co może potrwać...
- Wiele, wiele lat. - Wiele.
- Albo się nawet nie wydarzy. - Nie.
A jak spłonął?
Nie chciał zapalić, więc twoja mama zostawiła go na poboczu.
- Myślałam, że nic się nie stanie. - Ale ludzie lubią palić cudze auta.
- Nieprawda. - Prawda.
- Ludzie są popierdoleni. - Właśnie. To smutne.
Może idźmy na policję?
Żeby wiedzieli, że Steve wtedy nie prowadził.
Tak trzeba, prawda?
- Czy nie? - Znaczy... Ja bym...
- Chciałabym. - Ja też.
Ale, synku, na policji będziemy musieli powiedzieć,
że prowadziłeś samochód i wpakujesz się w wielkie kłopoty,
i już nigdy, przenigdy,
- nie dostałbyś prawa jazdy. - Nie.
Racja.
- O kurwa. - Właśnie.
- Tak. - Tak.
Przepraszam.
Kochanie, nie. Wiem.
- Przepraszam. - Ja też.
- Ale jest w porządku. - Tak.
Popełniamy błędy.
- Wszyscy kiedyś coś spierdolimy. - Wszyscy, często.
No dobrze.
Tak.
Nie bierz tego wszystkiego na siebie, na swoje barki.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Boże, manipuluję własnym dzieckiem.
Okłamuję go, okłamuję wszystkich. Ciągle.
Nie musisz okłamywać mnie.
Dobra?
Widziałam, że całowałaś Bena.
To było... On pocałował mnie. To nic nie znaczyło.
Ale to trochę niesprawiedliwe.
Nie mogę chodzić z Michelle ze względu na Perez,
ale ty możesz migdalić się z Benem.
Już nigdy nie będę się z nim „migdalić”.
Szkoda, bo w normalnym świecie bylibyście świetną parą.
Nie żyjemy w normalnym świecie.
Już nie.
To Ben. Pieprzony brat Steve’a.
To pieprzony słodki brat Steve’a.
Jasne?
Wiesz co? Zdarzały się dziwniejsze rzeczy.
Nie, dosłownie się nie zdarzały.
Przychodzi rano oglądać mieszkania.
Powiem mu, że to był błąd i że nie mogę dla niego pracować.
Czemu, skoro to nic nie znaczyło?
Nie chcę Bena. Nie chcę nikogo. Skończyłam z tym wszystkim.
Ja nie.
Bo co? Już nigdy nie możemy być szczęśliwe?
Tylko dlatego, że zrobiłyśmy coś złego,
nie zasługujemy na miłość?
Ty tak.
Zasługujesz na miłość.
Ty też.
- Boże, nie wydaje mi się. - A mnie tak.
Jeśli chcesz być z Michelle,
nie mogę ci zabronić.
Chcę, żebyś miała, czego chcesz.
Dobra? Tylko...
trzymaj się z dala od Perez, dobrze?
- Dobrze. - Nie spowiadaj jej się.
Będę bardzo ostrożna.
- Dobrze. - Świetnie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Serio, nic nie mów.
- Dobrze. - Bo masz nieszczelne usta.
Nie będę nieszczelna.
- Dziękuję. - Jasne.
- Jesteś pijana. - Już tylko trochę. To mnie otrzeźwiło.
- Tak. Ogarnęłaś się. - Dziękuję.
Infolinia Steve’a Wooda.
Proszę pani...
Tak. Proszę pani, nie słyszę ani słowa.
Proszę odsunąć się od młynka do odpadków.
- Tak, to przez młynek... - Mój człowiek.
Szef policji Hastings. Dzień dobry.
Jak leci?
Jakieś konkretne tropy?
W jakim sensie?
To, że bliźniak zaginionego porusza się po mieście, stanowi...
wyzwanie.
Jeśli nie jesteś gotowy na wyzwanie, mogę zastąpić cię kimś innym.
Nie powiedziałem tego.
Mówię tylko, że nagroda komplikuje sprawę.
Sto tysięcy sprawia, że ludzie widzą to, co chcą.
Ja chcę zobaczyć…
sprawiedliwość dla Steve’a Wooda.
To dobry chłopak z dobrej rodziny.
To dlaczego FBI prowadzi śledztwo w sprawie prania pieniędzy?
Lepsze pytanie:
czemu jego eks na niego doniosła i wyczyściła mu konto?
To kolejne pytanie, ale nie wiem czy lepsze.
Jest lepsze.
Judy Hale jest zgorzkniałą, chytrą kanciarą.
Przeczucie mówi mi, że chce zemsty.
Naprawdę?
Nauczycielka plastyki z domu starców jest bardziej podejrzana niż grecka mafia?
Grecka mafia?
Prager...
znowu zaczyna ci odbijać?
Odbierz telefon, brachu. Zaczynasz mnie martwić.
Nie jestem twoim brachem, ziom.
Infolinia Steve’a Wooda.
Jechał konno?
Jaki to był koń?
- Cześć. - Cześć.
- Chciałam zadzwonić, ale pomyślałam,
że to nie na telefon.
- Piłaś? - Jasne.
- Obudziłam cię? - Owszem.
Nie mogę przestać o tobie myśleć…
i przepraszam, że zachowałam się głupio.
Nie powinnam była cię odtrącać.
Judy, to jest...
Słuchaj, chyba powinnaś zaczekać,
wytrzeźwieć i zastanowić się, czego naprawdę chcesz.
- Wiem, czego naprawdę chcę. - Naprawdę?
Lubię cię, Michelle. Bardzo cię lubię.
Chciałam przyjść z boomboksem nad głową, jak w Nic nie mów,
ale wiem, że każdy tak robi.
I tak by mi się to spodobało.
Cholera! Mogę wrócić.
Doceniam intencję.
Myślę, że jesteś bardzo mądra,
zabawna, piękna i seksowna
i niesamowicie gotujesz,
a twoje oczy są przepyszne
i chcę cię pocałować, jeśli mi pozwolisz.
Jest współlokatorka?
- Ma nocną zmianę. - Świetnie.
- Cześć. - Cześć.
To dla ciebie.
Dziękuję.
- Nie musiałeś. - Są od mojej mamy.
Chce ci podziękować. Jest bardzo wdzięczna. Ja też...
jestem bardzo wdzięczny.
Przynajmniej tyle mogłam zrobić.
Zanim zapomnę. Twoja kurtka.
- Proszę. - Dzięki.
Chyba powinniśmy porozmawiać o wczorajszej nocy.
O nie. Co zrobiłem?
Powiedziałem coś głupiego?
Nie pamiętasz?
Byłem bardzo pijany. Urwał mi się film.
Nie zrobiłem niczego głupiego?
Nie zrobiłeś.
Widziałam, że pijesz i...
Tak.
Nie osądzam, tylko...
byłam zaniepokojona.
Dzięki. Tydzień temu świętowałem rok trzeźwości.
Obudziłam się rano i przeżyłem tę chwilę przed lustrem, kiedy człowiek chce...
wszystko wymazać.
Nigdy mi się to nie zdarzyło.
Słuchaj, raczej nie mogę ci już pomagać.
Rynek wynajmu jest kiepski i...
A rynek nabywcy?
A co?
Przeprowadzasz się tu na stałe?
Nie, ale wygląda na to, że moi rodzice muszą sprzedać.
Z powodu Steve’a.
To długa historia, której nie opowiem, bo znowu zacznę pić.
Nie rób tego.
Ale moja matka tak cię polubiła,
że chce, żebyś była jej agentką.
To miłe, ale nie mogę się zobowiązać.
Chce kogoś,
komu może zaufać, kto o nią zadba.
Rozumiem, ale obecnie...
Dom jest warty co najmniej 10-15 baniek.
- Wybacz te paskudne slangi. - Tak.
Ale jeśli ktoś powinien dostać za to prowizję,
to właśnie ty.
Mogę rzucić okiem.
Cześć, Hazel.
Flo?
A potem, na początku lat 80.,
zerwaliśmy większość marmurowych podłóg, bo były za śliskie.
Marmur jest śliski.
- I krzykliwy. - Oczywiście.
Nie chciałam domu na pokaz.
Miał być bezpiecznym miejscem dla moich dzieci.
- I był, mamo. - Nie, to świetne miejsce dla dzieci.
Dziękuję.
I jeszcze raz dziękuję za to, co dla nas wczoraj zrobiłaś.
Piękne czuwanie.
To nic takiego.
Wręcz przeciwnie.
Dałaś nam nadzieję, gdy wszystko pochłonął mrok.
Kiedy Steven wróci, dopilnuję, żeby ci odpowiednio podziękował.
Dziękuję.
- Benji, pokaż resztę domu. - Dobrze.
Muszę dać odpocząć kolanom.
Kość ociera kość.
- Ostrożnie na schodach. - Będę wchodzić powoli.
Będzie wchodzić powoli.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Sporo do ogarnięcia.
Tak. Subtelny dom, prawda?
- Tak. - Oprowadzanie dopiero się zaczyna.
Nie musisz tego robić. Mogę się sama oprowadzić.
Nie możesz.
Ludzie się tu gubią.
Nie chcę za dziesięć lat znaleźć twojego szkieletu w służbówce.
- Udam, że nie powiedziałeś „służbówka”. - Ja też.
To salon, w którym widać miłość mojej matki do frędzli.
Nie patrz na to.
To nie jest część oprowadzania.
Tak, to ośmioletni ja w golfie na plaży.
Było ci zimno?
Wręcz przeciwnie. Lato było bardzo gorące.
Nie, to z powodu operacji.
Miałem blizny, a Steve nie.
Chciałem podobać się dziewczynom,
więc nie chwaliłem się tym wszystkim.
- Ale i tak się im nie podobałem. - Przestań. Podobałeś się.
Chłopiec ze szpitala, którego przyjaciółką była pielęgniarka,
nie zwabiał dziewczyn na podwórko.
Pieprzyć je.
Nie zasługują na ciebie.
Bo ja...
myślę, że te blizny pokazują, że przeszedłeś coś trudnego i przeżyłeś.
To twoja opowieść.
Podoba mi się.
Tak ja na to patrzę.
Tak.
Czy to słoń zrobiony z kości słoniowej?
- Wychodzimy. - To porąbane.
Ciekawe.
CENTRUM MEDYCZNE BLUFFS
Dzień dobry, szukam Flo Gutierrez.
- Chyba ma na imię Flora. - Jest pani krewną?
- Nie, ale… - Na OIOM wpuszczamy tylko krewnych.
Jasne. Dzięki.
Michelle.
- Judy. Co tu robisz? - Cześć.
Przyszłam, kiedy się dowiedziałam.
Nic jej nie jest?
Nie wiem.
Miała udar i robią badania.
O mój Boże. Tak mi przykro.
Mogę jakoś pomóc?
Nie. Dziękuję. Nie musiałaś...
- nawet przychodzić. - Wiem, ale...
Jezu Chryste, nie odczepi się.
Nie wolno pani tu być.
Ana, możesz przestać być gliną na dwie sekundy?
Nie.
Nie słyszałaś, co o niej mówiłam?
Słyszałam.
Jest jak wir, cokolwiek to znaczy.
To metafora.
Pozwól, że wyjaśnię.
Co najmniej to niestabilna stalkerka, którą aresztowałam za zniszczenie mienia.
Szłam za kimś i już mówiłam ci o tym aucie.
W najgorszym razie jest zamieszana w sprawę zaginięcia byłego narzeczonego.
Może nawet śmierć.
- Co? - Właśnie.
Więc wybacz, że jestem nadopiekuńcza, ale nie chcę, żebyś skończyła jak on.
Czy to prawda?
Ja...
To znaczy...
Oficjalnie jest nadal zaginiony.
Ale ja...
Wiesz co?
Nie mogę się tym teraz zajmować.
To za dużo.
Przepraszam.
- Chcę być z mamą. - Dobra.
Sama.
- Michelle. - Nie.
Pójdę tędy.
ODDZIAŁ POŁOŻNICZY I GINEKOLOGIA
Słuchaj, wiem,
że starasz się postępować słusznie i być lepszym człowiekiem,
i chcę, żebyś wiedział,
że widzę.
Jasne. Ja też widzę.
Mówię o tym, że widzę twoje starania.
W każdym razie lepiej mi idzie w pracy i chcę ci powiedzieć,
że jeśli dalej będziesz podążał tą ścieżką,
widzę w twojej przyszłości samochód.
- Naprawdę? - Tak.
Dobre zachowanie popłaca.
Co jest, kurwa?
ZNAM PRAWDĘ
Wejdź do środka.
Sprawdź, czy mamy farbę.
Karen!
- Jeff. - Jen.
- Szukam Karen. - Mam się dobrze.
- A ty? - Dobrze.
Chwila, nie o to pytałaś?
Nie. Tak czy siak, myślałam...
Rozwodzimy się. Karen i ja. Dlatego...
- Przykro mi. - Tak.
Biorąc pod uwagę pewne szczegóły, właściwie ma to sens.
- Zastanawiałam się... - Dziękuję.
- Tak będzie najlepiej, prawda? - Bez wątpienia.
Czuję się okropnie, że okłamywałem Karen.
Nie zasłużyła na to, ale…
To nie kłamstwo, że czułem do niej miłość.
Z Sebastianem jest inaczej.
Podejrzewam, że tak.
Miłość zapukała do moich drzwi i musiałem otworzyć.
To się zdarza raz, może dwa razy w życiu.
- Tak. - W każdym razie dziękuję,
że nie powiedziałaś Karen, zanim ja to zrobiłem.
- Mam u ciebie dług. - Możesz go spłacić.
Zdewastowano nam garaż.
Mogłabym zobaczyć nagrania z waszej kamery? Z ostatniej godziny.
Może coś tam jest.
- Jasne. - Proszę.
Nie patrz na to.
- O Jezu. - Nie, że to jakiś nałóg.
- Nie? - Ostatnia godzina.
Proszę.
Ludzie okazują mi wsparcie.
Nie Karen, oczywiście. Myślę, że pomęczy ją to przez jakiś czas.
Będzie pamiętać.
- Ale w mojej obecności rodzice... - Kolejna prośba.
- Jasne. - Możesz usunąć to z chmury?
- Jasne. - I wszystko z ostatniego miesiąca?
Dlaczego? Ty też pieprzysz Sebastiana?
- Poważnie, musisz to usunąć. - Jasne.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Dam radę. - Super.
Jest super.
Cześć.
Pani dziecko jest piękne.
Dzięki, nie jest moja. Jestem przytulaczką.
Kim?
Przytulaczką.
Przytulamy dzieci, gdy nie ma rodziców.
Nie wiedziałam, że jest coś takiego.
Jest.
Czuję, że mam z tego więcej niż dzieci.
Po dwóch sekundach zapominam o złym świecie.
Na pewno.
Wymarzona praca.
Proszę spróbować.
- Serio? Jak to w ogóle...? - Łatwo.
Jest rozmowa kwalifikacyjna.
- Rozumiem. - Krótkie szkolenie i już.
Jasne.
Po sprawdzeniu kartoteki.
- Muszą odsiać przestępców. - No tak.
- No to może do zobaczenia. - Może.
Cześć.
Wyjaśnisz mi, dlaczego Parker napisała „znam prawdę” na cholernym garażu?
- Co? - Szlag.
- Co zrobiłeś? - Nic!
- Charlie? - Ja...
Zacząłem...
spotykać się z kimś innym.
- Zdradziłeś ją? - Nie.
To nie było nic na serio.
Dla niej było na tyle, że zniszczyła nam dom!
- Nie moja wina, że jest wariatką. - Dobra…
Nie jest wariatką.
Traktowałeś ją jak gówno i wpędziłeś ją w szaleństwo.
- Dobra... - Znaczy...
Wyobraź sobie, jak byś się poczuł, gdybyś kogoś kochał i został zdradzany.
Wiesz jak?
Czułbyś się bezwartościowy.
Zastanawiałbyś się, dlaczego nie jesteś wystarczająco dobry.
Nie bądź takim facetem, Charlie.
Nie jestem.
Zdałem sobie sprawę, że nie lubię Parker.
Natalie jest inna. Jest wyluzowana.
Wyluzowana?
Nie obchodzą ją followersi na Instagramie.
Rozumiem.
Też straciła tatę.
Więc...
mamy coś wspólnego.
W porządku.
Bądź dla niej dobry. Jasne? Bądź miły.
Przeproś Parker.
Proszę.
Musisz po sobie sprzątać.
Zacznij od drzwi garażowych.
- Tak? - To było żądanie, a nie sugestia.
- Tak. - Tak.
- No dobrze. - Dziękuję.
Z Flo wszystko w porządku?
Już wychodzę. Chcę tylko wiedzieć, co z nią.
Podtrzymują ją przy życiu.
Źle to wygląda.
A z panią w porządku?
Nie.
Ale będzie.
Michelle ma szczęście, że panią ma.
Są moją rodziną.
Od dawna Flo jest dla mnie jak matka.
Rozumiem.
Jakiś czas temu straciłam mamę.
Przytulić panią?
- Nie. - Dobrze.
ATENY; NEWPORT BEACH
- Infolinia Steve’a Wooda. - Dzień dobry.
Chyba mam coś, co chcielibyście zobaczyć.
Steve?
Kto dzwoni?
Halo?
Mogę prosić o Eleanor Hale?
Mówi jej córka.
Naprawdę?
Kiedy?
Nie, rozumiem.
Jasne. Dziękuję.
Cześć.
Nie chcę cię okłamywać.
Nie chcę, żebyś myślała, że cię pocałowałem, bo byłem pijany.
Prawda jest taka…
że chciałem cię pocałować od bardzo dawna.
Cały czas.
Więc jednak pamiętasz.
Tak.
To jedyne, co pamiętam.
Napisy: Gregor Hryniszak