NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry.
Chrapałam?
Czasem chrapię zupełnie jak zwierzę.
Nie. Spałaś zupełnie jak anioł.
A ty mówiłaś przez sen.
Tak?
Co mówiłam?
Nie zrozumiałam wszystkiego, ale mówiłaś, że ci przykro.
- Dziwne. - Właśnie.
Smutno to brzmiało.
Tak?
To dziwne.
Bo teraz czuję się szczęśliwa.
To ty jesteś szefową kuchni, ale mogę zrobić ci śniadanie?
- Robię zabójczą frittatę. - Naprawdę? Bardzo zabójczą?
Bardzo.
Zwali cię z nóg.
Chętnie spróbowałabym twojej powalającej frittaty,
ale muszę jechać na targ.
Jest sezon na kurki i ludzie wariują.
Nie powinnaś iść. Brzmi groźnie.
Powinnaś zostać ze mną.
- Chciałabym. - Ja też.
- Trudno cię opuścić. - To dobrze.
Muszę iść. Na blacie…
są kawa i młynek,
i zaparzacz do kawy, jeśli chcesz.
Bardzo chcę.
Dobra. To idź.
Kocham cię.
Dzień dobry?
No nie.
O kurwa.
TRZYMAJ SIĘ SWOJEGO PASA
Witam! Dzień dobry!
Co…? Ale jaja.
Niemożliwe, że obie znamy Michelle.
Mieszkam tu od sześciu lat, więc możliwe.
Tak, rzeczywiście.
Skąd pani ją zna?
- Jasne. - Tak.
Jest świetna.
- Nie. - Dobrze.
Chce pani kawy?
- To moje espresso. - Przepraszam.
Fajna koszulka.
- Mocna deklaracja. Ładne nogi. - Cicho.
Dobrze.
- Odbierze pani? - Wynocha.
Dobrze. Przepraszam.
Powie pani Michelle, że...?
Napiszę do niej.
Czego?
Sześćdziesiąt jeden. Przekroczył.
Sześćdziesiąt osiem! Złamał prawo!
Dwadzieścia sześć. Żenada.
To sporo wysiłku dla głupiego znaku.
To żaden wysiłek.
Wyciskanie twojej ogromnej głowy z pochwy to był wysiłek.
- Ohyda. - Mnie to mówisz?
Poza tym robimy coś dobrego.
Myślę, że to ważne, żeby wspierać swoją społeczność,
zwłaszcza gdy wcześniej popełniałeś błędy.
Mówisz jak Judy.
Wiesz, jak ty mówisz?
„ ...Judy”.
Chcesz spróbować?
- Tak. - Proszę.
A o co...
- chodzi z tym gościem? - Z kim?
Z Benem.
Jest moim klientem.
Jest dziwakiem.
Tak.
Ale jest miły.
- Jesteś przy nim wyluzowana. - Bo jestem wyluzowana. Nawet bardzo.
Zwolnij, skurwielu!
Co jest, kurwa?
Bardzo wyluzowana.
Bo ja...
polubiłem tego Bena.
Skopałem mu tyłek w grach.
Bo jesteś taki szybki.
Właśnie.
Udowodnij.
Daj mi to. Udowodnij. Dalej.
Dawaj!
Dalej, Harding!
Kolana w górę!
Namierzam.
- Pokaż. - Nie było źle.
Pobijesz mnie?
Ja? Kobieta w średnim wieku, na obcasach, z bólem pleców? Nie będę…
Zaczekaj. Jeszcze nie.
- Cześć. - Cześć.
Czy to jest spacer wstydu?
Wstydu ni widu.
- Fajnie było? - Miałam wspaniałą noc.
Było...
Tak. Było dobrze.
To dobrze. Uroczo razem wyglądacie.
- Prawda? - Tak.
Ona jest...
wspaniała.
Ale jest...
pewien szkopuł.
- Coś z nią nie tak? - Nie, z nią nic.
Jest cudowna.
- Jasne. - Ale...
ma współlokatorkę.
- Współlokatorkę? Co za żenada. - Tak.
Niespodzianka.
Właśnie.
No i...
to jakaś szalona zbieżność paru okoliczności, że...
- To pewnie Ben. - Co tu robi?
Pokazuję mu mieszkania.
Dlatego się wystroiłaś.
Co? Nieprawda. Tak chodzę do pracy.
- Tak, będziesz pracować. - Wiesz co? Pocałuj mnie w dupę.
Pocałowałabym, ale widuję się z kimś innym.
Co za zbieg okoliczności.
Nie miałem...?
- Nie, ja tylko... - Bo powiedziałaś, że...
- Mówiłaś... - Nieważne. Wejdź. Pójdę po rzeczy.
Tak, przepraszam. Chyba jestem trochę w szoku.
Mam wieści.
- Wieści? - Jakie wieści?
Znaleźli samochód Steve’a.
- Naprawdę? - Tak, na odludziu.
Spalony. Prawie nic nie zostało.
To okropne.
- Tak, okropne. - O mój Boże.
Skoro cały spalony, skąd wiedzieli, że to samochód Steve’a?
Po numerze VIN.
Po numerze VIN…
- Jasne. - To cud.
- Tak. - To chyba podpalenie,
bo ktoś wiedział dokładnie, co robi.
Naprawdę?
Ale nie wiadomo, kto to zrobił?
Jeszcze nie, ale powiedzieli,
że ten, kto to zrobił, próbował wysłać wiadomość.
Jak sygnał dymny.
Naprawdę?
Myślisz, że policja znajdzie w samochodzie jakieś dowody?
Odciski palców albo DNA?
Nie wiem. Na to za wcześnie.
Miejmy nadzieję.
- Tak. - Tak. Trzymam kciuki.
Przynajmniej nie był w aucie. To daje mojej rodzinie nadzieję.
- Oczywiście. - Jasne.
Nie chcę cię olewać, ale...
- Nie. - Muszę...
Oczywiście. Szukanie mieszkania nie jest teraz najważniejsze.
Tak, wybacz. Moja rodzina wariuje.
- Pewnie. - Na pewno.
Wpakowałem się w organizację czuwania. Jakby miało coś dać.
- Boże! Nie powinieneś… - Podtrzymacie w ten sposób nadzieję.
- Nadzieję! - Właśnie.
Szczerze mówiąc, moja nadzieja...
ledwo zipie.
Przepraszam. Nie chcę się dołować.
Nie, w porządku.
- Chłopaki też płaczą. - Zwłaszcza przy nas.
- Powinienem już iść i... - Dobrze.
...zacząć organizować to czuwanie. Cokolwiek to ma być.
Od czego zacząć?
- Może być skromnie. - Właśnie.
Możesz... kupić świece.
- I kwiaty. - I przekąski.
Jedzenie!
Nawet o tym nie pomyślałem. Jasne. Powinienem to zapisać.
Powtórzycie?
Skąd mam wziąć...
świece, kwiaty i jedzenie?
Jedzenie kupisz przy Cedar Way.
- Cedar? - Tak.
Po kwiaty jeżdżę do Mission Viejo, ale to daleko.
Nie przy Cedar Way?
Nie. Kwiaty kup gdzie indziej,
- bo te z marketu zaraz ci zwiędną. - Dobra.
Kwiaty nie muszą być egzotyczne. Kup róże.
- Róże? - Właśnie. I kup świeczki stożkowe.
- Stożkowe? - Tak.
- S-T-O-Ż... - Wiesz co? Zajmiemy się tym.
Co?
Serio?
- Tak. Chętnie pomożemy. - Naprawdę?
Mówię tylko,
że znaleźli samochód.
- Wiem. Słyszałam. Byłam tam. - Szukają DNA.
Wiem.
Nie sądzę, żeby to był najmądrzejszy ruch.
Wymsknęło mi się. Nie mogłam przecież tego odwołać.
Było mi go żal. Nie zauważyłaś, że go to przerasta?
Wiem. Tak. Nie zrozum mnie źle.
- To miły gest. - Dzięki.
Gdybyś nie zabiła Steve’a.
Dobrze, ale...
Ben nie powinien tego robić.
Musiałam zaplanować pogrzeb Teda dwa dni po jego śmierci. To było piekło.
Nie chcę zabrzmieć,
jak za chwilę zabrzmię,
ale może to nie najgorszy pomysł.
Kto będzie podejrzewał, że organizatorki czuwania sprawiły,
że czuwanie jest potrzebne?
Dziwna logika.
Zgoda, ale co ważniejsze, robimy coś miłego.
Powinnaś to rozumieć, bo to typowa sytuacja typu C.Z.J.
„Co zrobiłaby Judy?”
Dzięki.
Staram się być dobrym człowiekiem.
Dobrze.
W tym duchu...
powiem coś
i chciałabym, żebyś mnie wysłuchała, jak ja bym to zrobiła.
- Dobrze. - Dobrze.
Współlokatorka Michelle jest jej byłą dziewczyną.
Pieprzyć to.
- Ej. - Przepraszam.
- To Perez. - Kto?
- Jej była. - Nasza Perez?
- Ta Perez. - Jezu!
- Wiem. - O Boże. Ze wszystkich lesbijek w Laguna…
Nie zrobiłam tego celowo.
Stało się. Całkiem naturalnie.
Przykro mi.
- Dlaczego? - Tak byś powiedziała na to,
że nie możesz jej widywać.
- Perez cię nienawidzi. - Mocne słowo.
Nie, to słowo pasuje do uczucia, którym cię darzy.
Wręczyła ci dwa zakazy zbliżania się w ciągu pół roku.
Nie możesz pieprzyć jej dziewczyny za ścianą!
- Mieszkanie ma inny układ. - Judy!
To pierwsza osoba po Stevie, z którą chcę się spotykać.
Sprawia, że czuję się wartościowa.
Wiem. Przepraszam.
Ale dopiero co ją poznałaś, wiesz?
Teraz musimy przygotować się na najgorsze.
Nie chcę.
Judy…
Proszę.
DOM OPIEKI PLAŻOWY RAJ
Cześć.
Możemy dokądś pójść?
Jasne.
- Cześć. - Cześć.
Musimy pogadać.
Tak.
Przepraszam, jeśli moja eks była dla ciebie suką.
- Nie, w porządku. - Nie.
To nie jest w porządku. Nie może cię tak traktować.
Jest nadopiekuńcza.
Próbowała mi zabronić widywania się z tobą.
Chyba mnie lubi.
Wiem. Opowiedziała mi o samochodzie.
O jakim samochodzie?
Że zniszczyłaś jakieś auto.
A potem powiedziała, że jesteś jak wir.
Tak.
Ona nie będzie decydować, z kim spędzam czas.
To moja decyzja.
I twoja.
Moja.
Tyle że nie mogę.
Nie mogę spędzać z tobą czasu.
Tu mnie zaskoczyłaś.
Wiesz...
Rzadko miewam noce jak ta, którą spędziłyśmy.
Ja też.
Jeśli coś powiedziała...
Nie.
Twoja energia jest taka...
piękna...
i szczera.
A ja...
karmicznie nie jestem w dobrym miejscu, żeby ją przyjąć.
No dobra.
To brzmi jakbyś pokrętnie próbowała powiedzieć, że to nie moja wina.
Bo to jest moja wina.
Wierz mi. Lepiej nie mieć ze mną nic wspólnego.
Nie możemy się już widywać.
Zobaczymy się na korytarzu,
kiedy będziesz u mamy, przywitamy się, i tyle.
Przykro mi.
Mnie też.
To ja...
A ja umyję sobie ręce...
przed powrotem do pracy, bo tak stanowi prawo…
Jak się ubrać na czuwanie?
Myślę o czymś pomiędzy strojem do sądu a na drugi ślub.
Jasne.
W porządku?
Nie.
Gadałaś z Michelle?
Przykro mi, że musiałaś to zrobić.
- Widzę, że zapijasz uczucia. - C.Z.J.
Co zrobiłaby Jen?
Racja.
Bolesna, ale...
racja.
Co to ma być?
Pomagamy Benowi zorganizować czuwanie.
Znaleźli jego brata?
Nie. Jeszcze nie.
To kiepsko.
Z tatą wiedzieliśmy od razu.
Dlatego to robimy. Żeby...
okazać wsparcie.
Tak. Robimy dobre rzeczy, nadrabiamy za złe.
Tak, właśnie.
- Nie dam rady. - Jude.
Nie mogę modlić się z przyjaciółmi i rodziną Steve’a o jego powrót.
Wiem. Rozumiem.
Ale nie sądzisz, że byłoby dziwnie, gdybyś nie przyszła?
Nawet nie zauważą.
Mamie Steve’a zależało na mnie tylko, kiedy byłam w ciąży.
Nie zniosę tego.
Nie musisz.
Obronię cię. Obiecuję.
Musimy tylko przyjść, rozdać świece
i pokazać, że tego nie zrobiłyśmy.
Dobrze? A potem spadamy.
- Dobrze. - Nawet nas nie zauważą.
WITAMY
Świecę?
- Proszę. - Świecę?
Dziękuję.
- Świecę? - Świeca.
Świecę?
Nie spodziewałam się tylu osób.
Jest bardzo towarzyski.
Proszę.
Rozejrzyjcie się.
Co widzicie?
Przyjaciół, sąsiadów, rodzinę zebranych, by dzielić się jednym:
nadzieją.
Dziękuję za przybycie. Cześć, Len. Świecę?
Len. Cześć, Len.
Świecę?
Dziękuję.
- Dobrze nam poszło. - Pewnie.
Cholera, też chcę zaginąć.
- Nie mów tak. - Wiesz, co mam na myśli.
To ona.
Co?
- To jego mama. - Już dobrze.
W porządku. Głęboki wdech. Jestem przy tobie.
- Judy. - Eileen.
Witaj, Judy. Wyglądasz tak samo. Grzywka.
Tak. Ty dobrze wyglądasz.
Nie.
Ładny szal.
- Benji, znajdź mi krzesło. - Tak, mamo.
Benji mówił, że pomogłaś to zorganizować.
Tak, bo jest najmilszą osobą, jaką znam.
Pójdziesz zrobić to,
o czym rozmawiałyśmy, bo ja nie mogę…
- Wybacz. - …bo tylko ty możesz?
Dzień dobry.
Mam na imię Jen.
Jestem koleżanką Bena.
Może świecę?
Nie mogę. Silne zapachy wywołują u mnie migrenę.
Ta jest na baterię.
Cóż za nowatorstwo. Dziękuję.
Jak miło, że wszyscy przyszli.
Nie miałam siły samej to planować.
Na pewno rozumiesz.
Tak.
Masz dzieci, Jen?
Mam dwóch synów.
Tak jak ja.
Tak jak pani.
Mam nadzieję, że nigdy nie będziesz musiała przeżyć tego, co ja.
Dziękuję.
To najgorszy koszmar każdej matki.
Bardzo mi przykro.
Judy?
Co za niespodzianka.
Howard! Cześć.
Piękny garnitur.
Ręcznie uszyty dla mnie na Mykonos.
Jakże wyjątkowo.
Nie sądziłem, że cię tu zobaczymy.
Przyszłam wspierać rodzinę Steve’a.
To dlatego na niego doniosłaś?
Żeby wesprzeć rodzinę?
- Oto i on. - Znalazłem ci wygodne miejsce.
Dziękuję, skarbie.
- Miło cię było poznać. - Wzajemnie.
Trzymaj swoich chłopców blisko.
Spróbuję.
Lubi cię.
Cześć.
- Cześć. - Trzymasz się?
Miło widzieć, że tyle osób przyszło.
Chciałbym tylko...
Chciałabym mieć lepsze przeczucie.
A co...?
Co czujesz?
To mój bliźniak, Jude.
Czułbym, gdyby gdzieś tam był.
- Be Wu! - Liczy się tylko Benjamin. Co jest?
- Cześć. - Miło cię widzieć.
Dzięki za przyjście.
Na sto procent.
Trzeba wierzyć. On żyje. Prawda, Judy?
Na sto procent.
Znajdzie się. I jeszcze na tym skorzysta.
- Wypijmy potem. - Jasne.
Be Wu!
Źle dobierał przyjaciół.
Prawda?
Z kobietami było lepiej.
- No nie wiem. - Ja tak.
- Cześć, dziewczyno. - Cześć.
- Wyrazy współczucia. - Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
- Kończę z klientką. - No dobrze.
Pani tutaj?
Dobry wieczór. Ben jest moim klientem.
Pani też tutaj?
Pracuję.
Sprawcy bardzo często na coś takiego przychodzą.
Naprawdę?
Jak ćmy do światła.
Cześć.
Heidi, prawda?
Tak. Przepraszam, znamy się?
Spotkałyśmy się raz w biurze Steve’a.
No tak. Jesteś jego klientką, prawda?
Który to miesiąc?
Czwarty.
Czy to Steve’a?
Tak.
Przepraszam.
To najtrudniejsza rzecz, jaką przeszłam.
Przepraszam.
Nie.
Nie przepraszaj.
Ja przepraszam.
Wiesz co?
Musisz zachować nadzieję, prawda?
- Właśnie. - Tak.
Właśnie.
Bądź dobrej myśli.
Tak.
Dziękuję.
W porządku?
Dziewczyna, z którą Steve chodził, jest w ciąży.
- Nie. - Tak.
Możemy już iść?
Tak. Przykro mi, Judy.
- Wycofajmy się tędy. - Cześć, mamo.
Charlie. Co ty tu robisz?
Pomyślałem, że powinienem wesprzeć Bena.
- To miłe, ale właśnie wychodziłyśmy. - Musimy iść.
Witajcie.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
- Idziemy. - A zwłaszcza Jen Harding i Judy Hale
za zorganizowanie tego pięknego czuwania.
- Dziękuję wam. - Bardzo dziękujemy.
- Nie ma za co. - To nic wielkiego.
Uruchomiliśmy anonimową infolinię…
i wyznaczyliśmy dużą nagrodę.
Jednak wyznaczyli. A już się bałam.
Do tego dużą. Świetna wiadomość.
- Tak, świetna. - Jeżeli ktoś posiada jakieś informacje...
prosimy o pomoc...
pomóżcie nam...
sprowadzić brata do domu.
- Boże. - Dobra.
- Idę po wino. - Tak.
Dziękuję.
Cześć, nieznajoma.
- Pastor Wayne. - W porządku?
Rozumiem.
Trudno żyć z taką niepewnością.
Ale Bóg jest potężny. Widzi wszystko.
Widzi Steve’a i prędzej czy później ujawni prawdę.
Musisz w to wierzyć.
Przepraszam na chwilę.
Potrzebowałaś przerwy?
Tak.
Ja też.
- Myślałam, że nie pijesz. - Nie piję.
Ale musiałem wypić szoty za Steve’a.
Jasne.
Przepraszam.
Za co? Nie musisz przepraszać. Jesteś jedyną...
dobrą częścią tego wszystkiego.
Nie znasz mnie za dobrze.
Wiem, że mi pomogłaś.
Bardziej niż ktokolwiek inny tutaj.
Jesteś dobrą osobą.
Dobrą mamą.
- To miłe z twojej strony. - Mówię prawdę.
Jeśli to wszystko ma jakąś dobrą stronę...
to taką, że cię poznałem.
Mam tak samo.
Robi się...
trochę zimno.
Powinnam już iść.
Nie, proszę, nie musisz.
Nalegam.
Dziękuję.
Co?
- Kopę lat. - Cholera.
Więcej mnie pani nie zobaczy, bo powiedziałam Michelle,
że to koniec, bo szanuję granice.
Czyżby? Bo z tego, co widzę, zawsze jest pani tam, gdzie nie powinna.
Może tak to pani widzi.
- Tak. Właśnie to powiedziałam. - No i?
Od pół roku prowadzę dwie poważne sprawy,
które łączy jedna osoba.
- Ja? - Tak.
Ostrzegam. Niech pani uważa, bo mam na panią oko.
I dobrze!
Niech mnie pani śledzi!
Zobaczy pani cholernie dobrą osobę, która ciągle stara się robić, co trzeba.
Może nie powinnam,
ale nie mogę inaczej, bo taką mam pieprzoną, głupią naturę!
A teraz pozbieram te torby, żeby się foki nimi nie udusiły.
Napisy: Gregor Hryniszak