NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Powiesz nam, gdzie byłeś?
- Nie bój się. - Masz przesrane.
Jeździłem bez prawka. No i?
Złamałeś prawo.
- Wiesz, jaka jest za to kara? - Jaka?
- Więzienie. - Mandat.
Poważnie?
- Mogłeś narobić mamie kłopotów. - Właśnie.
Powiesz mi, dokąd pojechaliście?
Donikąd.
Odebrałem Parker o 16 i pojechaliśmy, gdzie nas znalazłaś.
Nie wysiadaliśmy.
Nie wysiadaliście?
Co robiliście w samochodzie przez pięć godzin?
- O Boże. - Jasne.
Telefon.
- Co? - Słyszałeś.
Idź po laptopa, sprzęt do gier
i wiertarkę.
Czemu?
Bo straciłeś drzwi.
- Wariactwo. - Wiesz co?
Póki nie udowodnisz, że podejmujesz mądre decyzje
i nie dbasz tylko o siebie, wszędzie chodzisz ze mną
i robisz to, co ja robię.
Żadnych przywilejów i przyjemności.
Judy, powiesz coś?!
To twoja mama, więc powinieneś jej słuchać i ufać, że wie, co robi.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Na pewno wiesz, co robisz? Ostro pojechałaś.
Spalenie auta to najlepszy pomysł?
Były tam odciski Charliego. Jaki miałam wybór?
Wysłałaś sygnał dymny.
Skoro muszę to tłumaczyć, i tak nie zrozumiesz.
- Mamusiu? - Cześć.
Brzuch mnie boli.
Nie mogę iść na próbę Świętych Harmonii.
Ale dzisiaj masz pierwszą solówkę.
Może trochę się denerwuje?
Posłuchaj. Wszyscy czasem nie chcemy czegoś robić, ale musimy.
Zobowiązałeś się, więc musisz to zrobić.
Na ból brzuszka.
Dzięki. Masz nowy naszyjnik?
- Ładny. - Tak.
- Zrobiłam go z kamienia od przyjaciółki. - Super.
Jakiej przyjaciółki?
Michelle. Z pracy.
- Szczęśliwa? - Cholernie zachwycona.
Boże.
- Kurwa! - Szlag!
Dzień dobry.
Cześć, Parker.
Chciałam powiedzieć, że jest mi przykro.
- Myślę, że wczoraj źle nam poszło. - Tak.
Strasznie pani odwaliło.
To jeszcze nic.
Dlatego przyniosłam ci babeczki.
Dzięki, ale nie jem babeczek.
Jasne.
Wiesz co?
- Wrzuciłaś zdjęcie Charliego. - Tak.
Super wygląda, nie?
Tak.
Rzecz w tym, że Charlie nie ma prawa jazdy.
Jeżeli ktoś zobaczy to zdjęcie, będzie miał kłopoty.
- O Boże. - Właśnie.
Dlatego musisz je usunąć.
Zrobiłabym to, bo kocham Charliego, ale nie mogę.
Chwila, dlaczego?
Bo mi płacą. Jestem mikroinfluencerką.
Nie mam pojęcia, o czym ty, kurwa, mówisz.
Instagram ma wielkich i małych influencerów.
Co za pieprzona żenada.
Wiesz, że mama chce cię chronić. Kocha cię.
Okazuje to w gówniany sposób.
Straciłam dziewictwo w aucie.
Było pięknie.
Corvette z 1978 roku.
- Nie rozmawiajmy o tym. - Nie? Dobrze.
Podoba ci się?
Parker.
Nie wiem.
- Skąd wiedzieć, czy ktoś ci się podoba? - Nie wiem.
Czujesz…
że lubisz przy kimś być.
Chcesz ciągle przebywać z tą osobą.
Czujesz się bezpiecznie.
Możesz...
być sobą.
- Gdy czujesz się bezbronny... - Możemy skończyć?
Tak.
Jeszcze jedno.
Używaj prezerwatyw. Nie chcesz brodawek.
- Ani... - Wiem.
...innych obrzęków tam na dole.
Dobrze.
Sączące się wycieki bardzo by cię wkurzyły.
Poniżej 800 000 followersów zupełnie inaczej płacą.
To ile chcesz za usunięcie tej fotki?
Sto dolców?
Może kiedyś to było dużo pieniędzy.
Pierdol się.
Pięćset.
Tysiąc dolarów.
A ponieważ kochasz Charliego, nikomu nie wspomnisz o waszym wypadzie.
Dobrze.
Dobra.
Potrzymaj.
Co...?
Co pani rysuje?
Serio?
To jest czek.
Jasne…
- Ma pani Venmo? - Czy mam co?
Musisz też uważać na chlamydiozę,
rzeżączkę, syfilis, przez który Benjamin Franklin oszalał.
Wiesz, że na to umarł?
- W każdym razie… - Dzięki Bogu.
Jak poszło?
Drogo, ale usunie je.
Twoja dziewczyna jest szantażystką.
- To nie moja dziewczyna. - Ona tak sądzi.
- Mówiła, że cię kocha. - Charlie...
Cholera, serio?
Dziewczyny w twoim wieku patrzą na seks trochę inaczej.
W każdym wieku.
W grę wchodzą uczucia.
Musisz być ostrożny.
Wiem. Judy mówiła mi o brodawkach.
To była część większej rozmowy.
Brodawki nadal istnieją?
- Można się zaszczepić. - Istniały w latach 70.
- Cholera. - Co?
POLICJA W LAGUNA BEACH
Dlaczego dzwonią?
Nie wiem.
Odbierzesz?
A muszę?
Dziękuję za przybycie.
Oczywiście.
- Wspaniała fryzura. Zmieniła ją pani? - Nie.
Są nowe informacje o Stevie Woodzie.
- Tak? - Mamy wykaz jego rozmów telefonicznych.
Stworzyliśmy oś czasu. Jego ostatnie połączenia były do pani.
Tak?
Tamtej nocy dzwonił do pani dziewięć razy.
Zgadza się.
Dzwonił, ale nie odebrałam.
Nagrał się.
Ma pani te nagrania?
Nie wiem. Mam?
Mogę pójść do sędziego i zażądać nakazu, co będzie źle wyglądać,
albo da mi pani je odsłuchać.
- Co pani woli? - Nic.
- Niemożliwe. - Jasne.
Jeśli są tam ważne informacje, muszę wiedzieć.
- Nie ma. - Niech pani udowodni.
Mogłybyśmy posłuchać gdzieś na osobności?
Judy, co jest, kurwa?
Masz tupet, wiesz? Lepiej do mnie zadzwoń.
Słyszysz? Zadzwoń, ty jebana suko!
- Dzięki, że poświęciłaś temu czas. - Oczywiście.
Jeśli ci się podoba, bierz. Długo na rynku nie będzie.
- Nie wątpię. Jest wypasione. - Tak, jest wypasione.
Droższe niż chciałeś,
ale na dachu jest taras z miejscem na ognisko,
a na podwórku masz plażę.
Nie przepadam za plażą. Nie tak jak Steve.
Zasłony są zdalnie sterowane, więc nie musisz na nią patrzeć.
Wiesz co? Nieważne. Biorę.
- Serio? - Tak.
Muszę się wynieść z domu rodziców.
Muszę. Co wieczór dzieje się to samo.
Mama pyta, kiedy znajdziemy Steve’a. Mówię, że niedługo.
Potem pyta, czy chcę lody. Bo ona tego chce.
Idę po lody, przynoszę je.
Ona płacze, bo nie jestem Steve’em.
A ja zjadam lody.
- No tak, to brzmi niezdrowo. - Bo jest.
Przytyłem dwa kilo.
W tyłku.
Sporo tu schodów, więc szybko zrzucisz.
Tak. Moi rodzice się nakręcają. Zaczynają mówić o nagrodzie.
Za co?
Charlie, nie teraz.
Za informację o moim bracie.
Moim zdaniem... Nie wydaje ci się, że nagroda to droga donikąd?
- Tak? - Bo od razu szaleńcy zaczną mówić:
„Tak, widziałem go”.
- Tak. - No wiesz: „Był w sklepie”.
- Ile tej nagrody? - Daj spokój, Charlie.
Muszę odebrać.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy.
Widzisz, że dzwonię, suko.
Jude, zadzwoń do mnie, proszę.
Przepraszam. Kocham cię.
Proszę, oddzwoń. Muszę z tobą porozmawiać.
Potrzebuję cię. Proszę, Jude.
Oddzwonisz, skarbie? Proszę. Kocham cię.
Wyjaśnijmy to.
Kocham cię.
Nie ujdzie ci to na sucho, Judy!
Nie jesteś aniołem. Nie ukryjesz się na zawsze,
a jak cię, kurwa, znajdę, to cię zabiję!
Słyszysz mnie? Jesteś, kurwa, martwa.
Rozumiem, że pani nie znalazł.
Nie.
Obawia się pani o swoje bezpieczeństwo?
- Co? - Boi się pani, że panią skrzywdzi?
Nie.
Char?
Tu jesteś.
Jezu Chryste, teraz palisz?
- Lepsze niż wapowanie. - Boże, co z tobą?
Wszystko.
- Teraz nic nie ma znaczenia? - Nie bardzo.
- I tak będziesz zła. - Wiesz co?
Nie chcę być na ciebie zła.
Więc pomóż mi i zrób coś dobrze.
To tylko głupi papieros. Ty też to robisz.
Słucham? O czym ty mówisz?
Chowasz paczkę na półce za dużymi miskami.
Wiesz co? Ja... Robię, co chcę. Jestem dorosła.
Więc możesz robić, co chcesz?
Tak.
Kiedy ty będziesz dorosły, też będziesz mógł, ale na razie…
jesteś dzieckiem.
Ciesz się tym jak najdłużej, kochanie,
bo kiedy przejdziesz na drugą stronę,
będziesz miał do czynienia z gównianymi rzeczami.
Bo jeszcze nie miałem?
- Cześć. - Cześć.
I co?
W porządku. Nie znaleźli samochodu.
- Ale... - Muszę iść.
Wszystko w porządku?
Znaleźli...
szczątki.
Co? Gdzie?
Nie wiem. Kolega taty zadzwonił z posterunku.
Mam tam iść.
Nie wiem, jak to zrobić.
Masz kogoś, kto może z tobą pójść?
Nie.
W porządku. Pojadę sam.
Nie musisz tego robić.
Dobrze?
POCZTA GŁOSOWA: STEVE WOOD
Przepraszam panią, nie może pani tu tego robić,
chyba że się podzieli.
Jasne.
Ale musisz wejść do mojego biura.
Kurwa, tak! Ta piosenka jest najlepsza.
Zaraz, zapomnij. W życiu jej nie słyszałam.
Chwila, nie znasz się na tym gatunku muzyki?
Najwyraźniej nie.
Utknęło na AM.
Jest bardzo kojące.
- Rozumiem. - Tak.
Przepraszam, że wczoraj uciekłam.
Nie. Nie przejmuj się.
Ale szkoda, że musiałaś iść.
Dobrze się bawiłam.
Ja też.
Jen miała nagły wypadek.
Wszystko w porządku?
Jej syn ukradł samochód.
Cholera.
Właśnie.
Więc taką jesteś przyjaciółką? Tą, na której można polegać?
Tak, ale ona też.
Jest...
Jest świetna. Przygarnęła mnie, kiedy miałam kłopoty mieszkaniowe.
Mieszkacie razem?
Ale jesteście tylko przyjaciółkami?
Tylko przyjaciółkami.
Bo nie jesteś...
Nie z nią.
- To ten kamień księżycowy? - Tak.
Ładnie wygląda na szyi.
To prawda.
Ładnie na tobie wygląda.
Dziękuję.
Powinnyśmy...
może...
pójść na tacos?
Pewnie.
Umieram z głodu.
POSTERUNEK POLICJI W LAGUNA BEACH
SŁUŻBA - HONOR - WSPÓLNOTA
To nie on.
Nie?
Pana rodzina ma tu kontakty, ale każdy musi przestrzegać zasad.
Macie pewność?
Szczątki należały do kobiety.
Wspaniale.
To znaczy...
To wielka tragedia dla jej rodziny.
Tak.
- Dziękuję. - Tak, dziękuję.
Przepraszam, skąd się znacie?
- Pomagam mu znaleźć mieszkanie. - Poznała nas była narzeczona Steve’a.
Judy Hale?
Zna pani Judy?
Tak.
- Małe miasteczko. - Bzdura.
Poproszę dwa tacos z łososiem, dwa z kurczakiem,
dwa burgery z tofu i grzybami...
- To za dużo. - Zaakceptuj swoje przeznaczenie.
Jedno burrito z wołowiną,
nachos z wieprzowiną i dodatkami, dużą porcję guacamole
i dwie meksykańskie coca-cole.
To było mistrzowskie.
Nie, ja stawiam.
Dziękuję.
Reszty nie trzeba.
Dziękuję.
Uwielbiam tę colę.
- Są lepsze. - Najlepsze.
- Prawdziwy cukier. - Tak!
- Nie wierzę, że tu nie byłaś. - Najlepsze tutejsze tacos.
Nic ci nie jest?
Zakrztusiłam się tylko…
tą kolą.
- Cześć, Nick. - Cześć.
Mój Boże, miło cię widzieć.
Czyżby?
Cześć. Michelle.
- Co tam? - Cześć.
Co u ciebie?
Wyszedłem dziś z domu,
a to zawsze coś.
Co u...?
Co u Steve’a?
- Jak się ma? - Jest...
Jaki Steve?
- Jej chłopak. - Nie.
To mój były chłopak.
- Nie wyszło nam. - Tak.
Znam to uczucie.
- Miło było cię poznać. - Ciebie też.
Trzymaj się.
Bezpiecznej jazdy.
Co to, kurwa, było?
Prawda?
Dziwne.
- Zamówienie gotowe. - To nasze.
Co za ulga, nie?
- Tak. - Tak.
O Boże, Ben.
- Ben. - Przepraszam.
- Już dobrze. Nie musisz przepraszać. - Myślałem…
że to na pewno Steve.
To nie on.
Wiem, ale przez chwilę myślałem,
że to będzie on.
Boże, niedobrze mi.
Co za potworne uczucie.
Nie wiem, jak ludzie z tym żyją.
Nie ma się wyboru.
Trzeba nauczyć się sobie radzić.
Tak.
Dzięki za towarzystwo.
Wiem, że nie chciałaś spędzić popołudnia na policji.
- Nie przejmuj się. - Jesteś dobrą agentką nieruchomości.
Mogę ci się odwdzięczyć bezalkoholowym koktajlem?
Nie mogę.
Twój może być z prąciem.
Znaczy prądem.
Domyśliłam się.
Muszę lecieć.
Mój syn śpiewa swoją pierwszą solówkę z...
Ciężko to powiedzieć…
Z chrześcijańską rockową grupą chóralną.
Czekaj.
Mówisz o Świętych Harmoniach?
Dlaczego to wiesz?
Byłem członkiem Świętych Harmonii od 1986 do 1989 roku.
- Serio? - Tak.
Właściwie mnie to nie dziwi.
Świetnie. Chciałbym to zobaczyć.
Nie chcę się wpraszać.
Ale się wpraszasz, prawda?
- Minęło trochę czasu. - Dobra. Im więcej, tym weselej.
- Naprawdę? - Jasne.
Fantastycznie.
Będzie fajowo.
Spotykaliśmy się tylko przez chwilę.
Jest naprawdę słodki.
Ale nie skończyło się to dobrze.
Tak, to było oczywiste.
Chcę to usłyszeć.
Ta historia nie ukazuje mnie w najlepszym świetle.
Teraz nawet bardziej chcę.
Myślałam, że jestem w ciąży, ale nie z nim.
- Tak. - Rozumiem.
Ale nie byłem.
Okazało się…
że niestety nie mogę mieć dzieci.
Przykro mi.
Dzięki.
Bardzo tego chciałaś?
Tak.
Bardzo.
Ja też.
Zawsze chciałam adoptować, ale moja była nie chciała dzieci.
Może następna osoba będzie chciała.
Może.
Nadal z nią mieszkam.
Taka sprawa.
- Z twoją eks? - Tak.
Zerwałyśmy jakiś czas temu…
ale nie mogłam się odciąć.
Wychowała się w rodzinie zastępczej i ma lęk przed porzuceniem.
Jesteśmy teraz jak rodzina, ale…
Czy to nie brzmi dziwnie?
Myślę, że to brzmi uroczo.
- Pójdziemy…? - Może chór kościelny?
Chciałam iść do kina, ale to, co powiedziałaś, jest dziwniejsze.
Więc... tak.
- Chodźmy. - Tak.
ŚWIĘTE HARMONIE
- Jak bardzo chcesz tam być? - Bardzo.
Cześć!
To jest dziwniejsze niż myślałam.
Ale urocze.
Poczekaj, aż zobaczysz Henry’ego.
Mogę z tobą porozmawiać?
Co się dzieje?
Henry ma tremę.
Denerwuje się, bo ma solówkę.
Jest zły za to, co zrobił mój pies. Wysyłamy Adele na obóz.
- Bo? - Jestem za miękki.
Miałem dwie zasady: palić za oknem i nie przynosić prosecco.
Adele nie zabiła ptaka.
- Co? - To Shandy.
Teraz wydaje się to nawet oczywiste.
- Myślałam, że ci powiedziałam. - Nie. Jen!
- Adele jest w drodze do Oxnard. - Boże.
Może nauczy się jakichś dobrych nawyków.
Co się dzieje?
Możesz powiedzieć.
Co takiego?
Nie chce tego robić. To dla niego zbyt wiele,
ale boi się, że się wściekniesz.
Słonko...
Nie gniewam się.
Myślałem, że muszę.
Tak będzie najlepiej. Nie do końca mu wychodzi falset.
Posłuchaj. Zapomnijmy o tym, co musimy. Dobrze?
Co chcesz robić?
Tak!
- Nie, jestem w tym dobra! - Nie!
Kurwa, tak!
Henry na harleyu.
Miło cię poznać, nowa przyjaciółko Michelle.
Ciebie też.
Judy mówi o tobie bardzo dobrze.
Znam jej wszystkie sekrety.
Mogę komuś przynieść alkohol, żebym ja mogła już zacząć pić?
Tak, proszę. Dziękuję.
Chardonnay.
- Ja też. - Świetnie.
- Na wszelki wypadek wezmę dwie butelki. - Tak. Dziękuję.
Lubisz ją.
Tak.
Czuję się przy niej dobrze.
Zasługujesz na to.
- Dzięki. - Jest świetna.
Ma bardzo fajną energię.
- Skomentowałaś czyjąś energię? - Nie.
- Słyszałam. - Nie.
- „Fajna energia”. - Nie ekscytuj się.
- Nie powiedziałam tego. - Powiedziałaś.
Przynosi alkohol. Zaproponowała dwie butelki.
- Jest zabawna. - Co przyniesie dla siebie?
Dalej!
Łeb w łeb. Co za emocje.
Wiem. Tak!
- Trzeci! - Patrzcie, kto wygrał.
Dobra robota.
- Nieźle. Dobry jesteś w flippery? - Całkiem.
Tak? Znajdźmy automat.
Co? Co tam?
Przykręcę ci drzwi.
Tylko nie uprawiaj tam seksu.
Albo uprawiaj.
Lepiej niż w samochodzie. Chyba.
Zabezpieczaj się.
Zawsze pytaj o zgodę.
- Tak. - Dobrze?
Dobrze.
O tak. Dobra.
Pozwalasz mi wygrać?
Może.
Co?
- Powinienem wypisać ci czek. - Nie wynajmę ci tego mieszkania.
Nie zapłacisz za widok na ocean. Nienawidzisz plaży.
Po prostu…
widok powinien ci się podobać.
No tak.
To prawda.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Napisy: Gregor Hryniszak