NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć, Ben.
Cześć!
Kto to jest Ben, kurwa?
Ja, kurwa?
- Jen, to jest brat Steve’a. - Steve ma brata bliźniaka?
- Tak. - Tak.
To bliźniacy jednojajowi?
- Nie. - Seskwizygotyczni.
- Właśnie. - Seskwizygotyczni?
Dwa plemniki, jedno jajo?
Jak podwójne żółtko, tylko plemniki są żółtkami.
Czy to ma sens?
Umarłam? Czy ja umarłam?
Nie sądzę.
Chyba że... wszyscy umarliśmy.
Nikt nie umarł. Nie, nie umarliśmy.
Nikt nie umarł.
No dobra...
Wszystko dobrze?
- W porządku? - Tak.
Chyba nie. Zemdlałaś. Wyglądasz na zaniepokojoną.
Taki mam naturalny wyraz twarzy.
Nie, twarz masz w porządku.
- Przepraszam. - Jasne.
- Wszystko dobrze? - Nic mi nie jest.
Mogłaś zemdleć z powodu ciśnienia.
Tak. Ben jest lekarzem.
Chiropraktykiem. Jesteśmy prawdziwymi lekarzami.
Plecy zostaw nam.
Jesteś ostatnio zestresowana?
- Nie, niby dlaczego? - Nie.
Może trochę.
- Polityka… - Ciężar świata.
- Zmiana klimatu. - Wszyscy to czują.
- Ale nie. - Trochę.
- Wszystko gra. - Tak.
Fajowo.
A swoją drogą, dlaczego tu przyszedłeś?
Jasne. Przepraszam za wtargnięcie.
Judy, szukałem cię.
Steve zaginął. I jego auto.
Co wieczór dzwoni do mamy,
ale nie odezwał się od kilku dni.
- Dziwne. - Bardzo dziwne.
- Codziennie do mamy? - Są blisko.
Tak, jest jej ulubieńcem. A ja czarną owcą.
Judy...
Nie chcę cię wystraszyć, ale dzisiaj przyszło FBI.
Szukają Steve’a.
Widziałaś go?
Co ty zrobiłaś?
Co robimy?
Nie.
- Nie. - Nie widziałam.
Chwileczkę.
FBI...
szuka Steve’a?
Amerykańskie...
FBI?
Tak, to FBI.
- Dlaczego? - Nie mam pojęcia.
Wcześniej miał już kłopoty, ale nie aż takie.
To nie to samo co bójka na koncercie Sugar Ray.
Poszedł tam dla żartu.
Co za palant.
- Sugar Ray? - Palanci.
- Mają dobre piosenki. - Wymień jedną.
Lider jest dziennikarzem.
- Mamo? - Cześć, skarbie.
Weź miskę, płatki
- i zacznij śniadanie. - Dobrze.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Znajomy, Ben. - Masz innych przyjaciół?
Kochanie.
Tata nie podleciał dziś do okna.
Nie? Pewnie jest zajęty byciem ptakiem.
- Ja pierniczę. - Co?
Tata napisał, że przeszukali biuro Steve’a.
Co?
Muszę iść.
Martwi się. Muszę iść.
- Dziękuję. - Pa.
FBI szuka Steve’a?
Pieprzone FBI.
- Dlaczego? - To chyba moja wina.
O czym ty mówisz?
W zeszłym tygodniu doniosłam, że pierze pieniądze.
Co?
Co takiego?
- Wiem, szok. - O Boże.
Dopiero teraz o tym mówisz?
I bliźniak jednojajowy?
Nie mogłaś o tym wspomnieć wcześniej?
- Seskwizygotyczny. - Dość!
To ta sama osoba!
Dobra. Dużo się działo.
Nie rozmawiałyśmy ze sobą, a potem ty…
to zrobiłaś i musiałam ci pomóc.
- Zostaw. Ładne. - Cicho!
Dobra.
Wiesz, jak bardzo mam przerąbane?
Wcześniej było źle, ale teraz...
FBI?
Są dobrzy w kojarzeniu faktów i skojarzą też nas.
Nie skojarzą. To dochodzenie w sprawie interesu Steve’a.
Tylko o to im chodzi. Są mili. Współpracujemy.
Co? Przepraszam.
O mój Boże.
Steve miał rację.
Gdziekolwiek nie pójdziesz, podąża za tobą chaos.
Przepraszam.
Nie chciałam cię w to wciągać.
- Przepraszam. - Przestań przepraszać.
Tyle przepraszasz, że straciło to znaczenie.
To tylko pieprzony dźwięk, który wydajesz.
Przepraszam.
Co się stanie z moimi chłopcami?
Jeśli mnie złapią...
Co się z nimi stanie?
Zostaną sierotami.
- Nie. - Tak.
Zostaną sami, Judy.
Nie pozwolę na to.
Będę przy nich.
Ty? Boże.
Myślisz, że zostawię ci dzieci?
Dziesięć godzin temu spałaś w aucie.
Jesteś najgorsza w ocenie sytuacji.
Wyciągnę nas z tego.
Pójdę do FBI i poprowadzę ich w innym kierunku.
Nie.
Nie rozmawiaj z FBI.
Nigdzie ich nie prowadź.
Trzymaj się z daleka.
- Meksyk? - Tak. Przypomniało mi się,
jak Steve powtarzał, że w razie kłopotów pojedzie do Meksyku,
zmieni tożsamość i zniknie na zawsze.
- Zmieni tożsamość? - Tak.
Dokąd zawsze jeździliście na wakacje? Ciągle o tym mówił.
- Jeździliśmy do Rosarito. - Rosarito!
Cześć, dziewczyno.
- Cześć, Ben. - Cześć.
Steve się odzywał?
Nie. Dziwne, prawda?
- I to bardzo. - Co się dzieje?
Bo faceci z FBI byli nieuprzejmi. Zabrali komputery i nie chcieli wody.
Ale nieuprzejmi!
- Prawda? - Dziewczyno.
O mój Boże.
Steve, co zrobiłeś?
TESTAMENT
WYZNACZ PRAWNEGO OPIEKUNA
Nie obchodzi mnie, czy w mieszkaniu jest wykładzina.
Sprzedaj je.
Spójrz, kto jest na okładce Powyżej Ceny.
No proszę.
Wiesz, jak długo na to pracowałam?
Myślałam, że odpowiesz.
- 36 lat. - 36 lat.
To ci dopiero osiągnięcie.
- Czyżbym wyczuwała zazdrość? - Nie to miałam na myśli.
Piłam to.
Gratulacje.
Zasługujesz na to.
Jak mawiała ciotka Trista,
sukces i pasja to dwie strony monety.
Użyj monety, a spełnisz marzenia. Zgub monetę, a...
Zapomniałam. Ale napisali o tym w artykule.
Świetnie. Nie mogę się doczekać lektury.
Lorna, muszę cię o coś zapytać.
Chodzi o moich chłopców.
Zamieniam się w słuch.
Otóż...
Na wypadek, gdyby coś mi się stało,
zastanawiałam się,
czy zostaniesz prawną opiekunką chłopców.
Ile masz czasu?
Co? Nie, nie jestem chora.
Nie zgrywaj odważnej.
Naprawdę.
Nie, ja tylko...
zmieniam testament.
Pomyślałam, że skoro Ted...
Muszę wprowadzić zmiany.
Oczywiście. Słusznie.
Tak.
Wychowanie Teda było dla mnie zaszczytem.
Zaszczytem będzie też wychowywanie twoich chłopców.
Dobra.
I tak powinnaś zrobić badania krwi.
Kiepsko wyglądasz.
Dziękuję.
Jak sypiasz?
Chciałabym lepiej.
No cóż.
Mówią, żeby brać jedną, ale weź dwie. Będziesz spała jak dziecko.
To jest fentanyl, Lorna.
Skąd to masz?
Nie pamiętam dokładnie.
Czyli musi być niezły.
Cholerny Steve. Za mało zarabiał jako prawnik?
Musiał kraść? Czy tam prać pieniądze?
Nie wiem, na czym to polega.
Ale wiem, że ma to związek z jego galerią.
Co?
Miał tam sprzedawać twoje obrazy.
To samo powiedział mnie…
ale to tylko przykrywka.
Chyba już nie zobaczę tych obrazów.
Cieszę się…
że zerwaliście.
Byłoby wspaniale mieć cię w rodzinie,
ale nie jest ciebie wart.
Będzie ci lepiej bez niego.
Judy.
Wiem.
Przepraszam. Nie chciałem być dupkiem.
Nie.
Wiesz, że go kocham.
- Tak. - Wiem, że ty też.
Tak.
Ben, muszę ci coś powiedzieć.
Dobrze.
To ja doniosłam na Steve’a.
Policji.
Co? Dlaczego?
Nie wiem. Wtedy wydawało mi się, że to dobry pomysł,
ale teraz tego żałuję.
Naprawdę.
Przepraszam.
Nie, postąpiłaś słusznie.
Sam jest sobie winien.
Nie miej wyrzutów.
Zawsze był taki dobry we wszystkim.
Ale nie postępował właściwie.
Co, jak na ironię, jest często najłatwiejsze.
Mogę to zatrzymać?
Co to jest?
To z wycieczki ze Steve’em do Skamieniałego Lasu.
Gdy pierwszy raz zaszłam w ciążę.
Judy...
Przykro mi, że ci się nie udało.
Obyś dostała drugą szansę.
Dzięki.
Zaraz, Skamieniały Las? Myślałem…
- że nie wolno stamtąd zabierać kamieni. - Właśnie.
Wszędzie są napisy.
- Cholerny Steve. - Tak.
ŚWIĘTE HARMONIE
Jen.
Szukamy jeszcze jednej Harmamy na sprzątanie plaży w piątek.
- W piątek jestem zajęta. - Jasne.
A w przyszłości?
Wielkanocne „Dżemowanko z Barankiem”?
To tymczasowy tytuł.
Tia naciska, ale myślę, że jest wręcz za dobry.
Nie jest.
Do Wielkanocy jeszcze daleko.
Nie wiem, czy tu będę.
Wiem, że jako samotna mama masz dużo na głowie,
- ale chcemy… - Mówię, kurwa, że nie wiem, czy dam radę.
Jasne.
Rozumiem.
Cześć.
Chciałam zapytać, czy twój brat jest nadal prawnikiem?
A co, policja wreszcie pozwała cię o szykanowanie?
Nie.
Nie, zmieniam swój testament.
On jest obrońcą w sprawach karnych.
Wezmę jego numer.
No dobrze.
Wszystko w porządku? Wydajesz się dość krucha.
Dziwnie z tym wyglądasz.
Nie.
Źle ostatnio sypiam.
Ktoś tu świetnie sypia,
ale właśnie wstał.
Dzień dobry.
To jest Adele. Alan i ja dopiero co ją dostaliśmy.
- Czyż nie jest milusia? - Jest bardzo milusia.
Ty i Alan macie razem psa?
- Chodzicie miesiąc. - Wiem.
Lesbijski stereotyp wypisz wymaluj,
ale na autostradzie miłości nie ma ograniczeń.
Ohyda.
Przytul ją.
- Zaufaj mi. - Nie trzeba.
- Nie. - Chcesz.
Nie. Czemu mówisz głosikiem?
To ja, Adele. Taki mam głos.
Głupie.
Cześć.
Cześć, słodziutka.
Dam ci numer jej hodowcy.
Kupiłeś ją od hodowcy?!
Nie.
Pomyślałam sobie,
że bardzo dawno nie byliśmy na wakacjach rodzinnych.
Nie byłoby fajnie?
Może pojedziemy gdzieś…
- daleko? - Jak daleko?
Nie wiem, skarbie.
W góry albo...
do Kanady.
Jest słaba jak państwowa telewizja.
Nie. W Kanadzie jest teraz super.
Nie tak jak tutaj.
Nie mogę przegapić prób. Christopher mówi, że Jezus nie brał wolnego.
I jak na tym wyszedł?
Mogę poćwiczyć parkowanie?
Nie.
Pani detektyw. Witam.
- To w sprawie taty? - Charlie.
- Macie zabójcę? - Nie.
- Staramy się. Muszę pomówić z twoją mamą. - Do domu.
- Czemu? - Wszystko w porządku, skarbie.
Wejdź do środka. Przepraszam.
Rozumiem. Wiele przeszedł.
Tak.
Chciałabym... przeprosić.
Zajęło to trochę. Oto zakaz zbliżania się do pani dla Judy Hale.
Próbowaliśmy wręczyć jej to w pracy...
Skończyły nam się liście laurowe.
Dzień dobry!
To jakiś żart?
Wyjaśnię to.
Miło panią widzieć. To pasemka?
- Tak. - Wiem, że to wygląda dziwnie…
ale to było nieporozumienie.
Że ona uderzyła pani męża swoim autem?
Kilka dni temu krzyczała pani, żeby ją aresztować.
Zrobiłabym to, gdybym miała dowody.
Chyba nie krzyczałam…
ale myliłam się.
- To było auto Steve’a Wooda. - Tak.
- Prowadził. - Właśnie.
- Judy nie było. - Nie.
Przyznała się!
Tak, ale...
Zmiana zeznań?
No bo...
- Brała na siebie winę. - Właśnie.
- Wejdź do środka. - Dobra.
Wie pani, czego potrzebuję?
Chcę mieć to już za sobą.
Wybaczyć, zapomnieć. Na dobre. Pani to rozumie.
Nie, jestem zdezorientowana.
Chyba że chodzi o czek na pół miliona od pani Hale,
który nie ma pokrycia, bo zamrożono konta.
- Steve Wood ją zmusił. - Czyżby?
Wie pani, jak ludzie się topią?
Słucham?
Myślą, że sobie poradzą,
ale wir wciąga ich pod wodę i jest za późno.
Judy Hale jest tym wirem,
a Steve Wood jest związany z groźnymi ludźmi, więc radzę uważać.
Kurwa, kurwa mać.
Ja pierdolę. Coś podejrzewa. Traktowała mnie jak gliniara.
- Jest nią. - Wiem, ale wspomniała o jebanym czeku.
Myśli, że chcesz mnie przekupić.
Przekupić?
Tak, żeby zataić, że zabiłaś mi męża.
- To ma sens. - Wyobraź sobie, co pomyślała,
kiedy paplałaś o liściach laurowych.
- Właśnie, został ci jeszcze jeden. - Nieważne!
Kim są ci groźni ludzie?
Wiesz...
To może nam pomóc.
Prawdopodobnie mówi o Grekach.
Może myśli,
że to przez nich Steve zniknął.
Zaraz, jacy Grecy?
To skomplikowane. Nie znam wszystkich graczy.
Mów, do cholery, proszę.
Steve był luźno powiązany z grecką mafią.
Luźno.
Przepraszam, to dla nich prał pieniądze?
- Tak. - Dla greckiej mafii?
Słowa, które wypływają mi ust,
- nie mają sensu. - To raczej syndykat.
- Czy coś. - Jezu.
Ale musimy skupić się na pozytywach.
Nikt nie wie, gdzie jest Steve, a póki jest bezpieczny, my też.
Jak możesz się skupiać na pozytywach?
A jaki mam wybór?
Mój ukochany nie żyje.
Dlatego skupię się na tym,
co pomoże mi przez to przejść. Dobrze?
Dobrze.
- Sprawdzę łososia. - Idź.
Mam też ciasto w piekarniku.
- Ciasto? - Tak.
- Jakie? - Wiśniowe. Twoje ulubione.
Mam dietę. Przytyłam 4,5 kg.
Wyglądasz pięknie.
Nie.
Mogłabyś bardziej siebie kochać.
Judy, pycha.
A ja jem tylko siedem rzeczy.
Dziękuję.
Czego chciała policjantka?
Ta...
- pani... - Ona...
- Chciała porozmawiać o tym, co się stało… - Tak.
…na tamtym groźnym skrzyżowaniu.
Właśnie.
Zgadza się ze mną, że powinno być więcej znaków stopu.
- Dlatego do nas przyszła? - Tak, dlatego.
Nie jestem głupi.
Nie. Jesteś bardzo mądry i powinieneś być dumny ze swojej mamy.
Próbuje zrobić coś pozytywnego dla społeczności.
Ktoś otworzy drzwi?
Dobry wieczór.
Detektyw Perez.
Myślałem, że to moje tacos.
Przepraszam za rozczarowanie.
- Chciałam powiedzieć, że miałeś rację. - W jakiej sprawie?
Judy Hale i Steve Wood ponoszą odpowiedzialność za śmierć Hardinga,
ale dzieje się tam o wiele więcej i przydałaby mi się twoja pomoc,
o ile...
- chcesz. - Czekaj.
Proponujesz mi pracę?
Jeśli zdasz test psychologiczny i alkomat.
Myślisz, że chcę pracować z tobą,
a zwłaszcza z Hastingsem?
Ten rasista jest nadal szefem policji?
Jest również mizoginistą, ale tak.
Więc nie.
Ale...
trochę pomyszkowałem.
To może być coś przydatnego.
Jeśli zmienisz zdanie... Świetnie.
Przepraszam. Byłem w okolicy.
Specjalnie do niej przyjechałem,
żeby do was wpaść. W każdym razie…
W każdym razie.
Znalazłem to u rodziców. To chyba oryginał Judy Hale.
O Boże.
Namalowałam to dla twojej mamy pięć lat temu na Święta.
Serio mogę wziąć?
Nie wisiał na widoku.
Dziękuję. To miłe.
To prawda, ale powinnyśmy już...
Wejdziesz?
No dobrze.
Świetnie.
Judy, to ciasto jest niesamowite.
Dzięki.
Może zechciałbyś piwa albo wina?
Dziękuję. Nie piję.
To może herbaty?
Uwielbiam rumiankową.
Dobrze.
- Mamo, mogę iść poszukać taty? - Pewnie nie żyje.
Char!
- Nie słuchaj go. Tak, możesz. - Jestem z nim szczery.
Ktoś powinien.
No weź.
Przepraszam.
Dużo przeszedł od śmierci ojca.
Bardzo mi przykro.
Też mam nastolatka.
Wiem, że to nie to samo,
ale gdy jego mama i ja się rozwodziliśmy…
zdemolował hamburgerownię.
Za to go nie winię.
Dzięki, że mnie wpuściłaś.
Miło wyrwać się z domu rodziców.
Ciągle się tylko zamartwiają.
- Naprawdę? - Tak.
Judy ma rację. Steve jest w Meksyku.
Tak ci powiedziała?
Poszliśmy do jego biura.
Rozumiem.
Ta cała sprawa jest…
w stylu Steve’a.
Zawsze powtarzałem, że tam, gdzie idzie Steve, podąża za nim chaos.
Twoja herbata.
Lubisz z miodem?
- Przysłódź mi, słodka. - Pamiętałam.
Już mi uderza.
Mamo, znalazłem tatę. Coś mu jest. Chodź!
Chodź.
- Musisz coś zrobić. - Boże.
- Nie wiem. - Może wejdę na zamrażarkę?
- Nie musisz. - Nie?
I tak jest za niska.
- A drabina? - Drabina, tak.
- Tutaj. - Świetnie.
Trzymaj się.
No dobra.
Judy go złapie.
Chodź tu.
Chodź tu, ptaszku.
Chodź.
Mam cię.
Cześć, koleżko.
Cześć.
Jaki piękny ogród.
Dziękuję.
Boże.
- Pewnie mieszkasz w tym basenie. - Nie bardzo.
Umarłbym, żeby tam wejść.
Gotowy?
A jeśli nigdy nie wróci?
Myślę, że jeśli kogoś kochasz, zawsze masz go przy sobie,
gdziekolwiek będzie.
Dobra. Jestem gotowy.
Nie chce odlecieć.
Został.
Tak.
Coś takiego.
- Chyba nie jest gotów odlecieć. - Jeszcze nie.
Dziękuję za pomoc.
Dobrze, że tu byłaś.
Cieszę się, że to dobrze.
Judy…
Przepraszam.
W porządku.
Nie jesteś tatą, prawda?
Jesteś mamą.
Co ty zrobiłaś?
Co robimy?
Napisy: Gregor Hryniszak