NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ZGŁOSZENIA I REJESTRACJA
Nie ma za co.
Dzień dobry pani. Za co nie ma? Na co się patrzę?
To kawałek samochodu, który zabił Teda.
Twardy dowód, który zdobyłam.
Proszę go wziąć i przepuścić przez skaner.
- Jaki skaner? - Mówiłem jej, że nie ma żadnego skanera.
Hej, miło panią znów widzieć.
Pominę fakt, że przychodzi tu pani z własnym gliną
i zapytam, skąd pani to ma.
Od Shandy Addams, dziewczynki, która znalazła Teda.
Była pani u niej?
Nie, ona u mnie. Co za różnica?
Taka, że istnieją procedury do takich spraw.
Procedury?
Procedury, dzięki którym nie macie poszlak ani podejrzanych?
Pracujecie nad tym od miesięcy i nie znaleźliście niczego.
Ja znalazłam to w jeden dzień.
Ciekawe, co jeszcze da się znaleźć.
Chcę zobaczyć wszystko, co macie.
- Chcę widzieć całą teczkę. - Niemożliwe.
Wiem, że jest to możliwe, bo sprawdziłam w Google.
Ma pani do tego prawo, ale są powody, dla których zwykle nie pokazujemy dowodów
- rodzinom zmarłych. - Chcę to zobaczyć.
Będzie to niepokojące i trudne do zniesienia.
Nie wie pani, co potrafię znieść.
Nieźle. Żółwik.
- Dzięki. - Pewnie.
Jestem ciekawy, czy w pobliżu miejsca zbrodni są jakieś płatne drogi?
Jedna prowadzi do oceanu, a druga do Yorba Linda.
Sprawdziliście monitoring?
To na nic bez numeru rejestracyjnego albo modelu samochodu.
Mieliśmy podobną sprawę w Santa Anie.
Pani Harding?
Co?
W porządku?
Tak.
WOOD, WOOD I WOOD PROFESJONALNA KORPORACJA
Laska, nie możesz tam wejść.
- Laska! - Gdzie on jest?
Dzień dobry.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Tak.
Do widzenia. Piękny garnitur. Uwielbiam pana poszetkę.
Do widzenia. Dziękuję.
- Po co przyszłaś? - Ona ma kawałek auta!
- Co ty mówisz? - Jen ma kawałek naszego auta.
- Przepuszcza go przez skaner. - Zwolnij.
Doprowadzi ją to do nas i do mnie,
więc muszę wiedzieć, gdzie auto!
Spokojnie. Zajmuję się tym.
Auto nie będzie problemem.
Dlaczego? Gdzie jest?
W bezpiecznym miejscu.
U twojej mamy?
- Tak. - Świetnie.
Wspaniale, jeszcze wmieszajmy w to Eileen.
Wyjechała na miesiąc nad jezioro. Nie martw się.
Miała trudny okres, więc daj spokój.
- Co znowu? Alergia na skórę? - Tak właśnie.
Zmyśla.
Ona zmyśla, ale tobą rządzi Księżyc?
- Wracaj do swoich Greków. - Dokąd idziesz?
- Nie idź do domu mamy. - Idę.
Nara, laska.
Cześć, tu Judy. Zostaw wiadomość. Dzięki.
Cześć, Judy.
To ja.
Przepraszam, ale…
muszę z tobą porozmawiać.
Jesteś jedyną osobą, która by zrozumiała.
Jestem na posterunku.
Widziałam…
zdjęcia Teda po wypadku, bo myślałam, że mogę je znieść,
ale nie mogę. Proszę, oddzwoń.
Bo chyba cię potrzebuję.
Ohyda.
Przepraszam.
Cześć.
Mówiłem, że nie będzie problemu.
Nie tego oczekiwałam.
Zastanawiałem się, jak się go pozbyć.
Bo przecież zawsze gdzieś będzie.
A jeżeli będzie wszędzie?
Rozkręcam go na części
i wywożę na trzy różne złomowiska w Meksyku.
Samochód znika.
- Nie ma auta, nie ma przestępstwa. - Tak.
Nie mają obciążającego nas dowodu
ani świadka. Nie mają niczego.
Ted jest jedynym świadkiem.
Ted nie żyje, więc nie ma sprawy.
Skąd wiesz, jak to robić?
Z Internetu. Obejrzałem parę filmów.
Wiesz, że szybko się uczę.
Okazuje się, że nietrudno rozkręcać rzeczy.
Wszystkiego najlepszego.
- Co? - Tak.
O mój Boże.
Jen wydzwania do mnie.
Odbierz. Pozdrów ją ode mnie.
- Nie. - Dlaczego?
A jeżeli już wie? Może już przepuścili ten kawałek przez skaner?
Nie boję się skanera.
Co? Wyluzuj.
Mój ojciec jest kumplem szeryfa. Grywają w golfa.
Poza tym wychowałem się z tymi glinami. To plażowi gliniarze.
Umieją łapać tylko fale.
Mają technologię.
Jeżeli znajdą te części na złomowisku w Rosarito
na podstawie jednego kawałka, to czapki z głów.
- Sam się oddam policji. - Przestań.
Zajmuję się tym, okej?
Patrzę na to z zewnątrz i jestem dziesięć kroków przed nimi.
Nic ci się nie stanie.
Dziękuję, ale zróbmy to dzisiaj.
Nie wiemy, jak szybko sprawy się potoczą.
Cały dzień mam spotkania.
Już zmarnowałem pół dnia.
Dobrze, idź na spotkania, a ja to dokończę.
Pokaż mi, jak używać narzędzi.
- Naprawdę, pani mechanik? - Tak.
Nie mogę już o tym myśleć.
Ten koszmar naprawdę musi się skończyć.
Odowłam spotkania i skończymy to dzisiaj.
Dziękuję.
Masz.
Widuję się z kimś.
Świetnie. Cieszę się z tobą.
Spójrz na tę boazerię. Wspaniała.
Wyobrażam sobie siebie w tym domku, kochającą życie.
Mogłabyś tutaj wyklejać albumy.
O, tak.
Światło w tym pokoju jest niezrównane. Prawda, Jen?
No.
O poranku słońce spowija podłogę,
kreując atmosferę… rozgrzeszenia.
Jakaż piękna kuchnia!
Nie zachwycają mnie te szklane drzwi.
Zgadzam się, ale proszę wyjrzeć na taras. Wyśmienite miejsce na grilla.
Porozmawiajmy o nowoczesnych szafkach.
Zwykle preferowałam rustykalne rozwiązania,
styl wiejski, wrota do stodoły, porcelanowe rączki.
Aż tu nagle, i gdyby mnie pani znała, nie spodziewałaby się pani tego,
cenię sobie elegancję i prostotę stylu.
Dlatego przyciąga mnie to nowoczesne umeblowanie.
To jest wykonane z bambusa, nieprawdaż?
Nie jestem pewna.
Myślę, że to bambus. Albo może laminat z muszkatołowca?
Muszkatołowiec czy bambus?
Widziałam to w czasopiśmie i był to wyrób z bambusa.
Nawet sobie wycięłam i zachowałam na taką chwilę.
Zawsze coś gubię, prawda, kochanie?
Szkoda gadać.
Mam system katalogowania, ale wylałam na niego earl greya, a herbata plami.
- Oj, plami. - Plami.
- Wiem. - Jakie to smutne.
- Bardzo smutne. - Wcale nie smutne.
- Kochana, wszystko dobrze? - Nie. Przepraszam na chwilę.
W porządku?
Nie! O mój Boże, wyglądam w porządku, ty pozbawiona smaku pierdolona pizdo?
- A ten dziwny masaż? - To było w Sedonie.
Nie w Sedonie, tylko w Santa Fe.
Może byłaś w Sedonie z nowym chłopakiem.
Nie. Razem byliśmy w Sedonie. Pamiętasz?
Pamiętasz ten pokój z kominkiem i fontanną?
Mówiłeś, że nie wierzysz w portale, ale stałeś się ich fanem.
Pozwoliłem ci o nich gadać przez dwie sekundy,
co nie czyni mnie fanem portali.
Za to podobał mi się nasz spacer.
Choć poparzyłem sobie kutasa.
O mój Boże.
Prawie o tym zapomniałam.
Dla mnie to „#nigdyniezapomnij”.
Tak to jest, jak się nie nosi majtek pod luźnymi spodenkami
i zasypia na słońcu.
Kazałaś mi nie nosić majtek, by zwiększyć ilość spermy.
Chcę cię o coś zapytać.
Co?
Pamiętasz, jak byliśmy w Skamieniałym Lesie?
Tak.
Pamiętasz napis, że za kradzież kamienia
grozi nieszczęście do końca życia?
Tak, pamiętam.
Nic ci nie mówiłam, ale słyszałam program radiowy na ten temat.
Ludzie, którzy ukradli kamienie, po latach wysyłają je z powrotem,
pisząc w listach, że rozpadły im się życia i związki,
że stracili pracę.
Wszyscy winią za to te kamienie.
Ukradłeś jeden z tych kamieni?
Przestań. Co za bzdura. Poważnie?
Ludzie chcą coś winić za swoje gówniane życia.
Nabierz perspektywy. To ważne.
- Perspektywa i nastawienie. - Dobrze.
Ale czy wziąłeś kamień?
Pamiętam, że chciałem, ale nie wziąłem.
- Przyrzekasz? - Tak.
Kontakt do uzdrowicielki.
Daje do potrzymania malutkiego pisklaczka.
Trzyma go pani i to pomaga.
Dziękuję bardzo i jeszcze raz przepraszam.
Zanim coś powiesz, chcę, abyś wiedział…
Tak nie może być.
Nie było aż tak źle.
Było bardzo aż tak źle.
Profesjonalna atmosfera nie została osiągnięta.
Wiesz co?
Obiecuję ci, że to się nigdy nie powtórzy.
Wiem, bo ja już nie mogę.
Czego nie możesz?
- Tego wszystkiego. - Czego? Na co wskazujesz?
Jezu, dodaj mi sił.
Nie udawajmy, że po raz pierwszy zrujnowałaś sprzedaż.
Odstraszasz klientów. Odstraszasz ludzi. Odstraszasz mnie.
Co się dzieje? Zrywasz ze mną?
Tylko zawodowo.
Nie chciałem, ale nie dajesz mi wyboru.
Wiem, że nie byłam w najlepszej formie w ostatnich miesiącach.
Nie wiem, czy słyszałeś, że zamordowano mi męża.
Owszem, nie byłam w najlepszej formie.
Codziennie modlę się za ciebie i twoich chłopców.
Próbowałem być dobrym przyjacielem,
ale twoje problemy nie zaczęły się od śmierci Teda.
Od lat chciałem z tobą porozmawiać.
Od czasu apartamentów Shorewood, kiedy rozszarpałaś fikusa.
O Boże, ty też nienawidziłeś tego fikusa.
Nie pasował tam.
A Crystal Cove? Kiedy wydarłaś się na tę miłą parę?
Co? Przecież… Ona była rasistką.
Miała 80 lat.
Twoja złość jest nie do przyjęcia.
Nie wiem, jak ci w tym pomóc.
Wiem tylko, że już dłużej nie mogę.
Przykro mi.
Przepraszam, gdzie znajdę Judy Hale?
Pierwsze słyszę.
Koleżanka Judy?
Tak.
Dzień dobry.
Jestem Jen.
Ta miła pani, z którą mieszka?
A pan to na pewno Abe.
Całe życie.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Judy…
- Jest chora. - Naprawdę?
Nie sądzę.
Jest pewnie z tym dupkiem, Stevem.
Chyba ma pan rację.
W porządku, kochana?
Tak.
Miałam gówniany dzień.
Właściwie to kilka gównianych lat.
Przykro mi.
Nie trzeba.
Myślę, że zasługuję na to wszystko.
Nie sądzę. Nie wierzę w zasługiwanie sobie.
Czy dziecko w Oświęcimiu zasługiwało, na to, co się mu stało?
Oczywiście, że nie.
Ale ja zasłużyłam sobie na dzisiejszy dzień.
Nie bądź taka surowa dla siebie.
Dziękuję.
Rozumiem, dlaczego Judy tak bardzo pana kocha.
Ja też.
No proszę.
Pijemy sobie Cuervo Tradicional.
Mówi się tradicional?
Tak się to wymawia.
Nie musisz przeciągnąć „r”?
Nie mogę się doczekać, aż się go pozbędziemy.
Żałuję, że ci go kupiłem.
Nie wiedziałeś.
Prawdę mówiąc, żałuję wielu rzeczy, które się wydarzyły…
między nami.
Ja też.
Było nam dobrze razem.
Wiem, że mieliśmy trudne chwile, ale były też wspaniałe momenty.
Naprawdę mam nadzieję,
że ten nowy facet…
umie się tobą opiekować.
- Nie rób tego. - Czego?
Tego „mam nadzieję, że ten nowy facet umie się tobą opiekować”.
I tego, co teraz robisz ze swoimi oczami.
Co? Nie mogę używać oczu?
Nie patrz tak na mnie. Przestań.
Patrzę na ciebie jak na osobę.
Nie patrzysz tak na swoją babcię.
Nie masz pojęcia, jak patrzę na babcię.
Moja babcia była bardzo piękna.
Była.
- Co? - Właśnie to.
- To spojrzenie. - Nie wiem, o czym mówisz.
- Nic nie robię. - Robisz.
Ty coś z tego robisz, bo o tym mówisz.
Nic z tego nie robię. To już istnieje,
a ja tylko o tym mówię. Nie trzeba mikroskopu, aby to zauważyć.
- Jestem na zajęciach w laboratorium? - Tak.
Jesteś.
- Zamknij się. - Co?
Wiem, że wiesz, co robisz.
Przeprowadźmy eksperyment.
- Zamknę oczy. - Okej.
Kiedy je otworzę,
powiesz mi, czy coś robię.
- Gotowa? - Pewnie.
Judy?
- Cześć. - Hej.
Wpadłem zobaczyć, czy wszystko w porządku.
I przyniosłem kawałek placka.
Miło z twojej strony.
Wejdź.
Lampkę wina czy piwo?
- Piwo byłoby super. - Świetnie.
- Proszę. - Dzięki.
Jak się masz? Wiem, że trudno ci było dzisiaj rano.
Tak.
Jak reszta dnia?
Jedno wielkie gówno.
Najgorszy dzień.
Oczywiście nie gorszy od dnia, gdy mój mąż poszedł biegać i nie wrócił.
Tamten dzień był… naprawdę zły.
No tak.
Miło, że wpadłeś sprawdzić, co ze mną.
Pewnie nie jesteś tutaj, żeby zobaczyć się z Judy.
Nie. Boże, nie.
Staram się jej unikać.
- Dlatego przyszedłeś tu, gdzie mieszka. - Tak.
Właśnie. I żeby porozważać, jakie lubi wypieki.
Lubi ciasto marchewkowe.
Ciasto marchewkowe.
Nie ma jej w domu.
Poszedł pobiegać?
Ted. Mówiłaś, że poszedł wtedy pobiegać?
Tak.
W jego teczce było napisane, że miał na sobie vansy.
Tak, miał na sobie vansy.
Nie lubił butów do biegania.
Nawet ich nie miał.
Mówił, że chciał wzmocnić spody stóp.
Smakuje mi to piwo.
Ma dużo chmielu.
Wiesz co?
Przepraszam, ale powinnam iść do łóżka.
- No tak. - Jutro ważny dzień.
Muszę coś zrobić ze swoim życiem.
Rozumiem.
Powiem Judy, że wpadłeś, żeby się z nią nie zobaczyć.
- Nie zobaczyć. - Nie. Oczywiście, że nie.
- Dzięki. - Cześć, Nick.
Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Naprawdę kochałam ten samochód.
Wiem.
- Dobra. - Bądź ostrożny.
Muszę być szczery.
Ja…
zrobiłem to.
Co zrobiłeś?
Zabrałem jeden kamień ze Skamieniałego Lasu.
Ty nie?
- Nie. - No co ty?
Nie, nie wzięłam, Steve.
Dlaczego nie?
Jak to dlaczego? Bo to są święte skały.
Bo proszono cię, abyś ich nie zabierał.
Bo jest tam napis, że to przynosi nieszczęście.
Moje życie jest zrujnowane, bo ukradłem kamień?
Nie dlatego, że jestem gnojem?
Przysięgam, że to bez znaczenia.
Będzie dobrze.
Okej?
Zadzwonię później.
- Co, kurwa? - Cześć.
Nawet nie wiem, co powiedzieć.
Nie. To jest popierdolone.
Przepraszam.
Byłaś ze Stevem, prawda?
Byłam.
Wiesz co? Mogłaś przynajmniej wysłać SMS-a.
Ostatnio, gdy ktoś kogo kochałam nie oddzwonił, okazało się, że umarł.
O mój Boże.
Masz rację.
- Przepraszam. Jestem dupkiem. - Potrzebowałam cię dzisiaj.
Bardzo cię potrzebowałam.
Trudno mi się do tego przyznać.
Przepraszam.
Jak poszło na policji?
Nie chcę o tym rozmawiać. Idę do łóżka.
Steve?
Poważnie?
Czym on cię kontroluje?
Chciałabym móc powiedzieć.
Dobranoc.
USUŃ Z ALBUMU
ANULUJ
Okej. Dobrze.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Do widzenia.
Nadszedł nowy dzień.
- Tak? - Tak.
Wiedzą, jaki samochód zabił Teda.
Co?
Nick zdobędzie mi listę właścicieli, którzy zarejestrowali
takie auto w hrabstwie Orange.
Wiem. O Boże.
To mustang z 1966 roku.
Dziwne, nie?
Dziwnie jest to wiedzieć.
- Trochę strasznie, nie? - Trochę tak.
Ale to się naprawdę stało.
Stało się. Jest osoba, która to zrobiła,
i jest samochód, którym jechała.
Niesamowite, nie?
- Super niesamowite. - Właśnie.
- Ale od razu daje mi to do myślenia. - Co?
Gdybyś ty go potrąciła, czy nie pozbyłabyś się samochodu?
Nie zrobiłabyś tego od razu?
Może.
Ale może i nie.
Przecież to by było bardzo podejrzane.
- Nie sądzisz? - Nie.
Ja bym się nie pozbywała samochodu,
bo wyglądałabym na winną.
Pozbycie się auta byłoby najgorszą rzeczą.
Jak namalowanie celu na czole.
Ale to nie ma znaczenia.
Nawet jeżeli pozbyli się auta, będziemy wiedzieć, że je mieli.
To prawda.
Idę wziąć prysznic.
Nadszedł nowy dzień.