FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 16 SZCZYTOWANIE
2.00 RANO
Nikt nas nie zobaczy.
Zobaczą, ale nie będą wiedzieć, co robimy.
Alan mówi, że musimy zacząć
-mniej więcej stamtąd. -Tak.
-Ten róg, tak? -Tak.
Musimy zadzwonić do Lisy. Nie wiemy, dokąd jedziemy.
Cześć. Możesz podjechać do stodoły,
a potem zawrócić i skierować samochód na mnie?
-Wtedy zobaczę, dokąd jadę. -Jasne.
W porządku, słyszysz mnie?
Głośno i wyraźnie. W porządku, opuść ją.
-Celuj w światła, dobrze? -Tak.
Dobra, ruszaj!
Jak to wygląda?
Dobrze.
Powoli.
PUB
POPRZEDNIEGO POPOŁUDNIA
Nie chcę tu mówić zbyt głośno,
bo ściany mają uszy, jak wiemy.
Ale musimy doprowadzić prąd i wodę do restauracji.
Problem w tym, że jeśli teraz wyjedziemy
i wykopiemy ten rów, ludzie to zobaczą.
Ale po zmroku, jak widzisz światła traktora,
-zakładasz... -Że typ pracuje do późna.
Tak. Ile kosztuje ta rura? Około funta za metr?
-Tak. -Jak pociągniemy ją prosto przez pole...
Trzeba było na to wpaść przed sianiem jęczmienia.
Wygląda ślicznie.
Biegają wielkie konie i robią się wertepy.
Nie mam pojęcia, o czym rozmawiacie.
Jak idzie?
Powiedziałbym, że to jedna trzecia.
Tu jest.
Stodoła, a wkrótce restauracja.
Stój.
Moje ręce.
Ruszaj.
To niedorzeczne. Zależy nam na ekorolnictwie.
Zakładamy restaurację, by krowy były dochodowe.
Wspieramy lokalnych rolników i musimy to robić w nocy,
żeby wieś nas nie widziała.
Ale nie mieliśmy wyboru.
Musieliśmy pracować w tajemnicy.
Po tym, jak władze lokalne odmówiły
nam pozwolenia na prostą drogę gruntową,
zaczęliśmy myśleć, że naprawdę są z nami na wojennej ścieżce.
Co to jest, do cholery?
Ja pierdzielę. Spójrzcie na to.
To pewnie ma na celu zatrzymanie parkowania pod sklepem.
Ale spójrzcie, jak daleko je ustawili.
Nie mogą blokować wjazdu na moje własne pole.
Ktokolwiek to zrobił, oszalał.
Poszukam Charliego Irelanda. On będzie wiedział, co robić.
-Widziałeś to? -Jestem w szoku.
-Wiem. -Te...
Co za agresja.
Żadnych konsultacji.
-Nic. -Nie.
Na odcinku dwóch kilometrów.
Dosłownie jak okiem sięgnąć.
Ktoś tu był i najpierw oznakował drogę.
Gdzie je umieścić.
Umieścili je też przed bramą.
Zastanawiałem się, jak wjadę na...
Nie możemy wjechać traktorami na pola.
-To nielegalne. -Zakaz zatrzymywania się.
Nie można się tam zatrzymywać.
Samorząd postawił sprawę jasno:
tego starszego pana nie można tu wysadzić z autobusu.
Musi jechać dwa kilometry dalej.
Gerald? Nie, ktoś przebrany za Geralda.
-To Gerald. -I pani Gerald.
-Nie może się zatrzymać. -Nie.
Normalnie pogadalibyśmy z Geraldem.
Ale nie może tu stanąć.
Zastanawiam się, co oni dalej kombinują?
Co zrobią? Na tym nie poprzestaną.
To dopiero pierwszy etap akcji przeciwko twojej farmie.
Martwiliśmy się o to, że chociaż powiedziano nam,
że mamy pełne prawo zamienić stodołę w restaurację,
to byliśmy zobowiązani poinformować samorząd.
Co dałoby im możliwość podjęcia próby, powstrzymania nas.
...jak to zrobimy...
Uzgodniliśmy z Charliem, że najlepszą taktyką jest szybkość.
Plan jest taki.
Wyślemy e-mail powiadamiający samorząd o naszych planach.
Następnie będziemy pędzić na złamanie karku,
żeby zbudować i wyposażyć restaurację, by serwowała jedzenie w ciągu dwóch dni.
Mamy nadzieję, że do czasu, gdy powiadomienie z e-maila przejdzie
kolejne szczeble administracji, będziemy już działać i serwować jedzenie,
zanim samorząd będzie miał czas na sprzeciw.
SKLEP DIDDLY SQUAT
Mieliśmy plan.
Masz trzy filary.
-Tak. -Kuchnia zajmuje pierwszy.
Następnie usiadłem z Alanem, aby omówić prace budowlane.
Co polecasz na podłogę?
Wyrównamy ją.
Utwardzimy, potem palety i warstwa na wierzchu.
W stylu rustykalnym. Piękne wykończenie.
-To będzie pokryte darnią. -Tak.
Między tymi filarami
z przodu chcę założyć opuszczaną roletę,
którą ściągasz i zamykasz na kłódkę. Zabezpieczasz tak wnętrze.
Potrzebne będzie też wejście
do sali jadalnej Lisy dla VIP-ów.
-Ile osób tam wejdzie? -Cztery.
Nie takich jak my.
-Nie. Cóż... -Ja pierdolę.
Drzwi otwiera się do środka.
Musimy to odwrócić, bo mogą przewrócić stół.
-Prawda. I małe okienko. -Położę nowy dach.
-Bez szkła. -Okiennice. Drewno.
Jeśli chodzi o ścianę...
Ludzie malują wapnem, wapno dezynfekuje.
Zostawmy naturalny kamień. To daje czyste wykończenie.
Oprócz tej już długiej listy zadań
Alan musi też zainstalować i podłączyć kuchnię.
Niechętnie podałem mu harmonogram prac.
Cały problem w tym,
że musimy powiadomić samorząd.
A potem musimy być w pełni gotowi w...
Mów.
-Dwa dni. -Ja pierdolę.
Wiem. Pamiętasz Challenge Anneka?
Będzie podobnie, bo jak tylko im powiemy,
zanim będą mogli się sprzeciwić, musimy powiedzieć,
że to wykonalne i już to zrobiliśmy.
Jasne, rozumiem.
Chcę, by przez następne dziesięć dni panowała tu grobowa cisza.
Nic nie robimy.
A potem, gdy tylko wyślemy e-mail,
ruszamy do pracy.
Potrzebowaliśmy dziesięciu dni przed wysłaniem e-maila,
by Alan mógł zebrać siłę roboczą i znaleźć wszystkie materiały.
Potrzebowałem też trochę czasu na pilne prace
na farmie, jak pomoc Viktorowi,
naszemu ukraińskiemu pszczelarzowi, w budowaniu nowych uli
blisko bogatego w pyłki żmijowca.
-Rodzina w Ukrainie w porządku? -Tak, w porządku.
Żyją, to najważniejsze.
Wokół latają rakiety, ale to twardziele.
Trzymamy kciuki.
Tak.
Nie użądlcie mnie.
Wykonają tu ten swój taniec, tak?
Tańczą, gdy znajdują źródło nektaru.
Więc kiedy żmijowiec urośnie,
jedna z pszczół go znajdzie,
wróci i wykona skomplikowany taniec na zewnątrz ula,
a to pokaże innym, jak daleko jest żmijowiec.
I w którą stronę mają lecieć. Prawda?
Tak.
Spójrz na to.
-Ocieka miodem. -Tak, bardzo ładnie.
To przepiękne. Boże, co za dobre zwierzęta.
Stworzenia. Bestie.
Nadszedł też czas na coroczny przegląd
potrzebny do odnowienia certyfikatu Czerwonego Traktora.
Tu się coś rozsypało.
-Trzeba to zamieść. -Certyfikat jakości Kitemark
wymaga, by farma była czysta i dobrze zarządzana.
Zamkniemy drzwi, aby upewnić się, że są szczelne.
Jasne.
Przepraszam. Nacisnąłem zły przycisk.
Naprawdę nacisnąłem zły przycisk.
W tej chwili nie mogę tego zrobić.
Jak często sprawdzacie bydło?
-Sprawdzamy bydło? Codziennie. -Tak.
-Dwa razy dziennie. -Tak.
Wiem, gdzie są w każdym momencie.
Krowy.
Krówki.
Gdzie one są?
Chyba skoczyły na drinka.
Tak.
Nie.
Krowy.
Strasznie mi wstyd.
No.
Kiedy inspektor odjechał,
nie byłem w 100% pewien, czy dostanę certyfikat Czerwonego Traktora.
Ale udało się, a następnego dnia
dorwał mnie podekscytowany Kaleb, który miał więcej dobrych wieści.
-Muszę ci coś pokazać. -Telefon, dobrze.
Przez kilka ostatnich tygodni
ilekroć ktoś wyciągał telefon, serce podchodziło mi do gardła,
ponieważ wszyscy byliśmy na planie filmowym z Pepper i bykiem,
z niepokojem obserwując, czy wezmą się do roboty.
KAMERA LISY
Jak dotąd bykowi udało się trochę pogadać przy drinku.
Ale nic więcej.
Przez resztę czasu podrywał inne panie.
Mimo to żyłem nadzieją.
-Mam nagranie, jak byk... -Nie.
-...wskakuje na Pepper.
Czy to gra wstępna?
-Jest na niej. -A potem...
-Gotowe. I odchodzą. -Co?
-Przecież go nie włożył. Nie. -Włożył.
Jak chcesz, mogę powiększyć.
Nie wszedł.
Patrz.
-Najpierw gra wstępna. Nie wszedł. -Wszedł.
-Tak? -Tak, spójrz na...
Widziałeś ten skok na końcu?
-To najszybszy seks w historii. -Króliki są szybsze.
Na pewno wpompował Pepper swój skarb.
To dobra wiadomość.
Pozbawił ją dziewictwa.
Obsługiwał pięć w zeszłym tygodniu.
Przy mnie dwie. Myślałem, że nie zabierze się za Pepper.
Że obsłuży psy, zanim weźmie się za Pepper.
Wspaniale.
ŚRODA, 6 LIPCA
Minęło dziesięć dni od mojego spotkania z Alanem,
a dziś Charlie wyśle e-mail do samorządu z informacją o naszych planach.
Jutro rozpocznie się szaleńcza budowa restauracji,
czyli nasza ostatnia szansa na sukces.
Położymy go na podłodze.
Na podwórku Alan zebrał swoje materiały.
Palety są genialne. To prawdziwy recykling.
Ale wciąż był niezadowolony z harmonogramu prac.
Daj mi, kurwa, różdżkę.
Czyją? A, taką magiczną.
-To był twój pomysł... -Tak, ale umówiliśmy się
na dwa tygodnie, nie pieprzone dwa dni.
Będziesz pomagał?
-Jasne. -Załadujmy palety.
Ja to zrobię.
Zacznijmy wcześnie.
-O której? -Około szóstej.
-Długi dzień, rozumiesz? -Jasne.
BIURO CHARLIEGO
17.30
To budynek rolniczy o powierzchni mniejszej niż 150...
Dobra.
Zrobione. A teraz... wysłałem.
Samorząd już wie.
Mam 48 godzin na przekształcenie stodoły w restaurację.
CZWARTEK, 6.00 RANO
Wszystko po kolei.
Żeby jutro zainstalować kuchnię, dzisiaj trzeba zrobić podłogę.
Zamontujemy meble kuchenne w piątek rano, inaczej jesteśmy skończeni.
Kuźwa.
Po załadowaniu palet, na których miała spocząć podłoga,
pospiesznie udałem się do restauracji.
Ale dotarcie tam było trudniejsze, niż myślałem.
To niezbyt dobra sytuacja.
Jestem w traktorze i nadjeżdża autobus.
O cholera.
Przepraszam za to.
Dobra robota, samorządzie. Naprawdę wszystko tu ulepszyliście.
Tak, na pewno dobrze to przemyśleli.
Taki sprzęt, żeby przywieźć kilka palet.
Ostrożnie, nie połam ich wszystkich.
Jasne.
Powoli, żeby ich nie połamać.
Dobra, odsuńmy się. Wiecie, jaki on jest.
-Wszystkie rozładowane? -Tak, mamy je.
Teraz muszę wycofać.
Jak myślisz? Możesz teraz wycofać?
Nie zamierzam...
Szlag by to. Będzie ciężko.
Z powrotem... Nie ma mowy.
Muszę wyjechać przodem. Nie mogę zawrócić.
Dawaj, lambo. Dasz radę tu przejechać.
Na pewno nie trafi w słupek.
Załóżmy się.
Tak się składa, że nie trafiłem na słupek,
bo nie dojechałem tak daleko.
Co to jest?
Czekaj! Stój.
-Co? -Kurwa, spójrz na to.
Owinąłeś drut wokół łożyska kół przyczepy.
Patrz, co narobiłeś.
Spójrz na to żelastwo.
O kuźwa.
No.
Owinęły się wokół bębna hamulcowego.
To jakieś stare ogrodzenie?
Już nie.
-Nie ma teraz ogrodzenia. -Nie.
Czemu na mnie nie zaczekałeś?
Ja bym... Serio. Byłem po ładowarkę.
-Byłem po ładowarkę. Kurwa. -Utknąłem, bo jechał autobus.
Niech Jeremy to zrobi. Wracaj do pracy.
-Musisz wrócić do pracy. -Zgadza się.
-Dlaczego nie poczekałeś? -Bo nie mamy czasu na czekanie.
Tak, ale teraz robimy to.
Dostałem zakaz obsługi ciężkiego sprzętu.
A prace w końcu ruszyły.
Coś dla mnie.
Przerywana tylko przez to, że Charlie jest jaki jest.
Kto odpowiada za politykę BHP?
Wybacz. Co on mówi?
Facet z ostrzem tnącym naprawdę powinien
mieć na sobie więcej sprzętu ochronnego.
Wiesz, okulary, iskry, rękawiczki.
-To po prostu... -Robi to codziennie...
Co mam mu powiedzieć?
-Kazać mu się ubrać? -Tak.
Mimo obaw naszej kwoki nikt nie stracił kończyn.
Ale pod koniec dnia i tak byliśmy mocno spóźnieni.
Musimy położyć deski w poprzek tej nowej darni.
Jedyną dobrą wiadomością było to, że nikt chyba nie zauważył, co knujemy.
Samorząd się ze mną nie kontaktował.
Więc to dobrze.
Minęły 23 godziny, odkąd poinformowaliśmy ich o restauracji
w samym środku naszej farmy.
PIĄTEK
Wczesnym rankiem zespół Alana wrócił na budowę.
W przeciwieństwie do mnie.
Bo kiedy próbowałem opuścić podwórko,
dostałem wiadomość, że w starych kurnikach są problemy.
Powinno być tu około 50, może 60 kur.
Kuźwa.
To nie jest dobra wiadomość.
O nie. Tu jest więcej.
Nie było ich tu wcale.
Lis nie może się tu przedostać.
Ale norka może.
Obiecuję ci...
Potem, gdy szedłem do samochodu...
Wszystko, nawet dom.
Lisa powiedziała mi, że jest problem z ciśnieniem wody.
Nie może nam zabraknąć wody.
Cała kuchnia przygotowawcza tam jest.
-Bardzo niski poziom. -Cholera.
Czy na miernikach RO jest jakieś ciśnienie?
Nie wiem, co to jest RO i gdzie są mierniki.
Wyślę tam kogoś dzisiaj.
Otwieramy restaurację.
„Dzisiaj” tak naprawdę nam nie pomoże.
„Teraz” naprawdę by pomogło.
Pierdolony Brexit. Mielibyśmy tu Polaka...
Wszystko by ogarnął.
Nic by się nie popsuło.
W końcu byłem w swoim samochodzie
i jechałem na plac budowy restauracji.
Słowo daję.
To, to jest... Co to za ludzie?
Witam. Odbieram dziś od państwa. Jestem kurierem.
Ktoś tam panu pomoże. Dzięki.
A pani?
Dostarczam antyki ze Station Mill.
Antyki ze Station Mill.
Dobrze. Dziękuję.
A ty jesteś Jack Carling. Pracujesz dla nas.
A kim jest ten w pickupie?
-Co pan tu robi? -Dziewczyna zraniła się w stopę.
Jedna z pracownic się zraniła.
Wspaniale. Dziękuję.
Przepraszam... Nie, spokojnie...
Paddy. W porządku.
Sprowadzę kogoś z bronią.
Lisy załatwiły nasze kury w tym zagajniku.
-Dziś wieczorem. -Nie sądzę, żeby to był lis.
-A co? -Norka.
-Mogę spróbować ją wieczorem zastrzelić? -Tak.
Tak. Dzięki, Paddy.
Witamy na wsi.
Kuźwa.
Jeśli możesz się cofnąć lub przejechać obok,
mogę spróbować przejechać tędy.
Muszę tam przejechać.
-Dzień dobry. -Cześć.
-Mamy to. -Kończy nam się woda.
W głównym zbiorniku jest tyle.
A potem odkryliśmy możliwy powód, dla którego ciśnienie było tak niskie.
Ktoś zostawił włączony zraszacz, zamoczył podłogę,
musimy ją najpierw wysuszyć.
Cholera.
Jak myślisz, kiedy możemy zamontować kuchnię?
Wszystko musi być dość suche...
Ja pierdolę.
-Czy to kuchnia? -Tak.
-O cholera. -Tak.
Kuchnia miała być skończona.
Czekam na wykończenie podłogi.
Ja pierdolę.
Czekały nas same problemy i opóźnienia.
Przestawię się tutaj.
Ale to przecież drużyna Diddly Squat.
Stoły idą tylko na tę stronę.
Byliśmy zdeterminowani, by nadrobić zaległości.
Wysyłam tweeta o otwarciu restauracji.
Cztery litery za dużo.
15.00 - SZKOLENIE PRACOWNIKÓW
Widzieliście pierwszy sezon Farmy Clarksona?
Nie.
To jest osłonięte, chyba że wieje zachodni wiatr,
to wszyscy zostaną przemoczeni.
Problemem są toalety.
Są ćwierć mili stąd.
Całe menu opiera się na wołowinie.
Krokiet smażony w głębokim tłuszczu. Szpik kostny na cukinii.
Mamy empanadę z...
-Nazywamy to pasztecikiem. -Jasne.
Spędzam z nią za dużo czasu.
Jestem Argentynką.
-Jesteś Argentynką? -Tak.
To dość blisko. Wystarczy, super.
Gotowe na salę dla VIP-ów?
-Tak. -Jak przyjedzie David Beckham
albo Simon Cowell.
-Bardzo kameralna. -Tak.
Zmieszczą się ludzie mojego wzrostu.
Spójrzcie na to. Cztery noże do umycia.
Co za głupota.
Położę je na krzesłach.
-Spójrz na to, Alan. -Wspaniale.
O dziwo, o 18.00 ludzie Alana i ogrodnicy
zakończyli pracę.
Więc pracownicy kuchni Pip mogli zacząć.
Będę szczery. To było imponujące.
Musieliśmy to zrobić w dwa dni.
Mówiłeś, że będzie ciężko.
Udało się. Świetnie.
Patrzcie, kto teraz przyjechał.
Sam Kaleb Cooper ze stołami i krzesłami.
Wkurza mnie, ale to cofanie jest całkiem imponujące.
Ciekawe, czy z łona matki wyszedł na wstecznym.
Założę się, że zrobił to z przyczepą.
Kiedy wyładowywaliśmy meble...
zauważyliśmy dziwne zgrupowanie poruszające się ku nam przez jęczmień.
Początkowo Kaleb myślał, że to oddział uderzeniowy samorządu.
Ale tak naprawdę to było coś, co sam zaaranżowałem.
-Masz? -Tak.
Mój łuk złocisty
Niech przyniosą
Mała nagroda za dobrze wykonaną robotę.
I moje strzały pożądania
-Motywacja. -Ekstra. Dawaj, niesiemy.
I moją włócznię
O niebiosa
Chór Męski Cotswolds.
Ognisty mój rydwan niech tu stanie
W bitewnym niech...
Zaśpiewali nam Jeruzalem.
...nie padnę szale
I niech w mym ręku miecz nie zaśnie
Z małą zmianą.
Aż zbudujemy
Restaurację
Tu, na angielskiej...
Świetnie.
...ziemi właśnie
NIE MAMY WEGETARIAŃSKIEGO JEDZENIA
SOBOTA, 7.00 RANO
DZIEŃ OTWARCIA RESTAURACJI
Nasi pierwsi goście mieli przybyć za pięć godzin
i modliłem się o to, by Farma Clarksona
nie zmieniła się w jeden z tych reality show,
DZISIEJSZE MENU WOŁOWINA Z NASZEJ FARMY
gdzie wszystko z czasem zaczyna się walić.
Ale dwie godziny później...
Co to jest?
Wygląda na trutkę na szczury. Zajmij się tą wodą.
Gdzie chcesz płyn do mycia naczyń? I to.
Co to, kurwa, jest?
Miał kupić większe łyżki, co za ćwok.
Przywieziemy lodówkę, ale nie możemy tu mieć komory chłodniczej.
Zdecydowanie potrzebujemy kolejnej lodówki.
To wkurzające, otwieramy za niecałe trzy godziny.
Myślałam, że miała tu być.
Nie da rady.
11.30
30 MINUT DO OTWARCIA
To trzeba zabrać i podgrzać.
Jest tu ekipa filmowa,
więc mamy dziesięć tysięcy litrów walającej się wszędzie wody.
Cholera, to farba. Co, kurwa?
Kto tu zostawił pieprzoną farbę?
Dzień dobry. Zapraszam.
Jak pani na imię?
Zoe. Mam.
Goście przybyli.
Wszyscy muszą stąd wyjść.
Bez względu na to, jak jesteś ważny, czas spadać.
Co tam się dzieje?
Zamiatałeś tam minutę temu, widziałem.
Nieświadomi chaosu na miejscu pierwsi goście byli witani
przez naszego kierownika recepcji.
Mieli być zabrani do restauracji
w ciągniku z przyczepą
PRZED RUSZENIEM NALEŻY ZŁOŻYĆ STOPNIE
prowadzonym przez Kaleba, który naprawdę przygotował się na ten wielki dzień.
Ale ten wielki dzień nie był jeszcze całkiem gotowy.
Nie mam czasu.
Mamy tu ludzi i dwie tury.
Charlie, cześć.
Rozpakujesz talerze?
Wygląda dobrze.
-Pogoda dopisała. -To tylko czubek góry lodowej.
Pierwszy gość przyszedł 10 minut temu.
Nic nie jest ugotowane.
Muszę napisać na menu:
„Niektóre z dań mogą zawierać pot z czoła Jeremy'ego Clarksona”.
Nie. Co ty robisz?
Kurwa, gdzie podziała się Lisa?
Idealnie.
Pip, od teraz nie będziemy przyjeżdżać tu samochodami.
Jak mamy przewieźć tu jedzenie?
Będziemy musieli użyć traktora.
Niemożliwe. To za długo, jeśli chcesz otworzyć.
Czy to Chris... Ja pierdolę.
Jeremy. Jedno z ważnych gniazdek padło,
tam, gdzie gotują makaron. Elektryk jest dziesięć minut stąd.
Pośpiesz się.
Wszystkim jest strasznie gorąco. W porządku, na razie.
Panikuje.
Jest małe opóźnienie.
Mały problem z prądem...
Wystąpiło opóźnienie. Problem z prądem.
Będziemy musieli trochę poczekać.
Jak długo wam to zajmie?
Pięć minut.
Mogę wrzucić to do bagażnika?
Najpierw musimy wytrzeć podłogę.
Nie możemy. Goście już są.
Pieprzyć to. Są na wsi.
Nigdy więcej. Na kogo czekasz?
Dostawa dla kelnerek.
Dobrze ci radzę.
Masz coś do zrobienia? Wysiądź z auta
i biegnij. Auta nie może tu być.
Kurwa mać. Jedzie kolejny. Kto to jest?
Co ty, kurwa, robisz?
-Co? -Mamy jedzenie.
Dobrze. Zawieźcie je.
Zdałem sobie sprawę, że mój wewnętrzny Gordon Ramsay
wyrządzał więcej szkody niż pożytku.
Więc podjąłem decyzję.
Usuwam się stąd.
Świetnie, nasz gospodarz odjeżdża
pięć minut przed otwarciem restauracji.
Wszyscy na pokład.
Mam wodę dla wszystkich.
Kto chce wody?
Proszę bardzo.
Cały czas powtarzam „pięć minut”
i ludzie mają mnie dość.
Super dzień. Co się dzieje?
Pospieszcie się. Wyjmij to.
Przenieś to wszystko tam.
-Warnik do makaronu nie działa. -Ma jakąś usterkę.
Jest problem z urządzeniem.
Dobrze. Więc odjeżdżacie?
Nic nie możemy zrobić.
Dziewięć.
Dalej.
Ładuję wszystkich. Pieprzyć to.
Idźcie do końca, a potem na tę stronę.
Tak. Dziękuję.
Tak się złożyło, że Kaleb podjął właściwą decyzję,
bo gdy przewoził gości na miejsce,
zespół Pip, wyraźnie przyzwyczajony do tego rodzaju presji,
zaczął w końcu gotować.
Oliwa, sok z cytryny.
Sześć, siedem, osiem.
Po zażyciu tabletki uspokajającej ja też wróciłem.
Witam wszystkich.
Nieco nietypowy sposób dotarcia do restauracji, wiem.
Otworzę wam drzwi. Zapraszam.
Odłóż to.
No co?
Proszę. Gotowe. Idź.
Dzień dobry. Jak leci?
Dziękuję.
Mam nadzieję, że jesteście gotowi na ucztę.
Jeszcze jedna porcja.
Goście pałaszowali przy akompaniamencie moich powitań w stylu Basila Fawlty'ego...
-Jak się macie? Miło, że przyszliście. -Cześć.
Witamy. Dziękuję za przybycie.
...lub Charliego mówiącego im o pszenicy więcej, niż powinni wiedzieć.
Pszenica durum w makaronie.
Jestem szczególnie dumny z pszenicy durum,
bo zwykle rośnie we Włoszech,
a ja uprawiałem ją na południe od Berry Hill.
-Smakowało wam? -Było pyszne.
Dziękuję.
Najtrudniej było zdobyć pszenicę durum z Włoch,przez odprawę celną.
Czekała w Calais przez dziesięć dni.
Tak.
-Jak wam idzie? -Świetnie.
To naprawdę dobre.
Nieuchronnie nadeszła chwila, kiedy ktoś musiał odwiedzić toaletę,
która znajdowała się przy sklepie po drugiej stronie pola.
Uznając, że może to stanowić problem,
postawiłem na system szybkiego reagowania.
Strach iść do toalety.
Niestety proces został nieco spowolniony przez to, że Charlie znów był Charliem.
Musi pani założyć sprzęt ochronny. To poważna sprawa.
Spójrzcie, musi włożyć kask i kombinezon.
I ochrona głowy.
Przepraszam. Musimy przestrzegać zasad BHP.
Pomijając kwestię toalet,
wydawało się, że ludzie dobrze się bawią, a jedzenie im smakuje.
Przez całe popołudnie odwiedzał nas stały strumień gości.
Dziękuję bardzo.
Ja go rozumiem.
Naprzód, teraz!
Uwaga! Dalej! Do przodu.
David Beckham naprawdę się pojawił.
Podobnie jak przyjaciele Diddly Squat, tacy jak Georgia ze Związku Rolników.
Wszystko się udało, wspaniale.
I Tim i Katie,
którzy sprzedali nam krowy i chcieli zobaczyć, jak smakują.
Hej, jak się masz?
Co mi mówiłaś o Pepper?
Że muszę się nią opiekować.
No więc Pepper ma się świetnie.
Ma chłopaka. Ma dużo ślicznej trawy.
Jest naprawdę szczęśliwa.
Makaron jest z pszenicy durum. Została zmielona
w Matthews Mill. To specjalna mąka zero-zero...
To był idealny letni dzień. Gdy popołudniowe światło ozłociło niebo...
ciągle się szczypałem, nie wierząc, że naprawdę nam się udało.
Że otworzyliśmy restaurację
w obliczu tak bezlitosnego sprzeciwu.
Nie jesteś rolnikiem.
Jesteś osobowością medialną.
Jeden facet w wiosce założył zbiórkę crowdfundingową
„Stop Diddly Squat”.
Zachowanie wnioskodawcy jest haniebne.
To postawa typu „daj mi palec, a wezmę całą rękę”.
Kto głosuje za odmową?
-Na górze po prostu piszą, że... -„Niniejszym odrzuca wniosek”.
Nie mogą odmówić parkingu, Charlie.
-Odwołaj się. -Do ministra?
To będzie pół miliona.
Ze wszystkim.
Słyszałeś o rolniku, któremu odmówiono budowy drogi na farmie?
-Nigdy. -Nigdy?
A ponieważ na horyzoncie nadal
nie było widać urzędnika z samorządu,
postanowiliśmy z Charliem uczcić to naszym własnym schłodzonym piwem.
Rozmawiałem wcześniej z Timem, hodowcą krów.
Patrzył na stodołę i powiedział: „Mam stodołę.
„Dokładnie taką samą, niecały kilometr od Silverstone,
„gdzie nieustannie jest mnóstwo ludzi.
„Mogę to zrobić?”.
To dało mi do myślenia.
Myślisz, że rolnicy to zobaczą i uznają,
że to naprawdę dobry pomysł?
Odkąd zacząłeś pisać o tym na Twitterze,
rolnicy pytali: „Co robisz? Jak to robisz?”.
To nie jest łatwe, ale jeśli zainwestują
czas i wysiłek, to czemu nie?
Tych widoków jest mnóstwo.
Wiele osób ma wspaniałe miejsca.
Wyjątkowe miejsca, świetne budynki.
-Mogą otwierać dwa wieczory w tygodniu. -Właśnie.
Od maja do września.
To nie musi być cały czas.
Tak działają w Kornwalii, w tych małych nadmorskich knajpkach.
-Otwarte... -Latem uwijają się jak w ukropie.
-To naprawdę satysfakcjonujące. -No.
Żadnego negatywnego komentarza. Są zachwyceni.
Jedzenie im smakuje.
Wracają do domu z opalenizną,
lekko podchmieleni i z brzuchami pełnymi wołowiny.
Pełnia szczęścia.
Dla wszystkich.
To nawet nie byłem ja.
To Alan. Nie, ja wymyśliłem restaurację.
-Tak. -Przewróciłeś oczami.
-A potem... -Faktycznie. Ale cofam to wszystko.
-Tak czy siak. Dobra robota. -Dziękuję. Wzajemnie.
Mieliśmy teraz własną restaurację,
więc następnego dnia zebrałem cały klan Diddly Squat
na zwycięski lunch w słońcu.
-Dlaczego masz cały... -Ty mi go pokazałeś.
-Więc go lubisz? -Ja bardzo.
-To żyje. -Nieprawda.
-Wygląda na żywe. -To się zamień.
Tak.
Chciałbym podziękować wam wszystkim.
Naprawdę. Dziękuję z całego serca.
Fantastycznie.
Na zdrowie.
-Alan, jesteś bohaterem. -Dzięki.
-Dziękuję, że to zbudowałeś. -Alan, naprawdę.
Choć sam pod sobą wykopałeś dołek.
Zawiodłeś tę branżę, bo zbudowałeś to w dwa dni.
Każdy budowlaniec powie,
że to powinno zająć trzy miesiące.
Pokazaliśmy, co potrafimy.
-Ale spójrz na to. -Tak, spójrz na widok.
-Tylko popatrzcie. -Niewiarygodne.
Mamy szczęście.
Ogromne szczęście.
To prawda.
Mogliśmy również świętować fakt, że chociaż wszyscy byliśmy zajęci
samorządem, restauracją i wiejskimi agresorami,
udało nam się dotrzeć do końca kolejnego roku rolniczego.
Pozostało tylko zebrać żniwa.
Ale do tego został jeszcze tydzień,
więc miałem czas na małą niespodziankę dla Kaleba.
Miałeś urodziny.
Dwa tygodnie temu?
Czekam na mój prezent.
I dziś go dostaniesz.
-Serio? -Tak.
Mam go tutaj. Gotowy?
-Nigdy nie latałem. -Wiem.
Nigdy nie oderwałeś się od ziemi.
Czy to bezpieczne?
To Augusta 109, król helikopterów,
którego używali w najnowszym Jamesie Bondzie.
Nigdy nie widziałem Jamesa Bonda.
-Słucham? -Nie widziałem filmu o Jamesie Bondzie.
To dla mnie abstrakcja.
Nigdy nie widziałeś filmu o Jamesie Bondzie?
-Nie. -I nigdy nie byłeś w powietrzu?
Nigdy.
Odbierzesz mi powietrzne dziewictwo.
-Nie podoba ci się? -Podoba. Tylko że jestem posrany.
Ziomuś.
Chcesz się przelecieć helikopterem?
Chcesz, żebym tam wszedł? Będę pilnował swojego tyłka.
Moje serce mówi nie. Stracę loki.
Założyłem, że nie chciał, więc pomogłem zapiąć nerwowego młodziaka,
który następnie otrzymał od pilota relaksującą instrukcję przed lotem.
Ta czerwona taśma na dużych oknach.
Jak to pociągniesz, okno wypadnie,
gdybyś musiał wyjść przez okno. A gdybyś musiał wysiadać
w trakcie lotu, ja cię wypuszczę.
Jeśli zobaczysz myśliwce z Fairford Airshow,
-daj mi znać. -Po co?
Możemy ich nie zauważyć.
Jak zobaczysz zbliżający się samolot, nie zakładaj,
że go widzimy, bo to nic pewnego.
W samochodzie moja żona nie musi mi mówić, że po lewej jest inne auto.
Niedobrze mi.
Jeszcze nie wystartowaliśmy.
Ja pierdzielę.
Kaleb wystartował.
Kaleb Cooper po raz pierwszy w życiu wzniósł się w powietrze.
Co on robi?
-Tak się tylko buja. -Ale dlaczego?
Spójrz, nasza farma.
Powiedz, które to pola. To jest...
-Taylor. -Taylor.
Po raz pierwszy widziane z lotu ptaka.
Gdy przelatywaliśmy nad sąsiednimi farmami,
Kaleb zdał sobie sprawę, że helikoptery są całkiem przydatne.
Trochę tam przegapił. Spójrz.
Co się stało z tym polem?
Wiem, kto je uprawia. Zrobię zdjęcia
i wyślę temu rolnikowi. „Coś ty zrobił, chłopie?”
Zobacz, jak blisko są te ścieżki.
Spójrz. Widzisz to?
Pierwszy raz jestem w helikopterze
z kimś, kto tylko komentuje błędy popełniane przez rolników.
-Spójrz na tamten widok. -Niesamowite.
Spodobało ci się, co?
Jest fajnie.
Wracamy na farmę?
Co oznaczało, że nadszedł czas na moją główną atrakcję tej wycieczki.
Minęło siedem miesięcy, odkąd Kaleb nie zasiał
dużego pasa na jednym z pól.
-Obsiane. Nieobsiane. -Obsiane.
-Jest obsiane. -Nie obsiałeś tu.
Czekało na nas moje przypomnienie tej fuszerki.
Wyjrzyj przez to okno tutaj, na to duże pole.
-Kto to napisał? -Ja.
ROWEK KALEBA
Zasiałem tam polne kwiaty, bo przegapiłeś ten pas.
-Nie mogę w to uwierzyć. -A jednak.
Ja pierdzielę!
Wspaniale byłoby przejść od urodzinowej wycieczki
prosto do radości żniw.
Ale najpierw czekało mnie zadanie,
do którego podchodziłem z duszą na ramieniu.
Minęło pięć tygodni, odkąd Pepper i byk
zrobili swoje,
a dziś dowiemy się, czy Pepper będzie mamą, czy mięsem.
Cześć, mała.
To chwila prawdy. To jest... Nie...
Wszyscy, pozytywne myśli.
Mam jej życie w swoich rękach.
Zobaczmy, czy uda mi się znaleźć młode.
Proszę, znajdź je.
Zobaczmy, co tu mamy.
Nie jest cielna.
To koniec, prawda?
Wyląduje w restauracji.
Na pewno nie jest?
Nie.
I jest też gruba.
-Co to znaczy? -Nic nie produkuje.
Te krowy produkują mleko
i podtrzymują ciążę.
Więc pracują.
Pepper nie pracuje, po prostu je tyle samo
i odkłada tłuszcz.
Mam zadzwonić do Merch Meats?
Spójrz na tę. Ta dla ciebie zarabia.
-I ta po lewej... -Jeremy zawsze był...
-To jego ulubiona krowa. -To prawda.
Wybierz inną.
Boże, co ja mam zrobić? Wypuśćmy je.
Co dalej?
Pierwsza krowa
jest prawie skończona.
Druga krowa jest gotowa...
-...do restauracji. -Zgadza się.
Więc jeśli mamy odesłać trzecią krowę...
Na początku przyszłego tygodnia.
Powisi 28 dni.
-Wybierzemy tę, co nie jest w ciąży? -Tę, która nie może.
Ma odpowiednią wagę, prawda?
Inne potrzebują co najmniej dwóch miesięcy.
-To musi być ona, prawda? -Tak.
Wydałeś już na nią dużo pieniędzy.
Jeśli chodzi o krowy na mięso,
nadszedł jej czas.
-Lepiej się nie przywiązywać. -Racja.
O Boże.
Jeszcze chwila i sam się poświęci.
Nie jest cielna.
Znowu?
Płacimy za byka.
Musimy go oddać, zrobił już swoje.
Nie możemy dalej za niego płacić.
Prawdopodobieństwo, że zajdzie w ciążę, jest niskie.
Więc jaka jest jej przydatność na farmie?
Spójrz, patrzy na mnie.
Faktycznie.
O Boże.
Pieprzyć to.
Lisa. Mamy domową krówkę.
OGLĄDALIŚCIE...
I JEREMY
NA...
FARMIE CLARKSONA
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska