KABANATA 16 CLIMAXING
ALAS DOS NG UMAGA
Walang makakakita sa atin.
Makikita nila tayo, pero di nila malalaman ang ginagawa natin.
Magsimula na tayo, sabi ni Alan,
-mula rito. -Sige.
-Doon sa kanto, ano? -Oo.
Tawagan natin si Lisa. Di natin kita ang daraanan natin.
Hi. Puwede bang magmaneho ka papuntang kamalig
tapos umikot at itutok sa akin ang kotse?
-At tapos kita ko na ang pupuntahan ko. -Sige.
Sige, K, rinig mo ba ako?
Oo, malinaw. Sige, ibaba mo na.
-Itama sa ilaw, ano? -Oo.
Sige, go!
Kumusta?
Oo, mabuti.
Dahan-dahan.
ANG PUB
ANG KINAHAPUNAN
Ayokong masyadong maingay rito
kasi maraming makakarinig, alam natin iyon.
Pero dapat magkaroon tayo ng kuryente at tubig sa restawran.
Ang problema, pag lumabas tayo ngayon,
at maghukayin iyong kanal, makikita iyon ng mga tao.
Pero pag madilim na, pag ilaw mg tractor lang ang kita mo,
-iisipin mo… -Nagtatrabaho siya hanggang gabi.
Oo. Magkano iyong tubo? Nasa isang pound kada metro?
-Oo. -Kung didiretsuhin natin iyong bukid…
Magkakaroon tayo nitong ideya bago itinanim iyong barley.
Nagiging maganda ito.
Malalaking kabayo ang tumatakbo, ginagawa itong bako-bako.
Di ko talaga alam ang pinag-uusapan n'yo.
Kumusta?
Nasa ikatlo na, ang masasabi ko.
Iyan na.
Kamalig, na magiging restawran na.
Hinto.
Ang kamay ko.
Sige lang.
Kabaliwan ito. Sinusubukan naming mag-ekolohikal na pagsasaka.
Magtayo ng restawran, para mapakinabangan ang mga baka.
Sinusuportahan namin ang mga lokal na magbubukid, at gabi natin ito giniagawa
para di tayo makita ng mga taga-village.
Wala na tayong pagpipilian.
Kinailangan nating gawin nang palihim.
Dahil matapos tanggihan ng lokal na awtoridad
na bigyan kami ng permiso para sa simpleng daang-bukid,
naisip namin na ayaw talaga nila.
Ano… Ano ang mga iyon?
Naku. Tingnan mo.
Para siguro iyan di makapagparada sa tindahan.
Pero tingnan mo ang pagsisikap nila.
Lintik… Bawal mong harangan ang pasukan sa sarili kong bukid.
Baliw na ang gumawa nito.
Hanapin natin si Charlie Ireland. Alam niya ang gagawin.
-Nakita mo? -Nagulat ako.
-Alam ko. -Iyong…
Ang agresibo.
Walang konsultasyon.
-Wala. -Wala.
Dalawang kilometro iyan.
Hanggang sa abot ng matatanaw mo.
May nag-spray para paglagyan ng marka.
Kung saan sila ilalagay.
Inilagay nila sa harap ng tarangkahan.
Alam ko. Iniisip ko paano papasok…
Di natin maipapasok sa bukid ang mga tractor.
-Ilegal. -Ilegal. Di mo mapipigil.
Bawal huminto roon, ikinatatakot ko. Bawal huminto roon.
Nilinaw ng konseho
na iyong matanda ay di maibababa ng bus.
At kailangan niyang maglakad ng dalawang kilometro doon.
Gerald? Hindi, may nagpanggap na Gerald.
-Si Gerald iyon. -At Mrs. Gerald.
-Di siya makakahinto. -Hindi nga.
Kadalasan, nakakausap natin si Gerald.
Pero di siya makakahinto.
Kaya ang maiisip ko rito, ano pa bang iniisip nila?
Ano'ng gagawin nila? Di sila hihinto rito.
Unang yugto pa lang ito sa paglaban nila sa lugar.
Ang ipinag-alala agad namin ay kahit pa sinabihan kami
na karapatan namin na gawing restawran ang kamalig,
obligasyon naming sabihan ang konseho.
Na magkakaroon sila ng pagkakataon para pigilan ito.
…ang detalye kung paano tayo umabot dito…
Nagkasundo kami ni Charlie na ang pinakamagandang paraan ay ang bilis.
Ang gagawin natin
ay magpadala ng email na nagsasabi sa konseho ng plano natin.
Tapos bibilisan natin
na magawa ang restawran, maayos, at makapaghain sa mga kustomer.
Ang pag-asa natin ay sa oras na dumating ang email notification
sa chain of command sa konseho, nagsisimula na tayo, naghahain ng pagkain
bago pa magkaroon ng pagkakataon na tumanggi ang konseho.
Nang maayos na ang plano…
May tatlong haligi ka.
-Oo. -Sa kusina iyong una.
…at kinausap ko si Alan tungkol sa pagtatayo.
Ano'ng mairerekomenda mo sa sahig?
Oo. Ipantay ito.
Maglagay ng solido, ilang paleta, at ply sa ibabaw.
Pambukid pa rin. May maganda tayong gawa.
-Tapos babalutan ito. -Oo.
Gusto ko iyong sa pagitan ng bawat haligi
sa harap, may security chain link,
na kapag ibinababa mo, na-padlock, at magiging matibay iyon.
Ang kakailanganin ay isang eskotilya rito
papunta sa VIP dining room ni Lisa.
-Ilang tao ang papasok diyan? -APat?
Hindi apat natin.
-Hindi. Buweno… -Buwisit.
Papasok ang bukas ng pinto.
Babaligtarin natin kasi makakatama ito ng mesa.
-Oo. At maliit na bintana. -May bagong bubong dito.
-Di ka maglalagay ng salamin dito. -Shutters. Kahoy.
Sige.
Sa pader…
Pipinturahan ito ng limewash na mapapatay ang lahat.
Maiiwan ang natural na bato. Gawing malinis ang pagkagawa.
At higip pa sa mahabang listahan na ito,
maglalagay rin ng tubo si Alan sa kusina.
Kaya di ko inaasahan na takdaan siya.
Ang pinakaproblema natin
ay sasabihin natin sa konseho na nangyayari ito.
Dapat napapatakbo na natin ito…
Oo, sige lang.
-Sa dalawang araw. -Lintik.
Alam ko. Tanda mo iyong Challenge Anneka?
Parang ganoon iyon, kasi oras na sabihin natin sa kanila,
bago sila pumunta at sabihing, "Di iyan puwede, bawal iyan."
Sasabihin natin, "Puwede ito. Nagawa na namin."
Oo, sige.
Kaya sa susunod na sampung araw, gusto kong tahimik na ang lugar na iyon.
Walang ginagawa.
At oras na ipadala natin ang email,
gagawin natin.
Kailangan natin ng sampung araw bago ipadala ang email
para makahanap si Alan ng tao at mahanap ang mga materyales.
Kailangan ko rin ng oras para matapos na
ang pagbubukid, gaya ng pagtulong kay Viktor,
ang Ukranian bee man namin, na gumawa ng mga bagong bahay-pukyutan,
na malapit sa echium na sagana sa pollen.
-Ukraine? Ayos ang pamilya? -Oo, ayos lang sila.
Ayos lang sila. Buhay sila, iyon ang mahalaga.
Mga nagliliparang raket… pero malalakas sila.
Umasa tayo.
Oo.
Sige. 'Wag mo akong tusukin.
Kakawag-kawag lang sila rito, di ba?
Sumasayaw sila pag nakita nila ang lugar ng nektar.
Kaya pag tumubo ang echium,
ang mangyayari, mahahanp iyon ng isang bubuyog,
babalik at gagawin ang komplikadong sayaw sa labas ng bahay-pukyutan,
at tapos ipapakita sa iba kung gaana kalayo ang echium.
At saang direksiyon. Tama, di ba?
Oo.
Tingnan mo iyan.
-Tumutulong pulut-pukyutan. -Tumutulo. Sige, magaling.
Ang ganda, di ba? Diyos ko, ang bait nilang hayop.
Mga nilalang. Mga halimaw.
Tapos may taunang inspeksiyon
na kailangang i-renew ang sertipikasyon ng Red Tractor ko.
May kaunting tapon tayo.
-Lilinisin ito. -Isang dekalidad na Kitemark,
na inuutusan ang farm na maging malinis at maayos.
Kung maisasara natin ang pinto para masiguradong selyado ito, ayos iyon.
Sige ba.
Pasensiya na. Mali ang napindot ko.
Mali talaga ang napindot ko.
Di kita matutulungan diyan.
Gaano mo kadalas suriin ang mga baka?
-Suriin sila? Araw-araw. -Oo.
-Dalawang beses sa isang araw. -Sige.
Hindi, alam ko kung nasaan sila sa bawat pagkakataon.
Mga baka.
Nasaan silang lahat?
Baka uminom sila.
Oo.
Hindi.
Mga baka.
Nakakahiya talaga ito.
Oo.
Noong umalis ang inspektor,
di na ako sigurado na makukuha ko ang sticker ng Red Tractor ko.
Pero nakuha ko, at kinabukasan
naabutan ako nang nasasabik na Kaleb, na may ilang balita.
-May ipapakita ako sa iyo. -Phone, sige.
Sa mga nakaraang linggo,
tuwing naglalabas sila ng phone, sobrang kabado ako
kasi puro kami nasa filming duty kay Pepper at sa toro
kabadong pinapanood kung gagawin ba nila ito.
KAMERA NI LIS
Sa ngayon, ang nagagawa pa lang ng toro ay ang pag-inom.
Pero iyon lang iyon.
Kadalasan sa iba siya pumupunta.
Gayon pa man, umaasa ako.
-May ebidensiya ako ng toro… -Hindi.
-…na sumakay kay Pepper.
Siya'y… Tingnan mo, foreplay ba iyan?
-Ginagawa niya. -At tapos…
-Tapos na. Aalis na. -Ano?
-Di niya na gawa. Hindi. -Nagawa niya.
Puwede kong i-zoom kung gusto mo.
Di niya naipasok.
Manood ka.
-Pagka-foreply at ginawa niya. Di pumasok. -Pumasok.
-Talaga? -Oo, tingnan mo…
Kita mo iyong pagtalon sa dulo?
-Iyon ang pinakamabilis na pagtatalik. -Mas mabilis ang mga kuneho.
Iyon ang paglagay niya kay Pepper.
Magandang balita iyan.
Kinuha niya ang pagkabirhen niya.
Binigyan niya rin iyong lima noong isang linggo.
Nakita kong may dalawa pa siya, akala ko di niya gagawin kay Pepper.
Akala ko masisira muna siya bago niya gawin kay Pepper.
Ang galing nito.
MIYERKULES IKA-6 NG HULYO
Sampung araw ang lumipas mula noong meeting ko kay Alan,
at ngayong gabi, ipapadala ni Charlie ang email sa plano namin sa konseho.
Tapos bukas, ang nakaktarantang paggawa sa restawran,
ang huling pagkakataon namin, ay magsisimula.
Ihihiga siya sa sahig.
Sa looban, inayos na ni Alan ang mga materyales.
Ang galing ng mga paleta. Iyan talaga ang pagre-recycle.
Pero di pa rin siya masaya sa oras.
Kailangan natin ng wand.
Kaninong wand? Oh, mahiwagang wand.
-Ideya mo ito, kaya… -Oo, pero nagkasundo tayo
na ilang linggo ito. Hindi dalawang araw.
Tutulungan mo ba kami?
-Oo. -Iayos na ang paleta.
Dadalhin ko na ito.
Agahan natin.
-Ano'ng oras? -Mga alas sais.
-Napakahabang araw, alam mo ba iyon? -Oo.
OPISINA NI CHARLIE
Kinukumpirma namin na ang gusali ay pang-agrikultura na wala pang 150…
Sige.
Iyon na. Tapos na. Ngayon… ipadala na.
Alam na ng konseho.
May 48 oras ako na gawing restawran ang kamalig sa mababang lupa.
HUWEBES 6AM
Una sa lahat.
Itong trabaho, nakadepende sa pagtapos nitong sahig ang pagkagawa ng kusina.
Ang mga gamit sa kusina ay dadalhin sa Biyernes ng umaga, kung di lagot tayo.
Lintik.
Ang ilagay ang mga paleta na magiging base ng sahig,
pumunta na ako agad ng restawran.
Pero mas mahirap sa inaakala ko ang pagpunta roon.
Di ito maganda, di ba,
kasi nasa tractor ako at may paparating na bus.
Naku.
Pasensiya na.
Napakagaling ng konseho. Isinaayos mo talaga ang lahat dito.
Oo, siguradong pinag-isipan nila ito.
Kakaiba iyan para dalhin ang mga paleta.
Ingat, 'wag mo silang sirain.
Oo.
Dahan-dahan para di masira.
Sige, alis na. Alam mo kung paano siya.
-Ubos na? -Oo, kuha na namin.
Iaalis ko na ito rito.
Ano sa tingin mo? Makakaatras ka ba?
Hindi ko…
Diyos ko. Medyo ang awkward nito.
Pabalik… Imposible.
Aabante ako. Kailangan, di makakaatras.
Sige na, Lambo. Kakayanin mong makaikot.
Di niya matatamaan iyong poste.
Magpustahan tayo.
Habang nangyayari iyon, di ko natamaan ang poste,
kasi di ako ganoon lumayo.
Ano iyon?
Teka! Hinto.
-Ano? -Tingnan mo ito.
Umikot iyong mga alambre sa bearings ng gulong ng trailer.
Tingnan mo ang nagawa mo.
Tingnan mo iyong mga bakal doon.
Lintik.
-Oo. -Oo.
Kasi umikot sila sa drum ng break.
Walang bakal na bakod doon.
Wala na ngayon.
-Wala ng bakod. -Wala.
Ba't di mo ako hinintay?
Maghihintay ako… Sa totoo lang. Kinukuha ko iyong loader.
-Kinukuha ko iyong loader. Buwisit. -Naipit ako kasi naroon ang bus.
Alan, hayaan mo na riyan si Jeremy. Trabaho na.
-Magtrabaho ka na. -Oo.
-Ba't di ka naghintay? -Kasi wala tayong oras para maghintay.
Oo, pero ngayon ito ang ginagawa natin.
Dahil ipinagbawal ako sa malalaking kagamitan…
naging mabilis na ang trabaho.
Magaling.
Naabala lang ni Charlie dahil siya si Charlie.
Sino'ng may polisiya ng kalusugan at kaligtasan?
Pasensiya na. Ano'ng sinasabi niya?
Iyong may cutting blade ay dapat
may pangproteksiyon sa kaniya.
Iyong salamin, sparks, guwantes,
-Ito lang ay… -Araw-araw niya na itong ginagawa…
Ano'ng sasabihin ko?
-Mag-PPE ka? -Oo.
Sa kabila ng takot ng inahin, walang nawalan ng paa.
Pero kahit pa, sa katapusan ng araw, huling-huli na kami sa nakatakda.
Maglalagay tayo ng tabla doon sa bagong damuhan, di ba?
Ang medyo magandang balita lang ay wala pang nakakapansin sa ginagawa namin.
Tama. Wala pa akong nababalitaan sa konseho.
Mabuti iyon.
At 23 oras na mula nang sabihan natin sila na magkakaroon sila ng restawran
dito sa gitna ng bukid natin.
BIYERNES
Kinaumagahan, maagang bumalik ang pangkat ni Alan sa lugar.
Pero na naman, ako hindi.
Kasi, noong paalis na ako sa bakuran ng farm,
nakatanggap ako ng balita na may problema sa dating bahay ng inahin.
Nasa mga 50 o 60 na inahin ang narito.
Lintik.
Di magandang balita iyan.
Naku. Ang dami.
Katunayan, wala roon.
Di makakaraan ang soro dito.
Iyon mink, kaya.
Pangako…
At nang papunta na ako sa kotse ko…
Lahat. Pati kubo.
Sinabi sa akin ni Lisa na may problema sa pressure ng tubig.
Di tayo puwedeng mawalan ng tubig.
Nandiyan lang ang prep kitchen.
-Napakababa niya. -Buwisit.
May pressure ba sa mga gauge sa RO?
Di ko alam ano ang RO, at nasaan ang mga gauge.
Magpapapunta ako ng tao rito ngayong araw.
Magbubukas tayo ng restawran.
Di makakatulong sa atin ang "ngayong araw".
"Ngayon" dapat.
Lintik na Brexit. May Pole sana tayo rito na parang…
ganoon sana ang gagawin niya.
Di dapat ito nasira.
Sa wakas, nasa kotse ko na ako
at papunta na sa may restawran.
Literal.
Ito… Sino ka?
Hi, mangongolekta ako sa iyo ngayon. Tagadala.
May mag-aasikaso sa inyo rito. Salamat.
At ikaw?
Magpapadala sa Station Mill antiques.
Station Mill antiques?
Sige. Salamat.
At ikaw si Jack Carling. Nagtatrabaho ka sa amin.
At sino itong nasa pickup trak?
-Ano'ng gagawin mo rito? -Napilayan ng paa itong bata.
Napilayan iyong isang empleyado.
Magaling. Salamat.
Pasenisya na… 'wag mong alalahanin…
Paddy. Ayos lang.
Puwede ba akong magsama ng may baril?
Sinira n'ong soro ang mga manok namin sa lugar na iyon.
-Mamayang gabi. -Hindi. Oo. Di yata soro iyon.
-Ano sa tingin mo? -Mink.
-Puwede ko pa rin bang barilin mamaya? -Sige.
Sige. Salamat, Paddy.
Welcome sa pagbubukid.
Naku.
Kung makakabalik o makakabawi kayo,
subukan kong lumabas dito at pumunta roon.
Iikot ako rito
-Magandang umaga, Alan. -Hello.
-Sige. -Nauubusan tayo ng tubig.
Punong-puno ang header tank.
At nadiskubre namin ang maaring rason bakit mababa ang pressure ng tubig.
May nakaiwang bukas ng sprinkler, nababad ang sahig,
tuyuin muna natin ito.
Lintik.
Kailan natin maaayos ang kusina?
Kailangang maayos ito… matuyo…
Buwisit.
-Iyan ba ang kusina? -Oo.
-Naku. -Oo.
Akala ko tapos na iyong kusina?
Hinhintay kong matapos ang sahig.
Buwisit na iyan.
Patuloy na istorbo ang mga problema at pagkahuli.
Kailangan kong umikot dito, kita mo.
Pero Diddly Squat ang pangkat na ito.
Doon lang ang mga mesa.
At determinado kaming makahabol.
Magtu-tweet ako sa pagbubukas ng restawran.
Sobra sa apat na leta.
SAKTONG 3PM SA HOUSE TRAINING
Napanood n'yo ba ang unang serye ng Clarkson's Farm?
Hindi.
Matatakpan ito liban nalang kung habagat,
na kung saan mababasa ang lahat.
Problema rin ang banyo.
Isa kuwatro ng milya ang layo.
Itong menu ay pawang menu ng baka.
Deep fried croquette beef. Bone marrow sa courgette
May empanada na may…
-Pasty ang itatawag natin. -Pasty ito.
Ito ay, sanay ako na paggugulan ito ng oras.
Argentinian ako.
-Argentinian ka? -Oo.
Malapit na iyan. Puwede na, magaling.
Handa ka na ba sa VIP suite?
-Oo. -Dito kapag dumating si David Beckham,
o si Simon Cowell.
-Oo. Ang intimate nito. -Oo.
Kasing laki ko lang ang mga tao dapat dito.
Tingnan mo iyan. Apat na kustilyong huhugasan.
Estupido.
Ilalagay ko ito sa upuan.
-Tingnan mo iyan, Alan. -Magaling.
Sa 6:00, kamangha-mangha, ang mga tauhan ni Alan at ang mga iba pa
ay natapos na nila ang kanilang trabaho.
Kaya makakapagsimula na ang mga tao ni Pip.
Tatapatin ko na. Ang galing n'on
kasi iyon ay… Kinailangan nating gawin ng dalawang araw.
Sabi mo, "Magiging mahirap ito."
Tapos. Magaling.
At ngayon, tingnan mo sino'ng parating.
Walang iba kundi si Kaleb Cooper dala ang mga mesa at upuan.
Nakakainis man, ang galing n'on, iyong pag-atras.
Paatras din ba siyang ipinanganak.
Siguro ginawa niya nang nakakabit iyong trailer.
Habang ibinababa namin ang mga muwebles…
napansin namin ang kakaibang grupo na papalapit sa amin sa may barley.
Noong una, akala ni Kaleb iyon ang grupo ng konseho.
Pero, katunayan, ako ang nagsaayos n'on.
-Nakuha mo? -Oo.
Ibigay mo sa akin ang pana ko
Na kulay ginto
Munting parangal sa magandang trabaho.
Ibigay mo ang aking tunod ng pagnanasa
-Motibasyon. -Ang sama. Sige na, gawin na ito.
Ibigay mo sa akin ang sibat ko
O ulap, ihayag mo
Ang Cotswold Male Voice Choir.
Ibigay mo ang aking umaapoy na kalesa
Di ako hihinto…
…pag-awit ng Jerusalem.
…mula sa paglaban
O di ako magpapahinga…
Na may kakaiba.
…Hanggang magawa namin
Ang restawran
Sa kabukiran ng England…
Gusto ko iyan.
…at magandang lupa
Oo, wala kaming pagkaing pag-vegetarian.
SABADO 7:00 AM
ARAW NG PAGBUBUKAS NG RESTAWRAN
Ang una naming bisita ay darating pagka-limang oras,
at idinadalangin ko na ang Clarkson's Farm
ay di maging katulad n'ong mga reality show…
MENU NGAYON BAKA MULA SA FARM NAMIN
…na kung saan masisira ang lahat.
Pero pagkalipas ng dalawang oras…
Ano iyon?
Parang lason sa daga. Linisin mo iyang tubig.
Saan mo gusto iyong hugasan? At iyan.
At ang mga ito?
Pinakuha ko siya ng malalaking kutsara, ang estupido.
Ipasok na ang fridge, pero wala tayo ng napapasok na fridge dito.
Kailangan nga talaga natin ng isa pang fridge dito.
Ang nakakainis, magbubukas na tayo sa loob ng dalawa't tatlong ikaapat na oras.
Akala ko ilalagay ito rito.
Hindi. Hindi puwede.
TALUMPUNG MINUTO BAGO ANG PAGBUBUKAS
Kailangang ilabas ito at painitin.
May film crew rito,
kaya may 3,000 galon tayo ng tubig na nakakalat lang.
Buwisit, pintura ito. Lintik na.
Sino'ng nag-iwan ng pintura dito?
Hi. Gusto mo bang mag-ikot dito?
Ano'ng pangalan mo?
Zoe. Iyan na.
Dumating na ang mga bisita.
Maglinis na tayo. Maglinis ang lahat.
Gaano ka man kaimportante, maglinis na.
Ano'ng nangyayari doon?
Nagwalis ka kanina roon, alam ko.
Walang kaalam-alam sa kaguluhan, ang mga unang bisita ay binabati
ng ating front of house manager.
Dadalhin sila sa restawran
sakay ng tractor at trailer…
PAKITUPI ANG TAPAKAN BAGO UMANDAR
…minamaneho ni Kaleb, na nag-ayos talaga ng sarili niya para sa malaking araw.
Na hindi pa mangyayari ang malaking araw.
Wala akong oras.
May tao tayo rito at dawalang upuan.
Charlie, hi.
Nagtatanggal ng balot ng mga plato?
Maganda.
-Ipinadala nila ang panahon? -Higit pa sa tuktok.
Sampung minuto na, dumating ang unang kustomer.
Wala pang luto.
Kailangan kong ilagay ang menu.
"Ang ilan sa mga pagkaing ito ay may pawis sa noo ni Jeremy Clarkson."
'Wag. Ano'ng ginagawa mo?
Saan nagpunta si Lisa?
Magaling.
Pop, mula ngayon, di na tayo magdadala rito ng kotse.
Paano natin dadalhin ang pagkain dito?
Di tayo magkokotse. Magta-tractor tayo?
Imposible. Sobrang haba kung bubuksan mo.
Kay Chris ba iyan… Lintik.
Jeremy. Nawala iyong isa sa importanteng saksakan,
kung saan nila iluluto ang pasta. Sampung minuto ang layo ng electrician.
Bilisan mo.
Medyo naiinitan na sila, alam mo iyon? Sige, bye.
Natataranta siya.
Medyo may kaunting pagkaantala lang.
May problema sa kawad ng kuryente roon sa kabila…
May pagkaantala. Problema sa kawad ng kuryente.
Kaya medyo maghihintay pa.
Gaano pa katagal?
Limang minuto.
Ilagay ko ba ito sa likod ng sasakyan ko?
Maglampaso muna tayo.
Di puwede. Nandiyan na ang bisita.
Lintik. Farm ito.
Di na mauulit. Sino'ng hinihintay mo?
Dadalhin ko ito para sa mga waitress.
Heto ang tip.
Kung may gagawin ka, labas.
Tumakbo ka. Iuusog natin ang kotse.
Lintik. May papunta pa. Sino iyan?
Ano'ng ginagawa mo?
-Ano? -Dala ko ang pagkain.
Mabuti. Ihatid mo.
Sa oras na ito, na ang pagka-Gordon Ramsay ko
ay mas pinapasama ang pagkain.
Kaya nagdesisyon ako.
Iaalis ko na ang sarili ko.
Gusto ko iyong aalis iyong host natin
limang minuto bago magbukas ang restawran.
Lahat na dapat.
May tubig ako.
Sino'ng may gusto ng tubig?
Iyan na.
Sabi ko limang minuto at sila ay
napapaisip "Nanloloko na lang siya."
Masayang araw. Ano'ng nangyayaro?
Bilisan lang? Ilabas mo iyan.
Dalhin iyan doon.
-Di gumagawa ang panluto ng pasta. -May sira iyan.
May problema sa gamit.
Sige. Aalis ka lang?
Wala tayong magagawa roon.
Siyam. Siyam sa kanila.
Sige na.
Nilalagyan ko ang lahat. Lintik.
Maglakad hanggang dulo, bumalik kayo rito.
Oo. Salamat.
Habang nangyayari iyon, tama ang ginawa ni Kaleb,
kasi habang dinadala niya ang mga bisita sa lugar,
ang grupo ni Pip, ay malinaw na sanay na sa ganitong kaba,
ay gumawa na ng totong pagkain.
Olive oil, lemon juice.
Ani, pito, walo.
At pagkainom ng pampakalma, bumalik na ako.
Welcome sa lahat.
Kakaibang paraan para pumunta ng restawran, alam ko.
Pero, pababababain ko na kayo, at iyan na.
Ialis mo iyan.
Ano?
Heto. Handa. Go.
Hello sa inyo. Kumusta?
Salamat.
Sana'y handa na kayo sa pigin.
Sige. Isa pa.
Ang mga kumakain ay inaaliw sa saliw ng aking Basil Fawlty…
-Kumsuta? Mabuti't pumunta ka. -Hello.
Welcome. Salamat sa pagpunta.
…o ni Charlie, na nagsasabi sa kanila ng higit pa sa dapat nilang malaman sa trigo.
Durum na trigo sa pasta.
Mas gusto ko ang durum na trigo
kasi kadalasang tumutubo ito sa Italy
at itinanim ko ito bandang timugan ng Berry Hill.
-Ayos ba iyan sa inyo? -Masarap.
Salamat.
Ang pinakamahirap ay ang makha ang durum na trigo sa Italy, iyong buto,
daraan pa ng custom. Nasa Calais ito ng sampung araw.
-Sige. -Sige.
-Kumusta kayo riyan? -Magaling.
Ang sarap nito.
Sa di maiiwasan, dumating na ang oras na may pupunta na ng banyo,
na nasa farm shop na nasa kabila pa ng bukid.
Na makikitang problema ito,
nagpatawag ako ng tagapagpadala.
Takot na tayong lahat ngayon.
Pero sa kasamaan, napabagal ni Charlie ang proseso dahil sa pagiging Charlie.
Dapat g amitin mo ang protective equipment mo… Seryoso ito.
Dapat mag-helmet siya at mag-suit.
At iyan ang sumbrero.
Sige. Pasensiya na. Sinusunod ko lang ang pangkalusugan at kaligtasan.
Liban sa pagbabanyo,
mukhang nagsasaya ang mga tao at sa pagkain namin.
At maghapon, tuloy-tuloy lang ang dating at alis ng mga bisita.
Maraming salamat.
Di ko siya masisisi.
Abante na!
Dahan-dahan! Sige! Abante.
Dumating talaga si David Beckham.
Gayon na rin ang mga kaibigan ng Diddly Squat mula sa National Farmers Union.
Masayang makitang naging maayos ito.
At sina Tim at Katie,
na nagbenta sa amin ng baka namin, at gustong matikman ang lasa nila.
Huy, kumusta?
Ano'ng masasabi mo kay Pepper?
Sabi mo, dapat kong bantayan si Pepper.
At nagsasaya pa rin si Pepper.
May nobyo siya. May magagandang damo siya.
Masaya talaga si Pepper.
Iyon pasta ay gawa sa durum na trigo. Dumaan ito sa gilingan
sa Matthews Mill, at mayroon silang espesyal na dobleng O na harina…
Habang palubog na ang araw sa napakaganda at mainit na araw…
Panay ako kurot sa sarili ko kasi nagawa namin ito.
Na nagbukas kami ng restawran
sa harap ng walang humpay na kahadlangan.
Pero ang totoo, sa huli, di ka magbubukid.
Isa kang personalidad sa media.
May isa sa village na nagpasimula ng isang "Itigil ang Diddly Squat"
na crowdfunding.
"Kahihiyan ang ginawa ng aplikante.
"Nagpapakita ito ng kasakiman,
Ang lahat ng sang-ayon sa pagtanggi, itaas ang kamay.
-Sinabi lang nila… -"…ibinabasura ko ang aplikasyon…"
Di nila maibabasura ang paradahan, Charlie.
-Umapela ka. -Sa Secretary of State?
Magiging kalahating milyon ito, di ba?
Pagkatapos ng lahat.
Nabalitaan mo na bang tinanggihan ang isang magbubukid para sa daang-bukid?
-Hindi pa. -Hindi pa.
At dahil wala pa ring senyales
ng isang opisyal sa konseho na pupunta sa burol,
nagpasya kami ni Charlie na magdiwang kasama ang sarili naming malamig na beer.
Kausap ko si Tim, iyong cow farmer, kanina.
Tinitingnan niya iyong kamalig at sinabing, "May kamalig ako.
"Katulad na katulad niyan, at kalahating milya mula sa Silverstone,
"kung saan may maraming tao.
"Magagawa ko ba?"
At napaisip ako.
Tingin mo ba panonoorin ito ng mga magbubukid at sasabihing,
"Napakagandang ideya niyan."
Dahil inilagay mo ang lahat sa Twitter,
nasabi ng mga magbubukid, "Ano'ng ginagawa mo? Paano mo nagagawa?"
Aminin na natin, di ito madali, kung mamumuhunan sila
sa oras at pagsisikap, oo naman.
Marami nito sa mga view.
Marami ang may magagandang lugar.
Mga espesyal na lugar, magagandang gusali.
-Bukas dalawang gabi kada linggo. -Dalawa o tatlong gabi.
Mayo, Hunyo. Hulyo, Agosto, Setyembre.
Di na kailangan.
Ganoon sila sa Cornwall, iyong maliliit na tabing-dagat?
-Bukas sila… -Ang gulo nila kapag tag-init.
-Nakakasiya talaga ito. -Oo.
Wala pa tayong negatibong komento. Masaya sila.
Gusto nila ang pagkain.
Uuwi ang lahat na naarawan,
kaunting pagkalasing, busog an busog sa baka.
Sobrang nasiyahan siguro.
Puwedeng tayong lahat.
Di sa akin… Sa totoo lang, di sa akin.
Di ko man lang alam, Alan, hindi, may ideya ako para sa restawran.
-Oo. -Umirap ka.
-At tapos… -Oo, Binabawi ko na.
-Ano pa man. Ang galing mo. -Salamat. At ikaw rin.
Dahil may sarili na kaming restawran,
kinabukasan, tinipon ko ang buong grupo ng Diddly Squat
sa ilalim ng sikat ng araw para sa tanghalian ng tagumpay.
-Ba't na sa iyo ang lahat… -Ipinakilala mo ito sa akin,
-Nagustuhan mo? -Gusto ko.
-Buhay ito. -Di iyan buhay.
-Mukhang buhay. -Mayroon ka niyan.
Oo.
Gusto kong magpasalamat sa inyong lahat.
Seryoso. Salamat sa inyong lahat.
Napakagaling.
-Cheers, guys. -Cheers, guys.
-Alan, ang galing mo. -Salamat.
-Salamat sa pagbuo nito. -Alan, seryoso.
Sobra mong sinira ang sarili mo nitong taon.
Minurahan mo para magawa iyan nang dalawang araw.
Lahat ng manggagawa ay mapapasabi
"Ano'ng iniisip mo? Tatlong buwan dapat iyan."
Ipinaalam natin, di ba?
-Pero tingnan mo iyan. -Oo, napakaganda.
-Tingnan mo iyan. -Di kapani-paniwala.
Ang suwerte natin.
Sobra-sobrang suwerte.
Oo nga.
Maipagdiriwang din namin na kahit na naging abala kami
sa konseho at sa restawran at ang NIMBY ng village,
naabot pa rin ang dulo ng isa na namang taon ng pagbubukid.
Ang natitira na lang ay ang pag-aani.
Pero isang linggo pa iyon,
may oras pa para gumawa ng isang munting sorpresa para kay Kaleb.
Alam mo, kaarawan mo n'on.
Ilang linggo na?
Walang regalo mula sa iyo.
May regalo ako sa iyo.
-Talaga? -Oo, mayroon.
At nandito lang iyon. Handa na?
-Di pa ako nakalipad. -Alam kong hindi pa.
Di ka pa nakalipad.
Ligtas ba iyan?
Iyang Augusta 109, hari ng mga helicopter,
at iyong chopper na ginamit mismo sa James Bond, iyong pinakabago.
Di ko pa napanood ang James Bond.
-Ano? -Di pa ako nakapanood ng James Bond.
Kaya walang halaga iyan.
Di ka pa nakapanood ng pelikula ng James Bond?
-Hindi. -At di ka pa nakalipad?
Di pa ako napunta sa langit.
Katunayan, kukuhanin mo ang pagkabirhen ko sa langit.
-Akala ko matutuwa ka. -Masaya ako. Nanloloko lang ako.
G-dawg.
Gusto mong sumamang mag-helicopter?
Gusto mo akong pumunta roon? Poprotektahan ko lang ang puwitan ko.
Ayaw ng puso mo. Alisin mo na iyan.
Sa pag-aakalang hindi iyon, tinulungan kong itali ang bata,
na nakatanggap sa piloto ng tagubilin na pampakalma bago lumipad.
Iyong pulang tape sa malaking bintana.
Pag hinatak mo iyan, lalabas iyong bintana
kung kailangan mong umakyat sa bintana at pag lumabas ka
habang umaandar ito, palalabasin kita.
Pag may nakita kang mga jet fighter ng Fairford Airshow,
-sabihan mo ako. -Para saan?
Baka di namin sila nakita.
Pag may nakita kang eroplano na paparating, wag kang mag-isip,
baka nakita nila iyon, baka hindi.
Sa kotse ko, ang kapareha ko di nagsasabihing mayroon sa kaliwa ko.
Nasusuka ako.
Di pa tayo lumilipad.
Diyos ko.
Lumipad na si Kaleb.
Lumipad na si Kaleb Cooper sa unang pagkakataon sa buhay niya.
Ano'ng ginagawa?
-Pasensiya na, umuuga lang. -Oeri bakit?
Iyon iyong farm.
Mapapangalanan mo iyong bukid. Iyon ay…
-Kay Taylor. -Kay Taylor.
Unang beses itong makita sa langit.
Habang lumilipad kami sa kalapit na farm,
napagtanto ni Kaleb na malaking tulong ang helicopter.
May nakaligtaan ka roon. Tingnan mo.
Ano'ng nangyari sa bukid?
Kilala ko ang nagsasaka riyan. Litratuhan ko dapat
at ipadala sa magbubukid. "Ano'ng ginawa mo?"
Tingnan mo kung gaano magkalapit iyong mga tramline.
Tingnan mo. Kita mo iyon?
Unang beses kong makasakay ng helicopter
kasama ng isang tao na puro komento sa mga maling ginawa ng magbubukid.
-Tingnan mo iyong tanawin doon. -Ang ganda.
Gusto mo na ngayon.
Ang galing nito.
Balik na sa farm, kung gayon?
Ibig sabihin malapit na para sa highlight ng biyahe.
Pitong buwan na ang nakalilipas mula nang di mataniman ni Kaleb
ang malaking piraso ng bukid.
-Na-drill. Hindi na-drill. -Na-drill.
-Na-drill ito. -Di mo na-drill ito.
At ang paalala ko para sa munting kapalpakan na ito ay ilalantad na.
Tumingin ka sa bintana rito, sa malaking lupa, ayos ba?
-Sino'ng sumulat niyan? -Ako.
SIRA SI KALEB
Ginawa ko iyan sa wildflower kasi nakaligtaan mo iyan.
-Di ako makapaniwalang isinulat mo iyan. -Seryoso.
Naku!
Magandang mula rito sa birthday treat
ay dumeretso na sa pag-aani.
Pero bago iyon, may isa
takot na kailangang asikasuhin.
Linamg linggo na ang lumipas mula nang si Pepper at ang toro
ay ginawa ang kanila,
at malalaman natin ngayon kung magiging nanay ba siya karne.
Hello.
Tama, ito na iyon. Ito ay… 'Wag… Hindi.
'Wag… Positibong wave.
Nasa kamay ko ang buhay niya.
Sige. Subukan ko kung makakahanap ako ng bata sa iyo.
Makahanap ka sana.
Tama. Tingnan natin.
Hindi siya buntis.
Iyon na iyon, di ba?
Ilagay mo siya para sa restawran.
Hindi talaga?
Hindi.
At ang taba niya.
-Ano'ng ibig sabihin n'on? -Wala siya maibibigay.
Itong mga baka, may mga gatas sila,
at nagpapanatili rin sila ng pagbubuntis.
Kaya nagtatrabaho sila.
Di nagtatrabaho si Pepper, kumakain lang siya na kasing dami
at puro taba lang.
Tawagan ko ba ang Mech Meats?
Tingnan mo iyan. Binibigyan ka niyan ng pera.
-Iyong nasa kaliwa… -Kay Jeremy, iyan ang lagi niyang…
-Paborito niyang baka. -Paborito ko iyang baka.
Pumili ka pa ng isa.
Diyos ko, ano'ng gagawin ko? Ilabas natin sila.
Ano na ang gagawin mo?
Iyong unang baka
muntikan na.
Iyong pangalawa ay handa ng…
-Pumunta sa restawran. -Pumunta sa restawran.
Kung magpapadala tayo ng pangatlong baka…
Dalhin iyon agad sa susunod na linggo.
Dalawampu't walong araw na nakasabit.
-Pipiliin iyong di buntis? -Piliin iyong may di kaya.
Siya iyong aalis, di ba?
Iyong iba ay dapat mga dalawa o tatlong buwan.
-Siya na iyon, di ba? -Oo.
Ang laki na ng ginastos mo sa kaniya.
Kaya kung para sa karne,
siya iyong aalis.
-Wala ka dapat paborito. -Wala dapat.
Diyos ko.
Baka piliin mo na ang sarili mo.
Di siya buntis.
Na naman?
Binabayaran natin iyong toro.
Kailangan niya nang bumalik kasi tapos na ang trabaho niya.
Di na tayo magbabayad para sa toro.
At ang katotohanan na mabubuntis siya ay mababa.
Ano'ng pakinabang niya sa farm?
Tinitingnan niya ako. Tingnan mo.
Naku, nakatingin siya.
Diyos ko.
Hayaan na.
Lisa. May alaga na tayong baka.
PINAPANOOD NINYO…
SA…
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Christianne Osorio-Erni
Mapanlikhang Superbisor Erika Ivene Columna