FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 15 KNOWANIE
Farma Diddly Squat ucierpiała.
Bez porządnego parkingu
sklep był jak tonący statek.
A marzenie o restauracji umarło.
Ale nie wszystko było stracone.
Bo z dala od naszych kłopotów z lokalnym samorządem
Matka Natura budziła się do życia.
Jak kąt?
-Dobrze. Stój. -Dalej.
-Tak jest. -Dalej.
-No już. -Dalej.
Nadeszła wiosna.
Po pięciu miesiącach w zimowej oborze
krowy mogły w końcu wrócić na pola.
Spójrz na nie! Jak się cieszą! Wolność!
Jakie szczęśliwe.
„Nareszcie wolność!”
Jak miło.
Zapomniały, jak to jest.
Jestem czołowym dziennikarzem motoryzacyjnym na świecie.
-Stresuję się przy tobie. -Nie musisz robić...
-za każdym razem, gdy podjeżdżam. -Bo na mnie patrzysz.
To rywalizacja obuoczna. Widzę dwie rzeczy naraz,
-jak śmigłowiec bojowy. -Jak złota rybka.
Wypuściliśmy niesforne nastolatki na jedno pole.
Dalej!
Potem musieliśmy wypuścić mamy i cielęta na kolejne.
Dalej!
Powoli.
-Dalej. -Nie.
Źle. Nie. Złaź z górki. Dalej.
Chodźcie. Spokojnie. Dobre dziewczynki.
Nie. Nie idź tutaj. Nie rób tego.
Spokojnie.
W dół. Nie. Ja pierdolę.
Nie.
Okaleczył chyba wszystkich.
Pierdol się, krowo.
Na dół.
Ale w końcu zagoniliśmy diabelskie cielę na pole.
Dobra robota, Charlie Ireland.
-Spójrz na to. -Co za widok.
Wiesz, na co zasłużyliśmy? Na filiżankę herbaty.
Kilka dni później dostaliśmy kolejną dobrą wiadomość.
Ptasia policja powiedziała, że ptasia grypa słabnie,
więc mogliśmy wypuścić też kury.
W końcu, dziewczyny. Wychodzicie.
No to ruszamy.
Otwiera się! Jesteście wolne!
Spójrzcie. Wracamy do wypasu kur.
Wreszcie.
Sześć miesięcy.
-To najdłuższa ptasia grypa? -Tak.
-Najgorsza ze wszystkich. -Tak?
-Doszło do tego... -Hej!
-Skąd on się wziął? -Jezu.
Przesiedział pół roku na oddziale kobiecym.
Podobało mu się z babeczkami.
Wspaniale było mieć zwierzęta na zewnątrz,
ale wciąż martwiliśmy się, jak, u licha, farma ma zarabiać pieniądze,
gdy samorząd nakłada na nią tyle restrykcji.
Będziemy musieli żyć w mrocznej, szarej strefie
luk i przebiegłych pomysłów.
Tak.
Będzie szarmo, mrocznie i mętnie,
ale musimy utrzymać się...
W granicach prawa.
Na granicy właściwej strony.
Zaczęliśmy stosować nową politykę, gdy ponownie otworzyliśmy sklep
po zimowej hibernacji.
Dobrze, połóżmy... cały chleb tutaj.
Większość towaru została wyprodukowana w Diddly Squat
lub w promieniu 26 kilometrów narzuconych przez samorząd.
To jest lokalne, dobrze. To wszystko jest lokalne.
FARMA DIDDLY SQUAT SZYBKOŚĆ I MOC
Ale torby, czapki i T-shirty wcale nie były lokalne.
FARMA DIDDLY SQUAT NAJLEPSZA TORBA... NA ŚWIECIE
Dziękuję. Dzień dobry. Jak leci?
W dniu ponownego otwarcia...
Nie sprzedajemy T-shirtów. Rozdajemy je.
Jeśli chcecie kupić brukselkę za 20 £, dam wam darmową koszulkę.
Długo by tłumaczyć.
-Tak, w porządku. -Świetnie.
-Jedna brukselka? -Tak.
Zielone jabłko?
-Cudownie. -Świetnie.
15 £ JABŁKO + CZAPKA GRATIS!
Super. Dziękuję.
Jaki ziemniak? Mam ziemniaki z płomieniem.
25 £ ZIEMNIAK + TOREBKA GRATIS!
-Proszę. -Dziękuję bardzo.
Super. Dziękuję bardzo.
-Smacznego ziemniaka. -Dziękuję.
To działa.
Ludziom podoba się to, że wciąż mogą kupować nasz towar.
To znaczy, mogą go dostać za darmo.
Tymczasem na zewnątrz
Charlie wymyślił niecny plan, by rozwiązać nasze problemy z parkowaniem.
Jest jedna mała luka.
Jest 28 dni na powiadomienie o budowie.
Co oznacza, że możemy wykorzystać dowolną działkę
jako tymczasowy parking przez 28 dni.
Możemy wykorzystać pole za nami.
Na szczęście Jeremy ma wiele pól.
Możemy korzystać z tego pola przez 28 dni,
a potem możemy korzystać z tego pola przez 28 dni,
by ludzie mogli bezpiecznie parkować i iść do sklepu.
SKLEP NA FARMIE DIDDLY SQUAT
Niestety nie było sprytnego sposobu na przywrócenie budowy restauracji,
co wyjaśniłem Alanowi, gdy do mnie przyjechał.
Problem polega na tym, że nie stać mnie na zgłoszenie tego do ministra.
Tak.
Musimy od nowa użerać się z fanem nocnego nieba.
To będzie ponad rok, może półtora.
Będzie kolejne spotkanie komisji ds. planowania,
a potem kolejne i...
To niedorzeczne,
bo na tym polu mamy stodołę, która stoi tam od 100 lat.
Po 10 latach robisz, co chcesz.
Mówią, że rolnicy mogą zrobić ze stodoły tymczasowy sklep...
Mógłbyś to w coś zamienić.
-Chwila. Ta stodoła? -Tak, ta na środku pola.
-Nie potrzebujemy pozwolenia? -Nie.
-Więc mówisz, że możemy zrobić z tego... -Tak.
-...restaurację?
To już jest na twojej ziemi.
Napraw ją. To piękna stara stodoła.
A co z prądem?
Mamy trzy fazy, pociągniemy prąd stąd. Wodę też.
-Nie potrzebujemy pozwolenia na budowę? -Nie. Jestem na 99,9% pewien.
Nieźle mnie rozochociłeś.
Zanim zemdlałem ze szczęścia,
zadzwoniłem do Charliego i poprosiłem, by sprawdził informacje Alana.
-Cześć, Charlie. -Cześć.
Alan wpadł na pomysł...
A pół godziny później...
Wolno nam to zrobić.
Ponieważ to solidna konstrukcja, powinno być dobrze.
Ściany są w porządku, dach też.
Dach nie jest w porządku, ale możemy go naprawić.
Zmienimy jej przeznaczenie. Czemu nikt nie wpadł na to wcześniej?
Nie wiem, ale to jest... to znaczy...
Co za wspaniałe rozwiązanie.
To była najlepsza luka ze wszystkich.
Jeśli stodoła jest mniejsza niż 150 m2
i ma więcej niż dziesięć lat,
rolnik może z nią zrobić, co mu się podoba.
Nie jest w zbyt dobrym stanie. Ale spójrzcie na to.
Naprawimy te belki nośne.
Ustawimy stoły i krzesła dookoła.
Co za wspaniały widok na niedzielny lunch. Spójrzcie na to!
Stodoła pomieści tylko malutką kuchnię,
więc większość żywności przygotowywałoby się na farmie.
KUCHNIA PRZYGOTOWAWCZA
Uznałem, że te dwa miejsca należy połączyć czymś, co planowałem od wieków.
Nową drogą.
RESTAURACJA
Lepiej ustaw to tutaj.
Alan zabrał się za naprawę stodoły.
Tak jest, chłopcy.
A ja przymocowałem stary pług do thunderbirda
i rozpocząłem prace nad drogą,
która miała przynieść też inne korzyści.
Polne kwiaty po bokach będą piękne.
Możemy jechać tędy, na drugą stronę,
na parking sklepu,
i uzyskać dostęp do drugiej połowy farmy
bez wjeżdżania na publiczną drogę i przeszkadzania ludziom.
Ale sprytne. Sprytnie to wykombinowałem.
Muszę teraz jechać w idealnie prostej linii.
To było trudniejsze, niż myślałem.
Muszę skręcić w prawo przy słupie telegraficznym.
Tam będzie wjazd.
Dobrze. Raz, dwa... sześć. Tutaj.
Nadciąga Kaleb.
-Co? -Sugeruję, żebyś przestał.
Czemu?
To nie jest zbyt proste. Miała być idealnie prosta linia
od tej bramy do nowej bramy, która będzie tam...
Zgadzam się. Pierwsza była katastrofą.
-Więc która to jest? -Ta.
Kurwa, jest okropna!
Ta... Bóg jeden wie, co mnie naszło.
Celowałem w toalety.
W połowie drogi zdałem sobie sprawę, że jest źle. Skręciłem trochę w prawo.
Jest do dupy.
Lubisz mi to mówić.
Nieprawda. Wolałbym, żeby to było zrobione porządnie i tyle.
Gdy trasa została w końcu wytyczona,
potrzebowałem tłucznia na samą drogę.
Musiałem wykopać mały kamieniołom.
A to oznaczało sprowadzenie Lee, budowniczego obory dla krów,
i kilku jego chłopaków...
oraz jego licznych maszyn.
To linia produkcyjna. On wykopuje wielkie kamienie,
wkłada je do kruszarki.
On je podnosi i upuszcza tutaj.
Ja je podnoszę, ładuję na przyczepę, a ty jedziesz.
Gdzie je zrzucisz?
Pierwszy ładunek tam.
Obracamy.
Pociąg towarowy, kochanie Chciałbym być pociągiem towarowym
Ale hicior.
Patrzcie, jak pracujemy! Kopiemy kamień!
Jeśli macie choć mały ogródek, na litość boską, rozkopcie go
i zróbcie sobie kamieniołom, bo to świetna zabawa.
Chociaż może to fortepian.
A może nie? Nie wiem.
Patrzcie, jak sobie radzę.
Wkrótce zaczęliśmy budować drogę.
Jestem do dupy.
Zrobiłem dziurę w plastikowej folii.
Kaleb, jestem do dupy.
W tym i w strzyżeniu owiec.
I w wierceniu. W kultywowaniu. I w przycinaniu żywopłotu.
Ta lista jest naprawdę długa.
Zwolniwszy się z tej pracy,
zatrudniłem się jako operator walca,
którego nie miałem okazji jeszcze prowadzić.
Trzeba nacisnąć ten zielony, żeby wibrował.
Gotowi?
Ja pierdzielę.
To mi się podoba.
Tak.
Cóż za przyjemny sposób na spędzenie dnia.
Moje pośladki wibrują,
siedzę sobie ze skrzyżowanymi nogami w wygodnym fotelu
i wykonuję męską robotę.
Niestety wkrótce Lee musiał mnie zmienić,
ponieważ inne prace na farmie wymagały mojej uwagi.
-Jedną było spotkanie z Pip. -Jak się masz?
Pip to polecana szefowa kuchni. Mogłaby poprowadzić restaurację.
Mamy już własny miód, jajka.
Mąkę na makaron.
Mój syn robi nasze sosy z chili, które uprawiamy.
Mamy jagnięcinę. A teraz też wołowinę.
To wygląda na zaczątek wspaniałej restauracji.
Możesz wykorzystać wszystko z tych zwierząt, od nosa do ogona.
Jaką kuchnią się zajmujesz?
Gotowałam we włoskiej, francuskiej, brytyjskiej.
W mojej restauracji w tej chwili mieszamy dużo europejskich stylów,
plus trochę wpływów japońskich.
Chodzi o to,
że widzę, kto przyjeżdża do mojego sklepu.
Większość jeździ subaru.
-Mój wujek miał subaru. -Właśnie.
To dla nich będzie restauracja.
Oni nie chcą trzech frytek smażonych trzy razy,
żadnych fanaberii.
Azjatycki fusion – takie słowa
-raczej im się nie spodobają. -Nie.
Każą nam spierdalać,
jeśli spróbujemy zmienić tradycyjny
-placek z wołowiną. -Jasne.
Potem oprowadziłem Pip,
począwszy od głównej gwiazdy menu.
Te dwie szykujemy do egzekucji.
To je będziemy przyrządzać.
Są ogromne.
Tutaj umieściliśmy kuchnię przygotowawczą.
Dobra?
Jest ogromna. Większa niż moja kuchnia.
-Masz rzeźnika? -Tak.
-Zajmuje się tym facet o imieniu Henry... -Tak.
...który wygląda jak Andy Garcia z Nietykalnych.
Więc Andy Garcia to nasz rzeźnik.
Widzisz chili?
Mamy tysiące krzaczków z chili,
-co jest... -Jasne. Ostry sos.
Do tej pory Pip była pod wrażeniem,
więc z pewnością oczekiwała wielkich rzeczy od samej restauracji.
O mój Boże.
-Jest dość prymitywna. -Tak.
Jasne. O kurwa.
To jest kuchnia.
Jest mała.
-Tu się kończy. -A gdzie reszta?
-Co? -Rozbudowujesz się?
Nie mogę. Samorząd nam nie pozwoli.
Ze względu na zasady, których sam nie napisałem,
na zewnątrz budynku możesz mieć tyle miejsca,
co w środku.
-Nie zbudowanego, tylko pod parasolami. -Jasne.
Więc pewnie rozłożymy się do końca tej ściany.
Jasne.
Tu będą stoły i krzesła.
Pewnie będzie jakieś 45 miejsc.
Coś sobie pomyślałam.
Nie można rozszerzyć kuchni i zrobić grilla na zewnątrz?
Nie. Samorząd nam nie pozwoli.
Zrozumiawszy, że miałaby gotować w pudełku po butach,
Pip zapytała, co dokładnie chciałbym zobaczyć w menu,
mając nadzieję, że dam jej dokładny opis.
Widziałaś Babe?
Ten film ze świnią?
Pamiętasz, jak facet wracał wieczorem do domu i żony?
Chcę podawać w restauracji to, co oni mieli na kolację.
Nie wiem, co jedli, ale wyobrażam sobie,
że właśnie to chciałbym podawać.
Jasne.
Otrzymawszy te cenne informacje,
Pip wzięła się do pracy.
A ja wróciłem do trudnej kwestii zapładniania krów.
Ostatnia runda in vitro zadziałała dla Dini.
Ale nie dla Pepper, która potrzebowała kolejnego zastrzyku.
Dilwyn w swojej typowej pozie.
Witam. Mogę uścisnąć wam dłonie?
Dzisiaj dowiemy się, czy w końcu zaciążyła.
Zła wiadomość.
-Żartujesz. -Nie, nie jest cielna.
Wszystko jest na swoim miejscu.
Sprawdziłem jajniki, są w porządku.
Nie widzę, czemu nie może być cielna.
Biedna Pepper.
Co z tobą, kochana?
Szkoda. Musisz zdecydować, co chcesz teraz zrobić.
-Nie musimy... -Czy mogę...
Zapytam weterynarza.
Z twojego doświadczenia, co zrobiłby rolnik w takiej sytuacji?
Wpuściłby byka.
-Byka? -Tak.
Czy farmer wynająłby byka?
Możesz wynająć byka.
-Jak długo byk musiałby tu być? -Dwa miesiące.
Mieszkałby tutaj, tuż przy ścieżce?
-Nie trzeba zmieniać płotów? -Trzeba postawić tablice.
Tak.
Istnieje ryzyko.
Jak ucieknie, wszyscy wpadną w panikę.
W większości przypadków nie chce nikogo zabić.
-Choć mógłby, to fakt. -Jasne.
Więc możemy tu wsadzić byka.
-A to ogrodzenie pod napięciem... -Ogrodzę to.
-Co? -Zrobię tam ogrodzenie.
Nie chcielibyśmy byka w kuchni.
-Raczej nie. -To byłaby niespodzianka!
Chyba, że byłby przystojny.
Znalezienie chłopaka dla Pepper zajmie nam kilka dni.
W międzyczasie zabrałem się za inną ważną pracę,
czyli sadzenie żmijowca.
Czyli 15 milimetrów na bębnie.
Muszę iść. W tej chwili mam 20. Dwa centymetry.
Oznaczało to, że Kaleb musiał podłubać przy siewniku.
Oki-doki.
Powiedziałem mu, że jego wysiłki nie pójdą na marne.
Jęczmień i pszenica.
-Mniej więcej 300 £ za tonę? -Tak.
-Rzepak, 700 £ za tonę? -Tak.
-Dobra cena. -Tak.
-Chcesz wiedzieć, ile za to? -Mów.
4200 £ za tonę.
Naprawdę?
Siejemy żmijowiec. Dobra, ustawiłem.
-Wiesz, co to jest? -Nie.
Weganie nie jedzą oleju z wątroby dorsza ani oleju z ryb.
Ale mogą jeść to, bo jest takie samo. To omega-3, omega-6, omega-9.
Więc to bardzo, bardzo dobry...
-olej. -Tak.
Bardzo zdrowy. Weganie go uwielbiają.
Czerpiemy zyski z weganizmu, to lubię.
A pszczoły uwielbiają żmijowiec.
Gdy Kaleb wyregulował, co trzeba,
wypełniliśmy zbiornik wegańskim złotym pyłem,
powiedzieliśmy komputerowi, co sadzi...
Cztery, osiem, dwa. Dobra.
Gdyby tylko NASA używała takich komputerów.
Kto to Nassie?
...i ruszyliśmy.
Z moim nowym stylowym obciążnikiem
jadę twardo po ziemi!
Ta maszyna waży teraz jakieś 15 ton.
Zaletą uprawy żmijowca jest to,
że rzadko trzeba go spryskiwać chemikaliami lub nawozami.
Więc nie ma potrzeby tworzenia skomplikowanych ścieżek.
Wadą jest to, że zapomniałem, jak to wszystko działa.
Muszę ustawić prędkość wentylatora.
Ustaw.
O nie. O cholera. Chyba właśnie...
Kaleb, słyszysz mnie?
Nie pamiętam, jak ustawić ten komputer.
Dzieciak cierpliwie wyjaśnił mi tę technologię.
-Ten mały traktor na górze, pamiętasz? -Nie.
Nie używałem tego siewnika.
Nieprawda. Siałeś pszenicę, a potem wszystko spieprzyłeś.
Nie obsiałeś płotu?
-Widziałeś, jak to spierdolił? -Byłem tam.
Trzymaj się pisania. Ja się tym zajmę.
Nie, bo nie trzeba ścieżek.
Dlatego ja to zrobię.
To bardzo proste.
Kaleb kontynuował mój kurs przypominający.
Podnieś to.
-Widzisz „wskaźniki”? -Tak.
Pociągnij to w dół.
-W tę stronę? -Tak.
Wyjeżdżamy.
O cholera.
Stop. Wsuń to z powrotem.
Chwila. Nie, czekaj.
Dobrze.
Ja pierdolę.
Kto wymyślił tę uprawę żmijowca?
W końcu byłem gotowy.
No to ruszamy.
Stój!
Wentylator, 39 000 obrotów na minutę. Świetnie.
-Stój! -Jeremy, zatrzymaj się.
Jesteś jak buldożer.
Masz z przodu pełno ziemi.
Obrzynki nie przechodzą przez siewnik.
Co? Przepraszam. Jakie obrzynki?
Mogę najwyżej podnieść siewnik na kroju.
Nie będzie dość równo.
-Trzeba je owinąć. -Tak.
Nic nie rozumiem...
Mogę wypoziomować tę maszynę? Popchnij ją trochę na górnym cięgnie.
Nienawidzę, kiedy przechodzi między narzędziami z tyłu ciągnika.
Za chwilę będzie takie plaśnięcie.
Potem wycie syreny. A potem młotek sędziego.
A potem moje wycie w celi więziennej.
Kiedy Kaleb zrobił to, co zrobił,
znów ruszyłem do pracy.
Dobrze, dziesięć na godzinę.
Miałem jedno zadanie.
Znacznikiem robiłem rowek w glebie,
żeby w drodze powrotnej
mieć go na środku maski
i wiedzieć, że mam dokładnie trzy metry
od kawałka pola, które już obsiałem.
Nie spuszczaj go z oka, Jeremy.
Nie spuszczaj go z oka.
Jednak po tym, jak zawróciłem,
zrozumiałem, że ze względu na sposób, w jaki zaorano to pole,
z miejsca, w którym siedziałem, rowek był niewidoczny.
Ja pierdolę.
Pojęcia nie mam.
Po prostu go nie widać.
Próbuję zobaczyć, którędy jechał mój metalowy żuczek.
Nie zostawia żadnego śladu.
Większość pola przejeżdżam dwa razy, a części wcale.
Ja pierdolę.
Jak to urośnie, będę w niezłych tarapatach.
To ziarno jest za drogie, żeby to tak spieprzyć.
Nie wiem, co robię, Kaleb. Nie widzę znacznika.
Po prostu go nie widzę.
Przygotowałem się na zwyczajową zjebkę,
której o dziwo nie dostałem.
To trudne. Przyznaję. Nie będę ci już marudził.
Kaleb postanowił użyć swojego wałka, by narysować na polu falującą linię.
Więc gdy mój metalowy żuczek przejedzie po świeżo spłaszczonym kawałku ziemi,
zobaczę, że zrobiłem tam ślad.
Myślisz, że będę w stanie zobaczyć linie,
bo zrobiłeś ten zygzak?
Tak.
Widzisz teraz różnicę?
Tak. Widzę, gdzie byłeś.
Kaleb ma rację, to zmienia wszystko.
Teraz dam radę.
Odrobina pracy zespołowej Diddly Squat uratowała mnie i mój wegański przysmak.
Teraz jedziesz idealnie.
-Idealnie. -Tak.
Tu jesteś, moja mała piękności.
Następnie dostaliśmy wiadomość, że nasz byk do wynajęcia jest w drodze,
co oznaczało, że musiałem wykonać prace przygotowawcze
z moim szefem ochrony.
-Dobra, byk będzie o trzeciej. -Tak.
-Mamy godzinę. -Tak.
Muszę powiesić znaki dla turystów, bo to szlak...
...że na polu jest byk. Ale wiesz, co jest interesujące?
Nie możesz powiesić znaku: „Niebezpieczeństwo”,
bo wtedy przyznałbym, że byk jest niebezpieczny.
Więc ponosiłbym odpowiedzialność.
-Ale nie możesz napisać, że to bezpieczne. -Tak.
Zaatakował cię kiedyś byk?
Dobrze. Mam tu znaki.
-Zrobiłem te znaki. -Trzeba uważać.
BYK W POLU (ZAKAZ CZERWONYCH SPODNI)
Jak ci ludzie w wiosce,
-którzy cały czas jęczą... -Tak.
-...w pubie w czerwonych spodniach? -Tak.
DARMOWA AKUPUNKTURA
UWAGA BYK (TURYŚCI MILE WIDZIANI)
No dobrze.
POLE BYKA
Gdy powiesiliśmy znaki,
pokazałem Geraldowi, jak użyłem sprzętu rolniczego,
by powstrzymywać byka przed ucieczką.
Mamy ogrodzenie pod napięciem.
Jeśli to nie zadziała,
-ustawiłem to tutaj... -Tak.
...jako barierę.
Żeby nie wszedł na ścieżkę.
Nie wiedząc, czy dobrze zrobiłem,
czekałem na przybycie byka,
którego wynajęliśmy od rodziny, która sprzedała nam krowy.
-Cześć. -Cześć.
Miło was widzieć.
-Już jest? -Przyjechał nasz żigolak.
O mój Boże, ma tu mordę z pierścieniem.
Wychodzi. Chodź, chłopaku.
Spójrz, jaki ma łeb. Jest ogromny. Spójrzcie na niego.
-Chodź. -Dobry chłopiec.
Spójrzcie na jego jądra.
Dalej.
Lisa, chcesz wiedzieć, jak ma na imię?
Tak.
Maestro.
Maestro Złamanych Serc. To jego imię.
-Patrzcie, jak biegną! -Patrzcie na krowy,
biegną, by go poderwać.
-Biegną do niego. -No.
Chcą go zgwałcić.
Jak w nocnym klubie.
„Wybierz mnie!”
-Od razu zabrał się do pracy. -Nie, to krowa.
-Tak. -Samica.
-Krowa go bzyka? -Tak.
Co, do cholery? Przywieźliście mi gejowską krowę.
-Dlaczego tak się stało? -Nie panikuj.
-Nie, one są... -Ale to nie...
Muszą się poznać.
Wszystkie te cielęta są jego.
-Poważnie? -Tak.
-Miał wszystkie te samice? -Tak.
Tak, to jego cielęta.
Ta, o którą się martwimy, to Pepper, z tyłu.
To ona musi z nim...
Idzie w tamtą stronę. Do Pepper.
-Waga Pepper jest teraz problemem. -Nie spodoba mu się, bo jest za gruba?
-Nie, nie to. Ale... -To co?
Są kłopoty z zajściem w ciążę, kiedy są za grube.
-Naprawdę? -Tak.
Idą skryć się przed wiatrem?
Pokazują mu, gdzie jest woda.
Raczej słaby płot.
To był idealny, szczęśliwy moment.
Ale gdy wszyscy odjechali,
musiałem się zastanowić, o co właściwie toczy się ta gra.
Trzykrotnie
próbowaliśmy sztucznie zapłodnić Pepper
i się nie udało.
Więc to jej ostatnia szansa.
Jeśli on jej nie zapłodni...
Sami sobie dopowiedzcie.
Kilka dni później
dostałem próbkę tego, co mieliście sobie dopowiedzieć.
Przyszedł bowiem czas zabrać na rzeź pierwszego wolca.
Która to?
-Ta z tyłu? -Tak.
2-9-7.
Ona wie.
To smutne, kiedy trzeba zabić dwoje zwierząt.
Gdy masz 30...
-To samo powiedziała dziś Lisa. -Tak.
Kiedy zabiera się owce, to myślisz: „Cóż, bywa”.
Nie jest mi smutno, kiedy zabieram owce.
-Pieprzone owce. -Nie lubisz tego robić.
Nie lubię tego robić, nie.
Działamy?
-Dalej. -Dalej, idź.
Nie lubię zostawiać tej drugiej, będzie bardzo samotna.
Pamiętam, jak jechałem tam z owcami. To było druzgocące.
Dzisiaj nie będzie lepiej.
Dalej, chodź.
Chodź, krowo.
Proszę bardzo.
Mięso wraca do właściciela?
-Tak. -Że co?
Prywatna rzeź.
Dostanie pan mięso z powrotem.
-Tak. -Poproszę podpis i datę.
-To ta część? -Tak.
Proszę bardzo.
-Ona już nie żyje, prawda? -Nie, wciąż tam jest.
Tak? Jak przywieźliśmy owce, były martwe,
-jak tu kończyłem. -Może pan iść.
-Nie... Może. Zobaczymy. -Nie? Jasne.
Chodźmy ją zobaczyć.
-Dzięki, Jezza. -Clarkson.
Dzień dobry.
W zagrodzie Dignitas spotkałem szefa rzeźni...
-Dzień dobry. -Jak leci?
Dobrze, dziękuję.
Gdy było mi smutno podczas mojej ostatniej wizyty,
znalazł odpowiednie słowa, bym poczuł się jeszcze gorzej.
Szkoda, to fajne owieczki.
Miałam nadzieję, że tym razem będzie trochę bardziej wyrozumiały.
Wygląda na ładny kawałek mięsa.
Do zobaczenia, krowo.
Po drugiej stronie.
Muszę pamiętać, że zrobiła już swoje dla gleby
i nakarmi 1000 osób.
Dlatego ją miałem.
Należało powtarzać to sobie tydzień później,
kiedy miał przyjść czas na drugiego wolca.
Bo teraz już naprawdę wprawiliśmy tę machinę restauracji w ruch.
Alan i jego ludzie byli zajęci pracami budowlanymi.
Pomimo moich bezsensownych wytycznych o Śwince Babe i subaru,
Pip wymyśliła kilka dań, które, jak miała nadzieję, trafią w dziesiątkę.
-To ozór wołowy, który... -Uwielbiam ozór.
Są tylko dwa, niezbyt duże, więc będzie mało porcji.
-Mogę kawałek? -Jasne.
Co my tu mamy?
Tylko jajka i pikle.
Zrobiłem to.
Szlag.
Ilekroć ktoś spróbuje czegoś w telewizji, zawsze robi...
nawet jeśli to obrzydliwe. Właśnie to zrobiłem.
To obrzydliwe?
Nie, jest pyszne. Spróbuję jagnięciny.
-Pierś jagnięca. -Chili?
Chili, odrobina octu, czosnek,
mięta, kolendra, oliwa z oliwek, odrobina cukru.
To niesamowite.
-Więc to nasza mąka? -Tak. Twoje piwo.
-Chleb piwny? -Tak.
-Nigdy go nie jadłem. -Jest dobry.
Jezu, Pip, jakie to dobre.
To ubita wieprzowina?
-Tłuszcz. Tak. -Co?
-Myślałam... -Świetny na odchudzanie.
Wszystko jest wyśmienite.
Co ważniejsze, najwyraźniej Pip potrafiła zdziałać cuda z krową.
-Tatar wołowy? -Tak.
Coś wspaniałego.
Bulion wołowy, do którego dodałam szpik kostny.
Uwielbiam szpik kostny.
-To antrykot? -Tak.
Tylko sól?
Tak. Trochę rozmarynu i masła.
-Nasze ziemniaki? -Tak.
-Więcej rozmarynu? -Dobre do pieczenia. Naprawdę.
-Podajemy to tak? -Sami sobie nakładają.
-Dostaną taki kawałek mięsa? -Tak.
Pip, to naprawdę pyszne.
Jestem szczerze podekscytowany. Naprawdę to robimy.
Mogliśmy stworzyć ekscytujące menu, używając produktów z naszej farmy
i od sąsiadów.
I że jedzenie dojedzie z kuchni do restauracji,
bo budowa drogi szła świetnie.
Przydałoby ci się więcej migających świateł, Kaleb.
Pamiętaj, jesteśmy na budowie,
może mam ich za mało.
Proszę bardzo, jełopku. Kończymy na dziś?
Wyglądasz teraz tak staro, że aż nie do wiary.
Lubię prowadzić ze skrzyżowanymi nogami.
Z okularami na czubku nosa i skrzyżowanymi nogami
czytasz felieton o tym, jak odzyskać erekcję.
Prawdę mówiąc, naprawdę przez cały dzień czułem się jak starzec.
Następnego ranka dowiedziałem się dlaczego.
Znowu to samo.
Kuźwa.
Ale to farma, a farmy nie mogą tak po prostu przestać pracować,
więc postanowiłem wziąć przykład z Putina
i umówiłem się na poranne spotkanie z Charliem.
Cześć, Jeremy.
Przepraszam za to. Możesz być Macronem i usiąść tam.
Co my tu mamy?
Parę rzeczy. Dostaliśmy dokumenty o planowaniu od samorządu.
-Cześć. -Patrz, kto wpadł.
Hej, kolego!
Czujesz się lepiej?
-Nadal masz pozytywny wynik? -Tak.
Zwróćcie uwagę.
Jest po 70., ma pozytywny wynik i jest na chodzie.
Ja? Po 60., pozytywny wynik, na chodzie.
W przeciwieństwie do pokolenia mięczaków.
Mam dla ciebie kilka dokumentów.
Dostaliśmy dokumenty o planowaniu od samorządu.
Uprzedziliśmy ich,
że zbudujemy drogę na farmie.
Nie zgodzili się.
-Na budowę drogi? -Tak.
Powiedzieli, że już zaczęliśmy budować, a jej budowa nie jest uzasadniona
i konieczna do celów rolniczych na tym terenie.
-Nie można zbudować drogi na farmie? -Nie, ty nie możesz.
No właśnie.
Samorząd nie pozwoli nam na nic więcej.
Ja pierdolę.
Słyszałeś o rolniku, któremu odmówiono budowy drogi na farmie?
-Nigdy. -Nigdy?
Więc co z restauracją?
Nie mogą wiedzieć, bo znajdą coś, co nas powstrzyma.
Przecież wszyscy w wiosce nas szpiegują.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Ja pierdzielę! Spójrzcie na to.
Na tym nie spoczną. To dopiero pierwszy etap.
Umówiliśmy się na dwa tygodnie, a nie pieprzone dwa dni.
Rozpoczynamy odliczanie.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska